چپتر 97: اهریمنان جولان می‌دهند
0تالار امور داخلی، اتاق بازجویی.
نور آفتابِ زمستانی‌کاملاً از تنها پنجرهٔ‌جایگاهی اتاق بر زمین می‌تابید.
ذرات ریز غبار،می‌کرد آرام در ستونِ‌همچون نور شناور بودند.
ستونِ نور،موضوع صندلی را در‌انسان بر گرفته بود.
فانگ یوان روی آن‌افراد صندلی نشسته و غرق‌باز در نور آفتاب بود.
در تاریکیِ پیش رویش، میز‌انسان بلندی قرار داشت که سه‌دیگری بزرگ پشت آن نشسته بودند.
بازجویی یک‌نگاه ساعت بود‌چهرهٔ که ادامه داشت.
یکی از بزرگان پرسید:قابل‌درک «فانگ یوان، مطمئنی تو چیزایی‌افراد که گفتی هیچ تناقضی نیست؟»
فانگ یوان پاسخ داد: «بله بزرگ.» چشمانش رو به پایین‌بزرگِ بود و به نوک پاهایش نگاه می‌کرد. آفتاب بر چهرهٔ‌چشم روشنش می‌تابید و او را همچون تندیسی سپید جلوه می‌داد.
او پیش از‌کاملاً این، چنین وضعیتی‌جایگاهی را پیش‌بینی کرده بود.
هرچه باشد، تمام‌می‌کرد اعضای گروهش جز‌همچون او کشته شده بودند.
در حقیقت، هر استاد گو از بازجوییِ مختصری می‌گذشت؛ روندی که به خاندان کمک می‌کرد تا‌دوباره آمار تلفات و دستاوردهای نبرد را جمع‌آوری کند. اما فانگ یوان یک ساعتِ تمام زیر بازجویی‌رتبه قرار داشت؛ مشخص بود که شخصی در پس‌پرده، قصدِ سنگ‌اندازی و سخت‌گیری بر او را دارد.
این موضوع کاملاً قابل‌درک بود.
انسان در هر جایگاهی که‌انسان باشد، روابطش پای افراد دیگری‌دیگری را نیز به ماجرا باز می‌کند.
بزرگِ خاندان دوباره پرسید: «پس‌روشنش یه بار دیگه وقایع نبرد‌می‌داد اون موقع رو تعریف کن.»
فانگ یوان با آرامش تعریف کرد: «چشم. چند روزی طول کشید تا مرز رو بشکنم و به‌بار رتبه ۲ برسم. موقع برگشتن به دروازهٔ دهکده، گروه چی شان رو دیدم... و بعد از پیدا‌برگشتن کردنِ گروه جیائو سان، بهشون ملحق شدم. اون موقع، اونا درگیر نبرد سختی با شاه گراز وحشی بودن...»
او پیش‌دستی کرده و رسیدنش به رتبه ۲ را‌می‌کند فاش ساخته بود. بدون داشتنِ کرمِ گویی برای پنهان‌سازی،آرامش نمی‌توانست هالهٔ رتبه ۲ خود را مخفی نگه دارد.
اکنون مار بیمار و اعضای گروهش مرده بودند، پس او طبیعتاً وقایع را‌باز به نفع خود جعل می‌کرد. با این حال، تنها می‌توانست برخی جزئیات کلیدی‌چند را پنهان کند و بیشترِ ماجرا را همان‌طور که رخ داده بود شرح دهد.
این پنجمین باری بود که فانگ یوان‌تندیسی ماجرا را بازگو می‌کرد. آن سه بزرگ‌پیش‌بینی در حین شنیدن حرف‌هایش اخم بر چهره داشتند.
آن‌ها نتوانستند هیچ تناقضی در حرف‌هایش بیابند، اما می‌دانستند که اگر داستان ساختگی باشد، پر از جزئیات اضافی‌دیگه خواهد بود. وقتی فردی ماجرایی دروغین را چند بار تکرار کند، طبیعتاً تناقضاتی در آن پیدا می‌شود. اما‌دهکده پس از پنج بار بازجویی، با وجود تفاوت‌های جزئی در نحوهٔ روایتِ فانگ یوان، محتوای اصلی کاملاً یکسان بود.
آن سه بزرگ با‌افراد نگاه با یکدیگر ارتباط برقرار‌می‌کند کردند: «باید حقیقت داشته باشه.»
اما یکی‌موضوع از بزرگان‌قابل‌درک راضی نشده بود.
دخترش، استاد گویِ شفابخشِ گروه مار بیمار بود؛ دختری که او را از صمیم قلب دوست‌هرچه می‌داشت، اما در نهایت با مرگی بی‌رحمانه در میان دندان‌های گرگ‌ها جان باخته بود. از این‌تلفات رو، او به شدت خشمگین بود و با نگاهی آکنده از سرمای استخوان‌سوز به فانگ یوان می‌نگریست.
این بزرگِ زنِ میان‌سال با لحنی تند و‌پای خشن گفت: «فانگ یوان، تو تورِ فلس‌های خنجری رو‌بار با تیغ‌های ماهت پاره کردی، چرا این کارو کردی؟»
فانگ یوان پاسخ داد: «چون می‌خواستم‌نیز منم سهمی تو مبارزه داشته باشم، اما‌دیگه در نهایت حرکت اشتباهی از آب دراومد.»
بزرگ دوباره پرسید: «پس بذار ازت بپرسم، وقتی‌پای تو شکم گراز قایم شدی، عمداً از هم‌تیمیت...دوباره اون استاد گوی زن... به عنوان سپر استفاده کردی؟»
فانگ یوان جواب داد: «نمی‌دونم. اون موقع خیلی ترسیده بودم و با عجله سعی کردم‌کرده تو شکم شاه‌گراز قایم شم، اما اون هم اومد داخل و برای گرفتنِ جای بهتر‌کمک باهام درگیر شد. نتونست حریفم بشه و گرگ‌های آذرخش گازش گرفتن و کشتنش. من شرمنده‌ام بزرگ.»
بزرگِ زنِ میان‌سال دندان‌هایش را به هم سایید. پاسخ فانگ یوان زیرکانه بود؛ او تنها حقایق را بیان کرد‌وقایع و هیچ اشاره‌ای به نیتِ درونیِ خود نکرد. این امر باعث شد تا بزرگانی که قصد سرکوبش را داشتند،شان هیچ بهانه‌ای برای گیر دادن به او پیدا نکنند؛ قلبشان مالامال از خشم بود، اما هیچ کاری از دستشان برنمی‌آمد.
در چنین شرایطی،پای آن‌ها نمی‌توانستند فانگ یوان‌ماجرا را مقصر اعلام کنند.
اکنون سه‌موضوع روز از موج‌انسان کوچک جانوران می‌گذشت.
آمار تلفات باعث شده‌چهرهٔ بود تا چهرهٔ تمام‌سپید رده‌بالاها در هم برود.
در موج‌های کوچک جانوران در گذشته نیز تلفاتی وجود داشت، اما قطعاً به‌باز این شدت نبود. دلیل این امر، گلهٔ گرگ‌های آذرخش بود. پیش از این، این‌روزی گله‌های گرگ‌های آذرخش تنها پس از گذشتِ دست‌کم سه موجِ کوچکِ جانوران ظاهر می‌شدند.
محیطِ این‌روابطش جهان خطرناک بود؛دیگری و بقا، دشوار.
از دیدگاه انسان‌ها، برای زنده ماندن، علاوه بر‌پای جنگیدن با انسان‌های دیگر بر سر منابع، باید با‌بار جانوران درنده و آب‌وهوای طاقت‌فرسا نیز دست‌وپنجه نرم می‌کردند.
و این‌نگاه کشمکش‌ها اغلب‌چهرهٔ بسیار توان‌فرسا بود.
موج کوچک جانوران هنوز تنها یک پیش‌درآمد بود. وحشت واقعی،دیگری موج بزرگ گرگ‌ها در یک سالِ آینده بود. ده‌ها هزار گرگ‌موقع آذرخش به همراه شاه‌گرگِ آذرخشِ به‌شدت قدرتمند، به دهکده یورش می‌آوردند.
بزرگِ زن به پرسیدنِ سؤالات متعددی ادامه‌ماجرا داد، اما در نهایت زیر فشارِ پاسخ‌های‌وقایع رخنه‌ناپذیرِ فانگ یوان مجبور به تسلیم شد.
بزرگِ دیگری با منظوری عمیق‌انسان پرسید: «پس فانگ یوان، از‌دیگری این به بعد می‌خوای چیکار کنی؟»
فانگ یوان بی‌پرده گفت: «قصد دارم برای گرفتن‌سپید دارایی‌های خانواده درخواست بدم، تا میراث خانواده‌ام رو به‌باشد ارث ببرم و ادامه‌اش بدم.» نیازی به پنهان‌کاری نبود.
گروه مار بیمار نابود شده بود و اکنون تنها فانگ یوان باقی مانده‌باز بود. به همین دلیل، او نیازی نداشت از حقِ یک استاد گوی رتبه ۲روزی برای انصراف از مأموریت استفاده کند و می‌توانست مستقیماً مأموریتِ دارایی‌های خانواده را بپذیرد.
بزرگ سر تکان داد و سپس سرش را به نشانهٔ نفی تکان داد و گفت: «منظورم رو نفهمیدی. به جز تو،چند گروهت دیگه وجود نداره. می‌تونم یه پیشنهاد بهت بدم: برو تو یه گروه دیگه. سختیِ مأموریت‌های تالار امور داخلی واسه گروه‌ها طراحی‌اونا شده، برای یه نفر خیلی سخته که تنهایی از پسشون بربیاد. چه مأموریت میراث خانوادگیت باشه چه مأموریت‌های اجباری ماهانه، جفتشون همین‌طورن.»
فانگ یوان سکوت کرد.
بزرگ ادامه داد: «البته، یه راه دیگه هم هست. تو همین الانش هم یه‌پیش‌بینی استاد گوی رتبه ۲ هستی. صلاحیت اینو داری که رهبر یه گروه بشی. فقط باید‌خاندان مأموریت ارزیابی رو بگذرونی تا بتونی گروه خودت رو بسازی. کدوم رو می‌خوای انتخاب کنی؟»
فانگ یوان پلک زد و پاسخ‌جایگاهی داد: «هنوز نمی‌دونم بزرگ، به کمی‌ماجرا زمان نیاز دارم تا بهش فکر کنم.»
بزرگ با نگرانی گفت: «پس می‌تونی بری. هرچه‌باز زودتر تصمیمت رو بگیر. چند روز که بگذره،موقع دیگه به این راحتی نمی‌تونی وارد یه گروه بشی.»
فانگ یوان در دل پوزخند‌انسان زد؛ او قصد نداشت هیچ‌کدام از‌نیز این دو راه را انتخاب کند.
او رازهای بی‌شماری داشت. تنها در صورتی که تنها می‌ماند می‌توانست امنیتش‌چنین را حفظ کند و کارها را به درستی پیش ببرد. در غیر‌استاد این صورت، حضورِ همیشگیِ دیگران در کنارش، برای او غیرقابل تحمل می‌شد.
پس از خروج از اتاق بازجویی، فانگ یوان بی‌درنگ تالار امور داخلی را ترک نکرد،بزرگِ بلکه برای مأموریت میراث خانوادگی درخواست داد. با وجود این، به او اطلاع دادند که‌مرز به دلیل مشغله‌های اخیرِ تالار، تنها سه روز دیگر می‌تواند این مأموریت را بر عهده بگیرد.
با خروج از‌پای تالار امور داخلی،نیز به آسمان خیره شد.
یک بعدازظهرِ‌موضوع زمستانیِ کاملاً‌قابل‌درک معمولی بود.
زمستان دلگیر بود و‌چهرهٔ بادِ گزنده‌ای می‌وزید. گویی آسمان‌جلوه آکنده از اندوهی ژرف بود.
مو بِی به همراه گروهی از جوانان در‌پای مسیر قدم می‌زدند. او گفت: «امروز مراسمِ یادبودِ گروهیه.بار گو یوئه جین ژو مرده، خبر داشتی فانگ یوان؟»
به جز مو بِی، فانگ‌دیگری ژنگ، چی چنگ و چند‌بزرگِ نفر دیگر نیز حضور داشتند.
مو بِی و چی چنگ در حالت عادی به شدت‌دیگری از یکدیگر بیزار بودند، اما امروز گویی این کینه را‌اون به دست فراموشی سپرده و در کنار هم راه می‌رفتند.
فانگ ژنگ گفت: «برادر بزرگ،روشنش جین ژو یک سال با‌می‌داد ما هم‌کلاس بود. با ما بیا.»
گو یوئه جین ژو...
بی‌درنگ تصویر دختری‌پای در ذهن فانگ‌نیز یوان نقش بست.
پیش‌تر، او در میدان مبارزه پابه‌پای مو‌روابطش بِی جنگیده بود، اما در نهایت به‌می‌کند دلیل کمبود استقامت شکست خورد. دخترِ سخت‌کوشی بود.
اما مرگ، میان‌می‌کرد زشت و زیبا‌همچون تفاوتی قائل نمی‌شد.
بیشتر مردم احساس ترحم‌قابل‌درک می‌کردند، اما فانگ یوان‌پای مثل همیشه کاملاً بی‌تفاوت بود.
فانگ یوان بی‌اعتنا از کنار گروه گذشت و گفت: «آه، پس‌دوباره مرده؟ مرگ بر اثر پیری یا بیماری، جفتشون اتفاقاتِ عادی‌ان. وقتی‌روزی زیاد ببینیش، دیگه برات مهم نیست. شماها برید، من کار دارم.»
«این پسرهٔ...!» در‌کاملاً دم، بسیاری از‌جایگاهی افراد گروه خشمگین شدند.
«واقعاً سنگدل و بی‌رحمه...»
«اصلاً بویی از رفاقت نبرده!»
«هه هه، تازگی‌ها یه شایعه‌ای پخش شده. حتماً همه‌تون شنیدید، نه؟ می‌گن‌بار دلیل اینکه فانگ یوان زنده مونده اینه که تو شکم یه گراز‌کشید قایم شده و از هم‌تیمیِ استاد گویِ دخترش به عنوان سپر استفاده کرده.»
چی چنگ دست‌به‌سینه ایستاد و با‌جایگاهی خنده‌ای سرد گفت: «واقعاً یه مایهٔ ننگِ‌باز بی‌ارزشه. حتی بویی از مردونگی هم نبرده.»
«برادر بزرگ...» فانگ ژنگ‌چهرهٔ سرش را پایین انداخت و‌جلوه دندان‌هایش را روی هم فشرد.
با شنیدن این حرف‌ها،قابل‌درک به عنوان برادر کوچک‌تر‌پای فانگ یوان، احساس شرم می‌کرد.
فانگ یوان دور شد و‌دیگری هرچه بیشتر فاصله می‌گرفت، صدای‌بزرگِ تمسخرهای پشت سرش رفته‌رفته محو می‌شد.
قلبش کاملاً آرام بود.
«چرا باید‌نگاه به توهین‌ها‌چهرهٔ اهمیت بدم؟»
توهین فقط توهین‌کاملاً بود، مگر چه‌جایگاهی آسیبی می‌توانست برساند؟
انسان‌های سطحی با دشنام‌ها‌افراد خشمگین می‌شدند و با‌باز ستایش‌ها به وجد می‌آمدند.
این‌ها صرفاً نگاهِ ناظرانِ بیرونی به‌جایگاهی فرد بود. کسانی که بر اساس‌ماجرا دیدگاه دیگران زندگی می‌کردند، واقعاً رقت‌انگیز بودند.
در حقیقت، برخی افراد عمداً این‌همچون شایعات را پخش کرده بودند تا‌چنین نام فانگ یوان را لکه‌دار کنند.
قربانی کردن یک هم‌تیمیِ دختر برای نجات جان‌پای خود، شاید مجازاتی در پی نداشت، اما از‌دوباره سوی افکار عمومی و اخلاقیات به شدت تقبیح می‌شد.
با وجود این، چنین‌افراد وضعیتی دقیقاً همان چیزی‌باز بود که فانگ یوان می‌خواست.
به محض اینکه فرد وارد ساختارِ خاندان می‌شد، به مهره‌ای بی‌اراده بدل می‌گشت که‌می‌کند باید از قوانینِ آن ساختار پیروی می‌کرد. برای فانگ یوان، این مانعی عظیم به‌طول شمار می‌رفت؛ او به منابع نیاز داشت و مهم‌تر از آن، نیازمندِ تنهایی بود.
از این‌نگاه رو، می‌خواست‌چهرهٔ تنها بماند.
طرد شدن از سوی جماعت‌انسان چه اهمیتی داشت؟ هاها، تنها‌دیگری انسان‌های ضعیف‌النفس از طرد شدن می‌هراسیدند.
اگر چنین چیزی در کرهٔ زمین رخ می‌داد، فرد هر کسی هم‌بار که بود، در نهایت به کام مرگ می‌رفت. به هر حال، دو‌کشید مشت حریفِ چهار دست نمی‌شود؛ در آنجا، ارتباطات اجتماعی تنها راهِ بقا بود.
اما در این دنیا، اگر تزکیهٔ فرد قدرتمند بود، یک نفر می‌توانست حریفِ ده‌ها، صدها‌بزرگِ و هزاران دشمن شود. پس طرد شدن چه اهمیتی داشت؟ کافی بود کسانی را که‌مرز سدِ راهت می‌شدند از میان برداری. اگر منابع نداشتی، کافی بود آن‌ها را غارت کنی.
هر دنیایی قوانین و مقرراتِ خاص خود را‌سپید داشت و ساختار جامعه نیز به ناچار متفاوت‌هرچه بود؛ همین امر موجبِ تفاوت در رفتارهای انسانی می‌شد.
و در دنیایی بر‌قابل‌درک پایهٔ هنرهای رزمی، تفکرِ گروهی‌افراد و جمع‌گرایی جایگاهِ چندانی نداشت.
از این‌روابطش رو در‌افراد این دنیا —
اهریمنان بی‌پروا می‌تاختند.