چپتر 356: مردمان مویین
0پنج روز بعد.
سه ستون نور بر فراز کوه‌کنم سان چا پدیدار گشتند و با‌بشم شکافتن ابرها، سر به آسمان کشیدند.
ستون نور سرخ همچون آتش زبانه می‌کشید؛ این میراث شاه بائو بود.شانگ ستون نور زرد، درخشان و خیره‌کننده بود؛ این میراث شاه چوان بود. و‌همف ستون نور آبی، جذبه‌ای اهریمنی در خود داشت؛ این میراث شاه شین بود.
پس از وقفه‌ای‌بزرگِ چند ماهه، میراث سه‌شبکهٔ شاه دگربار گشوده شد.
یی هوئو به آن سه ستون نور‌رازهای بر فراز قله نگریست؛ در چشمانِ درنده‌خوی‌افزون او، زیر ابروانِ کشیده‌اش، درخششی محو سوسو می‌زد.
«پس این همون میراث سه شاهه؟ واقعاً حس باشکوهی داره! اگه بتونم‌بشم اینجا دستاورد بزرگی کسب کنم، می‌تونم رسماً به خاندان شانگ ملحق بشم،شاه‌جانورِ فامیلیم رو به شانگ تغییر بدم و عضوی از این خاندان بشم.»
در آن لحظه،بتونم هیجان همچون امواجی خروشان‌کسب در سینه‌اش موج می‌زد.
«همف... شاه‌جانورِ کوچولو اصلاً نمی‌فهمه چی به نفعشه، هی پشت سر هم دستِ رد‌برخی به سینه‌م می‌زنه. اما ظاهراً یه رازهایی دربارهٔ میراث سه شاه می‌دونه. اگه بتونم‌برخوردار زیردستِ خودم کنمش، واسه به دست گرفتنِ کنترلِ کوه سان چا کمک بزرگی بهم می‌کنه.»
یی هوئو‌پیش‌تر ناخودآگاه به یاد‌آگاهی‌اش فانگ یوان افتاد.
یی هوئو یکی از پنج بزرگِ برجستهٔ خاندان شانگ به شمار می‌رفت و شبکهٔ اطلاعاتیِ‌بدم مختص به خود را داشت. او پیش‌تر دریافته بود که فانگ یوان با تکیه بر آگاهی‌اش‌سینه‌م از برخی رازهای میراث سه شاه، ثروت هنگفتی در شهر خاندان شانگ به جیب زده است.
افزون بر این، خودِ فانگ یوان نیز‌کسب از توانمندیِ رزمیِ چشمگیری برخوردار بود و‌بشم قدرت نبردی معادلِ مرحلهٔ میانیِ رتبه ۴ داشت.
از سوی دیگر، بای نینگ بینگ هرگز از‌اطلاعاتیِ کنار شاه‌جانور کوچک دور نمی‌شد. به خدمت گرفتنِ یکی،هنگفتی طبیعتاً به معنایِ به دست آوردنِ دیگری نیز بود.
از این رو، یی هوئو با فانگ یوان‌ثروت مدارا کرده و برای تحت تأثیر قرار دادنِ‌نیز او، صداقت کاملی از خود نشان داده بود.
اما فانگ یوان قدر این‌کسب موقعیت را ندانسته و بارها دستِ‌ملحق رد بر سینهٔ او زده بود.
خشم رفته‌رفته بر وجود یی هوئو چیره گشت: «وقتی از میراث سه شاه بیام‌بشم بیرون، یه درسی به این شاه‌جانورِ کوچولو می‌دم تا بفهمه هر کسی نمی‌تونه واسه خودش‌نمی‌فهمه قیمتِ بالا تعیین کنه! اما فعلاً... باید یه سری موانع رو از سر راه بردارم.»
یی هوئو افکارِ پراکنده‌اش را‌شمار متمرکز ساخت و به چند‌پیش‌تر چهره در دوردست چشم دوخت.
«نجیب‌زادهٔ پروانهٔ‌پیش‌تر صورتی»، کونگ‌تکیه ری تیان!
«کسی که روزگاری آسمان‌بزرگی را به رنگ آبی‌رسماً درآورد»، لونگ چینگ تیان!
بزرگِ خاندان‌اگه وو، وو‌اینجا شن تونگ!
بزرگِ خاندان یی، یی چونگ!
این چهار نفر، همگی از خبرگانِ مرحلهٔ اوجِ رتبه‌هنگفتی ۴ بودند. هر بار که میراث گشوده می‌شد، آنان‌رزمیِ نخستین کسانی بودند که به سوی ورودی حرکت می‌کردند.
این بار‌اینجا نیز از این‌کسب قاعده مستثنا نبود!
یی هوئو سرش را به عقب برد و با صدایی بلند و مهارناپذیر قهقهه‌بشم زد: «هاهاها! میراث شاه بائو واسه منه. کی جرئت داره باهام دربیفته؟» سپس دستانش‌اصلاً را روی سینه گره زد و با نگاهی درنده‌خو به آن چهار نفر خیره شد.
او استاد گوی مسیر آتش بود و شاه بائو‌مختص نیز در همین مسیر قرار داشت. از این رو،شهر میراث شاه بائو طبیعتاً بهترین انتخاب برای او محسوب می‌شد.
وو شن تونگ چشمانش را ریز کرد‌رازهای و با ترسی نهفته از شهرت یی‌افزون هوئو، زیر لب زمزمه کرد: «دوزخ فروزان...»
یی هوئو با لقبِ «دوزخ فروزان»، یکی از پنج سردارِ بزرگِ خاندان شانگ به‌تغییر شمار می‌رفت و در اوجِ قدرت قرار داشت! حتی وو شن تونگ نیز چاره‌ای جز‌پشت پذیرش این حقیقت نداشت که یی هوئو یک سر و گردن از او بالاتر است.
کونگ ری تیان خروشی برآورد: «همف، خودم حسابت‌کنم رو می‌رسم!» در دم، تمام بدنش منفجر شد‌تغییر و به پروانه‌های طلایی با بال‌های ققنوس بدل گشت.
صدها و هزاران پروانهٔ طلایی،شمار با بال‌هایی به برندگیِ چاقو،پیش‌تر یی هوئو را در میان گرفتند.
لونگ چینگ تیان نیز با خنده‌ای شوم،رازهای کف دستش را به جلو راند: «دوزخ فروزان،خودِ این چند سالِ اخیر حسابی تو چشم بودی.»
ویژژژ!
کف دستی از نورِ سبزِ متمایل به آبی، در‌می‌تونم حالی که گازِ زهرآگینی به دورش می‌پیچید، هوا را‌عضوی شکافت و مستقیماً به سوی صورتِ یی هوئو یورش برد.
یی چونگ پوزخندی زد و‌شمار ناگهان به حرکت درآمد: «بذارید‌پیش‌تر منم یه خودی نشون بدم.»
شررر!
امواجِ آبِ نیلگون از‌بزرگی ناکجا پدیدار گشتند و یی‌خاندان هوئو را در خود بلعیدند.
به ناگاه، سه استاد گوی‌دستاورد مرحلهٔ اوجِ رتبه ۴، هم‌زمان‌رسماً به یی هوئو یورش بردند.
لبانِ یی هوئو به لبخندی مغرورانه باز‌شبکهٔ شد: «خوبه.» او دستانش را گشود و‌برخی سپس با کفِ دست بر سینهٔ خود کوبید.
گرومب!
ناگهان شعله‌هایی باشکوه فوران کردند.
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، رنگِ آتشینِ شعله‌ها بر‌کسب ستون‌های نورِ میراث سه شاه چیره گشت و‌فامیلیم کوه سان چا را غرق در نور ساخت.
زبانه‌های آتش با‌بزرگِ حرارت و درندگیِ‌می‌رفت بی‌مانندی به هوا برخاستند.
شعله‌ها بی‌هیچ زحمتی امواج آب را پوشاندند، کف دستِ زهرآگین را سوزاندند و پروانه‌های‌افزون طلاییِ ققنوس‌بال را با وضعیتی اسف‌بار وادار به عقب‌نشینی کردند. پروانه‌های طلایی به دوردست‌دیگر پرواز کرده و با به هم پیوستن، دگربار به شکل کونگ ری تیان درآمدند.
با دیدنِ چنین آتشِ عظیمی، رنگ از‌می‌تونم رخسارِ یی چونگ و لونگ چینگ تیان پرید:بدم «این همون گویِ آتشِ علفزارِ رتبه ۵ اونه؟»
کونگ ری تیان کلمه‌ای بر زبان‌بزرگی نیاورد و در همین حین، برقی‌شانگ در چشمانِ وو شن تونگ درخشید.
استادان گوی خاندان شانگ‌برجستهٔ با هیجان فریاد سر دادند:مختص «این عظمتِ بزرگ یی هوئوئه!»
یی هوئو مغرورانه در میان شعله‌ها ایستاده بود و هاله‌ای‌شهر خداگونه از خود ساطع می‌کرد. موهای سرخ و آتشینش گویی با‌قدرت شعله‌ها درآمیخته بود و جلوه‌ای وحشی و پرصلابت به او می‌بخشید.
شعله‌ها به‌سرعت پراکنده شدند و‌کسب او به سوی ستون نور سرخ،ملحق یعنی میراث شاه بائو، گام برداشت.
آن چهار استاد گو حرکتِ او را به سوی ستون نور‌خاندان تماشا کردند؛ چهره‌های همگی‌شان کم‌وبیش خشک و درهم‌رفته بود، اما سدِ راهش‌سینه‌اش نشدند. این نشان از تسلیمِ آنان در برابر قدرتِ یی هوئو داشت.
پس از ورودِ یی هوئو به میراث شاه بائو،مختص کونگ ری تیان و آن سه نفرِ دیگر نگاهی به‌جیب یکدیگر انداختند، اما دیگر تمایلی به جنگیدن در خود نمی‌دیدند.
از میان آنان، کونگ ری تیان و لونگ چینگ‌هنگفتی تیان وارد میراث شاه شین شدند؛ وو شن تونگ‌رزمیِ و یی چونگ نیز به میراث شاه چوان قدم گذاشتند.
«یی هوئو واقعاً لایقِ اینه که یکی از‌رسماً پنج خبرهٔ بزرگِ خاندان شانگ باشه. اون گویِ‌عضوی آتشِ علفزارِ رتبه ۵ رو داره، واقعاً ترسناکه!»
«این روزا یی هوئو‌اینجا مدام می‌ره پیش شاه‌جانور‌کنم کوچولو، رابطه‌شون اصلاً سطحی نیست.»
«همف! شیاطین دوقلوی سیاه و سفید به عنوان استادان گوی جناح اهریمنی شناخته می‌شن، اما‌رازهای در واقع پادویِ جناح حق هستن. اونا یه مدتی رو تو خاندان شانگ گذروندن و‌نبردی همه می‌دونن که با ارباب جوانِ خاندان شانگ، یعنی شانگ شین تسی، رابطهٔ عمیقی دارن.»
با دیدن اینکه یی هوئو چهار استاد گوی دیگر را سرکوب‌جیب کرد و با سری برافراشته وارد ستون نور شد، گروهی از‌نبردی استادان گوی مرحلهٔ بالاییِ رتبه ۴ شروع به بحث با یکدیگر کردند.
کبوتر با‌اینجا کبوتر، باز‌بزرگی با باز.
خبرگان مرحلهٔ اوجِ رتبه ۴دستاورد همگی وارد میراث شده بودند‌رسماً و اکنون نوبت این افراد بود.
یکی از استادان گوی جناح حق در میان گروه، درحالی‌که از‌دریافته بدبختی او شادکام بود، ناگهان پرسید: «پسر قرن، دخترخوانده‌ت شوئه سان‌افزون سی به دست شاه‌جانور کوچک کشته شد. کِی می‌خوای انتقام بگیری؟»
پسر قرن با سردی خرناس کشید: «با اینکه یی هوئو گوی رتبه ۵ داره،افزون نبردِ همین الان فقط یه محک‌زدن بود، هیچ‌کس از روش‌های واقعیش استفاده نکرد. اگه قرار‌بای بود واقعاً تا سرحد مرگ بجنگن، هنوز معلوم نبود کی زنده می‌مونه و کی می‌میره.»
با وجود این‌دستاورد حرف‌ها، او در‌کنم حقیقت بسیار می‌ترسید.
او به این فکر افتاده بود که از فرصتِ زندانی‌شدنِ بای نینگ بینگ استفاده کند‌فامیلیم و برای فانگ یوان دردسر بتراشد. اما یی هوئو پی‌درپی به اقامتگاه فانگ یوان سر‌نفعشه می‌زد، بنابراین او چاره‌ای نداشت جز اینکه جلوی انگیزه‌اش را بگیرد و در سکوت نظاره‌گر باشد.
اکنون، با دیدن اینکه یی هوئو‌می‌رفت به‌راحتی چهار نفر دیگر را سرکوب‌تکیه کرد، قلب پسر قرن بسیار سنگین‌تر شد.
«فرصت به این بزرگی مثل میراث سه شاه پیش رومونه، کی احمقانه تا‌است پای جان با بقیه می‌جنگه؟ بریم، ما هم باید وارد بشیم.» دیری نپایید‌رتبه که این گروه از استادان گوی مرحلهٔ بالاییِ رتبه ۴ نیز وارد میراث شدند.
فانگ یوان به‌دستاورد قله صعود کرد‌کنم و بی‌درنگ شناخته شد.
«شاه‌جانور کوچکه!»
«فانگ ژنگه.»
«داره وارد‌پیش‌تر میراث شاه‌تکیه شین میشه.»
از قله تا میانهٔ کوه، استادان‌کنم گوی بسیاری به فانگ یوان که‌بشم داشت وارد ستون نور می‌شد، خیره شدند.
«واقعاً شریکش رو فراموش کرد؟»
«بای نینگ بینگ هنوز تو تلهٔ اون چهار تا پیرمرد خاندان تیه گیر‌آگاهی‌اش افتاده. این فانگ ژنگ طوری بی‌اعتنایی می‌کنه که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده، انگار‌رزمیِ اصلاً چیزی نشنیده.» حتی استادان گوی اهریمنی نیز سرمایی در قلبشان احساس کردند.
برخی از استادان گوی جناح حق‌برخی با تحقیر نظر دادند: «ببینید، این‌زده همون بی‌رحمیِ استادان گوی جناح اهریمنیه!»
بای نینگ بینگ نیز از درون‌کنم حصار چی شاهد این صحنه بود‌بشم و غرید: «فانگ یوان... ای عوضی!»
رنگ از رخسارش از شدت خشم‌بزرگی پرید، مشت‌هایش را محکم گره کرد و‌ملحق دندان‌هایش را با غیظ به هم سایید.
چهار پیرمرد‌یکی خاندان تیه به‌شمار یکدیگر نگاه کردند.
آن‌ها اکنون‌پیش‌تر در وضعیت‌تکیه شرم‌آوری قرار داشتند.
با وجود اینکه موفق شده بودند بای نینگ بینگ را‌شانگ به دام بیندازند، فانگ یوان برای نجات او نیامد. این‌خروشان موضوع، تاکتیک‌های دفاعی آن‌ها را به طنزی تلخ تبدیل کرد.
«لعنت بهش! ما نمی‌تونیم به این‌بزرگی همه مسئله رسیدگی کنیم، این بار هیچ‌ملحق سهمی از میراث سه شاه نصیبمون نمیشه!»
«چطوره عقب‌نشینی کنیم؟»
«غیرممکنه! ما چهار نفر با هم حرکت می‌کنیم، اگه بدون‌شهر هیچ دستاوردی عقب‌نشینی کنیم، توهینی به خاندان تیه محسوب میشه‌برخوردار و می‌ترسم دیگه نتونیم سرمون رو جلوی بقیه بالا بگیریم.»
«پس باید چی‌کار کنیم؟»
سه جفت چشم‌بتونم به پیرمرد چهارم،بزرگی یعنی رهبرشان، دوخته شد.
پیرمرد مدتی‌یکی اندیشید و‌برجستهٔ تصمیمش را گرفت.
او با صدایی سنگین گفت: «درخواست نیروی کمکی می‌دیم! خاندان شانگ نیروی کمکی فرستاده، طبیعتاً خاندان تیه هم پشتیبانی‌چشمگیری می‌فرسته. تو وضعیت فعلی، رقابت شدیدتر شده. فقط قدرت‌های مرحلهٔ اوجِ رتبه ۴ می‌تونن برای به‌دست‌آوردن جایگاه بجنگن. تا‌خدمت زمانی که خاندان یه نیروی کمکی از مرحلهٔ اوجِ رتبه ۴ بفرسته، اون‌وقت با قدرت مرحلهٔ میانیِ رتبه ۴ ما...»
«حق با برادر ارشده.»
«خاندان شانگ یی هوئو‌اینجا رو فرستاده، اگه الان درخواست‌می‌تونم نیروی کمکی کنیم، آبرومون نمی‌ره.»
«درسته، باید‌یکی از خاندان‌برجستهٔ پشتیبانی بخوایم!»
...
مهِ خاکستریِ بی‌پایانی تمام میدان دید فانگ یوان را‌خاندان پر کرده بود و به او یادآوری می‌کرد که‌هیجان پیش از این وارد میراث شاه شین شده است.
فانگ یوان محیط اطرافش را بررسی کرد، نمی‌توانست شرق را از غرب تشخیص‌ملحق دهد. با این حال، در روزنه‌اش، زنجرهٔ بهار و پاییز بال‌هایش را اندکی‌شاه‌جانورِ تکان داد. جریان زمان در اینجا همچنان سه برابر سریع‌تر از دنیای بیرون بود.
فانگ یوان‌یکی احساس اضطرار کرد:شمار «باید عجله کنم.»
زنجرهٔ بهار و پاییز که پیوسته در‌رازهای حال بازیابی بود، رفته‌رفته بیشتر به بمب‌افزون ساعتیِ رو به انفجاری شباهت پیدا می‌کرد.
او گوی درنای کاغذی‌بزرگی را در دست گرفت‌رسماً و آن را فعال کرد.
برای ورود به میراث شاه شین، به یک «کلید» نیاز بود و آن کلید، گوی‌فامیلیم درنای کاغذی بود. در همین لحظه، فانگ یوان تنها می‌توانست از گوی درنای کاغذی استفاده‌نفعشه کند؛ قدرت آسمانی سایر گوهای او را، به جز زنجرهٔ بهار و پاییز، سرکوب کرده بود.
گوی درنای کاغذی در هوا و پیش‌شبکهٔ روی او شناور شد؛ بال‌هایش را به‌برخی هم زد و مسیر را نشان داد.
فانگ یوان درنای‌دریافته کاغذی را دنبال کرد‌رازهای و به‌آرامی پیش رفت.
او به تپه‌ای رسید‌بزرگی و توانست شبحِ تارِ‌رسماً انسانی را در مه ببیند.
شبح انسانی دهان باز کرد، صدایش‌بزرگی خشن و بریده‌بریده بود: «انسان... بیا‌شانگ بیرون... رقابت کن... بیا رقابت کنیم.»
با نزدیک‌تر شدن‌بزرگِ فانگ یوان، شبح‌می‌رفت انسانی رفته‌رفته واضح‌تر شد.
اندامش شبیه انسان‌های معمولی بود، با دو دست و دو پا.جیب فقط بسیار تنومند بود و موهای قهوه‌ایِ مایل به قرمز در سراسر‌معادلِ بدنش روییده بود؛ روی سینه، اندام‌ها و حتی روی صورت و باسنش.
او با چشمان درشتش‌بزرگی که به زنگوله‌های برنزی می‌مانست،خاندان به فانگ یوان نگاه کرد.
او غرید: «رقابت کن... بیا رقابت کنیم.کسب ببازی... می‌میری!» چشمانش پر از رگه‌های خون‌بشم بود و بسیار شرورانه به نظر می‌رسید.
فانگ یوان از پیش انتظار‌شمار این را داشت و غافلگیر‌پیش‌تر نشد، حالت چهره‌اش آرام بود.
این یک انسانِ دگرگونه بود.
همان‌طور که جانوران دارای جانوران جهش‌یافته بودند، مانند «بیائو» در میان ببرها، «گرگینه»فامیلیم در میان گرگ‌ها و «ماستیف» در میان سگ‌ها، انسان‌ها نیز انسان‌های دگرگونه داشتند. انسان‌نمی‌فهمه دگرگونه‌ای که فانگ یوان اکنون با آن روبه‌رو شده بود، یک «مرد مویین» بود.
تمام بدن مردان مویین، حتی پلک‌هایشان، پوشیده از مو‌می‌تونم بود. این نوع از انسان‌های دگرگونه هوش بسیار پایینی‌عضوی داشتند، اما از استعدادی ذاتی در پالایش گو برخوردار بودند.
گروهی از مردان مویین در میراث شاه شین حضور داشتند؛ آن‌ها موانعی بودند که استادان گو برای پیشروی‌شهر باید از سر راه برمی‌داشتند. استادان گو تنها با پیروزی در برابر آن‌ها می‌توانستند به مسیر خود ادامه دهند.بای در صورت شکست، مردان مویینِ قدرتمند، استادان گو را تکه‌تکه می‌کردند و آن‌ها را به غذای خود تبدیل می‌ساختند.
فانگ یوان با چهره‌ای آرام،آگاهی‌اش در فاصلهٔ ده قدمی از‌شهر مرد مویین ایستاد و گفت: «بیا.»
چندین گو به همراه مقداری مواد، از‌می‌تونم هیچ در هوا پدیدار شدند و به‌آرامی‌تغییر به سمت دستان فانگ یوان شناور گشتند.
هم‌زمان، مرد مویین‌بتونم نیز همان چیزها‌بزرگی را دریافت کرد.
پالایش گو آغاز شده بود.
برنده زنده می‌ماند، بازنده می‌میرد!