---

---

---

لطفا کپی و بازنشر نکنید،

روی ترجمه کارها زحمت خیلی خیلی زیادی کشیده شده،

لطفا شور و شوق ما رو کور نکنید،

منبع: ناولها | novelha.net

---

---

---

← برگشت

اربابِ گو

چپتر 356: مردمان مویین • ⏱ 12 دقیقه

چپتر 356: مردمان مویین

0

پنج روز بعد.

سه ستون نور بر فراز کوه‌شهر​ سان چا پدیدار گشتند و با‌نیز​ شکافتن ابرها، سر به آسمان کشیدند.

ستون نور سرخ همچون آتش زبانه می‌کشید؛ این میراث شاه بائو بود.‌فامیلیم​ ستون نور زرد، درخشان و خیره‌کننده بود؛ این میراث شاه چوان بود. و‌اصلاً​ ستون نور آبی، جذبه‌ای اهریمنی در خود داشت؛ این میراث شاه شین بود.

پس از وقفه‌ای‌باشکوهی​ چند ماهه، میراث سه‌اینجا​ شاه دگربار گشوده شد.

یی هوئو به آن سه ستون نور‌شبکهٔ​ بر فراز قله نگریست؛ در چشمانِ درنده‌خوی‌برخی​ او، زیر ابروانِ کشیده‌اش، درخششی محو سوسو می‌زد.

«پس این همون میراث سه شاهه؟ واقعاً حس باشکوهی داره! اگه بتونم‌نیز​ اینجا دستاورد بزرگی کسب کنم، می‌تونم رسماً به خاندان شانگ ملحق بشم،‌دیگر​ فامیلیم رو به شانگ تغییر بدم و عضوی از این خاندان بشم.»

در آن لحظه،‌بزرگی​ هیجان همچون امواجی خروشان‌رسماً​ در سینه‌اش موج می‌زد.

«همف... شاه‌جانورِ کوچولو اصلاً نمی‌فهمه چی به نفعشه، هی پشت سر هم دستِ رد‌خاندان​ به سینه‌م می‌زنه. اما ظاهراً یه رازهایی دربارهٔ میراث سه شاه می‌دونه. اگه بتونم‌همف​ زیردستِ خودم کنمش، واسه به دست گرفتنِ کنترلِ کوه سان چا کمک بزرگی بهم می‌کنه.»

یی هوئو‌یکی​ ناخودآگاه به یاد‌شمار​ فانگ یوان افتاد.

یی هوئو یکی از پنج بزرگِ برجستهٔ خاندان شانگ به شمار می‌رفت و شبکهٔ اطلاعاتیِ‌چشمگیری​ مختص به خود را داشت. او پیش‌تر دریافته بود که فانگ یوان با تکیه بر آگاهی‌اش‌کوچک​ از برخی رازهای میراث سه شاه، ثروت هنگفتی در شهر خاندان شانگ به جیب زده است.

افزون بر این، خودِ فانگ یوان نیز‌رسماً​ از توانمندیِ رزمیِ چشمگیری برخوردار بود و‌بدم​ قدرت نبردی معادلِ مرحلهٔ میانیِ رتبه ۴ داشت.

از سوی دیگر، بای نینگ بینگ هرگز از‌دستاورد​ کنار شاه‌جانور کوچک دور نمی‌شد. به خدمت گرفتنِ یکی،‌بشم​ طبیعتاً به معنایِ به دست آوردنِ دیگری نیز بود.

از این رو، یی هوئو با فانگ یوان‌اطلاعاتیِ​ مدارا کرده و برای تحت تأثیر قرار دادنِ‌ثروت​ او، صداقت کاملی از خود نشان داده بود.

اما فانگ یوان قدر این‌هنگفتی​ موقعیت را ندانسته و بارها دستِ‌خودِ​ رد بر سینهٔ او زده بود.

خشم رفته‌رفته بر وجود یی هوئو چیره گشت: «وقتی از میراث سه شاه بیام‌بدم​ بیرون، یه درسی به این شاه‌جانورِ کوچولو می‌دم تا بفهمه هر کسی نمی‌تونه واسه خودش‌دستِ​ قیمتِ بالا تعیین کنه! اما فعلاً... باید یه سری موانع رو از سر راه بردارم.»

یی هوئو افکارِ پراکنده‌اش را‌اگه​ متمرکز ساخت و به چند‌کسب​ چهره در دوردست چشم دوخت.

«نجیب‌زادهٔ پروانهٔ‌یکی​ صورتی»، کونگ‌برجستهٔ​ ری تیان!

«کسی که روزگاری آسمان‌ثروت​ را به رنگ آبی‌زده​ درآورد»، لونگ چینگ تیان!

بزرگِ خاندان‌دستاورد​ وو، وو‌کسب​ شن تونگ!

بزرگِ خاندان یی، یی چونگ!

این چهار نفر، همگی از خبرگانِ مرحلهٔ اوجِ رتبه‌مختص​ ۴ بودند. هر بار که میراث گشوده می‌شد، آنان‌شهر​ نخستین کسانی بودند که به سوی ورودی حرکت می‌کردند.

این بار‌برخی​ نیز از این‌هنگفتی​ قاعده مستثنا نبود!

یی هوئو سرش را به عقب برد و با صدایی بلند و مهارناپذیر قهقهه‌بدم​ زد: «هاهاها! میراث شاه بائو واسه منه. کی جرئت داره باهام دربیفته؟» سپس دستانش‌پشت​ را روی سینه گره زد و با نگاهی درنده‌خو به آن چهار نفر خیره شد.

او استاد گوی مسیر آتش بود و شاه بائو‌بزرگی​ نیز در همین مسیر قرار داشت. از این رو،‌فامیلیم​ میراث شاه بائو طبیعتاً بهترین انتخاب برای او محسوب می‌شد.

وو شن تونگ چشمانش را ریز کرد‌شبکهٔ​ و با ترسی نهفته از شهرت یی‌برخی​ هوئو، زیر لب زمزمه کرد: «دوزخ فروزان...»

یی هوئو با لقبِ «دوزخ فروزان»، یکی از پنج سردارِ بزرگِ خاندان شانگ به‌رزمیِ​ شمار می‌رفت و در اوجِ قدرت قرار داشت! حتی وو شن تونگ نیز چاره‌ای جز‌کنار​ پذیرش این حقیقت نداشت که یی هوئو یک سر و گردن از او بالاتر است.

کونگ ری تیان خروشی برآورد: «همف، خودم حسابت‌خاندان​ رو می‌رسم!» در دم، تمام بدنش منفجر شد‌لحظه​ و به پروانه‌های طلایی با بال‌های ققنوس بدل گشت.

صدها و هزاران پروانهٔ طلایی،‌اگه​ با بال‌هایی به برندگیِ چاقو،‌کسب​ یی هوئو را در میان گرفتند.

لونگ چینگ تیان نیز با خنده‌ای شوم،‌شبکهٔ​ کف دستش را به جلو راند: «دوزخ فروزان،‌رازهای​ این چند سالِ اخیر حسابی تو چشم بودی.»

ویژژژ!

کف دستی از نورِ سبزِ متمایل به آبی، در‌شانگ​ حالی که گازِ زهرآگینی به دورش می‌پیچید، هوا را‌امواجی​ شکافت و مستقیماً به سوی صورتِ یی هوئو یورش برد.

یی چونگ پوزخندی زد و‌اگه​ ناگهان به حرکت درآمد: «بذارید‌کسب​ منم یه خودی نشون بدم.»

شررر!

امواجِ آبِ نیلگون از‌ثروت​ ناکجا پدیدار گشتند و یی‌است​ هوئو را در خود بلعیدند.

به ناگاه، سه استاد گوی‌کنم​ مرحلهٔ اوجِ رتبه ۴، هم‌زمان‌ملحق​ به یی هوئو یورش بردند.

لبانِ یی هوئو به لبخندی مغرورانه باز‌اینجا​ شد: «خوبه.» او دستانش را گشود و‌خاندان​ سپس با کفِ دست بر سینهٔ خود کوبید.

گرومب!

ناگهان شعله‌هایی باشکوه فوران کردند.

در یک چشم‌به‌هم‌زدن، رنگِ آتشینِ شعله‌ها بر‌رسماً​ ستون‌های نورِ میراث سه شاه چیره گشت و‌عضوی​ کوه سان چا را غرق در نور ساخت.

زبانه‌های آتش با‌باشکوهی​ حرارت و درندگیِ‌بتونم​ بی‌مانندی به هوا برخاستند.

شعله‌ها بی‌هیچ زحمتی امواج آب را پوشاندند، کف دستِ زهرآگین را سوزاندند و پروانه‌های‌برخی​ طلاییِ ققنوس‌بال را با وضعیتی اسف‌بار وادار به عقب‌نشینی کردند. پروانه‌های طلایی به دوردست‌برخوردار​ پرواز کرده و با به هم پیوستن، دگربار به شکل کونگ ری تیان درآمدند.

با دیدنِ چنین آتشِ عظیمی، رنگ از‌جیب​ رخسارِ یی چونگ و لونگ چینگ تیان پرید:‌چشمگیری​ «این همون گویِ آتشِ علفزارِ رتبه ۵ اونه؟»

کونگ ری تیان کلمه‌ای بر زبان‌می‌تونم​ نیاورد و در همین حین، برقی‌فامیلیم​ در چشمانِ وو شن تونگ درخشید.

استادان گوی خاندان شانگ‌داره​ با هیجان فریاد سر دادند:‌بزرگی​ «این عظمتِ بزرگ یی هوئوئه!»

یی هوئو مغرورانه در میان شعله‌ها ایستاده بود و هاله‌ای‌پیش‌تر​ خداگونه از خود ساطع می‌کرد. موهای سرخ و آتشینش گویی با‌است​ شعله‌ها درآمیخته بود و جلوه‌ای وحشی و پرصلابت به او می‌بخشید.

شعله‌ها به‌سرعت پراکنده شدند و‌هنگفتی​ او به سوی ستون نور سرخ،‌خودِ​ یعنی میراث شاه بائو، گام برداشت.

آن چهار استاد گو حرکتِ او را به سوی ستون نور‌بشم​ تماشا کردند؛ چهره‌های همگی‌شان کم‌وبیش خشک و درهم‌رفته بود، اما سدِ راهش‌شاه‌جانورِ​ نشدند. این نشان از تسلیمِ آنان در برابر قدرتِ یی هوئو داشت.

پس از ورودِ یی هوئو به میراث شاه بائو،‌بزرگی​ کونگ ری تیان و آن سه نفرِ دیگر نگاهی به‌تغییر​ یکدیگر انداختند، اما دیگر تمایلی به جنگیدن در خود نمی‌دیدند.

از میان آنان، کونگ ری تیان و لونگ چینگ‌مختص​ تیان وارد میراث شاه شین شدند؛ وو شن تونگ‌شهر​ و یی چونگ نیز به میراث شاه چوان قدم گذاشتند.

«یی هوئو واقعاً لایقِ اینه که یکی از‌زده​ پنج خبرهٔ بزرگِ خاندان شانگ باشه. اون گویِ‌برخوردار​ آتشِ علفزارِ رتبه ۵ رو داره، واقعاً ترسناکه!»

«این روزا یی هوئو‌کسب​ مدام می‌ره پیش شاه‌جانور‌خاندان​ کوچولو، رابطه‌شون اصلاً سطحی نیست.»

«همف! شیاطین دوقلوی سیاه و سفید به عنوان استادان گوی جناح اهریمنی شناخته می‌شن، اما‌شانگ​ در واقع پادویِ جناح حق هستن. اونا یه مدتی رو تو خاندان شانگ گذروندن و‌کوچولو​ همه می‌دونن که با ارباب جوانِ خاندان شانگ، یعنی شانگ شین تسی، رابطهٔ عمیقی دارن.»

با دیدن اینکه یی هوئو چهار استاد گوی دیگر را سرکوب‌دریافته​ کرد و با سری برافراشته وارد ستون نور شد، گروهی از‌افزون​ استادان گوی مرحلهٔ بالاییِ رتبه ۴ شروع به بحث با یکدیگر کردند.

کبوتر با‌برخی​ کبوتر، باز‌ثروت​ با باز.

خبرگان مرحلهٔ اوجِ رتبه ۴‌کنم​ همگی وارد میراث شده بودند‌ملحق​ و اکنون نوبت این افراد بود.

یکی از استادان گوی جناح حق در میان گروه، درحالی‌که از‌کنم​ بدبختی او شادکام بود، ناگهان پرسید: «پسر قرن، دخترخوانده‌ت شوئه سان‌لحظه​ سی به دست شاه‌جانور کوچک کشته شد. کِی می‌خوای انتقام بگیری؟»

پسر قرن با سردی خرناس کشید: «با اینکه یی هوئو گوی رتبه ۵ داره،‌برخی​ نبردِ همین الان فقط یه محک‌زدن بود، هیچ‌کس از روش‌های واقعیش استفاده نکرد. اگه قرار‌قدرت​ بود واقعاً تا سرحد مرگ بجنگن، هنوز معلوم نبود کی زنده می‌مونه و کی می‌میره.»

با وجود این‌رازهای​ حرف‌ها، او در‌شهر​ حقیقت بسیار می‌ترسید.

او به این فکر افتاده بود که از فرصتِ زندانی‌شدنِ بای نینگ بینگ استفاده کند‌عضوی​ و برای فانگ یوان دردسر بتراشد. اما یی هوئو پی‌درپی به اقامتگاه فانگ یوان سر‌سینه‌م​ می‌زد، بنابراین او چاره‌ای نداشت جز اینکه جلوی انگیزه‌اش را بگیرد و در سکوت نظاره‌گر باشد.

اکنون، با دیدن اینکه یی هوئو‌بتونم​ به‌راحتی چهار نفر دیگر را سرکوب‌می‌تونم​ کرد، قلب پسر قرن بسیار سنگین‌تر شد.

«فرصت به این بزرگی مثل میراث سه شاه پیش رومونه، کی احمقانه تا‌آگاهی‌اش​ پای جان با بقیه می‌جنگه؟ بریم، ما هم باید وارد بشیم.» دیری نپایید‌رزمیِ​ که این گروه از استادان گوی مرحلهٔ بالاییِ رتبه ۴ نیز وارد میراث شدند.

فانگ یوان به‌رازهای​ قله صعود کرد‌شهر​ و بی‌درنگ شناخته شد.

«شاه‌جانور کوچکه!»

«فانگ ژنگه.»

«داره وارد‌یکی​ میراث شاه‌برجستهٔ​ شین میشه.»

از قله تا میانهٔ کوه، استادان‌شهر​ گوی بسیاری به فانگ یوان که‌نیز​ داشت وارد ستون نور می‌شد، خیره شدند.

«واقعاً شریکش رو فراموش کرد؟»

«بای نینگ بینگ هنوز تو تلهٔ اون چهار تا پیرمرد خاندان تیه گیر‌رسماً​ افتاده. این فانگ ژنگ طوری بی‌اعتنایی می‌کنه که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده، انگار‌سینه‌اش​ اصلاً چیزی نشنیده.» حتی استادان گوی اهریمنی نیز سرمایی در قلبشان احساس کردند.

برخی از استادان گوی جناح حق‌می‌رفت​ با تحقیر نظر دادند: «ببینید، این‌تکیه​ همون بی‌رحمیِ استادان گوی جناح اهریمنیه!»

بای نینگ بینگ نیز از درون‌شهر​ حصار چی شاهد این صحنه بود‌نیز​ و غرید: «فانگ یوان... ای عوضی!»

رنگ از رخسارش از شدت خشم‌می‌تونم​ پرید، مشت‌هایش را محکم گره کرد و‌تغییر​ دندان‌هایش را با غیظ به هم سایید.

چهار پیرمرد‌واقعاً​ خاندان تیه به‌اگه​ یکدیگر نگاه کردند.

آن‌ها اکنون‌یکی​ در وضعیت‌برجستهٔ​ شرم‌آوری قرار داشتند.

با وجود اینکه موفق شده بودند بای نینگ بینگ را‌افزون​ به دام بیندازند، فانگ یوان برای نجات او نیامد. این‌مرحلهٔ​ موضوع، تاکتیک‌های دفاعی آن‌ها را به طنزی تلخ تبدیل کرد.

«لعنت بهش! ما نمی‌تونیم به این‌می‌تونم​ همه مسئله رسیدگی کنیم، این بار هیچ‌تغییر​ سهمی از میراث سه شاه نصیبمون نمیشه!»

«چطوره عقب‌نشینی کنیم؟»

«غیرممکنه! ما چهار نفر با هم حرکت می‌کنیم، اگه بدون‌پیش‌تر​ هیچ دستاوردی عقب‌نشینی کنیم، توهینی به خاندان تیه محسوب میشه‌زده​ و می‌ترسم دیگه نتونیم سرمون رو جلوی بقیه بالا بگیریم.»

«پس باید چی‌کار کنیم؟»

سه جفت چشم‌بزرگی​ به پیرمرد چهارم،‌می‌تونم​ یعنی رهبرشان، دوخته شد.

پیرمرد مدتی‌واقعاً​ اندیشید و‌داره​ تصمیمش را گرفت.

او با صدایی سنگین گفت: «درخواست نیروی کمکی می‌دیم! خاندان شانگ نیروی کمکی فرستاده، طبیعتاً خاندان تیه هم پشتیبانی‌جیب​ می‌فرسته. تو وضعیت فعلی، رقابت شدیدتر شده. فقط قدرت‌های مرحلهٔ اوجِ رتبه ۴ می‌تونن برای به‌دست‌آوردن جایگاه بجنگن. تا‌نینگ​ زمانی که خاندان یه نیروی کمکی از مرحلهٔ اوجِ رتبه ۴ بفرسته، اون‌وقت با قدرت مرحلهٔ میانیِ رتبه ۴ ما...»

«حق با برادر ارشده.»

«خاندان شانگ یی هوئو‌کسب​ رو فرستاده، اگه الان درخواست‌شانگ​ نیروی کمکی کنیم، آبرومون نمی‌ره.»

«درسته، باید‌واقعاً​ از خاندان‌داره​ پشتیبانی بخوایم!»

...

مهِ خاکستریِ بی‌پایانی تمام میدان دید فانگ یوان را‌است​ پر کرده بود و به او یادآوری می‌کرد که‌نبردی​ پیش از این وارد میراث شاه شین شده است.

فانگ یوان محیط اطرافش را بررسی کرد، نمی‌توانست شرق را از غرب تشخیص‌تغییر​ دهد. با این حال، در روزنه‌اش، زنجرهٔ بهار و پاییز بال‌هایش را اندکی‌نمی‌فهمه​ تکان داد. جریان زمان در اینجا همچنان سه برابر سریع‌تر از دنیای بیرون بود.

فانگ یوان‌واقعاً​ احساس اضطرار کرد:‌اگه​ «باید عجله کنم.»

زنجرهٔ بهار و پاییز که پیوسته در‌شبکهٔ​ حال بازیابی بود، رفته‌رفته بیشتر به بمب‌برخی​ ساعتیِ رو به انفجاری شباهت پیدا می‌کرد.

او گوی درنای کاغذی‌ثروت​ را در دست گرفت‌زده​ و آن را فعال کرد.

برای ورود به میراث شاه شین، به یک «کلید» نیاز بود و آن کلید، گوی‌عضوی​ درنای کاغذی بود. در همین لحظه، فانگ یوان تنها می‌توانست از گوی درنای کاغذی استفاده‌سینه‌م​ کند؛ قدرت آسمانی سایر گوهای او را، به جز زنجرهٔ بهار و پاییز، سرکوب کرده بود.

گوی درنای کاغذی در هوا و پیش‌اینجا​ روی او شناور شد؛ بال‌هایش را به‌خاندان​ هم زد و مسیر را نشان داد.

فانگ یوان درنای‌بزرگِ​ کاغذی را دنبال کرد‌شبکهٔ​ و به‌آرامی پیش رفت.

او به تپه‌ای رسید‌ثروت​ و توانست شبحِ تارِ‌زده​ انسانی را در مه ببیند.

شبح انسانی دهان باز کرد، صدایش‌می‌تونم​ خشن و بریده‌بریده بود: «انسان... بیا‌فامیلیم​ بیرون... رقابت کن... بیا رقابت کنیم.»

با نزدیک‌تر شدن‌باشکوهی​ فانگ یوان، شبح‌بتونم​ انسانی رفته‌رفته واضح‌تر شد.

اندامش شبیه انسان‌های معمولی بود، با دو دست و دو پا.‌دریافته​ فقط بسیار تنومند بود و موهای قهوه‌ایِ مایل به قرمز در سراسر‌خودِ​ بدنش روییده بود؛ روی سینه، اندام‌ها و حتی روی صورت و باسنش.

او با چشمان درشتش‌ثروت​ که به زنگوله‌های برنزی می‌مانست،‌است​ به فانگ یوان نگاه کرد.

او غرید: «رقابت کن... بیا رقابت کنیم.‌رسماً​ ببازی... می‌میری!» چشمانش پر از رگه‌های خون‌بدم​ بود و بسیار شرورانه به نظر می‌رسید.

فانگ یوان از پیش انتظار‌اگه​ این را داشت و غافلگیر‌کسب​ نشد، حالت چهره‌اش آرام بود.

این یک انسانِ دگرگونه بود.

همان‌طور که جانوران دارای جانوران جهش‌یافته بودند، مانند «بیائو» در میان ببرها، «گرگینه»‌توانمندیِ​ در میان گرگ‌ها و «ماستیف» در میان سگ‌ها، انسان‌ها نیز انسان‌های دگرگونه داشتند. انسان‌بینگ​ دگرگونه‌ای که فانگ یوان اکنون با آن روبه‌رو شده بود، یک «مرد مویین» بود.

تمام بدن مردان مویین، حتی پلک‌هایشان، پوشیده از مو‌شانگ​ بود. این نوع از انسان‌های دگرگونه هوش بسیار پایینی‌امواجی​ داشتند، اما از استعدادی ذاتی در پالایش گو برخوردار بودند.

گروهی از مردان مویین در میراث شاه شین حضور داشتند؛ آن‌ها موانعی بودند که استادان گو برای پیشروی‌فامیلیم​ باید از سر راه برمی‌داشتند. استادان گو تنها با پیروزی در برابر آن‌ها می‌توانستند به مسیر خود ادامه دهند.‌می‌زنه​ در صورت شکست، مردان مویینِ قدرتمند، استادان گو را تکه‌تکه می‌کردند و آن‌ها را به غذای خود تبدیل می‌ساختند.

فانگ یوان با چهره‌ای آرام،‌شمار​ در فاصلهٔ ده قدمی از‌پیش‌تر​ مرد مویین ایستاد و گفت: «بیا.»

چندین گو به همراه مقداری مواد، از‌جیب​ هیچ در هوا پدیدار شدند و به‌آرامی‌رزمیِ​ به سمت دستان فانگ یوان شناور گشتند.

هم‌زمان، مرد مویین‌بزرگی​ نیز همان چیزها‌می‌تونم​ را دریافت کرد.

پالایش گو آغاز شده بود.

برنده زنده می‌ماند، بازنده می‌میرد!

ناولها | novelha.net