چپتر 1254: عشق دردسرساز می‌شود
0انتظار، غالباً‌بی‌فضا طولانی و‌حتی تحمل‌ناپذیر بود.
شی ژنگ یی نمی‌توانست آرام‌ابد بنشیند و در تالارِ بزرگ مدام‌بانوی به عقب و جلو قدم می‌زد.
یو یی یه زی که با چشمان بسته‌دیدید روی زمین چهارزانو نشسته بود، با نارضایتی گفت:همون‌جا «نمی‌تونی درست استراحت کنی؟ این‌قدر بالا و پایین نرو.»
شی ژنگ یی فریاد زد:نخستین «من که به‌اندازه کافی استراحت کردم.پدرش هووف، تا کی باید صبر کنیم؟»
بو ژن زی‌دیدید گفت: «تا وقتی‌تجربه‌ش که گروه دیگه برسن.»
ژائو لیان یون که او نیز تا حدودی‌بمونیم بی‌طاقت شده بود، اخم کرد و پرسید: «اگه‌بودند نیان چی؟ باید تا ابد همین‌جا منتظر بمونیم؟»
هنگام نبرد با بانوی مو، هر پنج جاودانه تماماً متمرکز‌شخصاً بودند و گذر زمان را حس نمی‌کردند. اما اکنون که‌کسی در این مکان حبس شده بودند، هر ثانیه برایشان تحمل‌ناپذیر می‌گشت.
حال ژائو لیان یون‌باشن از همه بدتر بود؛ گویی‌حرفش آتشی در سینه‌اش زبانه می‌کشید.
بو ژن زی‌دیدید اخم کرد و‌تجربه‌ش خواست چیزی بگوید.
اما در همین لحظه، ژائو لیان یون دوباره به حرف آمد: «حتماً شما‌جاودانه هم بهش فکر کردید. همه‌تون لحظهٔ آخر رو توی تونل بی‌فضا دیدید و‌برایشان حتی شخصاً تجربه‌ش کردید. فکر نمی‌کنید که شاید بقیه جاودانه‌ها همون‌جا کشته شده باشن؟»
شی ژنگ یی نخستین کسی بود که‌بی‌فضا با خشم به ژائو لیان یون خیره‌بقیه شد و حرفش را رد کرد: «غیرممکنه!»
پدرش، شی گه، در میان آن‌کسی جاودانه‌ها حضور داشت. سخنان ژائو لیان یون‌حضور گویی خبر از مرگ پدر او می‌داد.
ژائو لیان یون بی‌توجه به برخورد شی ژنگ یی، ادامه داد: «همه‌تون خوب می‌دونید که ما به‌خاطر قدرت‌حرفش گوی عشق به اینجا رسیدیم. اما بقیه جاودانه‌ها همچین کمکی نداشتن. اون موقع حتی خانه‌های گوی جاودان هم‌قدرت در آستانهٔ نابودی بودن، چه برسه به جاودانه‌ها. اگه نیروی کمکی در کار نباشه، تا کی باید صبر کنیم؟»
با شنیدن این حرف، تغییرات جزئی در چهرهٔ دیگر جاودانه‌ها پدیدار‌بانوی گشت. حقیقت این بود که آن‌ها نیز چنین نگرانی‌هایی در سر‌این داشتند، اما هیچ‌کدام پیش‌قدم نشده بودند تا آن را به زبان بیاورند.
اکنون که ژائو لیان یون این موضوع را پیش کشیده بود، بو ژن زی اندکی‌جاودانه‌ها تأمل کرد و با صدایی بم گفت: «حدست غیرممکن نیست. اما حتی اگه این نیروها‌خبر از بین رفته باشن، ده فرقه بزرگ باستانی قاره مرکزی گروه دومی از جاودانه‌ها رو می‌فرستن.»
ژائو لیان یون ادامه داد: «اما گروه دوم می‌تونن به اینجا برسن؟ همه‌تون سختی‌ها‌داشت و خطراتی رو که تو راه کشیدیم تجربه کردید. آیا تونل بی‌فضا اصلاً می‌تونه برای‌عشق بار دوم استفاده بشه؟ حتی اگه بشه، می‌تونیم با خیال راحت دوباره ازش استفاده کنیم؟»
بو ژن زی قاطعانه به چشمان ژائو لیان یون خیره شد و با لحنی جدی گفت:خشم «باید به فرقه‌مون ایمان داشته باشی. ژائو لیان یون، تو پریِ خانه انس جان هستی و‌داد فرقه بزرگ‌ترین حامیِ توئه. اگه حتی به فرقه هم اعتماد نداری، پس به کی می‌تونی اعتماد کنی؟»
ژائو لیان یون‌اگه به‌خوبی متوجه نارضایتی شدید‌منتظر بو ژن زی شد.
اما بی‌توجه به این موضوع، ادامه داد: «حتی اگه فرقه نیروی کمکی بفرسته‌شاید و اونا به اینجا برسن، زمان چی می‌شه؟ کِی به اینجا می‌رسن؟ چه بهایی‌حضور باید بپردازن؟ نکنه دوباره اتفاق بدی بیفته؟ اینجا دشت‌های شمالیه، قاره مرکزی که نیست.»
بو ژن زی سکوت کرد.
او پاسخی برای‌دیدید رد کردن سخنان‌تجربه‌ش ژائو لیان یون نداشت.
ژائو لیان یون نفسش را‌ابد بیرون داد و گفت: «خلاصه‌نبرد بگم، من دیگه نمی‌خوام منتظر بمونم.»
بو ژن زی با خشمی‌توی آمیخته به اخم گفت: «حتی‌شخصاً اگه نخوای هم مجبوری صبر کنی.»
او به ژائو لیان یون خیره‌کسی شد؛ هیچ‌یک از آن‌ها قصد عقب‌نشینی نداشتند‌حضور و سرسختانه بر موضع خویش پافشاری می‌کردند.
دیری نپایید که چشمان ژائو لیان یون غرق در اشک شد. او نگاهش‌باشن را دزدید و به سویی دیگر خیره گشت و پرسید: «اگه تو این‌مرگ مدت، هونگ یون کشته بشه چی‌کار کنیم؟ می‌تونی تضمین بدی که این اتفاق نمیفته؟»
در حقیقت، هرچه انتظار طولانی‌تر‌ابد می‌شد، ترس و دلهرهٔ ژائو‌نبرد لیان یون نیز فزونی می‌یافت.
اما آنچه او‌لحظهٔ را می‌ترساند، امنیت‌تونل جان خودش نبود.
بلکه در شرایطی که نیروهای کمکی‌کسی فرسنگ‌ها با آن‌ها فاصله داشتند، صرفاً‌میان منتظرماندن نمی‌توانست گرهی از کار بگشاید.
اگر در این مدت، نیای کهن شوئه هو به ما هونگ یون آسیبی‌باشن می‌رساند و با موفقیت از او به‌عنوان مواد پالایش برای خلق گوی جاودان‌مرگ بخت هماورد آسمان استفاده می‌کرد، این به حسرت ابدی ژائو لیان یون بدل می‌گشت.
در آینده، هرگاه این‌نیان روزها را به یاد می‌آورد،هنگام غرق در حسرتی جانکاه می‌شد!
حسرتِ اینکه روزی تا این حد به ما هونگ یون نزدیک شده‌نمی‌کنید بود، به درون سرزمین متبرک کوهستان برفی یورش برده بود و تقدیر فرصتی‌پدرش بی‌نقص در اختیارش گذاشته بود، اما او نتوانسته بود از آن بهره ببرد.
نمای تارِ قلهٔ اول از روی قلهٔ نهم به چشم‌غیرممکنه می‌خورد. فاصله تا این حد کوتاه بود، اما او تنها در‌برخورد اینجا به انتظار نشسته و آخرین فرصت را از دست می‌داد.
ژائو لیان یون به‌هیچ‌وجه نمی‌خواست شاهد وقوع‌نمی‌کنید چنین فاجعه‌ای باشد؛ چنین سرانجامی، اندوه و‌نخستین دردی بدتر از مرگ را به جانش می‌انداخت!
برای آن سه جاودانهٔ دیگر، دخالت در مشاجرهٔ میان ژائو‌نبرد لیان یون و بو ژن زی چندان جایز نبود؛ هرچه بود،اکنون این مسئله‌ای داخلی مربوط به خانه انس جان به شمار می‌رفت.
بو ژن زی مخالفت کرد و گفت: «حتی اگه نخوای منتظر بمونی، مگه می‌تونی ما هونگ یون‌کشته رو نجات بدی؟ حتی اگه بتونی بقیه اربابان قله‌های برفی رو شکست بدی، یادت نره که در نهایت‌برخورد باید با نیای کهن شوئه هو روبه‌رو بشی، چون ما هونگ یون توی قله اول نگه داشته می‌شه!»
ژائو لیان یون مشت‌هایش را گره کرد و با صدایی که اکنون تیزتر شده بود، گفت: «می‌دونم. اما خودت هم گفتی که قبل از نیای کهن‌به‌خاطر شوئه هو، باید با اون ده دوازده تا ارباب قله‌های برفی دیگه روبه‌رو بشیم. می‌تونیم اول کلک اونا رو بکنیم. به‌هرحال، جاودانه‌های رتبه هشت نمی‌تونن توی‌گشت این آرایه گو علیه ما اقدامی بکنن! این‌طوری وقتی نیروهای کمکی‌مون برسن، می‌تونیم مستقیماً به قله اول حمله کنیم و تو وقت و انرژی صرفه‌جویی کنیم.»
بو ژن زی خشمگین شد و چهره‌اش در هم رفت: «پس رک و پوست‌کنده می‌گم، این ابرآرایهٔ گو قدرت دشمن رو بیشتر می‌کنه‌داشت و ما رو ضعیف. اگه از اینجا بریم، آرایه به‌زور جدامون می‌کنه و به قله‌های برفی دیگه منتقل می‌شیم. هر کدومتون می‌تونه تنهایی‌خانه‌های باهاشون بجنگه؟ تو نبرد قبلی، من و مو لینگ لان حملهٔ اصلی رو پیش بردیم، شما سه تا رتبه شش چه کمکی می‌تونید بکنید؟»
بو ژن زی صریح حرف می‌زد،همین‌جا اما آن سه جاودانهٔ رتبه شش‌پنج نتوانستند پاسخی دهند، زیرا حرف‌هایش حقیقت داشت.
ژائو لیان یون مدتی در سکوت سرش را‌دیدید پایین انداخت، پیش از آنکه سر بلند کند‌همون‌جا و بگوید: «پس دوباره از گوی عشق استفاده می‌کنم!»
بو ژن زی پوزخند زد: «فکر کردی کی هستی؟ گوی عشق‌پدرش به حرفت گوش می‌ده و می‌ذاره کنترلش کنی؟ اون زمان، حتی‌ادامه والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم هم نتونست گوی عشق رو پالایش کنه.»
ژائو لیان یون جواب‌حتی داد: «چون تأییدِ گوی‌شاید عشق رو به دست نیاورد.»
بو ژن زی با تمسخر گفت: «پس منظورت‌بمونیم اینه که بقیهٔ پری‌های خانهٔ انسِ جان بی‌عرضه بودن؟گذر حتی یکیشون هم نتونست گوی عشق رو کنترل کنه؟»
ژائو لیان یون‌لحظهٔ پافشاری کرد: «بدون امتحان‌بی‌فضا کردن از کجا بدونم؟»
بو ژن زی خندید و درست زمانی که می‌خواست حرفی بزند، ژائو لیان یون دست‌سخنان به کار شده بود و در دلش فریاد زد: «گوی عشق، ای گوی عشق، لطفاً‌اینجا قدرتت رو نشون بده و ما پنج نفر رو به یه قلهٔ برفی دیگه ببر!»
گوی عشق‌بی‌فضا حتی تکانی نخورد،شخصاً گویی بی‌جان بود.
ژائو لیان یون حاضر به‌ابد تسلیم نبود و در دلش‌نبرد به دعا و التماس ادامه داد.
بو ژن زی متوجه بی‌حرکتیِ ژائو لیان یون شد و خواست چیزی‌نمی‌کنید بگوید، اما درست در همین لحظه، هالهٔ گوی عشق از بدن ژائو‌غیرممکنه لیان یون برخاست و هم‌زمان، درخششی روشن او را در بر گرفت.
چهار جاودانهٔ دیگر به‌شدت شوکه‌نخستین شدند و با چشمانی کاملاً‌غیرممکنه باز، خیره به این صحنه نگریستند.
مو لینگ لان نتوانست جلوی خودش را بگیرد و گفت: «این...همون‌جا مثل همون موقعیه که تونل بی‌فضا رو ترک کردیم و توی‌حضور سرزمین متبرک کوهستان برفی ظاهر شدیم، دقیقاً همین هاله و نور بود.»
شی ژنگ یی‌اگه اصرار کرد: «ادامه‌همین‌جا بده، متوقف نشو.»
در لحظهٔ بعد، نوری که دور ژائو لیان‌دیدید یون حرکت می‌کرد، گویی اراده‌ای از خود داشت‌همون‌جا و به سمت چهار جاودانهٔ دیگر گسترش یافت.
شی ژنگ یی امیدوارانه گفت: «این‌طوری می‌تونیم راهمون رو‌حرفش به سمت قله‌های برفی دیگه باز کنیم. آه! شاید بتونه‌می‌داد ما رو مستقیم از سرزمین متبرک کوهستان برفی ببره بیرون.»
دهان بو ژن زی از تعجب‌تجربه‌ش باز مانده بود و در آن‌کشته لحظه نمی‌توانست کلمه‌ای به زبان بیاورد.
شوکی که به او‌نیان وارد شده بود، بسیار‌بمونیم شدیدتر از دیگران بود.
«گوی عشق قابل کنترل نیست، این تو‌بی‌فضا تاریخ کاملاً ثابت شده! حتی والامقامِ جاودانِ خورشید‌جاودانه‌ها عظیم هم هیچ چاره‌ای نداشت. اما چرا؟ چرا!»
«چرا گوی عشق‌کشته تو دستای ژائو‌کسی لیان یون این‌قدر مطیعه؟»
«نکنه ژائو لیان‌دیدید یون قوی‌ترین پریِ کل‌نمی‌کنید تاریخِ خانهٔ انسِ جانه؟!»
«نه، احتمالاً به خاطر جایگاهشه. اون یه اهریمن برون‌جهانیه، ممکنه‌نبرد اهریمن‌های برون‌جهانی و گوی عشق مکمل همدیگه باشن؟ بقیه نمی‌تونن‌اما گوی عشق رو کنترل کنن، اما یه اهریمن برون‌جهانی استثناست؟»
افکار بی‌شماری در ذهن‌آخر بو ژن زی جوشید،دیدید همچون امواج خروشان در دریا.
همان‌طور که در حال فکر کردن بود، فضای پشت سرش ناگهان شکافت‌میان و به سیاه‌چاله‌ای به درشتی مشت تبدیل شد. سیاه‌چاله نیروی مکشِ غیرقابل‌تصوری‌خوب از خود ساطع کرد و بو ژن زی را به‌زور به درون کشید!
شخصی به قدرتمندیِ بو ژن زی، یک جاودانهٔ رتبه‌بقیه هفت، نتوانست کاری از پیش ببرد و مستقیم به‌حرفش داخل کشیده شد و از آن نقطه ناپدید گشت.
هم‌زمان، همین اتفاق برای جاودانه‌های دیگر نیز رخ‌بمونیم داد. در یک چشم بر هم زدن، این‌بودند تالارِ بزرگ خالی و غرق در سکوت شد.
لحظه‌ای که پاهای بو ژن زی به زمین سفت رسید،شخصاً در حالی که هنوز در شوک بود، اطرافش را برانداز‌کسی کرد و گفت: «ما قلهٔ برفی نهم رو ترک کردیم!»
اینجا نیز درون تالاری بزرگ بود. اما این تالار با قبلی تفاوت داشت؛ تالار‌داشت پیشین آراسته و زیبا بود و گویی هاله‌ای زنانه از خود ساطع می‌کرد، در حالی‌عشق که این تالار باشکوه و باعظمت بود و فضایی مردانه از آن به مشام می‌رسید.
این فکر به ذهن‌حتی بو ژن زی خطور‌شاید کرد: «این کدوم قلهٔ برفیه؟»
اما اندکی بعد،اگه چهره‌اش ناگهان تغییر کرد‌منتظر و فریاد زد: «لعنتی!»
او دریافت که در تمام‌توی تالار تنهاست. هیچ اثری از آن‌تجربه‌ش چهار جاودانهٔ دیگر به چشم نمی‌خورد.
او به خود آمد: «انگار داشتم زیاده‌روی می‌کردم. ژائو لیان یون شاید یه‌حضور اهریمن برون‌جهانی باشه، اما چطور می‌تونه گوی عشق رو کنترل کنه؟ گوی عشق‌به‌خاطر هنوز غیرقابل‌اعتماده و قابلیت‌های بی‌شماری داره، کی می‌دونه کِی قراره کار دستمون بده.»
«من فرستاده شدم اینجا، بقیه چی؟ کجان؟ بهترین حالت‌بقیه اینه که با هم باشن، این‌طوری ژائو لیان یون‌حرفش یکم جاش امن‌تره. اما اگه ژائو لیان یون تنها باشه...»
بو ژن زی‌اگه جرئت نکرد به‌همین‌جا فکر کردن ادامه دهد.
درست در همین زمان، سایه‌ای به سیاهی‌بی‌فضا جوهر از روی زمین به او نزدیک‌بقیه شد و در سکوت به وی حمله کرد.
غرایز بو ژن زی به‌نخستین او هشدار دادند؛ او به‌سرعت‌غیرممکنه به عقب پرید و جاخالی داد.
اما سایه همچون افعی بود، بی‌نهایت سریع،نمی‌کنید و در عرض یک نفس زمان، به‌نخستین سمت پاهای بو ژن زی هجوم آورد.
«شبح شو!»
در لحظهٔ حساس، بو ژن زی‌تونل از تخصص خود به‌عنوان جاودانهٔ مسیر شبح‌شاید بهره گرفت و به فرم شبح درآمد.
سایه درمانده از میان او‌نخستین عبور کرد و به پشت‌غیرممکنه سر بو ژن زی رسید.