چپتر 208: فرار
0یک ساعت بعد، شاه‌تمساح گدازه‌دیگر پیش از آنکه کاملاً ساکت‌اثری شود، برای آخرین بار نالید.
اندکی بعد، بای نینگ بینگ و فانگ‌باعث یوان صدای قرقاول الهی شوان یوان را‌اثری شنیدند که داشت به غذایش نوک می‌زد.
اما اشتهای قرقاول الهی شوان‌شعله یوان عظیم بود و یک شاه‌تمساح‌غلبه گدازه نمی‌توانست گرسنگی‌اش را برطرف کند.
آن شب، فانگ‌پیدا یوان و بای‌گویِ نینگ بینگ نخوابیدند.
پس از ناله‌های شاه‌تمساح گدازه، صدای جیغ میمون سفید، غریو‌اثری وزغ بلعندهٔ زهر و بال زدن گروه‌های زنبور را شنیدند. مهم‌تر‌ساکن از همه، فریاد بلند قرقاول الهی شوان یوان به گوش می‌رسید.
سرانجام هنگام عصر، قرقاول الهی شوان‌غلبه یوان به آسمان پر کشید و‌خاکستر رد رنگین‌کمانی در مسیرش به جا گذاشت.
با دیدن محو شدن رد رنگین‌کمان در‌دفاع آسمان، فانگ یوان و بای نینگ بینگ‌دیگر سرانجام جرئت کردند از غار بیرون بیایند.
آن دو‌سرخ به درهٔ‌این اولیه آمدند.
دره کاملاً ویران و نیمه‌نابود شده بود. شاه‌تمساح‌خاکستر گدازه با شکمی رو به بالا روی زمین‌کرم‌های افتاده بود و کاملاً بی‌جان به نظر می‌رسید.
قرقاول الهی شوان یوان شکمش را شکافته و تمام گوشت و‌انباشت روده‌های درونش را خورده بود. تنها اسکلت باقی‌مانده‌اش که با پوست‌بدن قرمز تیرهٔ تمساح به هم متصل مانده بود، به چشم می‌خورد.
آن دو مدتی جستجو کردند.
طولی نکشید که یک تکه‌بقایای شیشهٔ سرخ پیدا کردند —دفاع این بقایای گویِ معدهٔ شعله بود.
بدیهی بود که شاه‌تمساح گدازه، گویِ معدهٔ شعله را برای دفاع‌نبود فعال کرده بود، اما قرقاول الهی شوان یوان با زور بر‌بودند آن غلبه کرده و باعث نابودی گویِ معدهٔ شعله شده بود.
اما از دو گویِ دیگر؛زور گویِ انفجار گدازه و گویِ‌انفجار انباشت خاکستر، هیچ اثری نبود.
این موضوع عجیبی نبود.
با مرگ میزبان، کرم‌های گویی که در بدن جانوران‌بدیهی وحشی ساکن بودند، آنجا را ترک کرده و مانند‌انفجار آوارگان به این سو و آن سو پرسه می‌زدند.
گویِ انباشت خاکستر یک گویِ‌دیگر شفابخش بسیار ایده‌آل و برای‌اثری وضعیت فانگ یوان بی‌نقص بود.
اما بیشتر اوقات‌فعال امور بر وفق‌غلبه مراد پیش نمی‌رفت.
به دست نیاوردن گویِ انباشت خاکستر‌بدیهی در حد انتظارات فانگ یوان بود.باعث با این حال، آن‌ها دست‌خالی برنگشتند.
هنوز مقداری گوشت‌پیدا در جسد شاه‌تمساح‌گویِ گدازه باقی مانده بود.
قرقاول الهی شوان یوان بیشتر جسد را خورده‌خاکستر بود، اما تکه‌هایی به جا گذاشته بود که‌کرم‌های فانگ یوان و بای نینگ بینگ می‌توانستند بردارند.
پس از یک بعدازظهر تلاش،زور سرانجام تمام گوشت‌ها را بریدند‌انفجار و در گل توسیتا ذخیره کردند.
فانگ یوان گفت: «این گوشت تمساح‌بدیهی برای سه ماه تغذیهٔ گویِ قدرت‌باعث تمساح کافیه. بیا بقیهٔ جاها رو بگردیم.»
فانگ یوان و‌پیدا بای نینگ بینگ به‌معدهٔ قلمرو میمون‌های سفید آمدند.
جنگل انبوهِ پیشین، پر از‌دیگر گروه‌های میمون سفید بود که‌اثری بازی می‌کردند و تاب می‌خوردند.
اما اکنون همه‌جا درختان شکسته به چشم می‌خورد که با دست و پای میمون‌های سفید‌نبود آمیخته بود. برخی از میمون‌های پیر، فلج یا جوان با صدای بلند گریه می‌کردند و‌آوارگان از اجساد هم‌نوعان خود دفاع می‌نمودند؛ فضای غم و ویرانی کل جنگل را فرا گرفته بود.
شب گذشته، قرقاول الهی شوان یوان فاجعه‌ای برای این گروه هزار جانور به‌نابودی بار آورده بود. در حال حاضر تنها دویست یا سیصد میمون باقی مانده‌گویی بودند و چند شاهِ صد جانورِ میمون سفیدِ باقی‌مانده نیز همگی مجروح بودند.
بای نینگ بینگ با چشمانی درخشان‌گویِ خیره شد و پرسید: «الان گروه میمون‌های‌زور سفید تو ضعیف‌ترین حالت خودشونه، حمله کنیم؟»
فانگ یوان مانع او شد.
نه به این خاطر که دلش برای‌باعث این میمون‌های سفید می‌سوخت، بلکه می‌دانست اکنون‌اثری به نوعی حتی خطرناک‌تر از قبل بودند.
فانگ یوان گفت: «لشکری که از خشم و اندوه لبریزه، خطرناک‌ترینه؛ سر به سر این میمون‌های‌انباشت سفید نذار. اگه این کارو بکنی، با خشم حمله می‌کردن و تا وقتی نمیریم دست‌بردار نیستن.آنجا اون چند تا شاهِ صد جانور با اینکه زخمی‌ان، چیزی نیستن که بتونی تنهایی از پسشون بربیای.»
بای نینگ بینگ با شنیدن این‌گویِ حرف، نگاهی به فانگ یوان انداخت‌کرده و از نقشهٔ حمله‌اش منصرف شد.
آن دو به سمت‌نابودی منطقهٔ جنوب غربی حرکت‌خاکستر کردند؛ به سوی مرداب پوسیده.
مرداب پس از غارت قرقاول‌زور الهی شوان یوان، به منظره‌ای‌انفجار کاملاً متفاوت تبدیل شده بود.
محیط زندگی آن‌ها به شدت ویران شده و نیروهای اصلی مرداب‌غلبه بازتوزیع شده بودند. اگرچه قرقاول الهی شوان یوان رفته بود، اما مرداب‌مرگ در آرامش نبود. انواع موجودات زهرآگین در میان هرج‌ومرج یکدیگر را می‌کشتند.
فانگ یوان و بای نینگ بینگ‌گویِ در حاشیهٔ مرداب ایستادند؛ تنها در‌کرده مدتی کوتاه، شاهد وقوع سه نبرد بودند.
یکی از آن‌ها نبرد دو مار زهرآگینِ خوش‌رنگ بود که در نهایت‌موضوع یکی توسط دیگری بلعیده شد. اما طولی نکشید که عقربی به اندازهٔ‌ترک یک خرچنگ آمد و مار زهرآگین را با نیشش از پای درآورد.
نبرد دوم میان یک بید پودرِ زهر و یک وزغ آبیِ وهم‌انگیز بود. با آغاز‌نبود نبرد، وزغ زبانش را دراز کرد و بید را بلعید. لحظه‌ای بعد، بید از خفگی‌آوارگان در دهان وزغ مرد، اما وزغ نیز بر اثر پودر مسموم شد و جان داد.
نبرد سوم مربوط به عنکبوت سیاهی به اندازهٔ یک صورت‌زور بود که از گل‌ولای بیرون آمد. بدنش پوشیده از مورچه بود؛موضوع پس از مدتی مورچه‌ها پیروز شدند و عنکبوت را کاملاً بلعیدند.
با دیدن چنین صحنهٔ پرآشوبی،بقایای فانگ یوان و بای نینگ‌دفاع بینگ بی‌درنگ آنجا را ترک کردند.
سرانجام به‌غلبه لانهٔ گروه زنبورهای‌دیگر سوزنِ دیوانه رسیدند.
کندوی خانه‌مانند کاملاً فروریخته بود، محیط‌غلبه اطراف ساکت بود و حتی یک‌خاکستر زنبور سوزنِ دیوانه هم باقی نمانده بود.
آن دو نزدیک‌تر شدند.
بی‌درنگ، بوی معطر کنجد به مشام‌گویِ بای نینگ بینگ رسید. او بو‌کرده کشید و پرسید: «این چه بوییه؟»
فانگ یوان دستش را به درون کندو دراز کرد و گفت: «بوی‌موضوع کندوئه. زنبورهای سوزنِ دیوانه عسل تولید نمی‌کنن، اما کندوهاشون یه مادهٔ پالایش‌ترک گوی عالیه. در عین حال، نوعی غذائه که انسان‌ها می‌تونن مستقیم مصرفش کنن.»
تَرَق!
تکه‌های کندو‌بقایای به رنگ‌معدهٔ زرد تیره بودند.
زیر نگاه کنجکاو بای نینگ بینگ، او‌معدهٔ تکهٔ کندو را در دهانش گذاشت، با‌غلبه چند گاز آن را خرد کرد و بلعید.
طعم کندو مانند‌باعث بیسکویت‌های کرهٔ زمین،انفجار معطر و ترد بود.
اما غیرقابل انکار بود که این غذای طبیعی‌نابودی بسیار خوشمزه‌تر از بیسکویت بود. شیرینی ملایمی داشت،موضوع اصلاً چرب نبود و در عوض طعمی طراوت‌بخش داشت.
بای نینگ بینگ نیز تکه‌ای برداشت تا بخورد و گفت: «ممم،غلبه طعمش خوبه!» پس از خوردن آن، احساس کرد دهانش آب افتاده‌عجیبی است؛ طعم شیرین باعث شد ابروهای گره‌خورده‌اش ناخودآگاه از هم باز شوند.
بای نینگ بینگ پیشنهاد داد: «گوشت نمک‌سود و‌شعله بیسکویت‌های خشکمون داره تموم میشه. بهتره یکم کندو‌نابودی جمع کنیم و توی گل توسیتای تو ذخیره‌شون کنیم.»
فانگ یوان با چهره‌ای که کمی نگران به‌خاکستر نظر می‌رسید به آسمان نگاه کرد و گفت:کرم‌های «منم همین فکر رو می‌کنم، اما باید سریع بجنبیم.»
بای نینگ بینگ خندید: «نگران اینی که بوی خون شاه‌تمساح گدازه و جسد میمون‌اثری سفید، جانوران وحشی جدیدی رو جذب کنه؟ خیالت راحت، امروز بادی نمیاد، جانوران وحشی حداقل‌مانند به این زودی‌ها کشیده نمیشن اینجا. تو این مدت می‌تونیم تا دلمون می‌خواد جمع کنیم.»
فانگ یوان سر تکان داد‌شعله و خواست چیزی بگوید که‌زور ناگهان حالت چهره‌اش دگرگون شد.
وزززز... صدای پرواز‌پیدا و وزوز زنبورها‌گویِ به گوششان رسید.
بای نینگ بینگ بی‌درنگ به آسمان نگاه کرد و تنها‌اثری ابر متراکمی را دید که از شمار بی‌کرانی از زنبورهای‌وحشی سوزنی دیوانه شکل گرفته بود و به سوی آن‌ها یورش می‌آورد.
هرچند کندوی زنبورهای سوزنی دیوانه توسط قرقاول الهی شوان یوان‌انفجار نابود شده و لذیذترین بخش کندو در مرکز آن خورده‌کرم‌های شده بود، اما از شمار زنبورها چندان کاسته نشده بود.
زنبورهای سوزنی دیوانه نمی‌توانستند آسیبی به قرقاول الهی شوان یوان برسانند،غلبه از این رو پس از آنکه قرقاول به اندازهٔ کافی غذا‌عجیبی خورد، انرژی اضافی خود را برای نابودی این موجودات ناچیز هدر نداد.
خانهٔ گروه زنبورهای سوزنی دیوانه نابود شده‌معدهٔ بود و از آنجا که هوش پایینی داشتند،باعث به قرقاول الهی شوان یوان حمله کرده بودند.
اما وقتی قرقاول الهی شوان یوان به اوج آسمان پرواز کرد،نبود آن‌ها دیگر توان تعقیبش را نداشتند و از ادامهٔ مسیر بازماندند؛ در‌آنجا نتیجه، تنها می‌توانستند به کندوی خود بازگردند و خانه‌شان را بازسازی کنند.
سپس، دو جوان را‌کرده دیدند که در خانه‌شان‌نابودی ایستاده‌اند و کندویشان را می‌خورند.
در چنین‌بقایای شرایطی، دیگر چه‌شعله جای درنگ بود؟
خشمی که پیش‌تر متوجه قرقاول الهی‌گویِ شوان یوان بود، اکنون تماماً به فانگ‌زور یوان و بای نینگ بینگ منتقل شد.
در دم، شمار بی‌کرانی از‌دیگر زنبورهای سوزنی دیوانه بال زدند و‌نبود بر سر آن دو آوار شدند!
بای نینگ بینگ خشکش زد.
فانگ یوان چرخید و با‌شعله گام‌هایی بلند به راه افتاد‌زور و فریاد زد: «چرا فرار نمی‌کنی؟!»
با این هشدار، بای نینگ‌بقایای بینگ بی‌درنگ به خود آمد، چرخید‌فعال و به دنبال فانگ یوان دوید.
گروه زنبورهای سوزنی‌باعث دیوانه پشت سرشان بود‌انباشت و بی‌امان تعقیبشان می‌کرد.
فانگ یوان جلوتر می‌دوید و بای نینگ بینگ عقب‌دیگر مانده بود. آن‌ها هیچ گوی نوع حرکتی نداشتند، از این‌میزبان رو گروه زنبورها به سرعت به بای نینگ بینگ رسیدند.
دینگ دینگ دینگ!
بای نینگ بینگ گوی سایبان آسمان را فعال کرد. زرهی‌دفاع سپید پدیدار شد، اما در همان لحظه سوسو زد و‌خاکستر در یک چشم‌به‌هم‌زدن، نزدیک به هزار ضربه را متحمل شد.
نیش زنبورهای سوزنی دیوانه چون فولاد سخت و‌خاکستر به شدت محکم بود. این ویژگی در کنار‌کرم‌های پرواز پرسرعتشان، دست‌کمی از یورشِ بارانی از سوزن نداشت.
کمیتِ بالا،دفاع دگرگونیِ کیفی‌کرده به بار می‌آورد.
جوهر ازلی بای نینگ بینگ‌شعله پیوسته کاهش می‌یافت؛ حملات گروه زنبورها‌غلبه چیزی نبود که بتوان دست‌کم گرفت!
آنچه نگران‌کننده‌تر بود، این بود‌بقایای که برخی از زنبورهای سوزنی‌دفاع دیوانه به گو تبدیل شده بودند.
گوی زنبور سوزنی دیوانهٔ رتبه ۳ توانایی نفوذ داشت، بنابراین حتی گوی سایبان آسمان نیز نمی‌توانست‌کرم‌های در برابر آن دفاع کند. پشت بای نینگ بینگ به سرعت سوراخ شد و خونریزی کرد. درد‌بی‌نقص باعث شد ناله‌ای سر دهد، اما همین تحریک سبب شد سرعت دویدنش از مرزهای همیشگی‌اش فراتر رود.
بای نینگ بینگ هرگز‌کرده فکر نمی‌کرد بتواند با‌نابودی پای خودش این‌قدر سریع بدود.
با این سرعت، به نظر می‌رسید صخره‌های کوهستان و درختان به سویش پرواز‌نابودی می‌کنند و او باید با تمام حواسش تمرکز می‌کرد تا از آن‌ها جاخالی دهد؛بدن اگر پایش به چیزی گیر می‌کرد، زنبورها در اولین فرصت او را محاصره می‌کردند.
زیر چنین‌سرخ حمله‌ای، کارش‌این ساخته بود!
با حضور بای نینگ بینگ در پشت‌انباشت سرش که فشار حملات را به جان‌مرگ می‌خرید، وضعیت فانگ یوان بسیار بهتر بود.
او جوهر ازلی‌اش را فعال‌زور کرد و آن را به درون‌انباشت گوی کاسه‌پشت در پشتش تزریق نمود.
پوست پشتش ناهموار شد، کمی برآمدگی‌بدیهی پیدا کرد و به زرهی سخت‌باعث و ضخیم از پوست تمساح تبدیل گشت.
زنبورهای سوزنی دیوانهٔ عادی نمی‌توانستند در زره‌معدهٔ پوست تمساح نفوذ کنند و آن چند گوی‌باعث زنبور نیز جذب بای نینگ بینگ شده بودند.
پس از پانزده‌باعث دقیقه دویدن، زنبورها همچنان‌انباشت بی‌امان در تعقیبشان بودند.
فانگ یوان و بای نینگ‌زور بینگ نفس‌نفس می‌زدند و سرعتشان‌انفجار رو به کاهش گذاشته بود.
در حالی که اوضاع وخیم‌شعله می‌شد، فانگ یوان ناگهان فریاد‌زور زد: «امید هست، یه دریاچه جلوتره!»
بای نینگ‌سرخ بینگ غرق‌این در شادی شد.
تراکم درختان کمتر شد و نوری‌انفجار آبی و سپید پدیدار گشت که‌موضوع در میان فضای سبز گسترش می‌یافت.
آن دو با شتاب‌کرده از جنگل بیرون زدند‌نابودی و دریاچه‌ای نمایان شد.
فانگ یوان درنگ نکرد‌معدهٔ و با صدای شالاپ،فعال به درون دریاچه پرید.
بای نینگ بینگ‌پیدا نیز تنگاتنگ او‌گویِ وارد آب شد.
ویش ویش ویش!
زنبورهای سوزنی دیوانه که مصمم‌زور به گرفتن آن‌ها بودند، به‌انفجار درون آب نیز شیرجه زدند.
زره سپید بای نینگ بینگ‌شعله به شدت لرزید، چرا که‌زور آماج حملات بی‌شماری قرار گرفت.
با هجوم درد شدید، لب‌هایش را گاز‌معدهٔ گرفت و با دست‌هایش آب را شکافت‌غلبه و به سوی بخش‌های عمیق‌تر شنا کرد.
لحظاتی بعد، فانگ یوان‌نابودی و بای نینگ بینگ‌خاکستر از ساحل روبه‌رو بیرون آمدند.
بوی کندو از بدنشان شسته شده بود. وقتی به نقطهٔ آغازین خود‌خاکستر نگاه کردند، شمار زیادی از زنبورهای سوزنی دیوانه را دیدند که با‌وحشی خشم در حال پرواز بودند و از سر استیصال به آب حمله می‌کردند.
هرچند زنبورهای سوزنی دیوانه کوچک بودند، اما جان‌سختی بالایی‌کرده داشتند. حتی اگر در دریاچه می‌افتادند، تا زمانی که‌هیچ آب بیش از حد عمیق نبود، دوباره به سطح می‌آمدند.
بای نینگ بینگ که هنوز‌بقایای ترس لحظات پیش را در‌دفاع وجودش حس می‌کرد، ناسزا گفت: «لعنتی...»
چهره‌اش درهم رفته بود.
چه قرقاول الهی شوان یوان، چه گروه میمون‌های سفید،دیگر و چه حتی گروه زنبورهای سوزنی دیوانه؛ هیچ‌یک از‌مرگ آن‌ها موجوداتی نبودند که او بتواند از پسشان برآید.
اگر شب گذشته قرقاول‌معدهٔ الهی شوان یوان او‌فعال را پیدا می‌کرد، طعمه‌اش می‌شد.
تزکیهٔ رتبه ۳ در‌این این دنیای بی‌رحمِ طبیعت،شعله در قعر سلسله‌مراتب قرار داشت.
«دیگه خسته شدم،باعث کی می‌رسیم به‌انفجار کوه بای گو؟»
فانگ یوان با چهره‌ای جدی گفت: «هیس، ساکت‌نابودی باش!» او نیم‌خیز شد و انگشتش را روی‌موضوع بقایای آتشی کشید که پیش‌تر خاموش شده بود.
بای نینگ‌بقایای بینگ بی‌درنگ‌معدهٔ اخم غلیظی کرد.
بی‌شک، این‌ها ردپاهایی‌پیدا بود که انسان‌ها‌گویِ بر جای گذاشته بودند.