چپتر 100: گوی یشم سفید
0به چشم‌دینگ‌دینگ برهم‌زدنی، ده‌می‌رسید روز دیگر گذشت.
در اعماق‌گوش کوهستان، درون‌گویی جنگل سنگی زیرزمینی.
جییییغ!
ده‌ها میمون سنگی چشم‌واضحِ یشمی با سایه‌هایی تار‌گویی و محو در هوا جهیدند.
پی‌درپی می‌پریدند و‌گوش وحشیانه به فانگ‌انسان یوان یورش می‌بردند.
اگر پیش از این بود، فانگ یوان‌استوار بی‌شک عقب می‌نشست. اما اکنون، با چهره‌ای سرد‌کرد سر جای خود ایستاده بود، بی‌حرکت همچون صخره.
میمون‌های سنگی خود را به بدن فانگ یوان می‌کوبیدند، چنگ می‌زدند و‌یشم گاز می‌گرفتند، اما تنها صدای واضحِ «دینگ‌دینگ» به گوش می‌رسید؛ گویی نه‌درخشش به یک انسان، که به ستونی استوار از جنس یشم یورش می‌بردند.
نوری درخشان از یشم سفید فضا را روشن کرد و چون هاله‌ای‌جنس بر بدن فانگ یوان نشست. این نور، هرچند از درخشش سبزِ گوی‌هرچند پوست یشمی نازک‌تر بود، اما بیش از دو برابرِ آن قدرت دفاعی داشت.
دفاعِ گوی پوست یشمی تنها تابِ تحملِ حملهٔ‌استوار هم‌زمانِ شانزده میمون را داشت، اما اکنون فانگ یوان‌چون می‌توانست به‌تنهایی در برابر بیش از سی میمون بایستد.
«توی میدان مبارزه، تونستم دفاعِ گوی پوست یشمیِ فانگ ژنگ رو با‌سفید مشتِ خالی بشکنم. اما اگه فانگ ژنگ از این گوی یشم سفید‌پوست استفاده می‌کرد، حتی اگه استخون مچم هم می‌شکست، نمی‌تونستم از دفاعش رد بشم.»
فانگ یوان همان‌طور که‌دینگ‌دینگ می‌اندیشید، بخشی از حواسش را‌ستونی به دریایِ روزنه‌اش معطوف کرد.
درون دریای ازلی فولاد سرخ، گوی یشم سفید در اعماق دریا‌استوار فرو رفته بود و پیوسته جوهر ازلی را می‌بلعید. سطح آن‌نشست نیز همچون چراغی کوچک، درخشش کم‌رنگی از یشم سفید ساطع می‌کرد.
هر بار که میمون‌های سنگی به فانگ‌ستونی یوان یورش می‌بردند، سطح گوی یشم سفید‌فضا که به قلوه‌سنگی بیضوی می‌مانست، سوسوی کم‌رنگی می‌زد.
هم‌زمان، فانگ یوان حس‌گویی می‌کرد که مقداری از‌جنس جوهر ازلی‌اش تحلیل می‌رود.
فانگ یوان در دل نتیجه گرفت: «دفاع گوی یشم سفید از همون نوعِ‌نوری گوی پوست یشمیه؛ هر دو به جریان پیوستهٔ جوهر ازلی نیاز دارن. در‌گوی عین حال، هر چی شدت حمله بیشتر باشه، جوهر ازلیِ بیشتری هم مصرف میشه.»
در همین‌تنها حین، دست‌واضحِ به ضدحمله زد.
مشت‌ها و لگدهایش طوفانی از غبار‌انسان به پا کرد. ضرباتش ساده، اما وحشیانه،سفید کارآمد و آکنده از ابهتی کوبنده بود.
هرچند گوی گراز سفید دیگر در کار‌استوار نبود، اما قدرتی که به فانگ یوان‌روشن بخشیده بود، همچنان در کالبد او جریان داشت.
فانگ یوان میمون‌های بی‌شماری را در هم کوبید. برخی با لگدهای او به‌نوری پرواز درآمدند و به ستون‌های سنگی برخورد کردند؛ برخی دیگر در میانِ هوا‌گوی کشته شدند، به سنگ بدل گشتند و با افتادن بر زمین، تکه‌تکه شدند.
هم‌زمان، با چرخش مچ دستش، تیغ‌های ماه را‌گویی به هر سو روانه کرد؛ تیغ‌هایی که همچون‌سفید داسِ مرگ، جان میمون‌های سنگی را درو می‌کردند.
با تغذیه از جوهر ازلی فولاد سرخ،ستونی گوی مهتاب رتبه یک می‌توانست با هر‌فضا ضربه، سهمگین‌ترین آسیب را به میمون‌ها وارد آورد.
جییییغ جییییغ...
میمون‌های سنگی‌صدای وحشت‌زده جیغ کشیدند‌گوش و عقب نشستند.
فانگ یوان در چشم‌برهم‌زدنی با ضدحمله‌اش میمون‌های‌می‌رسید سنگی را تار و مار کرد، به طوری‌درخشان که تنها پنج یا شش میمون زنده ماندند.
فانگ یوان یکی دیگر را نیز از پای‌استوار درآورد. با این کار، ارادهٔ میمون‌های باقی‌مانده در‌کرد هم شکست و دیوانه‌وار به اعماق جنگل سنگی گریختند.
فانگ یوان فراری‌ها را تعقیب‌انسان نکرد، بلکه به پیشروی در‌نوری اعماق جنگل سنگی ادامه داد.
در این روزها، او سخت در تلاش بود تا سرنخ‌استوار بعدی میراث را بیابد. با کاوش‌های پی‌درپی، تقریباً به تمام‌هاله‌ای مناطق اطراف جنگل سنگی قدم گذاشته، اما چیزی نیافته بود.
حسی درونی به او می‌گفت و تا حدودی نقشهٔ راهب‌ستونی شراب گل را حدس می‌زد. او حس می‌کرد که مرحلهٔ بعدی‌هاله‌ای میراث، به احتمال زیاد در مرکزی‌ترین بخشِ جنگل سنگی نهفته است.
هرچه در جنگل پیش‌تر می‌رفت،گویی ستون‌های سنگی عظیم‌تر می‌شدند و میمون‌های‌نوری سنگیِ بیشتری در درونشان لانه داشتند.
فانگ یوان همان‌طور که قدم برمی‌داشت، اطراف را از نظر گذراند؛ در مرکز‌فضا جنگل سنگی، ستون سنگیِ غول‌پیکری به چشم می‌خورد. محیط این ستون چنان پهناور‌بیش بود که ده‌ها مرد با دست‌های باز نیز نمی‌توانستند آن را در آغوش بگیرند.
این ستون‌صدای سنگی، هدفِ‌دینگ‌دینگ او بود.
اما هرچه پیش‌تر می‌رفت،واضحِ دسته‌های میمون‌ها بزرگ‌تر می‌شدند‌گویی و کار دشوارتر می‌گشت.
فانگ یوان قدمی سرنوشت‌ساز‌می‌رسید برداشت و وارد حریمِ‌استوار گروهی از میمون‌ها شد.
جییییغ جییییغ جییییغ!
از غارهای تاریکِ روی ستون سنگی، میمون‌های سنگی‌انسان چشم یشمیِ خشمگینی بیرون ریختند و نزدیک به‌فضا صد میمون به سوی فانگ یوان هجوم آوردند.
فانگ یوان برای‌صدای حفظ جانش پا‌گوش به فرار گذاشت.
در برابر این خیلِ عظیم از میمون‌ها،ستونی حتی با وجود گوی یشم سفید نیز‌فضا نمی‌توانست همه را از دم تیغ بگذراند.
میمون‌های سنگی مدتی فانگ یوان را تعقیب کردند، اما رفته‌رفته برخی‌درخشان از آن‌ها دست از تعقیب کشیدند و به غارهایشان بازگشتند. در‌سبزِ نهایت، تنها حدود سی میمون در پیِ فانگ یوان باقی ماندند.
فانگ یوان با دیدن‌دینگ‌دینگ این فرصتِ مناسب، برگشت‌انسان و با آن‌ها درگیر شد.
پس از نبردی کوتاه، چند میمونِ‌گوش باقی‌مانده پا به فرار گذاشتند و حتی‌یشم جرئت نکردند به غارهای اصلیِ خود بازگردند.
با تکرار این ترفند، فانگ یوان بیش از صد‌جنس میمون سنگی را از پای درآورد. در طول مسیر،هاله‌ای خرده‌سنگ‌هایی که بقایای اجساد میمون‌های سنگی بود، به چشم می‌خورد.
فانگ یوان دریای ازلی‌اش را بررسی‌ستونی کرد و با کشیدن آهی، مجبور‌سفید به توقف شد: «جوهر ازلی کافی نیست.»
اگر پیش از این بود، بی‌درنگ از سنگ‌های ازلی‌اش برای بازیابی توان خود‌نوری استفاده می‌کرد. اما اکنون، پس از پالایش گوی یشم سفید، با کمبود شدید‌گوی سنگ‌های ازلی روبه‌رو بود؛ یا بهتر بگویم، تمام دارایی‌اش در آستانهٔ فروپاشی قرار داشت.
فانگ یوان مردمک‌های سنگیِ‌واضحِ یشمی را جمع کرد‌گویی و درون کیسه‌اش ریخت.
این حس درونی لحظه‌به‌لحظه قوی‌تر می‌شد. فانگ یوان پیش از آنکه درِ سنگی را باز‌روشن کند و به دومین اتاق مخفی بازگردد، نگاهی گذرا به آن انداخت: «باید اون پایین،دفاعی درست در مرکز اون ستون سنگی باشه. اما برای رسیدن به اونجا، باید راهی باز کنم.»
در گوشه‌ای از‌می‌رسید اتاق مخفی، اقلامی‌ستونی به چشم می‌خورد.
کیسهٔ کوچکی پر از صدها یشمِ چشم‌مانند‌گویی آنجا بود. فانگ یوان کیسه را گشود‌درخشان و غنیمت امروزش را درون آن ریخت.
مرواریدهای یشمی به‌صدای یکدیگر برخورد کردند و‌می‌رسید صدای واضحی طنین‌انداز شد.
کیسهٔ دیگری نیز آنجا بود که عاج‌های‌ستونی گراز وحشی درونش قرار داشت. اما اکنون، فانگ‌روشن یوان دیگر نیازی به شکار گرازهای وحشی نداشت.
او گوی گراز سفید و گوی پوست یشمی را به کار‌درخشان گرفته بود تا گوی یشم سفید را پالایش کند. با ناپدید‌سبزِ شدنِ گوی گراز سفید، نیازش به گوشت خوک به صفر رسیده بود.
گوی یشم سفیدِ جدید، بیشتر‌گوش به گوی پوست یشمی شباهت داشت‌جنس و از سنگ‌های یشم تغذیه می‌کرد.
گوی پوست یشمی هر ده روز به دو لیانگ‌انسان سنگ یشم نیاز داشت. در حالی که گوی یشم‌روشن سفید، هر بیست روز هشت لیانگ سنگ یشم می‌طلبید.
به طور معمول، هرچه رتبه بالاتر می‌رفت، فاصلهٔ زمانیِ میانِ هر وعدهٔ غذایی‌سفید نیز بیشتر می‌شد. گوهای رتبه ۲ معمولاً هر نیم‌ماه یک بار تغذیه می‌کردند، در‌بیش حالی که گوهای رتبه ۳ هر ماه یا حتی دیرتر به غذا نیاز داشتند.
البته، گوهای رتبه‌بالاتر غذای بیشتری نیز مصرف می‌کردند. به‌یشم طور میانگین، هزینهٔ تغذیهٔ گوی یشم سفید از مجموعِ‌نشست هزینهٔ گوی پوست یشمی و گوی گراز سفید بیشتر بود.
اما برای فانگ یوان که این جنگل سنگی را در اختیار داشت، کمبودی از بابت سنگ‌های‌فضا یشم احساس نمی‌شد. هم‌زمان، دیگر به گوشت خوک نیازی نداشت، پس لزومی نداشت گرازهای وحشی را‌دفاعی شکار کند؛ و این امر، او را از زحمت فراوان می‌رهانید و در وقتش بسیار صرفه‌جویی می‌کرد.
پس از بستنِ درِ کیسهٔ‌دینگ‌دینگ کوچک، فانگ یوان مشک آبی‌ستونی از جنس چرم گاو را برداشت.
درونِ مشک، شراب عسل طلایی قرار داشت. چند روز‌جنس پیش، فانگ یوان با تکیه بر گوی پوست یشمی‌هاله‌ای و تحمل حملات زنبورها، شراب عسلِ کافی جمع‌آوری کرده بود.
«فقط دو و نیم سنگ ازلی‌ستونی برام مونده. وقتشه برم تالار امور‌سفید داخلی و مأموریت رو تحویل بدم.»
فانگ یوان مشک آب را برداشت و‌گویی به تونل بازگشت. از شکاف صخره بیرون‌درخشان خزید و به دنیای بیرون قدم گذاشت.
اکنون هنگام غروب بود.
غروب طلایی‌رنگِ زمستان چندان سرد نبود و هوا روشن و مطبوع به نظر‌سفید می‌رسید. خورشیدِ در حال غروب، پرتوهای دلپذیرِ سرخ و نارنجی‌اش را می‌گستراند و‌نازک‌تر نورِ بی‌نظیرِ آفتاب، با عبور از تاجِ درختان کاج، بر سطح کوهستان می‌تابید.
او در تنهایی‌می‌رسید قدم برداشت و به‌استوار سوی دهکده روانه شد.
با این حال، فانگ یوان مستقیم به آنجا‌انسان نرفت، بلکه برای جلوگیری از لو رفتنِ شکاف‌فضا صخره، چند مسیر انحرافی را در پیش گرفت.
باد زمستانی بر‌صدای صورتش می‌وزید؛ این‌گوش بوی آزادی بود.
در زمانِ حضور در آکادمی، تنها می‌توانست شبانه و پنهانی‌یشم بیرون بزند. اما اکنون که در رتبه ۲ قرار داشت،نور می‌توانست بدون برانگیختنِ هیچ‌گونه سوءظنی، در روزِ روشن آزادانه حرکت کند.
مهم‌تر از آن، مرگِ مارِ بیمار و‌استوار همراهانش به فانگ یوان اجازه داد تا‌روشن با محدودیت‌های کمتری به تنهایی حرکت کند.
تنها مسئله این بود که فانگ یوان اکنون تنها بود و هیچ‌یشم گروهی برای پشتیبانی نداشت. او مجبور بود حداقل یکی از مأموریت‌های ماهانهٔ‌درخشش خاندان را به انجام برساند و این کار به تنهایی دشوار می‌نمود.
اکنون، پس از عبورِ موجِ کوچکِ جانوران،می‌رسید تمامی گروه‌ها دوباره شکل گرفته بودند. فانگ‌نوری یوان فرصت را از دست داده بود.
به دلیل شهرتش، فانگ یوان از سوی‌ستونی دیگر استادان گو نیز طرد می‌شد. پیوستن‌فضا به گروه‌های کوچکِ دیگر اصلاً آسان نبود.
«طرد بشم که چی؟ هرچی بیشتر تو حاشیه بمونم،یشم توجه کمتری بهم جلب میشه و این بیشتر به‌نشست نفعمه. مأموریت خاندان هم چون اجباریه، مجبورم قبولش کنم. اما...»
با اندیشیدن به این موضوع، چشمان‌می‌رسید فانگ یوان با نوری سرد درخشید؛یشم او از پیش نقشه‌هایی در سر داشت.
قوانین خاندان مقرر می‌کرد که هر استاد‌می‌رسید گو باید هر ماه یک مأموریت بپذیرد،نوری اما آن‌ها را به تکمیلِ آن مجبور نمی‌ساخت.
ناتوانی در انجام مأموریت، به افتِ ارزیابی منجر می‌شد. این چیزی‌نوری بود که هیچ استاد گویی نمی‌خواست با آن روبه‌رو شود، از‌درخشش این رو تمام توان خود را برای تکمیل مأموریت‌ها به کار می‌گرفتند.
اما برای فانگ‌می‌رسید یوان، این ارزیابی‌ستونی پشیزی ارزش نداشت!
با ورود به دهکده، سیلِ بی‌پایانی‌می‌رسید از جمعیت به چشم می‌خورد که در‌نوری امتداد مسیرهای سنگ‌آهکیِ خیابان‌ها در رفت‌وآمد بودند.
معمولاً در‌تنها این زمان، اوج‌دینگ‌دینگ شلوغیِ دهکده بود.
بسیاری از استادان گو پس از تکمیل مأموریت‌هایشان، با جراحات و‌نوری خستگی به دهکده بازمی‌گشتند. کشاورزان نیز پس از یک روز کار،درخشش پاهای گِلی و بدن‌های خسته‌شان را بی‌صدا به دنبال خود می‌کشیدند.
در این دنیا، زندگی‌گویی آسان نبود و سراسر از‌یشم درد و رنج آکنده بود.
خورشیدِ در حال غروب، آرام‌آرام به زیر قلهٔ کوه خزید و آخرین پرتوهای نور‌درخشان گرمش را ارزانی داشت. این نور با عبور از شاخه‌های درهم‌تنیده و نامنظمِ درختانِ پژمرده‌بیش می‌شکست و همچون تکه‌هایی از زمان، بر دیوارهای یشمی و سبزِ خانه‌های بامبویی پراکنده می‌گشت.
دختری در میان جمعیت‌واضحِ به دنبال فرفره‌اش دوید و‌انسان فریاد زد: «وای نه، اسباب‌بازیم!»
فرفره غلتید و به پای فانگ‌انسان یوان رسید. دخترک نیز به پای‌درخشان او برخورد کرد و روی زمین افتاد.
پدرِ دخترک با شتاب به سوی آن‌ها دوید: «ببخشید، ببخشید! به خاطر جسارت به سرورم استاد گو، لطفاً‌نشست ما رو عفو کنید!» وقتی چشمش به لباس فانگ یوان افتاد، رنگ از رخسارش پرید و مثل گچ‌شانزده سفید شد. او دخترک را پیش کشید، زانو زد و در برابر فانگ یوان سر بر زمین سایید.
دخترک از شدت ترس به‌گوش گریه افتاد و مرواریدهای اشک‌استوار بر گونه‌های سفید و گلگونش لغزیدند.
فانی‌های رهگذر با دیدن این‌دینگ‌دینگ صحنه، روی برگرداندند و همچون‌ستونی طاعون از آن‌ها دوری جستند.
چند استاد گو با نگاهی سرد‌انسان به آن‌ها خیره شدند و سپس‌درخشان راه خود را کشیدند و رفتند.
پدر که وحشت‌زده و خشمگین بود، فریاد زد: «گریه نکن دردسرساز!»درخشان و دستش را بالا برد تا سیلی محکمی به او بزند،سبزِ اما فانگ یوان مچش را گرفت و مانع از حرکتش شد.
فانگ یوان خندهٔ آرامی کرد و گفت: «چیز مهمی‌ستونی نیست، نگران نباش.» سپس دستش را روی سر دخترک‌کرد کشید و با لحنی ملایم دلداری‌اش داد: «نترس، طوری نیست.»
دخترک گریه را متوقف کرد و با‌می‌رسید چشمان اشک‌آلودش به فانگ یوان نگریست؛ در دل‌درخشان اندیشید که این برادرِ بزرگ‌تر چقدر مهربان است.
پدر دخترک که سر از پا نمی‌شناخت،ستونی پی‌درپی سر بر زمین می‌سایید و می‌گفت:فضا «ممنونم سرورم، از لطف شما ممنونم سرورم!»
فانگ یوان‌گوش به راه‌گویی خود ادامه داد.
خانهٔ اجاره‌ای‌اش چندان دور نبود.
در طبقهٔ همکفِ آن خانهٔ بامبویی، عمویش، گو یوئه دونگ تو‌استوار ایستاده بود و به فانگ یوان که هنوز فاصلهٔ زیادی با‌نشست او داشت خیره شده بود؛ کاملاً مشخص بود که انتظارش را می‌کشد.