چپتر 1009: دست غول‌پیکر!
0سرورِ برجِ ناظرِ آسمان درحالی‌که بر‌بیدار فراز برج ایستاده بود و به‌اندیشید میدان نبرد می‌نگریست، گفت: «کار تمام است.»
در میدان دیدش، شهر پر مقدسِ فرقهٔ سایه به تلی از آوار بدل گشته بود‌بلند و بو چینگ، فرزند هفت ستاره و دیگران چون اجسادی بی‌جان بر خاک افتاده بودند.حسی آوردگاهِ آشوبناکِ برازنده آسیب سنگینی دیده بود و اجسادِ جاودانه‌های درون آن، اکثراً تکه‌تکه شده بودند.
ابرهای تیره کنار رفتند و پرتویی از نور‌بدنش از آسمان به پایین تابید؛ پرتویی که با جلایی‌واقعی طلایی می‌درخشید و انوارش به هر سو پراکنده می‌شد.
سرور برج ناظر آسمان با صدای‌می‌درخشید بلند خندید: «این عاقبتِ کسانیه که‌صدای از ارادهٔ آسمان سرپیچی می‌کُنن! هاهاها...»
اما پس از چند ثانیه اخم کرد، چرا که حسی مشکوک به او‌بشم می‌گفت جای کار می‌لنگد: «صبر کن... برج ناظر آسمان آسیب دیده بود و نمی‌تونه‌افتادم از قوی‌ترین حملهٔ تقدیر استفاده کنه، پس چطور تونست پیش از این حمله کنه؟»
«از طرفی... نتونستم جلوی‌پایین خنده‌ام رو بگیرم، این رفتارِ‌انوارش عادیِ من نیست، چه خبره؟»
در آن لحظه، سرور برج‌درونش ناظر آسمان می‌توانست صداهای ضعیفی را‌برد به طور مبهم از آسمان بشنود.
«سرور برج‌پایین ناظر آسمان،جلایی بیدار شید...»
«زودتر بیدار شید!»
سرور برج ناظر آسمان که به شدت متعجب‌می‌درخشید شده بود، با خود اندیشید: «بیدار بشم؟ مگه الان‌این بیدار نیستم؟» شک و تردید در درونش شدت گرفت.
ناگهان بدنش‌الان لرزید و به‌درونش حقیقت پی برد.
«وای نه! تو تله‌شون افتادم،طلایی هیچ‌کدوم از این اتفاقات واقعی نیست،ناظر من داخل یه قلمرو رؤیا هستم!»
با اندیشیدن به‌طور این موضوع، رفته‌رفته‌بیدار متوجه ایرادات بیشتری شد.
هر دو طرف بیش از حد راحت‌طلایی کشته شده بودند. به‌ویژه فرقهٔ سایه که‌صدای هرچه بود، «آن شخص» از آن‌ها پشتیبانی می‌کرد!
افزون بر این، از دیگر جاودانه‌های دربار‌ناگهان آسمانی خبری نبود و در تمام برج،افتادم او تنها فردِ حاضر به شمار می‌رفت.
سرور برج ناظر آسمان مضطرب بود: «حالا دیگه مطمئنم که توی یه قلمرو رؤیا هستم!این اما چطور ازش خارج بشم؟» با وجود اینکه می‌دانست در یک رؤیاست، اما حرکت کشندهٔ بازگشایی‌جای رؤیا را مانند فانگ یوان در اختیار نداشت، از این رو نمی‌توانست از قلمرو رؤیا بگریزد.
سرور برج ناظر‌طور آسمان در خواب‌بیدار عمیقی فرو رفته بود.
خررر... پففف...
او درحالی‌که روی کف سنگی دراز کشیده‌ناگهان بود و گروهی از جاودانه‌های دربار آسمانی‌افتادم احاطه‌اش کرده بودند، با صدای بلندی خروپف می‌کرد.
سرور برج ناظر‌تابید آسمان نه‌تنها سالخورده،می‌درخشید بلکه به‌شدت خسته بود.
پیش از این، او برای ترمیم گوی جاودان تقدیر، پی‌درپی گو پالایش کرده بود و پس از آن نیز زمان زیادی را به ترمیم برج ناظر آسمان و‌هیچ‌کدوم محافظت از فرقهٔ نیلوفر آسمانی اختصاص داده و نبردی نفس‌گیر با بو چینگ و دیگران داشت. پس از آن، طراح مخفی فرقهٔ سایه را یافت و جاودانه‌های دربار آسمانی‌تنها را بسیج کرد تا با استفاده از برج ناظر آسمان وارد آسمان سفید شوند؛ او بدون لحظه‌ای استراحت، به سوی کوه یی تیان در مرز جنوبی رهسپار شده بود.
و با رسیدن به آنجا، مجبور‌جلایی شد برای شرکت در نبردی عظیم، کنترل‌ناظر برج ناظر آسمان را به دست بگیرد.
از این رو، به محض اینکه وارد قلمرو‌بدنش رؤیا شد، تمام بدنش آرام گرفت و با‌اتفاقات خروپف‌هایی بسیار بلند، در خوابی عمیق فرو رفت.
جاودانه‌های دربار آسمانی، سرور برج ناظر آسمان را در میان گرفتند؛ روی او‌بلند آب ریختند، از آتش برای سوزاندنش استفاده کردند و آن‌قدر فریاد زدند تا گلویشان‌چرا به درد آمد. آن‌ها هر روشی را به کار بستند، اما او بیدار نشد.
این قدرتِ مسیر رؤیا بود.
قدرتی فراتر از این‌پایین عصر؛ مهار کردنِ همین‌می‌درخشید یک حرکت، غیرممکن بود.
حتی این جاودانه‌های رتبه هشت‌درونش دربار آسمانی نیز هیچ راهی‌حقیقت برای چارهٔ این مشکل نداشتند.
تماشای این‌پایین صحنه تا‌جلایی حدودی مضحک بود.
بیرون از برج ناظر آسمان، نبرد به‌شید شدت بالا گرفته بود و با غرش‌مگه مصیبت کبیر، آسمان تیره و تار شد.
برج ناظر‌پرتویی آسمان، بی‌حرکت در‌تابید آسمان شناور بود.
در درون برج، جاودانه‌های دربار آسمانی مضطرب بودند؛ روح‌لرزید سرور برج ناظر آسمان عمیقاً در رؤیا فرو رفته بود‌قلمرو و آن‌ها هیچ روشی برای بیدار کردنش در اختیار نداشتند.
تنها کاری که از دستشان برمی‌آمد این بود که با‌سرور استفاده از روش‌های مسیر خرد به او پیام بفرستند، تا بلکه‌هاهاها بتوانند سرور برج ناظر آسمان را وادار کنند خودش بیدار شود.
در سوی دیگر و در میان‌بیدار فرقهٔ سایه، فضا دیگر مانند قبل سنگین‌بشم نبود و اکنون بسیار آرام‌تر شده بود.
«یینگ وو‌پرتویی شیه، کارت‌پایین عالی بود!»
«این همون‌الان قدرت مسیر‌تردید رؤیاست؟ محشره!»
«آه... بعد از این‌جلایی همه وقت، بالاخره به‌پراکنده سطح تزکیهٔ رتبه هشت رسیدی.»
جاودانه‌های فرقهٔ سایه، یینگ وو شیه را در میان گرفتند. برخی از آن‌ها نفس راحتی کشیدند؛ هرچه‌تردید بود، موقعیت پیشین بیش از حد خطرناک به نظر می‌رسید. برخی در بهت و حیرتِ قدرت مسیر رؤیا‌اندیشیدن فرو رفته بودند و برخی دیگر بر شانه‌های یینگ وو شیه می‌زدند و او را پی‌درپی تحسین می‌کردند.
پس از نبردی طولانی، یینگ وو شیه که کالبد رؤیای‌پراکنده ناب حقیقت‌جو را در اختیار داشت، بار دیگر پیشرفت کرده‌ارادهٔ و به جاودانه‌ای رتبه هشت در مسیر رؤیا بدل گشته بود.
از این رو، اکنون می‌توانست‌درونش از حرکت کشندهٔ جاودانِ رتبه هشتی‌برد بهره ببرد: هدایتِ روح به رؤیا.
پس از دو بار ناکامی، در سومین تلاش‌پراکنده برای اجرای این حرکت کشنده، سرانجام موفق شد و‌کسانیه سرور برج ناظر آسمان را به قلمرو رؤیا فرستاد.
تأثیر آن آنی بود؛ با متوقف شدن‌شید تمام حرکات برج ناظر آسمان، فشار از‌مگه روی فرقهٔ سایه به میزان قابل‌توجهی کاسته شد.
فرزند هفت ستاره پرسید:پایین «سرور برج ناظر آسمان‌می‌درخشید تا کِی گرفتار می‌مونه؟»
یینگ وو شیه پاسخ داد: «اون یه جاودانهٔ رتبه هشته که یه مصیبت بی‌شمار رو‌هیچ‌کدوم پشت سر گذاشته، قلمرو رؤیا فقط می‌تونه چند دقیقه گرفتارش کنه. اما حتی اگه فرار‌راحت کنه، باز هم می‌تونم با استفاده از حرکت کشنده، روحش رو دوباره به رؤیا بکشونم!»
فرزند هفت ستاره آهی‌جلایی کشید: «خوبه، یان شی‌پراکنده تو رو بی‌دلیل خلق نکرد.»
در همین حین،طور برج ناظر آسمان بار‌شید دیگر به حرکت درآمد.
جاودانه‌های فرقهٔ سایه‌نور که شوکه شده‌جلایی بودند، پرسیدند: «چه خبره؟»
شخصی نگاهش را به‌تردید یینگ وو شیه دوخت: «سرور‌لرزید برج ناظر آسمان بیدار شد؟»
پیش از این، حملهٔ یینگ وو شیه بر روی فانگ یوان‌ناظر بی‌اثر بود؛ او مدام به رؤیا وارد و از آن خارج‌اما می‌شد و این امر، اعتمادبه‌نفسِ جاودانه‌های فرقهٔ سایه را خدشه‌دار کرده بود.
اما این بار، یینگ وو شیه با اطمینان سر تکان‌متعجب داد: «سرور برج ناظر آسمان هنوز تو رؤیاست. به نظر‌ناگهان می‌رسه بقیهٔ جاودانه‌های دربار آسمانی کنترل برج رو به دست گرفتن!»
حقیقت نیز همین بود؛ جاودانه‌های دربار آسمانی با‌می‌درخشید دیدن اینکه نمی‌توانند سرور برج ناظر آسمان را بیدار‌این کنند، کنترل برج ناظر آسمان را به دست گرفتند.
با وجود اینکه سرور برج ناظر آسمان در خواب بود، اما تمامیتِ‌وای برج ناظر آسمان تنها به او تعلق نداشت. پس از مرگ والامقام جاودانِ‌متوجه صورت فلکی، برج ناظر آسمان به دارایی عمومی دربار آسمانی بدل گشته بود.
اکنون که سرور برج ناظر آسمان در خوابی عمیق‌می‌شد و بی‌هوش بود، دیگر جاودانه‌های دربار آسمانی این حق را‌سرپیچی داشتند که کنترل برج ناظر آسمان را در دست بگیرند.
اما طولی نکشید که‌مبهم برج ناظر آسمان بار‌زودتر دیگر از حرکت ایستاد.
گروه فانگ‌پرتویی یوان شاهد‌پایین این ماجرا بودند.
هی لو لان و پری لی‌گرفت شان با چهره‌هایی آکنده از شک و‌تله‌شون خشم گفتند: «دربار آسمانی داره چیکار می‌کنه؟!»
چهرهٔ فانگ یوان درهم رفت و گفت: «انگار فرقهٔ سایه از روش‌های مسیر‌بلند رؤیا برای مقابله با جاودانه‌های دربار آسمانی استفاده کرده، درست همون کاری که‌کرد می‌خواستن با من بکنن. اما... چرا زودتر جاودانه‌های دربار آسمانی رو هدف نگرفتن؟»
تای بای یون شنگ که غرق در نگرانی بود، گفت: «الان فکر کردن به این چیزا چه فایده‌ای داره؟ ما خانهٔ گوی جاودانی‌حقیقت نداریم که ازمون محافظت کنه، فرقهٔ سایه هم شهر پر مقدس رو از دست داده. فقط دربار آسمانی هنوز برج ناظر آسمان رو‌هرچه داره. اما فرقهٔ سایه جلوشون رو گرفته، ما تو خطر بزرگی هستیم! فانگ یوان، می‌تونی دوباره از گوی سفر جاودان ثابت استفاده کنی؟»
فانگ یوان سر‌نور تکان داد و با‌طلایی آهی عمیق گفت: «نمی‌تونم.»
هی لو لان لبخند تلخی زد. همان‌طور که مشت‌هایش را گره می‌کرد، درخشش‌تله‌شون بی‌رحمانه‌ای در چشمانش پدیدار گشت و گفت: «انگار دیگه کارمون تمومه. حیف که‌ایرادات هی چنگ هنوز نمرده، حتی دم مرگ هم نمی‌تونم انتقام مادرم رو بگیرم!»
فانگ یوان نگاهی‌تابید به او انداخت،می‌درخشید اما چیزی نگفت.
پس از سومین مصیبت کبیر، آوردگاهِ آشوبناکِ‌شید برازنده و شهر پر مقدس متلاشی شده بودند‌الان و تنها برج ناظر آسمان باقی مانده بود.
دربار آسمانی امیدِ جبههٔ‌پایین فانگ یوان بود، اما آن‌انوارش امید نیز رنگ باخته بود.
حتی اگر چهارمین مصیبت کبیر را در نظر‌بدنش نمی‌گرفتند، فانگ یوان و دیگران هیچ امیدی برای‌اتفاقات زنده ماندن در برابر آرایهٔ ده مطلق نداشتند.
فانگ یوان زنجرهٔ بهار و پاییز را بررسی کرد و‌سرور اندیشید: «واقعاً همه‌چیز تموم شد؟» زمان بسیار کمی گذشته بود، گو‌هاهاها چندان بهبود نیافته بود و نمی‌شد دوباره از آن استفاده کرد.
در این هنگام،طور صدای نواختن چنگ‌بیدار در آسمان طنین‌انداز شد.
روز بود، اما‌نور آسمان از نور‌جلایی بی‌کران ستارگان می‌درخشید.
موسیقی به درون‌نیستم آرایه و ذهن‌گرفت جاودانه‌ها نفوذ کرد.
جاودانه‌های فرقهٔ سایه فریاد زدند: «وای نه! آرایهٔ ده مطلق در‌ناظر برابر روش‌های مسیر صدا هم دفاع می‌کنه، اما اصلاً نمی‌تونه جلوی‌اما این موسیقی چنگ رو بگیره. این چهارمین مصیبت کبیره؛ مصیبت ذهن چنگ!»
«و نور ستارگان تو آسمون، حتی‌بیدار تو روز روشن هم این‌قدر درخشانه.اندیشید این پنجمین مصیبت کبیره؛ مصیبت جریان ستاره!»
«چرا این‌قدر خطرناکه؟! مصیبت‌های‌پایین کبیر چهارم و پنجم‌می‌درخشید با هم ظاهر شدن!!»
با دیدن این صحنه، جاودانه‌های فرقهٔ سایه فریاد‌بدنش برآوردند و برای لحظه‌ای، هم دربار آسمانی و‌اتفاقات هم فانگ یوان را به دست فراموشی سپردند.
در برج ناظر آسمان،جلایی جاودانه‌های دربار آسمانی نیز‌پراکنده نفس در سینه حبس کردند.
قدرت مصیبت‌های کبیر‌طور متناسب با شمارهٔ‌بیدار آن‌ها افزایش می‌یافت.
مصیبت چهارم از نظر قدرت، از مجموع سه مصیبت کبیر نخست فراتر‌سرور بود. مصیبت پنجم، یعنی مصیبت جریان ستاره، از مجموع مصیبت ذهن چنگ،اما باران نافذ مطلق، گوزن نور ازلی و مصیبت وجرهٔ یادگار قوی‌تر بود.
جاودانه‌های دربار آسمانی و فانگ یوان سؤالات بی‌شماری در سر داشتند:برد «فرقهٔ سایه داره چی پالایش می‌کنه؟ اونا واقعاً همچین خشمی رو‌اندیشیدن از آسمون به خودشون جلب کردن که چنین فاجعهٔ وحشتناکی نازل بشه!»
آن دو مصیبت کبیر‌جلایی هنوز فرود نیامده بودند‌پراکنده و همچنان داشتند قدرت می‌اندوختند.
چهرهٔ جاودانه‌های فرقهٔ سایه درهم بود؛ آن‌ها به‌سختی توانسته بودند سه مصیبت نخست را تاب بیاورند.نیستم و اکنون، مصیبت‌های کبیر چهارم و پنجم از راه رسیده بودند. هر کسی می‌توانست خصومت عمیق‌قلمرو آسمان را حس کند؛ آسمان قصد نداشت هیچ راهی برای زنده ماندن فرقهٔ سایه باقی بگذارد.
اکنون چه باید می‌کردند؟
در یک آن،نیستم جاودانه‌های فرقهٔ سایه‌گرفت سردرگم و درمانده شدند.
خانهٔ گوی جاودانشان نابود شده بود و آرایهٔ ده مطلق ضربهٔ‌ناظر سنگینی از سومین مصیبت کبیر خورده بود. حتی اگر تمام جاودانه‌ها فدا‌چند می‌شدند، باز هم نمی‌توانستند در برابر این دو مصیبت کبیر دفاع کنند.
هی لو لان آهی کشید‌بشنود و گفت: «انگار در نهایت‌متعجب قراره تو همین مصیبت‌های کبیر بمیریم.»
فانگ یوان چشمانش‌نور را ریز کرد؛جلایی او نظر دیگری داشت.
فارغ از اینکه فرقهٔ سایه چه چیزی را می‌خواست پالایش کند، آن‌ها ابتدا آرایهٔ بی‌جانِ زامبیِ جاودانِ ده‌داخل مطلق را برپا ساخته و جاودانه‌های مرز جنوبی را از میان برده بودند تا از روزنه‌های جاودان و اجسادشان‌می‌کرد به‌عنوان مواد پالایش گو بهره ببرند؛ و در نهایت، تمام اعضای اتحاد زامبی‌ها را به‌عنوان سوخت قربانی کرده بودند.
افزون بر این، آن‌ها‌جلایی حتی هفت خانهٔ گوی جاودان‌می‌شد را از دست داده بودند!
بهایی که فرقهٔ سایه پرداخته بود، بی‌سابقه بود. اگر‌شدت فانگ یوان خودش این صحنه را ندیده بود، محال‌درونش بود حرف هیچ‌کس را در این باره باور کند!
از آنجا که بهای به‌تابید این سنگینی پرداخته بودند، فرقهٔ‌پراکنده سایه قصد تسلیم شدن نداشت.
ناگهان صدای موسیقی‌نیستم چنگ بلندتر شد و‌ناگهان به گوش همه رسید.
رنگ از رخسار جاودانه‌ها پرید؛ احساس‌می‌درخشید کردند دنیا دور سرشان می‌چرخد و‌صدای برخی از آن‌ها به زمین افتادند.
مصیبت کبیر‌ضعیفی ذهن چنگ‌مبهم آغاز شده بود!
در آسمان، نور ستارگان همچون سونامی‌جلایی آبی‌رنگ و عظیمی به پایین سرازیر‌سرور شد و در گستره‌ای بی‌کران فرود آمد.
مصیبت کبیر جریان ستاره!
جاودانه‌های فرقهٔ سایه با چهره‌هایی مصمم و آمادهٔ مرگ، یکدیگر‌سرور را تشویق کردند و به جلو یورش بردند. تنها یینگ وو‌هاهاها شیه باقی مانده بود تا با برج ناظر آسمان مقابله کند.
جبههٔ فانگ یوان روی زمین بودند.بیدار آن‌ها با چهره‌هایی رنگ‌پریده، ناامیدانه در برابر‌بشم قدرت مصیبت کبیر ذهن چنگ مقاومت می‌کردند.
برج ناظر آسمان هر چه بود، یک‌طلایی خانهٔ گوی جاودان رتبه نه به شمار‌صدای می‌رفت و همچنان در آسمان شناور بود.
پری لی شان با چهره‌ای مات و مبهوت به آسمان خیره شد. در حالی که خون از‌واقعی هفت سوراخ صورتش جاری بود، گفت: «بدون خانهٔ گوی جاودان، چطور می‌تونیم از دو مصیبت کبیر جون به‌آن‌ها در ببریم؟ هه‌هه‌هه، مردن با قدرت آسمون و زمین، حتماً باشکوه‌تر از مردن تو رختخواب از سر پیریه.»
او دیگر از مقاومت‌جلایی در برابر مصیبت ذهن‌پراکنده چنگ دست کشیده بود.
دیگران همچنان ناامیدانه دوام می‌آوردند.
در این لحظه، هاله‌ای فوق‌العاده‌تابید قدرتمند با نیرویی بی‌بدیل از‌پراکنده خرابه‌های کوه یی تیان فوران کرد!
ورودی یک‌الان روزنهٔ جاودان‌تردید گشوده شد.
این سرزمین‌پایین متبرک فرقهٔ‌جلایی سایه بود.
پیش از این، مقر فرقهٔ سایه که بای‌زودتر نینگ بینگ نتوانسته بود آن را پیدا کند،نیستم از مدت‌ها قبل در اینجا مستقر شده بود!
با حس کردن‌نور این هاله، قلب‌جلایی تمام جاودانه‌ها لرزید.
حتی رنگ از رخسار جاودانه‌های‌درونش رتبه هشت دربار آسمانی نیز پرید‌برد و چشمانشان مملو از وحشت شد.
جاودانه‌های فرقهٔ سایه چهره‌هایی غرق‌طلایی در شادی داشتند و فریاد‌سرور زدند: «پیکر اصلی ما... ظاهر شد!»
گرومب!
دست شبح‌وار و‌نور غول‌پیکری از ورودی‌جلایی روزنهٔ جاودان بیرون آمد.
هالهٔ رتبه‌الان نه به‌شدت‌تردید گسترش یافت!
موج شوک‌پایین بی‌شکلی سراسر میدان‌طلایی نبرد را درنوردید.
سنگ‌ها با صدای مهیبی‌مبهم خرد شدند و گرد‌زودتر و غبار به هوا برخاست.
هی لو لان و تای بای‌جلایی یون شنگ که زبانشان بند آمده‌سرور بود، گفتند: «این... این دیگه چیه؟!»
در درون برج ناظر آسمان، سرور برج ناظر آسمان که سرانجام بیدار‌وای شده بود، فشار عظیمی را در ذهن خود احساس کرد و با‌رفته‌رفته فاش کردن هویت آن دست شبح‌وار فریاد زد: «والامقام اهریمنِ روحِ شبح!»