چپتر 342: بیائو
0وقتی شوئه سان سی برای نخستین بار این خبر‌شناخته‌شدهٔ را شنید، حاضر به باورش نشد و با خود‌مِی گفت: «چی؟ شاه‌جانور کوچک می‌خواد منو به چالش بکشه؟»
او با خود می‌اندیشید که هیچ ارتباطی با اهریمن‌های سیاه و‌شده سفید ندارد، هرگز به آن‌ها توهینی نکرده و حتی پیش از این‌بی‌سروصدایی آن‌ها را ندیده است. چطور ممکن بود بی‌دلیل برایش دردسر درست کنند؟
اما دیری نپایید که‌دیگه پس از پرس‌وجو، دریافت‌وقت این ماجرا حقیقت دارد!
او با ناراحتی گفت: «آخه چطور ممکنه؟ تو کلهٔ این شاه‌جانور کوچک چی‌داره می‌گذره؟ میراث سه شاه تا چند روز دیگه باز میشه، اون وقت این هنوز‌دومون حوصله داره منو به چالش بکشه؟ مگه من چیکارت کردم که این‌جوری باهام درمیفتی؟!»
شوئه سان‌دست سی احساس درماندگی‌پیرامونشان و آزردگی می‌کرد.
«فقط به خاطر اینکه هر‌اهمیتی دومون توی مسیر قدرت هستیم، می‌خواد‌شده ببینه کی قوی‌تره؟ هوف، عجب دیوونه‌ایه!»
شوئه سان سی پس از بررسیِ همه‌جانبهٔ ماجرا،وقت سرانجام فانگ یوان را در دستهٔ دیوانگانی قرار‌باهام داد که درکشان برای یک انسان عادی غیرممکن بود.
چند ماه پیش، آوازهٔ‌چند اهریمن‌های سیاه و سفید‌میشه به گوشش خورده بود.
با گذشت زمان، آن دو‌پیرامونشان به شهرت بیشتری دست یافتند‌جناح و شایعات پیرامونشان گسترده‌تر شد.
آن‌ها ستارگانِ نوظهور‌می‌رفتند و شناخته‌شدهٔ جناح‌موضوع اهریمنی به شمار می‌رفتند.
در ابتدا، شوئه سان سی اهمیتی به این موضوع نمی‌داد.حوصله فانگ یوان و هو مِی اِر با هم درگیر شده‌آزردگی بودند و او از این بابت در دل خرسند بود.
اما اکنون، دیگر نمی‌توانست بخندد.
پس از آمدن اهریمن‌های سیاه و سفید‌ستارگانِ به کوه سان چا، آن‌ها نه‌تنها حضور‌ابتدا بی‌سروصدایی نداشتند، بلکه دردسرهای عظیمی به پا کردند.
به‌ویژه آن شاه‌جانور کوچک که کارهایش را‌نمی‌داد بدون هیچ ملاحظه‌ای، غیرمنطقی و بی‌رحمانه پیش‌خرسند می‌برد و باعث می‌شد مردم احساس خطر کنند.
ستمگر هنگ مِی از میانِ ده ستمگر، با حسن نیت به دیدارش رفت،چیکارت اما کشته شد. فِی لی برای جانش التماس کرد، اما فانگ یوان از‌توی او نگذشت و با ضربات پیاپی او را به خمیری از گوشت بدل ساخت.
مسئله این بود که آن‌ها استادان گوی رتبه ۴ با تزکیهٔ مرحله میانی بودند.مگه اما شاه‌جانور کوچک با استفاده از تزکیهٔ مرحله آغازین، این دو را در دم‌توی از پای درآورده بود. چنین قدرت نبردی، بذر ترس را در دل مردم می‌کاشت.
شوئه سان سی نیز تزکیهٔ مرحله میانی رتبه ۴ را داشت و احساس می‌کرد قدرتش تقریباً با ستمگر هنگ‌اِر مِی و فِی لی برابر است. اکنون که فانگ یوان او را به چالش می‌کشید، قلبش فرو ریخت و‌کردند تهدید بزرگی را حس کرد؛ حتی در اعماق وجودش رگه‌هایی از ترس را یافت که ناچار به پذیرش آن بود!
او با خود اندیشید: «این فانگ ژنگ بیش از حد بی‌رحم‌شده و غیرمنطقیه. می‌خواد با پا گذاشتن روی جنازهٔ ما ارشدها، شهرتش‌حضور رو بالا ببره. فِی لی قربانیِ جاه‌طلبی‌هاش شد، حالا نوبت منه.»
شوئه سان سی نیز‌دیگه در جوانی دست به‌وقت چنین اعمال متکبرانه‌ای زده بود.
اما در آن زمان، او تنها استادان گوی رتبه ۳ را‌هنوز می‌کشت و به‌هیچ‌وجه به گرد پای بی‌رحمیِ فانگ یوان نمی‌رسید که‌آزردگی استادان گویی با مرحلهٔ بالاتر از خود را برای نبرد برمی‌گزید.
راستش را بخواهید، شوئه سان سی هیچ تمایلی به نبرد با این فانگ یوانِ دیوانه نداشت.موضوع اما از بخت بد، پدرخوانده‌اش اخیراً برای پالایش یک گو در تزکیهٔ انفرادی به سر می‌برد‌حضور و اکنون که فانگ یوان او را علناً به چالش کشیده بود، چاره‌ای جز پذیرش آن نداشت.
در این‌شمار دنیا، انسان‌ها اغلب‌اهمیتی حق انتخابی نداشتند.
اگر او، شوئه سان سی، این‌میشه چالش را نمی‌پذیرفت، شهرتی که در تمام‌چیکارت این سال‌ها اندوخته بود، بر باد می‌رفت.
شوئه سان سی سالیان متمادی در‌دیگه جناح اهریمنی حضور داشت. او درک روشنی‌داره از بی‌رحمیِ این دنیا پیدا کرده بود.
زندگی در این دنیا دشوار بود؛ برای‌ستارگانِ به دست آوردن شانسی برای بقا، تمام‌ابتدا گونه‌های مختلف با جان و دل می‌جنگیدند!
هرچه خود را مهربان‌تر و ضعیف‌تر نشان می‌دادید،مِی نه‌تنها به آرامش نمی‌رسیدید، بلکه خود را در‌دیگر خطر بزرگ‌تری می‌انداختید و طمع بسیاری را برمی‌انگیختید.
استادان گوی جناح اهریمنی که به جایگاه شوئه‌وقت سان سی رسیده بودند، قطعاً انسان‌های بی‌شماری را به‌درمیفتی قتل رسانده و افراد بسیار بیشتری را آزرده بودند.
دنیا همین‌گونه بود؛ اگر آدم نمی‌کشتید و دیگران را نمی‌آزردید، چطور‌هنوز می‌توانستید منابع لازم برای پیشرفت در تزکیه را به دست آورید؟آزردگی چطور می‌توانستید از نتایج نبردها برای خود نام و نشانی دست‌وپا کنید؟
برای دفاع از شهرتش،شایعات شوئه سان سی به‌سرعت‌نوظهور چالش فانگ یوان را پذیرفت.
آن دو درهٔ‌می‌رفتند وسیعی را به‌موضوع عنوان محل نبردشان برگزیدند.
سه روز بعد، شوئه‌دیگه سان سی برای نخستین‌وقت بار فانگ یوان را دید.
او غافلگیر شد؛ فانگ یوان آن ظاهر درنده‌خویی را که در تصورش‌حوصله بود، نداشت. در واقع، او تا حدودی نجیب‌زاده به نظر می‌رسید، بدون‌فقط هیچ ویژگی زمختی در چهره‌اش، و چشمانش همچون پرتگاهی تاریک، بی‌نهایت آرام بود.
فانگ یوان گفت: «ببر آسمان، آوازه‌ات رو شنیدم. به یکی از مقاماتِ بالای خاندانت توهین کردی و تبعید شدی. در خفا سخت تلاش کردی، با به خطر انداختن‌بخندد جونت شاه‌جانوران رو کشتی و با استفاده از کرم‌های گویی که به دست آوردی خودت رو مسلح کردی، تا اینکه در نهایت آروم و پیوسته به یک خبره‌رفت تبدیل شدی. بعد از اون، برگشتی و بزرگان بی‌شماری رو که در گذشته برات پاپوش دوخته بودن، به قتل رسوندی. راستش رو بخوای، تا حد زیادی تحسینت می‌کنم.»
چنین لحن محترمانه‌ای باعث‌ابتدا شد تا مردمی که گوش‌اِر می‌دادند، در بهت فرو روند.
«چرا ذاتش عوض‌روز شده؟ چرا این‌قدر‌میشه مؤدبانه حرف می‌زنه؟»
«نکنه از ببر آسمان خوشش اومده؟ انصافاً با‌میشه اینکه ببر آسمان قیافهٔ معمولی‌ای داره، اما انحناهای‌کردم بدنش بی‌نقصه و هیکل عالی‌ای داره، واقعاً زیباروئه.»
«همف، مگه شاه‌جانور کوچک از این‌جور آدماست؟ اون حتی به هو مِی‌شمار اِر هم محل نذاشت. اون یه آدمِ بی‌رحم و خونسرده، یه آدم ترسناک.اکنون تو این چند روز دستم اومده، شماها نباید هیچ امیدی بهش داشته باشید.»
همان‌طور که مردم در حال بحث بودند، شوئه سان سی‌درگیر به فانگ یوان پاسخ داد: «لطف داری. شاه‌جانور کوچک، نام‌کوه اهریمن‌های سیاه و سفید در این منطقه زبانزد همه است.»
فانگ یوان لبخندی زد و گفت: «من مسیر قدرت رو تزکیه می‌کنم، تو هم همین‌طور. اگه با هم مبارزه کنیم،آزردگی جفتمون چیزای بیشتری یاد می‌گیریم. قبل از این با ستمگر هنگ می و فی لی مبارزه کردم، اون دو تا عالی‌دیوانگانی بودن و تجربهٔ خوبی بهم دادن. اما این جور مبارزه‌ها دیگه برام خسته‌کننده‌ست. چطوره این بار روش مبارزه رو عوض کنیم؟»
شوئه سان سی با شنیدن این‌دیگه حرف، ابروهایش را بالا انداخت و‌حوصله گفت: «اوه؟ چه فکری تو سرته؟ می‌شنوم.»
فانگ یوان لبخند کمرنگی زد و گفت: «ساده‌ست، من همین‌جا می‌ایستم و می‌ذارم بهم ضربه بزنی. وقتی کارت‌مِی تموم شد، من بهت ضربه می‌زنم. عالی و ساده نیست؟ این‌جوری زودتر هم تموم میشه. نظرت چیه؟ از اونجا‌عظیمی که زنی، بهت اجازه می‌دم سه تا ضربه بزنی، بعد از اون من فقط با یه ضربه تلافی می‌کنم.»
چشمان شوئه سان سی درخشید؛اهمیتی پیشنهاد فانگ یوان برایش جذاب بود‌شده و پرسید: «مبارزه به این شکل؟»
اینکه فانگ یوان بی‌حرکت بماند‌باز و اجازه دهد او سه‌حوصله ضربه بزند، پیشنهادی بسیار وسوسه‌انگیز بود.
شوئه سان سی پس‌چند از بررسیِ موضوع، موافقت‌میشه کرد: «خیلی خب، قبول.»
فانگ یوان لبخند کمرنگی زد،پیرامونشان بی‌حرکت ایستاد و کف دست‌جناح راستش را جلو آورد: «بفرما.»
چشمان شوئه سان سی برقی زد‌موضوع و در حالی که نیت قتل در‌بابت وجودش زبانه می‌کشید، فریاد زد: «حرکت اول!»
چندین کرمِ‌چند گو هم‌زمان در‌باز روزنه‌اش فعال شد.
بازوهای باریکش غرق در‌چند نوری درخشان گشت و به‌اون دو پنجهٔ ببر تبدیل شد.
پنجه‌های ببر هوا را‌شایعات شکافت و به شدت‌نوظهور به فانگ یوان برخورد کرد.
فانگ یوان دهانی پر از خون بالا آورد،مِی همچون گلولهٔ توپی به عقب پرتاب شد و‌دیگر به صخرهٔ عظیمی در پشت سرش برخورد کرد.
گرومب!
صدای مهیبی به گوش رسید؛روز صخره متلاشی شد و خرده‌سنگ‌ها‌وقت به هر سو به پرواز درآمد.
فانگ یوان بلند خندید، از جا برخاست‌ستارگانِ و گفت: «ضربهٔ خوبی بود.» قفسهٔ سینه‌اش فرورفتگی‌اهمیتی آشکاری داشت و دست‌کم چهار دنده‌اش شکسته بود.
افزون بر این، فانگ‌ابتدا یوان حس می‌کرد اندام‌های درونی‌اش‌اِر نیز دچار خون‌ریزی شده است.
با هجوم دردی توان‌فرسا، فانگ یوان‌میشه تاب آورد، در حالی که اعصابش‌مگه در معرض آزمونی طاقت‌فرسا قرار داشت.
رنگ از‌میراث رخسار شوئه‌چند سان سی پرید.
«درسته، فانگ ژنگ نقشهٔ زیرکانه‌ای کشیده. هر چه‌نوظهور بیشتر مجروح بشه، قدرت بیشتری می‌تونه به کار‌موضوع بگیره. پس الان باید محکم‌تر ضربه بزنم یا آروم‌تر؟»
هرچه محکم‌تر ضربه می‌زد، جراحات فانگ یوان عمیق‌تر می‌شد و‌درگیر قدرت نبردش بالاتر می‌رفت. از سوی دیگر، اگر ضرباتش را آرام‌تر‌نه‌تنها می‌کرد، در زمانِ حملهٔ متقابلِ فانگ یوان، می‌توانست راحت‌تر دفاع کند.
شوئه سان سی پس از بررسی شرایط،اون تصمیمش را گرفت: «نه، باید با تمام‌کردم قدرتم حمله کنم. تو همین سه ضربه می‌کشمش!»
«حرکت دوم!»
فریاد زد و کرم گویش را به کار‌نوظهور گرفت. در دم، جثه‌اش بیش از دو برابرِ اندازهٔ‌نمی‌داد اصلی‌اش بزرگ شد و به غولی عظیم‌الجثه بدل گشت!
موهای بدنش بلندتر شد‌ابتدا و به شکل خزِ قهوه‌ای‌اِر مایل به زردِ ببر درآمد.
چشمانش به چشمان ببر تبدیل گشت و دندان‌هایش با‌هنوز رشد از دهان بیرون زد و به نیش‌هایی درنده‌احساس بدل شد. بر روی پیشانی‌اش نیز نمادی پدیدار گشت.
قدرتش بیش‌میراث از دو‌چند برابر شد.
با یورشِ او به‌شایعات سوی فانگ یوان، شبح جانوری‌شناخته‌شدهٔ در پشت سرش پدیدار شد.
ببری درنده که رو به آسمان غرش می‌کرد و هاله‌ای پرابهت از خود‌بابت ساطع می‌ساخت! بدنش پوشیده از خزِ قهوه‌ای مایل به زرد بود و هیکلی عضلانی‌عظیمی و تنومند داشت؛ اما مهم‌تر از همه، جفت‌بالی بود که بر پشتش قرار داشت.
ببری بال‌دار!
ببرِ درنده‌ای که بال داشت!
این بدان معنا‌یافتند بود که آن‌گسترده‌تر جانور، یک «بیائو» است!
ببر، شاهِ صد جانور به شمار می‌رفت. و بیائو، ببری پرنده‌شده و شاهی در میان ببرها بود. همان‌طور که می‌گفتند: «سه تازی‌حضور بدل به یک ماستیف می‌شوند، و پنج ببر بدل به یک بیائو!»
قدرتِ یک‌چند بیائو، پنج برابرِ‌باز یک ببر بود!
شبح جانورِ بیائو می‌توانست به‌روز تنهایی سه تا چهار شبح جانور‌هنوز معمولیِ فانگ یوان را سرکوب کند.
قدرت شوئه سان سی پیش از این بیش‌نوظهور از دو برابر شده بود، اما اکنون او‌موضوع قدرتِ یک بیائو را نیز آزاد ساخته بود!
زیرِ فشار این نیروی عظیم، فانگ یوان همچون‌مِی شهاب‌سنگی به پرواز درآمد و پس از طیِ‌دیگر مسافتی چند صد قدمی، به دیوارهٔ کوهستان برخورد کرد.
گرومب!
سراسرِ درهٔ‌میراث کوهستان به‌چند شدت لرزید.
صخره‌های کوهستان فرو ریخت‌شایعات و فانگ یوان را‌نوظهور زیر خود مدفون ساخت.
«چه قدرتی!»
«فانگ ژنگ مرد؟»
«نه، هنوز‌میراث نه. هاله‌اش‌چند هنوز حس میشه!»
آوارِ صخره‌ها کنار رفت. فانگ یوان بیرون آمد؛نوظهور بازوهایش کاملاً از کار افتاده، استخوان‌های آهنینش درهم‌شکسته، تاندون‌های‌نمی‌داد فولادی‌اش له شده و پوست برنزی‌اش دریده شده بود.
با هر قدمی که‌ابتدا برمی‌داشت، بدنش سست‌تر می‌شد و‌اِر در آستانهٔ فروپاشی قرار داشت.
فانگ یوانِ کنونی، بی‌شک‌دیگه می‌توانست قدرتِ هشت شبح‌وقت جانور را آزاد کند.
اما این‌میراث جراحات در‌چند حالِ التیام بود.
فانگ یوان گوی اتکا به خود را‌ستارگانِ به کار گرفته بود؛ اثر شفابخشِ این گو‌اهمیتی اکنون بسیار فراتر از گوی گوشت-استخوان عمل می‌کرد.
شوئه سان سی که مضطرب شده‌موضوع بود و نمی‌خواست به فانگ یوان‌بودند فرصتِ التیام بدهد، فریاد زد: «حرکت سوم!»
جفت‌بالی از پشتش رویید.
این بال‌های بزرگ، قهوه‌ای مایل به‌دیگه زرد بود. شوئه سان سی با بر‌داره هم زدن آن‌ها، به آسمان پرواز کرد.
او اوج گرفت و بالاتر رفت، تا‌ستارگانِ اینکه در فاصلهٔ تقریبیِ یک کیلومتریِ آسمان قرار‌اهمیتی گرفت و سپس به سمت پایین شیرجه زد.
او پیش‌تر این موضوع را محاسبه کرده بود؛ این نهایتِ ارتفاعی‌شده بود که می‌توانست به آن دست یابد. اگر بالاتر از این‌حضور می‌رفت، بر اثر شدتِ برخورد پس از شیرجه، خودش نیز آسیب می‌دید.
در حالی که همه با‌باز اضطراب تماشا می‌کردند، شوئه سان سی‌داره به سوی فانگ یوان یورش برد.
تصویرِ یک‌میراث بیائو بار‌چند دیگر پدیدار گشت.
اما این بار، شبح در‌پیرامونشان بالای سرش ظاهر نشد، بلکه مستقیماً‌اهریمنی بر روی بدنِ واقعی‌اش منطبق گردید.
در این لحظه، گویی‌ابتدا او به یک ببر‌مِی آسمانِ حقیقی بدل شده بود!
شوئه سان سی در حالی‌باز که نیت قتلش زبانه می‌کشید،حوصله غرید: «با این حرکت، کارت تمومه!!!»
فعال کردنِ دو شبح‌چند بیائو به صورت پیاپی، بهای‌اون سنگینی برایش به همراه داشت.
این اوجِ‌دست قدرتِ او و‌پیرامونشان نیرومندترین حمله‌اش بود!
او از‌شمار کشتنِ فانگ یوان‌اهمیتی اطمینانِ کامل داشت.
فانگ یوان سرش را بالا‌باز گرفت، به او نگریست و گوی‌داره سپر طلایی را به کار گرفت.
اما گوی سپر طلایی تنها در رتبه‌باز ۳ قرار داشت؛ آیا می‌توانست در برابرِ‌مگه نیرومندترین حملهٔ شوئه سان سی مقاومت کند؟