چپتر 223: میراث استخوان سفید (۲)
0غرمب!
با وقوع انفجاری مهیب، دود و‌طلب غبار فضا را پر کرد و پس‌ارباب از فرونشستنِ آن، دهانهٔ غاری نمایان شد.
«واقعاً یه غار اینجا بود!»
«بی‌دلیل نبود که‌می‌گذشت یهو غیبشون زد، حتماً‌ماجرا رفتن تو این غار.»
«عجیبه، چرا همچین‌نوری سازوکاری اینجاست؟ آه،می‌گذشت رئیس خاندان اومد.»
رئیس خاندان بای درست در لحظه‌ای‌طلب از راه رسید که گروه با انفجار‌ارباب دیوار، تونل مخفی را نمایان کرده بودند.
تیه دائو کو که رئیس خاندان را همراهی‌گفتند می‌کرد، با یک نگاه به آن پی برد‌مجازات و گفت: «اینجا باید مکانِ یک میراث باشه.»
رئیس خاندان بای در حالی که نوری سرد از چشمانش‌اصلیِ می‌گذشت، دندان به هم سایید و غرید: «پس ماجرا از این‌چند قرار بود، مقصد اصلیِ اون دو تا دزدِ عوضی اینجا بود!»
چه نقش‌آفرینیِ بی‌نظیری!
او در مسیرِ رسیدن به اینجا،طلب تمام صحنه‌های برخوردش با آن دو را‌ارباب در این چند روز مرور کرده بود.
هر چه بیشتر به یاد می‌آورد، خشمش بیشتر می‌شد؛ او واقعاً‌مدیریت فریب دو جوان خام را خورده بود. رئیسِ باعظمتِ خاندان بای به‌فقط همراه گروهی از افراد خاندان، همگی بازیچهٔ دستِ دو کوچک‌تر شده بودند!
اگر خبر این ماجرا به‌سایید بیرون درز می‌کرد، ضربهٔ مهلکی‌اصلیِ بر اعتبار خاندان بای وارد می‌شد.
بای لیان، بای شنگ جینگ و دیگران با اضطراب روی زمین زانو‌مقصد زدند و با طلب بخشش گفتند: «رئیس، این کوچک‌تر نتونست اوضاع رو‌چند درست مدیریت کنه و از دو ارباب جوان محافظت کنه. تقاضای مجازات دارم.»
رئیس خاندان بای پاسخ داد: «بلند شید، شما فقط طبق دستورات من عمل کردید. اگه‌تقاضای قرار باشه کسی رو سرزنش کنیم، فقط باید اون دو تا دزد رو مقصر بدونیم‌سرزنش که زیادی مکار بودن!» این سخنان، بار سنگینی را از دوش بای لیان و گروهش برداشت.
تیه دائو کو پرسید: «شما تمام این‌بخشش مدت با اون دو تا دزد در‌محافظت تماس بودید، واقعاً متوجه هیچ ایرادی نشدید؟»
آن سه دختر‌می‌گذشت با چهره‌هایی درهم‌رفته‌غرید از جا برخاستند.
این موضوع به‌ویژه برای بای لیان سنگین بود؛ او گمان‌ماجرا می‌کرد فانگ و بای را مانند اسباب‌بازی در مشت خود‌رسیدن دارد، اما حالا می‌دید که خودش بازیچهٔ آن‌ها بوده است.
آن سه دختر در پاسخ به تیه دائو کو سرهایشان را تکان دادند و گفتند: «هیچ‌مجازات نقصی تو کارشون نبود. اون دو تا تو تظاهر کردن بیش از حد مهارت داشتن! حالا‌دزد که فکرشو می‌کنم، اونا داشتن از خاندان بایِ ما سوءاستفاده می‌کردن. واقعاً مکار و حیله‌گر بودن.»
تیه دائو کو نیز در طول مسیر، کلیات ماجرا‌نتونست را از زبان رئیس خاندان بای شنیده بود. البته،پاسخ موضوعِ چشمهٔ جانِ خاندان بای طبیعتاً پنهان مانده بود.
تیه دائو کو با نگاهی بی‌طرفانه تحلیل کرد: «بله... همون‌طور که می‌گید، هدف اصلی اون‌بی‌نظیری دو تا دزد باید همین مکان بوده باشه. قدرت اونا اون‌قدر نیست که بتونن آزادانه‌جوان تو کوه بای گو پرسه بزنن، برای همین از قدرت خاندان بایِ شما استفاده کردن.»
با شنیدن این‌نوری حرف، چهرهٔ استادان گوی‌دندان خاندان بای درهم رفت.
حقیقت نیز همین بود.
در این چند روز، آن‌ها فداکاری‌های زیادی کرده و بهای گزافی‌مدیریت پرداخته بودند تا مسیری را در کوه بای گو باز کنند.شما اما در نهایت، مسیر را برای فانگ و بای هموار کرده بودند.
«لعنت به‌چشمانش این دو‌دندان تا حرومزاده!»
«اگه اون دو‌نوری تا دزد بیفتن‌می‌گذشت دست من، تیکه‌تیکه‌شون می‌کنم.»
«رئیس، اجازه بدید گروه من این مأموریت‌بخشش رو به عهده بگیره، اون عوضی‌ها رو‌محافظت می‌کشم و این لکهٔ ننگ رو پاک می‌کنم!»
در یک آن،زمین غار کوهستانی پر‌طلب از فریادهای خشمگین شد.
رئیس خاندان بای نگاهی به اطراف انداخت و سپس سرش را به نشانهٔ تأیید تکان داد.مسیرِ این‌طور نبود که او خواستارِ بی‌رحمانه‌ترین مرگ برای فانگ و بای نباشد؛ او به عنوان مادرِ بای‌رئیسِ شنگ و بای هوا، از اینکه در این لحظه نمی‌توانست کنار فرزندانش باشد، به شدت رنج می‌برد.
روحیهٔ افراد در بالاترین حد‌چشمانش خود بود، چرا که تمام خاندان‌قرار از روی خشم انگیزه گرفته بودند.
رئیس خاندان بای به بزرگی که داوطلب شده بود‌نتونست نگاه کرد و گفت: «پس به گروه تو دستور‌پاسخ می‌دم که راه رو تو این تونل مخفی باز کنید!»
بزرگ خاندان‌روی با اطاعت‌زانو گفت: «چشم!»
تیه دائو کو مخالفت کرد و گفت: «دست نگه دارید، تیغ‌های استخوانی‌دزدِ تو این مسیر نامنظمن و راه رو کاملاً بستن؛ اون دو تا‌بیشتر دزد چطور وارد شدن؟ حتماً سازوکاری وجود داره. بذارید اول من بررسیش کنم.»
بزرگی که تازه فرمان را پذیرفته بود، با عصبانیت نگاهی انداخت‌قرار و گفت: «الان وضعیت اضطراریه، اون دو تا ارباب جوان تو خطر‌برخوردش جدی هستن؛ اگه بخوایم آروم‌آروم دنبال سازوکار بگردیم، تا ابد طول می‌کشه!»
—————————————————–
فانگ یوان این گو را در دست‌بخشش گرفت و در حالی که به جزئیاتش‌محافظت خیره شده بود زمزمه کرد: «گویِ تیغِ استخوانی...»
این گو تقریباً به درشتی یک مشت و شبیه‌مقصد به کاکتوسی گرد بود که خارهایی مانند تیغ‌های استخوانی‌تمام تمام سطحش را پوشانده بود. همچنین وزن نسبتاً سنگینی داشت.
این یک گویِ رتبه ۳ بود، گویی نمادین که هم‌ماجرا به دشمن و هم به کاربر آسیب می‌رساند؛ اگر دشمن‌رسیدن هزار واحد آسیب می‌دید، کاربر متحمل هشتصد واحد آسیب می‌شد.
دلیلش این بود که وقتی استاد گویی از‌گفتند آن استفاده می‌کرد، اسکلتش دچار تغییراتی می‌شد و سپس‌دارم تیغ‌های استخوانیِ تیز و سخت از بدنش بیرون می‌زدند.
پیش از آنکه حتی از این تیغ‌های استخوانی برای مقابله با دشمن استفاده شود، این‌تقاضای تیغ‌ها ابتدا گوشت و پوست خود استاد گو را می‌شکافتند. درد در درجهٔ دوم اهمیت قرار‌کنیم داشت؛ اگر گویِ شفابخشِ مناسبی برای ترکیب با آن وجود نداشت، اوضاع واقعاً به هم می‌ریخت.
ممکن بود دشمن از پای‌سایید درنیاید، اما قطعاً استاد گویِ‌اصلیِ کاربر به شدت مجروح می‌شد.
بای نینگ بینگ با کنجکاوی به آن خیره‌سایید شد و پرسید: «این چه گوییه؟» اما با شنیدن‌نقش‌آفرینیِ توضیحات فانگ یوان، تمام علاقه‌اش را از دست داد.
نه اینکه از درد بترسد، بلکه‌طلب او پیش از این گویِ عضلات‌کنه یخی را به کار گرفته بود.
تمام گوشت بدنش به واسطهٔ قدرتِ گویِ عضلات یخی، برای همیشه‌مدیریت به «عضلات یخی» تبدیل شده بود. این ویژگی نه تنها به‌شما او قدرت دفاعی می‌بخشید، بلکه از تعریق و خونریزی نیز جلوگیری می‌کرد.
با این حال، اگر او از این گویِ تیغِ‌مقصد استخوانی استفاده می‌کرد، در ابتدا عضلات یخی‌اش از بین می‌رفت‌صحنه‌های که برای او به جای سود، یک ضرر محسوب می‌شد.
فانگ یوان نیز‌نوری چندان علاقه‌ای به این‌دندان گویِ تیغِ استخوانی نداشت.
اما به هر حال این یک گویِ رتبه‌گفتند ۳ بود، از این رو فانگ یوان آن‌مجازات را پالایش کرد و فعلاً در روزنه‌اش نگه داشت.
فانگ یوان درِ مخفی را‌زدند که در آخر نمایان شده‌اوضاع بود انتخاب کرد و گفت: «بریم.»
بای نینگ بینگ‌می‌گذشت همچنان پیشاهنگ بود‌غرید و جلوتر حرکت می‌کرد.
در پسِ در، پلکانی رو به‌می‌گذشت پایین امتداد یافته بود. این پلکان طولانی‌اصلیِ بود و دست‌کم هزار متر طول داشت.
وقتی به نیمهٔ دوم پلکان‌زدند رسیدند، نورِ محیط رفته‌رفته کم‌سو‌اوضاع شد و پله‌ها نیز باریک‌تر می‌شدند.
تا زمانی که فانگ و بای به انتهای پلکان‌نتونست رسیدند، نور تقریباً به طور کامل ناپدید شده بود.پاسخ در پیشِ روی آن‌ها دری محکم و بسته قرار داشت.
روی در، چهار‌می‌گذشت کلمه حک شده بود:ماجرا اتاق مخفیِ کیسهٔ گوشتی.
—————————————————–
بزرگ خاندان بای عرق از‌زدند پیشانی‌اش پاک کرد و ناسزا‌اوضاع گفت: «این استخونای لعنتی بدجوری سفتن!»
پانزده دقیقه گذشته بود، اما‌زدند آن‌ها تنها نیمی از این‌اوضاع تونل مخفی را باز کرده بودند.
این خارهای استخوانیِ ناهموار و درهم‌تنیده، هیچ تفاوتی‌قرار با سنگ‌های کوه بای گو نداشتند. اما تنها‌مسیرِ پس از حمله به آن‌ها، سختیِ حیرت‌آورشان آشکار می‌شد.
حالت چهرهٔ‌حالی رئیس خاندان بای‌چشمانش نیز تعریفی نداشت.
هر چه زمان‌زمین بیشتری می‌گذشت، فرزندانش در‌بخشش خطر بیشتری قرار می‌گرفتند.
در این لحظه، این مادر احساس می‌کرد به جای پانزده دقیقه، یک قرن با درد‌تقاضای و رنج گذشته است. با وجود این، به عنوان رئیس خاندان، باید حداقل در ظاهر آرامش‌کنیم و خونسردی خود را حفظ می‌کرد؛ او باید الگویی می‌بود تا به افراد خاندانش اعتمادبه‌نفس ببخشد.
تَرَق!
ناگهان، صدای خفیفی طنین‌انداز شد. سازوکار فعال شده‌سایید بود و در پی آن، خارهای استخوانیِ باقی‌مانده‌عوضی به‌سرعت به درون سوراخ‌های دیوارهٔ غار پس کشیدند.
همه شوکه شدند و‌زانو یکی پس از دیگری‌گفتند به منبع صدا نگاه کردند.
تیه دائو کو چانه‌اش را لمس کرد و با خود تحلیل کرد: «این سازوکار تا حدی هوشمندانه‌ست. برای باز کردن ورودی، آدم باید اون خار استخوانی‌عمل مارپیچ رو می‌چرخوند. این کار تأثیر عمیقی روی ذهن می‌ذاره و وقتی افراد به این تونل مخفی می‌رسن، اغلب به همون ذهنیت تکیه می‌کنن و سعی‌دختر می‌کنن خارهای استخوانی مارپیچِ نزدیکشون رو بچرخونن. از بدِ حادثه، برای بستنِ این سازوکار باید خار استخوانی مارپیچ رو به سمت بالا کشید، نه اینکه چرخوندش.»
در آن‌چشمانش لحظه، همه‌دندان مات‌ومبهوت ماندند.
بزرگی که این فرمان را‌چشمانش پذیرفته بود، اکنون کاملاً سرخ شده‌قرار و بسیار شرمگین به نظر می‌رسید.
گروه پس از عبور‌زانو از این تونل مخفی،گفتند به تالار اول رسیدند.
آن‌ها با‌روی حیرت گفتند:زانو «این دیگه چیه؟!»
دورتا‌دورشان پر از اجساد تکه‌تکه‌شده بود.غرید این اجساد، نتیجهٔ کشتار کرم‌های گویِ درون‌عوضی خمره به دست بای نینگ بینگ بود.
برخی از بزرگان به‌سرعت این گوها‌می‌گذشت را شناختند: «اینا باید گوی نیزه استخوانی‌اصلیِ باشن... گوی نیزه استخوانی مارپیچ هم اینجاست.»
شخصی با هیجان گفت: «اینجا واقعاً یه‌بخشش مکان میراثه! تو تمام عمرم، این اولین‌محافظت باره که چنین چیزی رو تجربه می‌کنم!»
شخصی با کنجکاوی به خمره اشاره‌طلب کرد: «نگاه کنید، یه خمرهٔ بزرگ‌کنه اون وسطه، چی می‌تونه توش باشه؟»
با وجود این،می‌گذشت درون خمره چیزی‌غرید جز چشمهٔ شیر نبود.
گروهِ خاندان‌حالی بای ناامید و‌چشمانش سپس خشمگین شدند.
«این دزدا واقعاً‌زمین هیچ جای گذشتی‌طلب نذاشتن! هیچی باقی نذاشتن.»
«لعنتی‌ها، چقدر بی‌رحم!زمین این همه کرم‌طلب گو رو نابود کردن!»
بسیاری با‌چشمانش اندوه و‌دندان خشم ناسزا گفتند.
حتی بزرگان نیز‌نوری از این بابت‌می‌گذشت احساس اندوه می‌کردند.
تیه دائو کو گفت: «بیاید زودتر حرکت کنیم،گفتند هر چی زودتر گیرشون بندازیم، ضرر کمتری می‌بینیم.»مجازات این حرف باعث شد نگاه همه روشن شود.
با این انگیزه، روحیهٔ گروه حتی بالاتر‌بخشش رفت؛ آن‌ها آرزو می‌کردند بتوانند فوراً در برابر‌تقاضای فانگ یوان و بای نینگ بینگ ظاهر شوند.
سپس گروه به تالار‌دندان دوم رسیدند و آن‌قرار سه ستون سنگی را دیدند.
استاد گویی که جلوتر از‌چشمانش همه بود، با خوشحالی فریاد‌ماجرا زد: «کرم‌های گو باقی موندن!»
شخصی گفت: «رئیس، لطفاً نگاهی بندازید.» به‌زودی،بخشش گویِ بال‌های استخوان بازو و گویِ سپر‌محافظت دنده در تیررسِ نگاهِ رئیس خاندان قرار گرفتند.
رئیس خاندان بای نگاهی به آن‌ها انداخت‌بخشش و سپس به افرادش دستور داد آن‌ها‌محافظت را جمع کنند؛ او هیچ احساس خوشحالی نمی‌کرد.
در مقایسه با‌می‌گذشت کرم‌های گو، او بیشتر‌ماجرا نگران امنیت فرزندانش بود.
«دیدی؟ اون دو‌نوری تا گو، کرم‌های‌می‌گذشت گویِ رتبه ۳ بودن.»
«این میراث واقعاً‌زمین آدم رو مشتاق می‌کنه‌بخشش ببینه جلوتر چه خبره.»
«بخت و مصیبت‌زمین به نوبت میان،طلب این ضرب‌المثل واقعاً حقیقته...»
برخی عمیقاً تحت‌تأثیر‌می‌گذشت قرار گرفته و برخی‌ماجرا غرق در شگفتی بودند.
از سوی دیگر، تیه دائو کو به عنوان یک تماشاگر‌ماجرا می‌توانست به‌وضوح حس کند کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است؛ او پرسید:رسیدن «به نظرتون عجیب نیست؟ چرا این گوها رو جا گذاشتن؟»
به‌زودی شخصی کلماتِ حک‌شده روی ستون سنگی را کشف‌نتونست کرد و خواند: «از میانِ سه تا، یکی را‌پاسخ برگزین، با قلبی خشنود. میراث بای گو، به‌جا‌مانده برای آیندگان.»
«این شبیه میراثِ جناح اهریمنی‌زدند نیست، فکر کنم یه استاد گوی‌مدیریت جناح حق اینو به جا گذاشته.»
«تچ، قلبش خشنوده،می‌گذشت ولی هیچ‌کدوم از‌غرید ما خشنود نیستیم.»
«بیاید حرکت کنیم، سریع. اول باید دو‌دندان تا ارباب جوان رو نجات بدیم، بعداً هم‌دزدِ می‌شه دوباره به اینجا سر زد، دیر نمی‌شه.»
گروه یکدیگر را‌زمین ترغیب کردند و‌طلب به تالار سوم رسیدند.
آن‌ها اسکلتی را دیدند‌زانو که چهارزانو نشسته بود، به‌نتونست همراه یک کتاب استخوانیِ عظیم.
بزرگی کتاب را باز کرد و متوجه شد که‌مقصد این واقعاً یک میراثِ جناح حق است؛ او گفت: «ادیبِ‌صحنه‌های استخوان خاکستری... پس این میراث متعلق به این ارشد بوده.»
ابروهای درهم‌گره‌خوردهٔ رئیس‌نوری خاندان بای کمی‌می‌گذشت از هم باز شد.
این اولین خبر‌زمین خوبی بود که‌طلب تا این لحظه می‌شنید.
میراث‌های جناح حق معمولاً ملایم‌زدند بودند و مانند میراث‌های جناح اهریمنی،مدیریت خائنانه و پر از تله نبودند.
اما تیه دائو کو اخم‌هایش را در هم کشید.مقصد او بیش از پیش احساس می‌کرد مشکلی وجود دارد؛تمام کلمات روی ستون سنگی، نگرانیِ وصف‌ناپذیری در دلش انداخته بود.
گروه جمجمهٔ خردشده را‌سرد برداشتند و یک گوی‌سایید خار استخوانی درون آن دیدند.
در پی آن، بخشی از دیوار سنگی‌بخشش به کنار لغزید و تونل مخفی جدیدی‌محافظت را نمایان کرد. گروه وارد این گذرگاه شدند.
—————————————————
بای نینگ بینگ پیش از آنکه‌غرید سعی کند در را با فشار باز‌عوضی کند، زمزمه کرد: «اتاق مخفیِ کیسهٔ گوشتی...»
در اصلاً‌حالی قفل نبود و‌چشمانش به‌راحتی باز شد.
پشت در، اتاق مخفی‌ای قرار داشت‌طلب که چندان بزرگ نبود، اما بسیار‌کنه عجیب و چندش‌آور به نظر می‌رسید.
دیوارهای اتاق مخفی تماماً از گوشت ساخته شده‌گفتند بودند. وقتی فانگ یوان و بای نینگ بینگ به‌دارم داخل قدم گذاشتند، احساس کردند وارد معدهٔ هیولایی شده‌اند.
دیوارهای گوشتی گرم بودند‌دندان و با ریتمی خفیف‌قرار می‌تپیدند، گویی قلبی درونشان می‌تپد.
گویی متوجه حضور کسی شده باشند، دیوارهای‌دندان گوشتی ناگهان شکاف کوچکی باز کردند و‌اون دندان‌های سفیدی را در سرتاسر خود نمایان ساختند.
بای نینگ بینگ حیرت‌زده شد.
به نظر می‌رسید دهان‌های‌زانو بزرگ و بازِ بی‌شماری‌گفتند در دیوارهای گوشتی وجود دارد.
دهان‌ها باز شدند در حالی که آرواره‌ها روی هم فشرده‌اصلیِ شده بودند و ردیفی از دندان‌های یکدست را به نمایش می‌گذاشتند.چند عبارت «چنگ و دندان نشان دادن» کاملاً برازندهٔ این صحنه بود.
هی‌هی‌هی... هاهاها... هه‌هه‌هه...
این دهان‌ها انواع صداهای خنده را سر دادند. خنده‌ها با‌اوضاع هم درآمیختند و در این اتاق مخفیِ باریک طنین‌انداز شدند؛بلند هر کسی که آن را می‌شنید، قلبش به تپش می‌افتاد!