چپتر 246: افشا
0شب خونین سپری‌دستشان شد و آفتاب بامدادی‌عقب‌نشینی بر اردوگاهِ ویران تابید.
هنگامی که همه در حال پاک‌سازی میدان نبرد‌خود و بسته‌بندی کالاهایشان بودند، فضایی سنگین و ماتم‌زده‌پیاپی حاکم بود و با دلی پرغصه به راه افتادند.
با وجود این، حملهٔ‌نکردند این بارِ گلهٔ گرگ‌ها‌یوئه تنها یک آغاز بود.
چند روز بعد،اندیشیده گله‌های گرگ خاکستری دوباره‌گذشته به آن‌ها شبیخون زدند.
گستردگیِ حملهٔ این بار، حتی از دفعهٔ پیش نیز‌باعث بیشتر بود. اما کاروان تمهیدات لازم را اندیشیده بود‌تصمیم و توانست خسارات را کمتر از بار گذشته نگه دارد.
آن‌ها این گله از گرگ‌های خاکستری را تارومار کردند. با وجود این، هنوز نفس تازه نکرده بودند که سه روز بعد، آماج یورش گله‌های گرگ‌افراد آذرخش قرار گرفتند. این گله شامل سه گرگ آذرخش دیوانه و نُه گرگ آذرخش جسور بود. پانزده استاد گو در جریان نبرد با آن‌ها جان‌داشت باختند. نبرد در حالی پایان یافت که زمین پوشیده از لاشهٔ گرگ‌ها بود و یک گرگ آذرخش دیوانهٔ مجروح به همراه سایر گرگ‌های زخمی گریخت.
استادان گوی بسیاری برای انتقام‌جویی به تعقیبشان شتافتند، اما به آن‌ها نرسیدند‌برمی‌آمد و جرئت نکردند به اعماق کوه شیائو یوئه پا بگذارند. تنها کاری‌همان که از دستشان برمی‌آمد، چشم دوختن به گلهٔ در حال عقب‌نشینی بود.
یورشِ این بار باعث شد تا رئیس و معاونان کاروان به عمق‌تارومار خطری که گرفتارش بودند پی ببرند. همان غروب، تصمیم گرفتند بر سرعت‌دیوانه خود بیفزایند و در سریع‌ترین زمان ممکن از کوه شیائو یوئه خارج شوند.
با وجود این، در پانزده‌چشم روزِ پس از آن، پیاپی‌رئیس با حملات گله‌های گرگ روبه‌رو می‌شدند.
گرگ‌های خاکستری، گرگ‌های آذرخش،همان گرگ‌های برف، گرگ‌های دوسر‌خود و حتی گرگ‌های نیش‌خونین...
پس از خروج از‌نکردند کوه شیائو یوئه، تمام‌یوئه افراد کاروان آهِ آسودگی کشیدند.
چند روزِ بعدیِ کاروان در آرامش و بدون مشکل‌دارد سپری شد، تا آنکه به کوه بای هو قدم‌آماج گذاشتند و دوباره آماج یورش گروه‌های جانوران قرار گرفتند.
این بار، مهاجمان بوزینه‌های پیرِ لاک‌دار بودند. این بوزینه‌های سفید جثه‌ای غول‌پیکر داشتند و زرهی لاک‌مانند بر‌غروب پشتشان قرار داشت؛ زرهی که با نقش‌ونگارهایی شبیه به لاکِ لاک‌پشت پوشیده شده بود. یورش این گروه‌های‌نیش‌خونین بوزینه تلفات جانیِ چندانی در پی نداشت، اما خسارت سنگین به کالاها، اندوهی عمیق بر دل بسیاری نشاند.
کالاهای فانگ یوان نیز از این آسیب‌سرعت در امان نماند؛ ده‌ها گاریِ کالای او به‌روزِ کمتر از نیمی از مقدار اولیه‌اش کاهش یافت.
روحیهٔ کاروان به‌شدت افت کرد؛ این افراد تاجرانی بودند‌بگذارند که برای کسب درآمد جان می‌کَندند. با وجود این،رئیس چنین خساراتی این سفر را برایشان بی‌ارزش ساخته بود.
«سفرمون هیچ سودی نداشت.»
«دیروز حساب‌کتابام رو چک‌برمی‌آمد کردم، درآمدم حتی به دو‌باعث هزار سنگ ازلی هم نمی‌رسه!»
«وضع من که بدتره، تا‌غروب همین الان سی درصد از‌سریع‌ترین کالاهام رو از دست دادم.»
«هر چقدر هم بد باشه، مگه می‌تونه‌شیائو به بدیِ وضع خاندان ژانگ باشه؟ اونا‌دوختن تا الان بیشترِ کالاهاشون رو از دست دادن!»
«هعی، اگه از اول می‌دونستم، همون تو‌گذشته خاندان می‌موندم و تکون نمی‌خوردم؛ آخه چرا باید‌نفس این‌همه خطر کنم که فقط همین‌قدر گیرم بیاد!»
...
کاروان در چنین فضایی به مسیر‌تصمیم خود ادامه داد. پنج روز بعد، گروهی‌خارج از ببرهای سفید به آن‌ها حمله‌ور شدند.
باز هم‌نرسیدند تلفات و خساراتی‌اعماق به بار آمد.
هفت روز بعد، گروهی از ببرهای شعله به‌نگه آن‌ها شبیخون زدند؛ آتش در سراسر اردوگاه زبانه‌تازه کشید و حجم عظیمی از کالاها در آتش سوخت.
روحیهٔ افراد به پایین‌ترین حدِ ممکن سقوط‌عقب‌نشینی کرده بود و بسیاری از تاجران تمام‌گرفتارش سرمایهٔ خود را بر باد رفته می‌دیدند.
ده روز بعد، درست زمانی که در آستانهٔ‌خود خروج از مرز منطقهٔ کوه بای هو بودند و‌حملات می‌خواستند سر به شادی برآورند، یک «بیائو» پدیدار شد.
پنج ببر و یک بیائو. بیائو، ببری بود که بال درآورده‌دستشان و دست‌کم یک شاه هزار جانور به شمار می‌رفت. و از‌گرفتارش آنجا که توانایی پرواز داشت، رویارویی با آن به‌مراتب دردسرسازتر بود.
برخی از معاونانِ کاروان در‌خسارات جریان مقاومت در برابر این بیائو،گرگ‌های جان خود را از دست دادند.
بیائو حدود صد مایل کاروان را تعقیب کرد و پیوسته آن‌ها را مورد‌خطری آزار و حمله قرار داد. سرانجام، بزرگانِ کاروان تصمیم به قربانی کردنِ بخشی از‌روزِ نیروها گرفتند و بی‌درنگ مقرر کردند تا نزدیک به صد خدمتکار را رها کنند.
بیشترِ این خدمتکاران مجروح یا زمین‌گیر بودند؛ آن‌ها‌خود نفرین می‌کردند و برای حفظ جانشان می‌گریستند، اما هیچ‌یک‌حملات از این‌ها نمی‌توانست تغییری در سرنوشت شومشان ایجاد کند.
در نهایت، بیائو شکم‌نکردند خود را سیر کرد‌یوئه و خشنود از آنجا رفت.
تنها پس از آنکه کاروان کوه بای هو را فرسنگ‌ها پشت‌گرگ‌های سر گذاشت، توانست استراحتی شایسته داشته باشد. رؤسای هر خاندان از‌گرفتند هیچ پاداشی دریغ نکردند و رفته‌رفته روحیهٔ افراد را بهبود بخشیدند.
اکنون گستردگی و جمعیتِ‌برمی‌آمد کاروان نسبت به اندازهٔ اولیه‌اش‌باعث به نصف کاهش یافته بود.
اما پس از گذر از این غربالگریِ بی‌رحمانه و‌بیفزایند آبدیده شدن در کورهٔ سختی‌ها، کاروان اکنون نشانه‌هایی از‌روبه‌رو یک گروهِ زبده و کارآزموده را در خود داشت.
«من سال‌هاست که تاجر‌نکردند سیارم، اما این یکی از‌بگذارند همه سخت‌تر و نفس‌گیرتر بود.»
«خدا می‌دونه چه مرگِ این‌خسارات جانورای وحشی شده که این‌قدر‌گله پشت سر هم حمله می‌کنن!»
«این سفر که تموم‌برمی‌آمد بشه، دیگه بازنشسته می‌شم‌یورشِ و از زندگیم لذت می‌برم.»
«هر طور حساب کنی،همان خطرِ این مسیر تجاری‌خود باید دوباره ارزیابی بشه...»
«دلیل اصلیش بازم برمی‌گرده به اینکه هیچ انسانی تو این کوه‌های‌دستشان عظیم زندگی نمی‌کنه. وقتی هیچ خاندان و پادگانی نباشه که این‌گرفتارش جانورا رو پاک‌سازی کنه، اونا هم بی‌رویه زادولد می‌کنن و زیاد می‌شن.»
عده‌ای آه می‌کشیدند، عده‌ای دل‌سرد و‌کمتر مأیوس بودند و در این میان،تارومار برخی همچنان سوسوی امیدی در دل داشتند.
با وجود این، گویی کاروان نفرین شده بود؛ در مسیرِ پیش رو،عمق آن‌ها نه تنها آماج یورش انواع گروه‌های جانوران قرار گرفتند، بلکه دسته‌های‌ممکن بی‌شماری از حشرات و کرم‌های گوی وحشی نیز به آن‌ها حمله‌ور شدند.
جمعیت کاروان پیوسته رو به کاهش بود و‌خود تاجران دیگر اهمیتی به سود و زیان نمی‌دادند؛ آن‌ها‌حملات رفته‌رفته سایهٔ مرگ را بر سرِ جانشان حس می‌کردند.
حتی برای افزایش سرعتِ‌نکردند حرکتشان، بسیاری از کالاها را‌بگذارند با رضایتِ خاطر رها کردند.
خورشیدِ در حال غروب،توانست ابرها را به رنگ‌نگه سرخِ خونین درآورده بود.
کاروان در سکوت از میان جنگلی کوهستانی‌عقب‌نشینی عبور می‌کرد. همه خسته و کرخت بودند‌گرفتارش و روحیه‌شان به‌شدت در هم شکسته بود.
بسیاری بر بدن خود بانداژهایی داشتند که‌سرعت جراحات سبک و سنگینشان را می‌پوشاند. آن‌ها‌شوند قدم‌به‌قدم در گذرگاه ناهموار کوهستانی پیش می‌رفتند.
بارانِ روز گذشته،جرئت گذرگاه کوهستانی را گل‌آلود‌شیائو و لغزنده کرده بود.
گاریِ پر از کالایی در گل‌ولای گیر کرد. شترمرغی که گاری را می‌کشید،کردند گردنش را بالا برد و پیش از آنکه تمام توانش را برای کشیدنِ‌جسور گاری به کار گیرد، صداهای گوش‌خراشی از خود درآورد، اما تلاشی بی‌فایده بود.
درست در همین لحظه، دو دست از پشتِ‌یورشِ گاری پیش آمد و آن را بلند کرد‌همان تا چرخِ گیرکرده را از گودالِ گِل بیرون بکشد.
فانگ یوان بود.
او با خونسردی دستانش را به هم‌شیائو کوبید تا خاکشان را بتکاند. هزاران جین‌دوختن کالا در دستانش چندان سنگین به نظر نمی‌رسید.
با وجود این، هرچند گاری از گودالِ‌گذشته گِل رها شده بود، اما چرخ‌هایش به‌هنوز دلیلی گیر کرده بود و حرکت نمی‌کرد.
بای نینگ بینگ که در‌چشم آن حوالی بود، خم شد‌رئیس تا نگاهی به چرخ بیندازد.
پس از حضورِ طولانی‌مدت در کاروان، او‌سرعت با هویتِ مبدلش چیزهای زیادی آموخته و‌شوند دیگر کاملاً با جمع همرنگ شده بود.
بای نینگ بینگ در حالی که‌کوه با چشمانی پر از شک محورِ‌برمی‌آمد چرخ را می‌مالید، پرسید: «این دیگه چیه؟»
ماده‌ای درونِ محورِ چرخ پنهان شده‌کمتر بود که با حرکتِ چرخ‌ها، پیوسته ساییده‌کردند و به پودرِ خاکستریِ نرمی تبدیل می‌شد.
وقتی این پودرِ‌دستشان نرم روی زمین می‌ریخت،عقب‌نشینی اصلاً به چشم نمی‌آمد.
بای نینگ بینگ مقداری از این‌تصمیم پودر را برداشت و میانِ انگشتانش‌ممکن مالید؛ پودر به روغن تبدیل شد.
فانگ یوان جلو آمد و در حالی که دستمالی نخی از جیبش بیرون می‌کشید،دوختن دستانِ بای نینگ بینگ را گرفت و روغن را پاک کرد. او گفت: «آه، من‌بیفزایند این پودرِ روغن رو ریختم توی چرخ‌ها تا روان بشن و گاری راحت‌تر حرکت کنه.»
پس از آن، چمباتمه زد و‌کمتر چرخ‌ها را دست‌کاری کرد؛ چرخ‌ها دوباره‌تارومار قابلیتِ حرکتِ خود را به دست آوردند.
او پودرِ روغن را از دستانش‌دوختن پاک کرد، ضربه‌ای به شانهٔ بای‌عمق نینگ بینگ زد و گفت: «بیا بریم.»
آن دو‌گرفتارش به راهِ‌همان خود ادامه دادند.
همان‌طور که شک و تردید در قلبش شدت‌یوئه می‌گرفت و به مهِ غلیظ و پراکنده‌نشدنی بدل‌یورشِ می‌گشت، قدم‌های بای نینگ بینگ رفته‌رفته کندتر شد.
او حس‌لازم کرد مشکلی‌توانست در کار است.
«فانگ یوان کِی این پودرِ روغن رو گیر آورد؟ چطور من اصلاً خبردار نشدم... از همون اول بود، یا‌سرعت توی کوه هوانگ جین، یا کوه شیائو یوئه؟ عجیبه... به نظر نمی‌رسه اصلاً اهمیتی به کاروان بده؛ حتی با‌آهِ دیدنِ این‌همه تلفاتِ کاروان یه اخم هم نکرده. پس چرا باید به روغن‌کاریِ گاری اهمیت بده؟ عجیبه، خیلی عجیبه!»
«صبر کن ببینم!»
ناگهان، گویی جرقه‌ای‌جرئت در ذهنِ بای‌کوه نینگ بینگ درخشید.
در آن لحظه، لرزه‌ای بر‌خسارات اندامش افتاد و مردمکِ چشمانش‌گله ناگهان به اندازهٔ سوزن ریز شد.
احتمالی از‌کاری اعماقِ ذهنش‌برمی‌آمد طنین‌انداز شد.
او در جای خود خشکش‌غروب زد، در حالی که ذهنش‌سریع‌ترین غرق در بهت و حیرت بود!
پس از مدتی طولانی، شترمرغی که‌کوه کنارش راه می‌رفت ناگهان جیغی کشید‌برمی‌آمد و او را به خود آورد.
قامتِ فانگ یوان دیگر دور‌خسارات شده بود و رفته‌رفته در‌گله میانِ جمعیتِ پیش رو محو می‌گشت.
بای نینگ بینگ سرش را پایین انداخت و در‌باعث حالی که نورِ سردِ عبوری از چشمانِ آبی‌اش را‌تصمیم زیرِ سایهٔ کلاهِ حصیری پنهان می‌کرد، زمزمه کرد: «این یارو...»
خورشید آرام‌آرام در غرب‌همان غروب می‌کرد و ستارگانِ‌خود بی‌شماری در آسمان پدیدار می‌شدند.
کاروان در نزدیکیِ ساحلی توقف‌اعماق کرد؛ آن‌ها تصمیم گرفته بودند‌کاری شب را همان‌جا اردو بزنند.
با وجود این، درست زمانی که برپاییِ‌گذشته اردوگاه به نیمه رسیده بود، گروهی از‌هنوز جغدگربه‌های یشمِ سرد در آن حوالی ظاهر شدند.
«گروه جانوران، جغدگربه‌ن!»
«کارتون رو‌گرفتارش ول کنید،همان آرایش دفاعی بگیرید!»
«این حیوونای‌نرسیدند لعنتی، تازه‌نکردند شام خورده بودم...»
مردم ناسزا می‌گفتند و می‌دویدند، اما‌کمتر به لطفِ رنج‌ها و آب‌دیدگی‌های پیشین، خیلی‌کردند زود سه خطِ دفاعیِ مستحکم تشکیل دادند.
بدنِ جغدگربهٔ یشمِ سرد شبیه به پلنگ بود و سرعتِ فوق‌العاده‌ای داشت.عمق با این حال، چهره‌اش به جغد می‌مانست؛ چشمانِ غول‌پیکرش تقریباً نیمی از‌ممکن صورتش را پوشانده بود و در تاریکی با نوری سبز و وهم‌آور می‌درخشید.
شاه‌جغدگربه فریادِ بلندی سر داد؛غروب گروه‌های جغدگربه همچون موجی خروشان‌سریع‌ترین به سمتِ اردوگاه هجوم آوردند.
استادان گویی که‌جرئت در خطوطِ مقدم‌کوه بودند فریاد زدند: «بکشید!»
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، انواعِ رنگ‌ها درخشید،کمتر آتش زبانه کشید، سنگ و خاک‌تارومار به پرواز درآمد و آذرخش غرید...
جغدگربه‌های بی‌شماری از پای‌برمی‌آمد درآمدند، اما امواجِ بیشتری از‌باعث آن‌ها به جلو یورش بردند.
شخصی فریاد کشید: «خدای‌همان من، این یه گروهِ‌خود بزرگ از جغدگربه‌های یشمِ سرده!»
بخشی از خطوطِ دفاعی دیگر نتوانست در برابرِ حملات مقاومت کند‌دستشان و سه جغدگربه روی استاد گویی پریدند. او فریاد زد: «آه، کمـ...»ببرند اما جیغِ دلخراشش نیمه‌کاره ماند و گوشت و خون در هوا پاشید.
دو استاد گو به عنوانِ نیروی‌کمتر کمکی فرستاده شدند و فریاد زدند:تارومار «سریع، اون شکاف رو پر کنید!»
با وجود این، فایده‌ای نداشت. شکاف‌دوختن پیوسته بزرگ‌تر می‌شد و رفته‌رفته کلِ‌عمق خطِ دفاعی را از بین می‌برد.
در نهایت چاره‌ای جز عقب‌نشینی‌غروب به خطِ دفاعیِ دوم نداشتند‌سریع‌ترین و فریاد می‌زدند: «عقب‌نشینی، عقب‌نشینی!»
«گاری‌ها و کالسکه‌ها رو به‌اعماق هم وصل کنید، کالاها رو روی‌دستشان هم بچینید تا دیوار بلندی بشه!»
پشتِ خطِ دفاعیِ دوم،توانست خطِ دفاعیِ سوم با‌نگه عجله مشغولِ برپاییِ موانع بود.
خدمتکارانِ بسیاری در حالی که بدنشان غرق در‌یورشِ عرق بود، با عجله کالاها را جابه‌جا می‌کردند. در‌غروب این زمان هیچ‌کس نمی‌توانست از زیرِ کار در برود.
فانگ یوان در حالِ جابه‌جا کردنِ صندوقِ‌سرعت بزرگی بود که ناگهان بای نینگ بینگ‌شوند جلو آمد و یک طرفِ صندوق را گرفت.
در ظاهر به نظر می‌رسید دارد به فانگ یوان کمک می‌کند، اما در‌چشم واقع به او نزدیک‌تر شد و در حالی که دندان‌قروچه می‌کرد، در گوشش‌تصمیم زمزمه کرد: «عوضی، تو این جغدگربه‌های یشمِ سرد رو کشوندی اینجا، مگه نه؟»
فانگ یوان با‌اندیشیده چهره‌ای غافلگیرشده پرسید:کمتر «چرا همچین حرفی می‌زنی؟»
بای نینگ بینگ زمزمه کرد: «تظاهر نکن. قطعاً یه ریگی‌رئیس به کفشِ اون پودر بود، عمراً باور کنم آدمی مثل‌خود تو از روی مهربونی به این جزئیاتِ بی‌اهمیت توجه کنه!»
فانگ یوان بدونِ‌ببرند اینکه انکار کند،تصمیم خندید: «هاهاها، بالاخره فهمیدی.»
بای نینگ بینگ نتوانست جلوی دندان‌قروچه‌اش را بگیرد؛یوئه تمامِ حملاتِ پی‌درپی که کاروان در طولِ مسیر‌یورشِ متحمل شده بود، همگی شاهکارِ فانگ یوان بود!
آن دو صندوقِ چوبی را بلند کردند و آرام به راه افتادند. افرادِ پیرامونشان‌هنوز همگی مشغولِ فریاد زدن و جابه‌جایی بودند و تمامِ تمرکزشان روی میدانِ نبرد بود.استاد چه کسی وقت داشت به پچ‌پچ‌های فانگ یوان و بای نینگ بینگ گوش دهد؟
پس از لحظه‌ای سکوت،برمی‌آمد بای نینگ بینگ پرسید:یورشِ «چرا این کار رو می‌کنی؟»
فانگ یوان‌گرفتارش خندید: «هاها.همان حدس بزن.»
بی‌درنگ، بای نینگ بینگ میلِ‌اعماق شدیدی برای کتک زدنِ فانگ‌کاری یوان در خود احساس کرد.