چپتر 1762: حمله زی وی
0به محض پایانِ نبرد، جانِ سرزمین لانگ یا‌نبردِ به فانگ یوان پیام فرستاد: «فانگ یوان، باید‌شوند بیای ببینی، اون نشان‌های دائو دوباره دارن تغییر می‌كنن!»
فانگ یوان‌نبردِ جا خورد‌نباید و پرسید: «چی؟»
او بی‌درنگ ابرآرایهٔ به‌شدت آسیب‌دیده‌متحمل را ترک کرد و خود‌بدون را به سرچشمهٔ این تغییر رساند.
فنگ جیو گه در مکان‌های بسیاری نشان‌های دائوی‌همچون مخربی بر جای گذاشته بود، اما مارپیچ تاریکی‌آن‌ها که پیش‌تر شکل گرفته بود، متراکم‌ترینشان به شمار می‌رفت.
اکنون، دیگر مناطقی‌دادن که نشان‌های دائوی کمتری‌می‌کرد داشتند، دستخوش تغییر می‌شدند.
این نشان‌های دائو نوری آبی و‌موقعیتی کم‌رنگ از خود ساطع می‌کردند و همچون‌بدون ستارگانِ آسمان، بی‌نهایت خیره‌کننده و درخشان بودند.
با نگاهی به‌موقعیتی آن‌ها، چهرهٔ فانگ‌تلفات یوان در هم رفت.
«پس می‌تونه‌می‌شدند این‌طوری هم‌آبی تغییر کنه!»
او با برخورداری از بنیانِ مسیر خرد‌می‌کرد و تبحر در مسیر ستاره، می‌دانست این‌متحمل تغییر چه پیامدی در پی خواهد داشت.
«به نظر می‌رسه فنگ جیو گه با استفاده از جابجایی‌شوند کارما مستقیم به قاره مرکزی برگشته، یا حتی مستقیم پیش‌درمی‌آورد پری زی وی رفته. برای همین، اون اطلاعاتی به دست آورده.»
«چه واکنش سریعی نشون دادن!»
فانگ یوان‌می‌شدند اندکی احساس‌آبی حسرت می‌کرد.
در نبردِ پیشین، نباید برای‌احساس ایجادِ موقعیتی که هر دو‌نباید طرف متحمل تلفات شوند، زمان می‌خرید.
او باید بدون اهمیت دادن به‌موقعیتی مصرفِ جوهر جاودان، مستقیم حمله می‌کرد‌می‌خرید و چن یی را از پای درمی‌آورد.
اما حقیقت این بود که حتی در آن صورت هم کار چندان سریع‌تر پیش نمی‌رفت.حمله درخت الهی کارما بیش از حد بی‌نقص بود و حمله و دفاع را در هم‌فداکاریِ می‌آمیخت؛ بدون فداکاریِ جاودانه‌های انسان دگرگونه، از پای درآوردنِ چن یی در مدتی کوتاه دشوار می‌نمود.
فانگ یوان با چهره‌ای درهم‌کشیده گفت: «تغییراتِ این نشان‌های دائو باید کارِ خبرهٔ‌درخشان بزرگِ مسیر خردِ دربار آسمانی باشه که داره سعی می‌کنه مکان دقیق سرزمین متبرک‌ستاره لانگ یا رو پیدا کنه. باید از شرشون خلاص بشیم، ممکنه خیلی خطرناک بشه.»
جانِ سرزمین لانگ یا به شدت مضطرب بود: «نابود کردنِ‌نباید اون مارپیچ‌های تاریک آسونه، اما خلاص شدن از شر این‌اهمیت نشان‌های دائوی درخشان و مخرب غیرممکنه. همین الانم امتحانش کردم!»
در این هنگام، جاودانه‌های انسان‌ایجادِ دگرگونهٔ باقی‌مانده با چهره‌هایی دگرگون‌شوند سر رسیدند و پرسیدند: «چه خبره؟»
فانگ یوان به آن‌ها اعتنایی نکرد؛تلفات افکار در ذهنش می‌خروشیدند و با‌مصرفِ سرعتی چون آذرخش در حال اندیشیدن بود.
«پری زی وی می‌خواد مکان واقعی‌ساطع سرزمین متبرک لانگ یا رو پیدا‌خیره‌کننده کنه، داره آخرین تلاشش رو می‌کنه.»
«دربار آسمانی این‌دادن بار بدجوری شکست خورد،می‌کرد اون واقعاً خشمگین شده.»
«جانِ سرزمین پیش از این سرزمین متبرک لانگ یا‌تلفات رو به خط‌الرأسِ دمِ رها منتقل کرده، اما شاهزاده‌حمله فنگ شیان احتمالاً همین اطرافه و داره مخفیانه دنبالش می‌گرده.»
«نمی‌تونم بذارم پری زی وی مکان‌تلفات واقعی سرزمین متبرک لانگ یا رو استنتاج‌جوهر کنه، در اون صورت اوضاع فاجعه‌بار میشه.»
به محض اینکه مکانشان لو می‌رفت، نه تنها شاهزاده فنگ شیان حمله می‌کرد، بلکه‌بودند جاودانه‌های دربار آسمانی نیز بی‌وقفه به یاری‌اش می‌شتافتند. حتی اگر دربار آسمانی شکست می‌خورد،می‌دانست فانگ یوان جانِ سالم به در نمی‌برد و این پیروزی، بهایی دردناک در پی داشت.
حتی ممکن بود دربار آسمانی دیوانگی‌حسرت کند و مکان سرزمین متبرک لانگ‌موقعیتی یا را به اطلاع همه برساند.
این سرزمین مقدسِ‌پیشین مردمان مویین، طمعِ‌موقعیتی افراد بی‌شماری را برمی‌انگیخت.
آسمانِ دیرزیستی‌ایجادِ نخستین نیرویی می‌بود‌متحمل که یورش می‌آورد!
در حالی که افکارش را‌کم‌رنگ به سرعت پردازش می‌کرد، از‌آسمان خود پرسید: «باید چه کار کنم؟»
جاودانه‌های انسان دگرگونه‌دادن که در کنارش بودند‌می‌کرد نیز رفته‌رفته مضطرب‌تر می‌شدند.
آن‌ها با شنیدن توضیحاتِ‌نباید جانِ سرزمین لانگ یا، به‌تلفات وخامتِ اوضاع پی برده بودند.
یکی از آن‌ها گفت: «دربار آسمانی خیلی‌شوند ترسناکه، ما بعد از این همه تلاش فقط‌حمله تونستیم دو تا جاودانهٔ رتبه هشت رو بکشیم.»
دیگری افزود: «هنوز از خطر نجات پیدا نکردیم! اگه همین‌آسمان الان از شر این نشان‌های دائو خلاص نشیم، سرزمین متبرک لانگ‌کنه یا لو می‌ره و دیگه نمی‌تونیم از این مکان دفاع کنیم.»
«درسته، تو این وضعیت،اندکی فقط می‌تونیم به سرور‌نبردِ فانگ یوان تکیه کنیم!»
حتی اگر سرزمین متبرک لانگ یا می‌توانست‌طرف جابه‌جا شود، با وجود آن همه دشمن‌اهمیت در بیرون، نمی‌توانست چنین هیاهویی به پا کند.
همگی با چشمانی‌موقعیتی پرامید به فانگ‌تلفات یوان چشم دوختند.
چشمان فانگ یوان‌نوری به روشنی درخشید‌ساطع و فریاد زد: «فهمیدم!»
جانِ سرزمین لانگ‌دادن یا بی‌درنگ پرسید:حسرت «راهی پیدا کردی؟»
فانگ یوان با شتاب پاسخ داد: «سریع‌طرف آرایهٔ مسیر پالایش رو فعال کن، از روش‌مصرفِ من برای پالایشِ این نشان‌های دائو استفاده کن.»
در زندگیِ پیشین، فانگ یوان معنای حقیقی مسیر پالایش را به دست‌مصرفِ آورده بود و می‌دانست که راهِ رهایی از این نشان‌های دائو، اقدام در‌الهی زمانِ جابه‌جاییِ سرزمین متبرک است؛ به این ترتیب مشکل به آسانی حل می‌شد.
اما اکنون که به‌آبی آن می‌اندیشید، درمی‌یافت که‌همچون این یک تله بوده است.
شاهزاده فنگ شیان در بیرون کمین کرده بود؛ اگر سرزمین‌نباید متبرک لانگ یا جابه‌جا می‌شد، هیاهوی حاصل از آن، مکانشان را‌مصرفِ فاش می‌ساخت و شاهزاده فنگ شیان و دربار آسمانی یورش می‌آوردند.
روشِ فانگ یوان این بود که با استفاده از آرایهٔ جاودانِ‌زمان مسیر پالایش، حجم عظیمی از مواد جاودانِ رتبه هشت و همچنین‌صورت آبِ پالایش، این نشان‌های دائوی مخرب را به زور پالایش کند.
در زندگی پیشین، او به این روش‌شوند نیندیشیده بود، زیرا در طول استنتاج‌هایش از وجودِ‌حمله آرایهٔ مسیر پالایش یا آب پالایش بی‌خبر بود.
زمانی که از این موضوع آگاه شد، نبرد پایان یافته‌آسمان بود، او گوی سفر جاودان ثابت را دزدیده بود و‌این‌طوری با سر رسیدنِ آسمانِ دیرزیستی، فانگ یوان چاره‌ای جز فرار نداشت.
جانِ سرزمین لانگ یا که از همان ابتدا تحت سلطهٔ فانگ‌ایجادِ یوان قرار داشت، پس از دریافت روشِ او، بی‌هیچ درنگی آرایهٔ مسیر‌جاودان پالایش را فعال کرد و این نشان‌های دائوی مخرب را هدف گرفت.
مواد جاودانِ رتبه هشت یکی پس از دیگری به‌تلفات درون پرتاب می‌شد. جاودانه‌های انسانِ دگرگونه حالت غریبی به‌حمله خود گرفتند و عضلات چهرهٔ جاودانه‌های مویین به هم می‌پرید.
«این همه‌ایجادِ مادهٔ جاودانِ‌طرف رتبه هشت!»
«چه ثروت عظیمی! بنیان‌آبی سرزمین متبرک لانگ یا‌همچون واقعاً این‌قدر ژرف و بزرگه!»
«انگار دارن تو‌دادن بازار کلم می‌فروشن،حسرت اصلاً نمی‌تونم باور کنم...»
جانِ سرزمین لانگ یا نیز احساس درد می‌کرد: «بزرگ فانگ یوان، سرزمین متبرک لانگ یا اینا‌جوهر رو با زحمت زیادی جمع کرده. روش پالایش شما خیلی ابتداییه، میشه بیشتر اصلاحش کرد. شاید بتونیم‌فداکاریِ یکم صبر کنیم و این روش رو ارتقا بدیم، این‌طوری می‌تونیم کلی تو مصرف مواد صرفه‌جویی کنیم.»
فانگ یوان پاسخ داد: «نه. به من اعتماد کن، الان‌بدون تو خطر بزرگی هستیم. با اینکه در حال حاضر هیچ‌کار دشمنی اینجا نیست، اما در امان نیستیم. باید با زمان بجنگیم!»
فانگ یوان نامی از شاهزاده فنگ‌ساطع شیان نبرد؛ این تنها بخشی از حدسیاتش‌درخشان بود و هیچ مدرکی برای اثباتش نداشت.
اما جانِ سرزمین لانگ یا‌احساس تحت کنترلِ فانگ یوان بود‌نباید و بی‌چون‌وچرا از او اطاعت می‌کرد.
سخنان فانگ یوان شاید شبیه به یک‌طرف پیشنهاد به نظر می‌رسید، اما در اساس برای‌مصرفِ او حکمی قطعی بود که باید اجرایش می‌کرد.
جانِ سرزمین لانگ یا‌طرف پاسخ کوتاهی داد: «بسیار‌زمان خب، به حرفتون گوش می‌دم!»
چهرهٔ فانگ یوان جدی و عبوس بود: «بیا و این نشان‌های دائوی مضر رو پالایش کن، دلت به حال آب‌این‌طوری پالایشی که مصرف میشه نسوزه. من می‌رم تو اتاق مخفی و از روش‌های مسیر خرد استفاده می‌کنم تا جلوی دربار آسمانی‌حتی رو بگیرم. هیچ‌کس نباید مزاحمم بشه. هر کی خلوتم رو به هم بزنه جاسوس دربار آسمانیه و همون‌جا در دم می‌کشمش!»
نگاه فانگ یوان آکنده از نیتِ‌حسرت قتل بود. همان‌طور که به اطراف می‌نگریست،طرف سرمایی در دلِ تمامِ جاودانه‌ها رخنه کرد.
پس از هشداری تند و‌ایجادِ قاطع، واردِ شهرِ ابری‌اش شد‌شوند و به اتاق مخفی رفت.
دربار آسمانی، تالار بزرگ مرکزی.
پری زی وِی با چشمانی بسته‌ساطع در جایگاه همیشگی‌اش نشسته بود و نوری‌درخشان بنفش و خیره‌کننده از وجودش ساطع می‌شد.
نور بنفش سراسر تالار را پر کرده‌می‌کرد بود؛ همچون دودی در حال صعود یا امواجی‌تلفات خروشان می‌نمود و هاله‌ای شکوهمند و باعظمت داشت.
طولی نکشید که‌پیشین پری زی وِی متوجهِ‌طرف دفاعِ فانگ یوان شد.
اخمِ کوچکی کرد و با‌متحمل خنده‌ای سرد گفت: «می‌خوای جلومو‌بدون بگیری؟ صفحه شطرنج صورت فلکی!»
او بی‌درنگ صفحه شطرنج‌آبی صورت فلکی را احضار‌همچون کرد تا یاری‌اش کند.
چندی پیش، فنگ جیو گه‌احساس با جراحاتی سنگین، اما با اطلاعاتی‌ایجادِ گران‌بها، به دربار آسمانی بازگشته بود!
با آگاهی از این موضوع، پری زی وِی بی‌درنگ دریافت که مارپیچ‌های تاریک لو رفته‌اند و امید چندانی‌حمله به استفاده از آن‌ها نیست. از این رو، نقشهٔ خود را تغییر داد و تصمیم گرفت این نشان‌های‌دگرگونه دائو را فدا کند تا موقعیت دقیق سرزمین متبرک لانگ یا را در خط‌الرأس دمِ رها استنتاج نماید.
پری زی وِی بر باور خود‌تلفات استوار ماند و با خود اندیشید:مصرفِ «من هنوز این نبرد رو نباختم!»
چن یی و فرمانروای حقیقی شبح تندر احتمالاً از دست رفته بودند،خیره‌کننده فنگ جیو گه به شدت مجروح شده و از هوش رفته بود.مسیر پری زی وِی مسئول این نبرد بود و می‌خواست اشتباهاتش را جبران کند.
در زندگی پیشین، آسمان دیرزیستی وارد عمل شده بود؛ آن‌ها قدرتمند‌ایجادِ بودند و ریشه در والامقام جاودان خورشید عظیم داشتند. با وجود اینکه‌جاودان دربار آسمانی شکست خورد، واکنش پری زی وِی به این شدت نبود.
اما اکنون، او به فانگ یوان و جاودانه‌های انسان دگرگونه باخته‌زمان بود؛ هر یک از این دو مورد به تنهایی کافی بود‌صورت تا جاودانه‌های مغرورِ دربار آسمانی نتوانند این شکست تحقیرآمیز را بپذیرند!
همان‌طور که فانگ یوان‌طرف انتظار داشت، پری زی‌زمان وِی واقعاً خشمگین بود.
او تمام توانش را به کار گرفت‌می‌کردند و بی‌اعتنا به واکنشِ متقابلِ شدید، تلاش‌بودند کرد تا این وضعیت را دگرگون سازد!
صفحه شطرنج صورت فلکی یک خانهٔ‌حسرت گوی جاودانِ رتبه هشت در مسیر خرد‌طرف بود و کمک بی‌اندازه‌ای به او می‌کرد.
با افزایشِ مداومِ سرعتِ استنتاجش،ایجادِ پری زی وِی به سرعت‌شوند برتری را از فانگ یوان ربود.
در زندگی پیشین، با وجود اینکه پری زی وِی این روش را‌مصرفِ در اختیار داشت، اما از آنجا که آسمان دیرزیستی سرزمین متبرک لانگ‌درخت یا را تصرف کرده بود، حتی اگر تلاش هم می‌کرد فایده‌ای نداشت.
اما اکنون، از آنجا که فانگ یوان در غیاب آسمان دیرزیستی پیروز شده بود،بودند پری زی وِی همچنان امید داشت. افزون بر این، فنگ جیو گه پیش‌تر از زره‌پیامدی تقدیر استفاده کرده بود؛ هرچند مدت زمانش کوتاه بود، اما سرنخ مهمی به شمار می‌رفت.
پری زی وِی اطمینانِ کاملی داشت که می‌تواند‌نبردِ موقعیت سرزمین متبرک لانگ یا را استنتاج کند‌شوند و فانگ یوان را از میانِ فضا شکست دهد!
فانگ یوان احساس کرد‌نباید کوهی روی دوشش سنگینی می‌کند.تلفات با خود اندیشید: «اوضاع خرابه.»
فعال‌سازی گوی جاودان زره تقدیر، برتریِ‌تلفات عظیمی برای استنتاجِ سرزمین متبرک لانگ‌مصرفِ یا به پری زی وِی بخشیده بود.
پری زی وِی از این نقطه‌ساطع ضعف بهره برد و فانگ یوان‌خیره‌کننده هیچ امیدی برای متوقف کردنِ او نمی‌دید.
«با اینکه روش‌های مسیر خردِ‌احساس زیادی دارم، اما روش‌های واقعاً‌نباید عمیق و ژرفی در بساطم نیست.»
با وجود گوی خردِ رتبه نه، فانگ یوان تنها می‌توانست از نور خرد استفاده کند. در مورد گوی جاودان شمشیر خرد در‌صورت رتبه هشت نیز، فانگ یوان هنوز جوهر جاودان رتبه هشت نداشت. او گوی نگرش را در اختیار داشت، اما چگونه می‌توانست در‌گفت این زمان کوتاه، روشی در مسیر خرد استنتاج کند که هسته‌اش گوی نگرش باشد تا در برابر پری زی وِی دفاع کند؟
عزم و اراده در‌طرف چشمان فانگ یوان درخشید: «فقط‌می‌خرید یه روشِ نهایی باقی مونده!»