چپتر 340: کتک خوردن تا سرحد مرگ
0در گذشته، کوه سان چا مکانی بود که‌استادان کسی به آن رغبتی نشان نمی‌داد؛ منطقه‌ای که تنها‌هرچه خاندان چِه و خاندان زوئو در آن رفت‌وآمد داشتند.
با وجود این، از زمان گشوده شدنِ‌اینجا میراث، کوهستان غرق در هیاهو گشته بود‌وگرنه و مدام افرادی در میان جنگل‌هایش پرسه می‌زدند.
هرچند درگیری‌ها و نزاع‌های متعددی‌همان‌طور رخ می‌داد، اما در حال‌صدایی حاضر اوضاع نسبتاً آرام بود.
هر بار که ستون نور پدیدار می‌گشت، سهمیهٔ‌بلند ورود محدود بود. در آن هنگام، کوه سان‌کوانگ چا به صحنهٔ کشتار و خونریزی بدل می‌شد.
برای جنگیدن بر سرِ فرصتِ‌سرِ ورود به میراث، تمامی استادان گو‌اقامت تصمیم گرفتند در کوهستان اقامت کنند.
این امر پدیده‌ای خاص را رقم زد؛ هرچه استادان گو قدرتمندتر بودند، در فاصله‌ای نزدیک‌تر‌می‌فرستمتون به قلهٔ کوه مستقر می‌شدند. این کار باعث می‌شد تا با پدیدار شدنِ میراث، در‌خوشم موقعیتِ برتری قرار داشته باشند و بتوانند با سهولتِ بیشتری به سوی آن یورش ببرند.
غاری که فانگ یوان برگزید، در میانهٔ‌می‌رفت کوهستان قرار داشت. از ردپاهای اطراف غار، کاملاً‌رسید پیدا بود که کسی در آن سکونت دارد.
همان‌طور که انتظار می‌رفت، با نزدیک شدنشان به غار، صدایی‌گوش رسا و بلند از درون آن به گوش رسید: «اینجا قلمرو‌سینهٔ منه، قلمرو مانگ کوانگ! شرتونو کم کنید، وگرنه می‌فرستمتون سینهٔ قبرستون!»
فانگ یوان بیرون غار خندید و اتمام‌تمامی حجت کرد: «هاهاها، مانگ کوانگ؟ دیگه چه خریه!خاص جای بدی نیست، ازش خوشم اومده. گمشو بیرون.»
«لعنت بهت، مثل اینکه تنت می‌خاره!رسید حالا که خودت دنبال مرگ می‌گردی،شرتونو پس اگه بی‌رحمی کردم گله نکن!»
به دنبال این‌سکونت صدا، مردِ تنومندی‌انتظار از غار بیرون آمد.
بالاتنه‌اش برهنه بود و تنها شلوارکِ کنفیِ فرسوده‌ای به تن داشت. فلس‌های فیروزه‌ای‌رنگِ مار سراسرِ بدنش را‌شرتونو پوشانده و ریشی بلند صورتش را در بر گرفته بود. رگ‌های خونی در چشمانش بیرون زده و موهای‌خوشم سیاهش آشفته و پریشان روی سرش ریخته بود. او همچون اهریمنی خشمگین از غار قدم به بیرون گذاشت.
«دو تا احمقِ کور... ها؟!»
مانگ کوانگ در حالی که با صدای خشنِ خود ناسزا می‌گفت، به فانگ‌کنید یوان و بای نینگ بینگ نگاه کرد. اما ناگهان مردمکِ چشمانش تنگ شد‌جای و فکش از تعجب باز ماند. نگاهش رنگِ حیرت و سردرگمی به خود گرفت.
«شما دو تا...سکونت نکنه اهریمن‌های دوقلوی‌انتظار سیاه و سفید هستید؟»
بای نینگ بینگ لبخندِ محوی زد و‌رسا در حالی که چشمانِ آبی‌اش از نیتِ‌منه قتل می‌درخشید، پاسخ داد: «خودت چی فکر می‌کنی؟»
در کسری از ثانیه، مانگ کوانگ سرمایی‌تمامی را حس کرد که از ستون فقراتش‌پدیده‌ای بالا رفت و در سراسرِ بدنش پخش شد.
اهریمن‌های دوقلوی سیاه و سفید، استادان گوی رتبه چهار بودند، در حالی که او‌وگرنه تنها در مرحلهٔ بالایی رتبه سه قرار داشت. افزون بر این، شنیده بود که این‌ازش دو نفر چگونه بدونِ لحظه‌ای درنگ آدم می‌کشند و روش‌هایشان تا چه حد بی‌رحمانه است.
افکارِ مانگ کوانگ آشفته گشت: «لعنتی! من که اینجا‌شدنشان سرم به کار خودم گرم بود، آخه چه گناهی کردم‌مانگ که گیرِ اینا افتادم؟ این دیگه چه بلای آسمونی‌ای بود...»
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، آن چهرهٔ شرور و خشمگین دگرگون شد؛ ابروهای گره‌خورده‌اش پایین‌قلمرو آمد، چشمانِ گشادشده‌اش تنگ شد و گوشهٔ لبانش بی‌درنگ به لبخندی چاک خورد.حجت او تمامِ تلاشش را به کار بست تا حسن‌نیتِ خود را نشان دهد.
«این بزرگ‌ترین افتخارِ عمرمه‌جنگیدن که شما سروران از‌استادان غارِ من خوشتون اومده!»
مانگ کوانگ کمرش را خم کرد، دستانش‌اینجا را به هم مالید و لبخندی چاپلوسانه‌وگرنه تحویلِ فانگ یوان و بای نینگ بینگ داد.
او جثه‌ای بلند و تنومند داشت، اما با این حالتِ خمیده و‌بلند جمع‌شده، آن هالهٔ سلطه‌جویانه و وحشیانه‌اش در دم محو گشت. این رفتار در‌سینهٔ تضاد با ظاهرِ زمختش، او را دقیقاً شبیه به دلقکی مضحک کرده بود.
فانگ یوان دستش را‌نزدیک تکان داد: «هوم، آدمِ‌بلند فهمیده‌ای هستی. حالا گمشو.»
«چشم، چشم، چشم.» مانگ کوانگ که گویی‌تمامی حکمِ عفوش را گرفته باشد، به بیرون‌پدیده‌ای جیم شد و بی‌درنگ پا به فرار گذاشت.
پس از بیرون راندنِ مانگ‌گوش کوانگ، فانگ یوان و بای نینگ‌کوانگ بینگ با هم وارد غار شدند.
مانگ کوانگ از پیش غار را به‌می‌رفت خوبی مرتب کرده بود و دیگر نیازی نبود‌رسید آن‌ها انرژیِ خود را صرفِ آماده‌سازیِ آن کنند.
فانگ یوان به بای نینگ بینگ هشدار داد: «کوه سان‌گوش چا پر از خطره. توی این هشت روزِ آینده، شبا‌می‌فرستمتون نوبتی نگهبانی می‌دیم. اگه یکی خوابید، اون یکی باید بیدار بمونه.»
بای نینگ‌می‌شد بینگ سر‌جنگیدن تکان داد: «طبیعیه.»
«هو مِی اِر بی‌خیالِ ماجرا نمیشه، توی این هشت روز مدام با‌شرتونو دردسر روبه‌رو می‌شیم. هرچند، اینکه این آدما با پای خودشون میان سراغمون‌دیگه هم بد نیست. می‌تونیم زهرچشم بگیریم و این دقیقاً همون چیزیه که می‌خوایم.»
کلامِ فانگ یوان تازه به‌همان‌طور پایان رسیده بود که صدایی‌صدایی از بیرونِ غار به گوش رسید.
«اهریمن‌های دوقلوی سیاه و سفید داخلن؟ من ستمگر‌بلند هنگ مِی هستم. خیلی وقته مشتاقِ دیدنِ شما دو‌شرتونو تام. این بار، شخصاً اومدم تا دیداری داشته باشیم.»
بای نینگ بینگ نگاهی به فانگ یوان انداخت و گفت: «ستمگر هنگ مِی؟امر مگه رئیسِ گروهِ ده ستمگر نیست؟ شنیدم خیلی بی‌رحمه، مسیر قدرت رو تزکیه‌باعث می‌کنه، عاشقِ خوردنِ گوشتِ بچه‌های کوچیکه و کلِ منطقهٔ نانشان رو به وحشت انداخته.»
فانگ یوان‌رسا در دل‌درون پوزخندی زد.
او قصد داشت خودش به سراغِ این ستمگر هنگ مِی‌صدایی برود و برایش دردسر درست کند، اما چه کسی فکرش‌کوانگ را می‌کرد که این مرد با پای خودش به مسلخ بیاید.
آن دو از غار بیرون‌شدنشان رفتند و به هشت نفری‌گوش که آنجا ایستاده بودند، چشم دوختند.
در صفِ جلو، مردی تنومند با سینه‌ای تخت و برهنه‌گرفتند ایستاده بود که موهای سیاه سراسرِ آن را پوشانده بود. هالهٔ‌نزدیک‌تر متراکمی از رتبه چهار مرحلهٔ میانی از سرتاسرِ بدنش ساطع می‌شد.
با وجود این، این چهرهٔ جناح اهریمنی که به وحشی‌گری شهره بود، در این لحظه لبخندی بر‌قبرستون لب داشت. با دیدن فانگ یوان و بای نینگ بینگ، بی‌درنگ دستانش را به نشانهٔ احترام به هم‌مثل گره زد؛ حرکتی که در نگاه اول، او را شبیه به خرسِ سیاهِ مؤدب و باوقاری جلوه می‌داد.
ستمگر هنگ مِی عمداً با صدایی بلند سخن گفت تا توجهِ‌رسا بسیاری از استادان گویِ اطراف را به خود جلب کند: «فکرش‌کنید رو نمی‌کردم اهریمن‌های دوقلوی سیاه و سفید همچین پیشینهٔ قدرتمندی داشته باشن.»
بسیاری غافلگیر شدند: «حتی‌نزدیک ستمگر هنگ مِی هم‌بلند شخصاً برای دیدنشون اومده.»
مانگ کوانگ که هنوز چندان دور نشده بود، دستش را روی سینه‌اش گذاشت‌امر و در حالی که هنوز وحشت در وجودش رخنه داشت، با خود گفت:باعث «خوب شد فرار کردم... ستمگر هنگ مِی از کِی تا حالا این‌قدر مؤدب شده؟»
فانگ یوان پاسخ داد: «ستمگر‌گوش هنگ مِی، خوب شد اومدی.مانگ منم دقیقاً می‌خواستم بیام سراغت.»
با این گمان که فانگ‌همان‌طور یوان قصد داشته به دیدارش بیاید،رسا لبخندِ ستمگر هنگ مِی عمیق‌تر شد.
اما چه کسی فکرش را می‌کرد‌صدایی که جملاتِ بعدیِ فانگ یوان، لبخند‌اینجا را در دم بر لبانش بخشکاند.
«شنیدم تو هم استاد گوی مسیر قدرتی. بیا یه نبردِ مرگ و‌کنند زندگی راه بندازیم تا معلوم بشه کی قوی‌تره. من، فانگ ژنگ، توی مسیر‌کار قدرت قدم برمی‌دارم و قراره نفرِ اولِ این مسیر باشم! جونتو تسلیم کن!»
با پایانِ سخنانش، فانگ یوان گویش‌رسید را فعال کرد و مستقیماً به‌شرتونو سمت ستمگر هنگ می هجوم برد.
ستمگر هنگ می که به‌همان‌طور خود آمده بود، با وحشت‌صدایی و خشم فریاد زد: «چی؟!»
او سنت‌شکنی کرده و شخصاً به دیدارش آمده بود، اما‌گوش فکرش را هم نمی‌کرد این «فانگ ژنگ» تا این حد‌می‌فرستمتون ناسپاس باشد و بدون هیچ حرف اضافه‌ای به او حمله کند.
این دیگر‌می‌شد چه جور‌جنگیدن آدمی بود؟
آیا او اصلاً‌بلند انسان بود؟ حتماً عقل‌اینجا از سرش پریده بود!
فانگ یوان بی‌آنکه به افکار‌همان‌طور او اهمیتی بدهد، با سرعت به‌رسا سوی ستمگر هنگ می یورش برد.
گوی تلاش تمام‌عیار!
او بی‌هیچ‌می‌شد سخنی، مستقیماً‌جنگیدن حمله کرد.
غرررش!
شبحِ یک خرس‌سکونت قهوه‌ای در پشت‌انتظار سرش پدیدار گشت.
گوی قدرت خشن!
ستمگر هنگ می چشمانش را با خشم‌تمامی گشود؛ او جاخالی نداد و دستانش را‌پدیده‌ای بالا آورد تا ضربه را رودررو دفع کند.
با فعال شدنِ گوی قدرت‌گوش خشن، هیکلش حجیم گشت و‌مانگ قدرتش به شدت افزایش یافت.
بنگ!
فانگ یوان با شدتی وحشتناک به ستمگر هنگ می کوبیده شد‌رسید و او را پنج قدم به عقب راند، در حالی که‌قبرستون خودش نیز بر اثر آن قدرتِ هولناک به عقب پرتاب گشت.
ستمگر هنگ می در مرحلهٔ میانی رتبه ۴ قرار داشت‌گرفتند و نُه عضو دیگرِ «ده ستمگر» را فرماندهی می‌کرد. او‌فاصله‌ای سال‌ها بر کوه نان حکمرانی کرده و بنیانِ استواری داشت.
ستمگر هنگ می فریاد زد: «همف! شاه‌جانورِ کوچک،قلمرو من بهت رو دادم اما خودت حد خودتو‌سینهٔ نمی‌دونی.» با این حال، او برای حمله پیش‌قدم نشد.
او در مرحلهٔ میانی رتبه ۴ بود و پس از‌صدایی تبادل یک ضربه با فانگ یوان، می‌دانست که قوی‌تر است،کوانگ چرا که حریفش تنها در مرحلهٔ آغازین رتبه ۴ قرار داشت.
با وجود این، تنها یک رتبه‌صدایی ۴ در صحنه حضور نداشت، بلکه‌اینجا بای نینگ بینگ نیز همان‌جا ایستاده بود.
ستمگر هنگ می از پیروزی در برابر‌تمامی فانگ ژنگ اطمینان داشت، اما جنگیدن با‌پدیده‌ای هر دوی آن‌ها برایش بسیار دشوار می‌شد.
فانگ یوان با صدای بلند خندید و پیش از آنکه دوباره به سوی ستمگر‌وگرنه هنگ می یورش ببرد، شانه‌هایش را بالا انداخت و گفت: «ستمگر هنگ می، چرا این‌قدر‌ازش محتاط شدی؟ بای نینگ بینگ، تو به حساب بقیه برس، ستمگر هنگ می مال منه!»
بای نینگ بینگ در حالی که ابروهایش را کمی بالا انداخته بود‌بلند و چشمان آبی‌اش با نوری تند می‌درخشید، گفت: «فقط پنج دقیقه بهت‌می‌فرستمتون وقت می‌دم، اگه تا اون موقع تمومش نکنی، خودم وارد عمل می‌شم.»
با شنیدن گفتگوی بی‌تفاوتِ فانگ و بای،رسا ستمگر هنگ می حس کرد خشمش در‌منه آستانهٔ فوران است و غرید: «جوجه‌های لاف‌زن!»
او خلق‌وخوی خشنی داشت و تا همین‌جا هم که صبر کرده بود،کنند شاهکار به حساب می‌آمد. با درک اینکه امیدی به بهبود اوضاع نیست، افکار‌کار دیگر را دور ریخت و اجازه داد هالهٔ قتل در ذهنش فوران کند.
نبرد!
دو طرف‌پیدا با هم‌دارد درگیر شدند.
فانگ یوان در برابر ستمگر هنگ می‌‌رسا قرار گرفت، در حالی که بای نینگ‌منه بینگ اعضای باقی‌ماندهٔ ده ستمگر را سرکوب می‌کرد.
میدان نبردی پرآشوب بود!
تخته‌سنگ‌ها خرد می‌شدند، نهرهای کوهستانی‌گوش می‌خشکیدند، غارها فرو می‌ریختند و‌مانگ صدای انفجارهایی تندروار به گوش می‌رسید.
ترسِ ستمگر هنگ می رفته‌رفته بیشتر می‌شد. فانگ‌نزدیک یوان گوی قدرت تلخ را در اختیار داشت؛ هرچه‌قلمرو جراحات بیشتری برمی‌داشت، قدرت و توان رزمی‌اش بیشتر می‌شد.
کمی پیش که با فانگ یوان تبادل ضربه‌بلند کرده بود، گمان می‌کرد این کسی که شاه‌جانورِ‌کوانگ کوچک می‌نامندش، در همین حد است و بس.
اما با رسیدن به‌جنگیدن میانهٔ نبرد، حالت چهره‌اش‌استادان به شدت درهم رفت.
و هنگامی که فانگ یوان شش شبح‌اینجا جانور را به طور هم‌زمان آزاد کرد،وگرنه رنگ از رخسار ستمگر هنگ می پرید.
«این شاه‌جانور کوچک، چطور می‌تونه این‌قدر قوی باشه؟! نه‌تنها ترکیب کرم‌های گویش از من برتره،رسید بلکه تجربهٔ نبرد فراوانی هم داره. چطور زندگی کرده که چنین حرکات ماهرانه و بی‌رحمانه‌ای‌حجت داره؟ حتی سایه‌ای از یه جوون تو وجودش دیده نمیشه. اون رسماً یه هیولای صدساله‌ست!»
«جای تعجب نیست که این‌قدر سلطه‌جویانه رفتار می‌کنه، با‌درون چنین قدرتی، حتی من هم هیچ باکی از این‌طور رفتار‌وگرنه کردن نداشتم. این بار بدجوری گند زدم! باید عقب‌نشینی کنم!»
فانگ یوان حملات رودررو را با ضرباتی سریع و کوبنده پاسخ می‌داد، همچون ببر درنده‌ای که‌رقم از کوهستان سرازیر می‌شود یا اژدهای سیلی که دریاها را زیر و رو می‌کند. ستمگر هنگ می‌‌سهولتِ به نفس‌نفس افتاده بود و انرژی و خونش بر اثر حملات فانگ یوان به هم ریخته بود.
نکتهٔ اصلی این بود‌درون که هر بار فانگ‌قلمرو یوان زخمی برمی‌داشت، قوی‌تر می‌شد.
حالا دیگر ستمگر هنگ می توان ادامهٔ مبارزه‌نزدیک با فانگ یوان را نداشت. اگر فانگ یوان‌اینجا باز هم قوی‌تر می‌شد، اوضاع به شدت وحشتناک می‌شد!
هر بار که ستمگر هنگ‌شدنشان می به این موضوع فکر‌گوش می‌کرد، روحیهٔ مبارزه‌اش کمی تحلیل می‌رفت.
با ادامه یافتن نبرد، او دیگر اصلاً جرئت‌استادان حمله کردن نداشت. فرصت‌های آشکاری برای حمله به‌رقم فانگ یوان پیش می‌آمد، اما او دچار تردید می‌شد.
«چه کار‌رسا کنم، حمله‌درون کنم یا نه؟»
با چنین‌پیدا افکاری، چطور می‌توانست‌همان‌طور خوب مبارزه کند؟
ستمگر هنگ می رفته‌رفته در موضع انفعال قرار می‌گرفت؛ اما در‌رسید مقابل، فانگ یوان تمام نگرانی‌هایش را کنار گذاشته بود و حملاتش همچون‌بیرون امواج خروشان دریا، موج پس از موج، پیوسته و بی‌پایان فرود می‌آمد.
اشباح جانوران یکی پس از دیگری در‌تمامی هوا پدیدار می‌شدند و هر بار که فانگ‌خاص یوان حمله می‌کرد، صداهای مهیبی به گوش می‌رسید.
صداهای انفجار پی‌درپی تکرار می‌شد و‌رسید تمام کسانی که آن را می‌شنیدند،شرتونو قلبشان از ترس به تپش می‌افتاد.
«این دیگه‌پیدا چه جور‌دارد حملهٔ وحشیانه‌ایه؟!»
«حتی ارشد قدرتمندی مثل‌نزدیک ستمگر هنگ می هم‌بلند حریف فانگ ژنگ نمیشه...»
«فانگ ژنگ مشخصاً تو مرحلهٔ آغازین رتبه‌تمامی ۴ قرار داره، اما داره ستمگر هنگ‌پدیده‌ای می رو که تو مرحلهٔ میانیه سرکوب می‌کنه.»
بسیاری از افراد که پنهانی نبرد‌رسید را زیر نظر داشتند، به این‌شرتونو لقب فانگ یوان می‌اندیشیدند: «شاه‌جانورِ کوچک...»
مانگ کوانگ که به شدت احساس درماندگی می‌کرد، با خود گفت: «ستمگرِ واقعی اینجا‌گوش کیه؟» او می‌توانست ببیند که فانگ یوان بسیار وحشی‌تر و بی‌منطق‌تر از ستمگر هنگ‌خندید می است. ستمگر هنگ می‌ِ شرور در مقایسه با فانگ ژنگ کاملاً رنگ می‌باخت.
ستمگر هنگ می در حالی که خون از دهانش‌درون بیرون می‌پرید، فریاد زد: «فانگ ژنگ، زیاده‌روی نکن!» قفسهٔ‌کنید سینه، بازوها و پاهای او کاملاً در هم شکسته بود.
او می‌خواست عقب‌نشینی کند، اما فانگ یوان از پیش نقشه‌اش‌گرفتند را خوانده بود. بای نینگ بینگ نیز اعضای دیگر ده ستمگر‌نزدیک‌تر را کشته بود و راه فرار او را کاملاً بسته بود.
زوزززززه! زوزززززه! زوزززززه!
زوزززززه! زوزززززه! زوزززززه!
فانگ یوان انگشتش را اشاره رفت؛ شش شبح جانورِ‌درون بزرگ تجسم مادی یافتند و از آسمان فرود آمدند‌کنید و ستمگر هنگ می را زیر خود مدفون کردند.
گرومب!
صدای بلندی طنین‌انداز شد‌درون و گرد و غبار‌قلمرو به همه‌جا پراکنده گشت.
ستمگر هنگ می کاملاً له‌همان‌طور شده بود و اندام‌های داخلی و‌رسا تکه‌های استخوانش روی زمین پاشیده بود.
هییین...
صدای حبس شدنِ‌برای نفس‌ها در سینه، از‌تمامی گوشه‌وکنار به گوش می‌رسید.