چپتر 60: چپتر ۶۰: گذرگاهِ پشتِ دیوارِ شکسته، میراث را چطور می‌توان به این آسانی به چنگ آورد؟

آسمان شب‌شبی​ در آغاز‌مخفیگاهِ​ تابستان، زیبا بود.

حتی لکه‌ابری در آسمان به چشم‌آرام​ نمی‌خورد و ستارگان همچون بلور چشمک‌دهکده​ می‌زدند و با درخششی شورانگیز پرتو می‌افکندند.

جیرجیرک‌های چوبِ صندل پدیدار شدند تا جای جیرجیرک‌های‌زیر​ قرصِ اژدها را بگیرند؛ آن‌ها در میان بوته‌زارها،‌اکنون​ جویبارها و شاخسار درختان، آوازهای شورانگیزشان را سر دادند.

دهکدهٔ گو یوئه غرق‌خون​ در نور بود، گویی آسمانِ‌می‌گذارد​ درخشانِ پرستاره را بازتاب می‌داد.

خانه‌های بامبویِ سبزِ تیره، یکی پس از دیگری‌نگاره‌ای​ در برابر باد شبانه ایستاده بودند و زیر گنبد‌واژگانِ​ پرستاره، فضایی آرام و صلح‌آمیز بر آن‌ها حاکم بود.

فانگ یوان اکنون در دهکده‌فضایی​ نبود، بلکه مخفیانه به غار نهان‌اکنون​ در میان شکافِ صخره‌ها خزیده بود.

او روی زمین نیم‌خیز شده بود و همان‌طور‌زیر​ که دستش دیوارِ تصویر را لمس می‌کرد، گلوله‌ای‌اکنون​ از مهتابِ آبی‌رنگ از کف دستش ساطع می‌شد.

روی دیوار تصویر، دیگر اثری از صحنهٔ پیشین به چشم نمی‌خورد و اکنون هیچ تفاوتی‌بست​ با دیگر دیوارهای سنگیِ اطراف نداشت. اگر فانگ یوان این مکان را به خاطر نسپرده بود،‌وجود​ چه کس دیگری می‌دانست که میراثِ قدرتِ راهبِ شرابِ گل در پسِ این دیوار پنهان است؟

بیش از یک ماه پیش در چنین شبی، دیوارِ تصویر دگرگون شد و مخفیگاهِ رازآلودِ راهبِ شرابِ گل پدیدار گشت. دیوار تصویر ابتدا نگاره‌ای از راهبِ شرابِ‌ناپدید​ گل را غرق در خون نشان داد که اعلام می‌کرد میراثش را به جا می‌گذارد. سپس، سطری از واژگانِ خونین نقش بست که به یابنده اشاره می‌کرد دیوار‌سرگرمِ​ تصویر را بشکند تا دهانهٔ غار پدیدار شود. پس از آن، واژگان ناپدید شدند و با ته کشیدنِ قدرتِ گویِ تصویر-صدایِ دیوار، همه‌چیز به حالتِ دیواری معمولی بازگشت.

با وجود اینکه فانگ یوان از‌آرام​ میراثِ راهبِ شرابِ گل آگاه بود،‌دهکده​ اما فرصتی برای کاوشِ آن نداشت.

از آنجا که رخدادی غیرمنتظره پیش آمده بود، او مجبور شد جیا جین شنگ را در همان‌دهکده​ جا به قتل برساند و آن شب را تماماً سرگرمِ از بین بردنِ شواهد بود. برای رویارویی با‌می‌کرد​ بازجوییِ قریب‌الوقوع، باید با دقت نقشه می‌کشید و از این رو، فعالیت‌هایش را در دهکده محدود کرده بود.

تا اینکه با رفتنِ جیا فو و متوقف شدنِ‌می‌گذارد​ تحقیقاتِ بزرگِ آکادمی، حدود ده روز بعد، توجهات فروکش‌بشکند​ کرد و فانگ یوان سرانجام توانست مخفیانه به غار بازگردد.

همان‌طور که فانگ یوان جوهر ازلی‌اش را به‌نگاره‌ای​ درونِ گویِ مهتاب در کف دست راستش می‌فرستاد،‌سطری​ سطحِ دریایِ مسِ سبز در روزنه‌اش رفته‌رفته پایین می‌آمد.

گویِ مهتاب، نوری ملایم ساطع می‌کرد و پیوسته سوسو‌فانگ​ می‌زد. تحت تأثیرِ این نور، دیوارِ سنگی به آرامی‌شکافِ​ تراشیده می‌شد و مقادیر زیادی پودرِ سنگ روی زمین می‌ریخت.

این نشان‌دهندهٔ کنترلِ دقیقِ فانگ یوان بر‌بودند​ گویِ مهتاب بود؛ همان روشی که برای‌فانگ​ باز کردنِ سنگ‌های قمار به کار می‌گرفت.

در مقایسه با باز کردنِ سنگ‌ها، این کار‌میراثش​ خشن‌تر بود، اما برای شکستنِ این دیوارِ سنگیِ‌یابنده​ ضخیم، روشی بیش از حد ملایم به نظر می‌رسید.

این ششمین روزی بود که‌رازآلودِ​ فانگ یوان از گویِ مهتاب‌نشان​ برای تراشیدنِ دیوارِ سنگی استفاده می‌کرد.

روی زمین، توده‌ای ضخیم‌گنبد​ از پودرِ سنگِ سرخِ‌حاکم​ تیره به چشم می‌خورد.

منطق حکم می‌کرد که خاکِ کوه چینگ مائو تماماً‌گنبد​ سبزرنگ باشد. اما در اینجا، خاک به طرز عجیبی‌نبود​ سرخِ روشن بود و درخششِ تیره‌ای از خود ساطع می‌کرد.

با وجود این، به لطفِ‌نشان​ همین منبعِ نور، فانگ یوان دیگر‌سطری​ نیازی به روشن کردنِ مشعل نداشت.

برای جلوگیری از برانگیختنِ هرگونه سوءظن، فانگ یوان از هیچ ابزاری استفاده‌اعلام​ نکرد. بی‌شک چکش‌های فولادی و کلنگ برای شکستنِ دیوارِ سنگی کارآمدتر بودند،‌دهانهٔ​ اما در آن صورت، صدای شکستنِ دیوار در سراسرِ منطقه طنین‌انداز می‌شد.

صرف‌نظر از اینکه صدای ضعیف یا بلندی به‌حاکم​ گوشِ دنیای بیرون می‌رسید، فانگ یوان می‌خواست تمامِ‌غار​ این سرنخ‌های مشکوکِ احتمالی را از بین ببرد.

جزئیاتِ کوچک‌دیگری​ اغلب تعیین‌کنندهٔ پیروزی‌شبانه​ یا شکست بودند.

برای فانگ یوان، احتیاط تنها‌نشان​ یک نقطهٔ قوت نبود، بلکه‌سپس​ بیشتر به یک عادت می‌مانست.

او در زندگیِ گذشته‌اش بی‌دقت و بی‌خیال بود، اما خیلی زود بهای سنگینِ آن را پرداخت. ضرب‌المثلی‌واژگانِ​ هست که می‌گوید: «انسان‌ها با بالا رفتنِ سن، بزدل‌تر می‌شوند.» با این حال، این در حقیقت بزدلی‌معمولی​ نبود، بلکه احتیاطی صبورانه بود. پانصد سال تجربه، واژهٔ احتیاط را در روحِ او حک کرده بود.

فانگ یوان نفسِ عمیقی‌گنبد​ کشید و به آرامی انتقالِ‌فانگ​ جوهر ازلی‌اش را متوقف کرد.

او که به‌برابر​ شدت خسته شده بود،‌بودند​ روی زمین وا رفت.

او حدود سه انگشت از ضخامتِ‌داد​ کلِ دیوارِ تصویر را که تا نیمهٔ‌خونین​ قامتِ یک انسان ارتفاع داشت، تراشیده بود.

فانگ یوان در حالی که شانه‌هایش را نرمش می‌داد‌خون​ و پاهایش را دراز می‌کرد، عرقِ پیشانی‌اش را پاک‌خونین​ کرد. به دلیل ساعت‌ها چمباتمه زدن، پاهایش بی‌حس شده بود.

«تق، تق، تق.»

فانگ یوان انگشتانش را‌باد​ خم کرد و به‌زیر​ دیوارِ سنگی ضربه زد.

با شنیدنِ صدا، بارقه‌ای از خوشحالی‌داد​ در دلش نشست، چرا که می‌توانست تشخیص‌خونین​ دهد دیوار در حالِ نازک شدن است.

چشمانش را برای مراقبه‌مخفیگاهِ​ بست و بار دیگر وضعیتِ‌خون​ درونِ روزنه‌اش را بررسی کرد.

کمتر از ۲۰٪ از‌گنبد​ جوهر ازلیِ مسِ سبز‌حاکم​ برایش باقی مانده بود.

فانگ یوان دندان‌هایش را روی هم فشرد و‌زیر​ در حالی که دوباره دست راستش را روی‌اکنون​ دیوارِ سنگی دراز می‌کرد، گفت: «باید ادامه بدم!»

مهتابِ آبی‌رنگ حدود پانزده دقیقه به درخششِ خود ادامه داد، تا اینکه‌واژگانِ​ فانگ یوان ناگهان دست از کار کشید. او دست راستش را عقب‌گویِ​ کشید و متوجه شد که سوراخِ کوچکی در دیوارِ سنگی ایجاد شده است.

بی‌درنگ برخاست و لگدی زد.

با صدایی غرش‌وار، حفره‌گنبد​ بازتر شد و به‌حاکم​ بزرگیِ یک سبدِ بامبو درآمد.

فانگ یوان با احتیاط چند قدم عقب رفت. هوای‌گنبد​ راکد و مانده‌ای را حس کرد که از درون‌نبود​ حفره بیرون می‌زد و در فضای غار مخفی می‌پیچید.

جریان هوای غار مخفی چندان مناسب نبود. فانگ‌میراثش​ یوان لحظه‌ای اندیشید و تصمیم گرفت از شکافِ‌یابنده​ سنگی خارج شود و به فضای بیرون بازگردد.

پس از‌شبی​ گذشتِ مدتی،‌مخفیگاهِ​ دوباره بازگشت.

هوای راکدِ درون غار کمی بهتر از پیش شده بود. فانگ یوان به بازتر کردنِ حفره ادامه‌نهان​ داد؛ گاهی گویِ مهتاب را به کار می‌گرفت و گاهی با دستانش زمین را می‌کند یا با پاهایش‌می‌شد​ لگد می‌زد. پس از مدتی، سرانجام حفره را تا اندازه‌ای که بتواند از آن عبور کند، گشاد کرد.

از درون حفره،‌برابر​ مسیری شیب‌دار به سمت‌بودند​ پایین به چشم می‌خورد.

مسیر در ابتدا باریک بود، اما هرچه عمیق‌تر می‌شد، پهن‌تر می‌گشت.‌سطری​ در آغازِ ورود، شخص باید سرش را خم می‌کرد، اما در‌ناپدید​ نیمهٔ دومِ مسیر، امکانِ برداشتنِ گام‌های بلند با کمری صاف فراهم بود.

دیواره‌های غار به رنگِ عجیبِ خاکِ سرخ بود‌نگاره‌ای​ و درخششِ سرخ‌رنگِ ضعیفی از خود ساطع می‌کرد؛‌سطری​ همین امر باعث می‌شد فضای درونِ گذرگاه قابل‌رؤیت باشد.

اما مسیر بسیار طولانی بود و تا جایی‌حاکم​ که چشم کار می‌کرد، امتداد داشت. به دلیل‌غار​ زاویهٔ مسیر، فانگ یوان نمی‌توانست انتهای آن را ببیند.

در ورودی حفره ایستاد و بی‌درنگ‌ایستاده​ قدم به درون نگذاشت، بلکه چشمانش‌صلح‌آمیز​ را ریز کرد و همان‌جا ثابت ماند.

میراثِ قدرت،‌ابتدا​ مانندِ میراثِ‌خون​ ماترک نبود.

میراثِ ماترک زمانی شکل می‌گرفت که استاد گویی جان‌خون​ می‌داد و دارایی‌هایش به جا می‌ماند. یابندگانِ این نوع‌خونین​ میراث، می‌توانستند اشیاء را مستقیماً روی جسد پیدا کنند.

اما میراثِ قدرت زمانی پدید می‌آمد که استاد گویی در آستانهٔ مرگ، از سرِ بی‌میلی‌مخفیانه​ به نابودیِ دستاوردهایش، یا برای یاری رساندن به نسل‌های آینده، و یا صرفاً برای به‌می‌کرد​ جا گذاشتنِ آخرین ردپایِ وجودش در این دنیا، عمداً موانعی را برای آزمودنِ یابندگان طراحی می‌کرد.

برای نمونه، راهبِ شرابِ گل این میراث را‌زیر​ با هدفی روشن برپا کرده بود؛ پرورشِ یک‌اکنون​ انتقام‌جو برای گرفتنِ انتقام از خاندان گو یوئه!

اگر یابنده می‌توانست این آزمون‌ها را پشت سر بگذارد، به‌سپس​ انواع و اقسامِ مزایا دست می‌یافت. کسی که از آخرین‌شود​ آزمون عبور می‌کرد، تمامِ میراثِ قدرت را از آنِ خود می‌ساخت.

بر اساس دو جناحِ موجود،‌رازآلودِ​ میراث‌های قدرت به دو دستهٔ میراثِ‌داد​ حق و میراثِ اهریمنی تقسیم می‌شدند.

میراث‌های حق اغلب طراحیِ ظریفی داشتند تا سرشت‌حاکم​ و شخصیتِ فرد را بیازمایند. کسانی که در‌غار​ میانهٔ راه شکست می‌خوردند، با خطر جانی مواجه نمی‌شدند.

اما میراث‌های‌دیگری​ اهریمنی بسیار‌باد​ پیچیده‌تر بودند.

تزکیه‌گرانِ اهریمنی اغلب دیوانه، سرسخت،‌نشان​ سنگدل یا قاتلانی قتل‌عام‌گر بودند‌سپس​ که با معیارهای عادی قابل‌سنجش نبودند.

برخی از میراث‌های اهریمنی شامل آزمون‌هایی برای سنجشِ ذهن بودند. با‌داد​ وجود تصمیماتِ گیج‌کننده‌ای که باید گرفته می‌شد، بسیاری از افراد بدون‌اشاره​ رسیدن به هیچ نتیجه‌ای، در افکارِ عمیق و عذاب‌آوری غرق می‌شدند.

برخی دیگر از میراث‌های اهریمنی بی‌نهایت ساده‌صلح‌آمیز​ بودند؛ تنها یک اتاقِ مخفی که کرم‌های‌بلکه​ گو و سنگ‌های ازلی در آن قرار داشت.

برخی از این میراث‌ها به‌شدت بی‌رحمانه‌ایستاده​ بودند و شکست در میانهٔ راه،‌صلح‌آمیز​ اغلب به معنای مرگِ قطعی بود.

و برخی حتی از این هم افراطی‌تر بودند؛ میراثِ بعضی از تزکیه‌گرانِ اهریمنی دروغی بزرگ و در واقع‌بشکند​ یک تلهٔ عظیم بود. آن‌ها از قانونِ «اگر من غرق می‌شوم، دیگری را هم با خود غرق می‌کنم»‌برای​ پیروی می‌کردند و حتی در لحظاتِ پیش از مرگ نیز با برپاییِ این آزمون‌ها، دیگران را فریب می‌دادند.

فانگ یوان در افکار عمیقی‌رازآلودِ​ فرو رفت: «میراث راهبِ شرابِ‌نشان​ گل از کدام نوع است؟»

او با تکیه بر خاطراتِ زندگیِ پیشین خود، از تمامِ میراث‌های اهریمنیِ معروفی که در‌مخفیانه​ آینده پدیدار می‌شدند آگاه بود. اما این میراثِ خاص را هیچ‌کس در طولِ حیاتِ قبلی‌اش‌می‌کرد​ کشف نکرده بود و به همین دلیل، فانگ یوان نیز از جزئیاتِ آن بی‌خبر بود.

«منطقاً، احتمالِ تله بودنِ آن زیاد نیست. در غیر‌گنبد​ این صورت، راهبِ شرابِ گل آن دیوارِ تصویری را‌نبود​ طراحی نمی‌کرد. اما آیا سازوکارِ پنهانی در کار است؟»

فانگ یوان سنگی‌نگاره‌ای​ برداشت و به‌داد​ درونِ حفره پرتاب کرد.

سنگ در مسیر غلتید و به‌سرعت از‌ابتدا​ دیدِ فانگ یوان خارج شد؛ صدای برخوردِ‌می‌گذارد​ پیاپیِ سنگ در فضای غار پژواک انداخت.

فانگ یوان دوباره در فکر‌فضایی​ فرو رفت. نتیجهٔ پرتابِ سنگ‌یوان​ نشان می‌داد که مسیر امن است.

با این حال، هنوز واردِ مسیر نشد. در عوض مقداری‌فضایی​ پودرِ سنگ بیرون آورد و در اطرافِ ورودیِ غار مخفی پاشید.‌غار​ هم‌زمان، لایه‌ای از آن را روی ورودیِ شکافِ سنگی نیز ریخت.

سپس خود را از‌خون​ شکافِ سنگیِ باریک بیرون کشید‌می‌گذارد​ و آنجا را ترک کرد.

در فاصلهٔ چند صد متریِ رودخانه و در میانِ بوته‌زاری پنهان، شرابِ بامبویِ سبزی را که‌سطری​ این بار با خود آورده بود، پیدا کرد. مُهرِ ظرف را گشود، جرعهٔ بزرگی سر کشید‌حالتِ​ و عمداً مقداری از شراب را روی لباس‌هایش ریخت تا بویِ تندِ آن را به خود بگیرد.

کوزهٔ شراب به دست، راهیِ‌فضایی​ دهکده شد. وقتی به اقامتگاهِ‌یوان​ آکادمی رسید، دقیقاً نیمه‌شب بود.

اگر شب‌های متوالی به اقامتگاه برنمی‌گشت، شکِ‌بودند​ دیگران را برمی‌انگیخت. این روش بهتر بود؛‌فانگ​ اینکه سرِ شب بیرون برود و نیمه‌شب بازگردد.

فانگ یوان پیش‌تر نیز در زمانِ یافتنِ کرمِ‌میراثش​ شراب همین کار را کرده بود؛ با وجودِ چنین‌اشاره​ سابقه‌ای، این رفتارِ او دیگر عجیب به نظر نمی‌رسید.

ستارگان رنگ باختند و‌مخفیگاهِ​ خورشید چهره نمود؛ شبی‌نگاره‌ای​ در سکوت سپری شد.