چپتر 252: تنها چیزی که اهمیت دارد قدرت است
0ویژژژ!
بادهای کوهستان در اردوگاه‌گرفتن وزید و سکوت حاکم‌صورتی بر آن را دوچندان کرد.
بیش از صد نفر حلقه‌ای تشکیل‌نمی‌رفتند داده بودند؛ درون حلقه، دو جسد‌هم‌عقیده بی‌جان افتاده و دو نفر ایستاده بودند.
نگاه فانگ یوان و بای نینگ بینگ‌تنها آرام از روی جمعیت گذشت؛ بسیاری حتی جرئت‌منافع نمی‌کردند با نگاه سرد آن دو روبه‌رو شوند.
در نهایت، نگاه فانگ یوان و‌سطح بای نینگ بینگ روی جیا لونگ‌اکنون و دیگر رهبران کاروان ثابت ماند.
این افراد با رویکردی تهاجمی بیرون دویده بودند، اما با دیدن سطح تزکیه‌ای‌باشد که فانگ یوان و بای نینگ بینگ به نمایش گذاشتند، بی‌درنگ جا خوردند. اکنون‌هم‌عقیده در وضعیتی گرفتار شده بودند که نه راه پس داشتند و نه راه پیش.
با مرگ او یانگ گونگ و او فِی،خاص اکنون برای کاروان یازده استاد گوی رتبه ۳، بیست‌وهفت‌نبود رتبه ۲ و سی‌وهشت رتبه ۱ باقی مانده بود.
قدرت مجموع آن‌ها طبیعتاً‌گرفتن بسیار بیشتر از فانگ یوان‌همکاری و بای نینگ بینگ بود.
اما!
کاروان صرفاً آمیزه‌ای موقت از گروه‌های مختلف بود. این استادان گو از خاندان‌های متفاوتی‌هرکدام آمده بودند و در حالت عادی مدام در حال دسیسه‌چینی و گارد گرفتن در برابر‌رهبری‌شان یکدیگر بودند. آن‌ها تنها در صورتی با هم همکاری می‌کردند که شرایط به نفعشان باشد.
هرکدام منافع خود را در نظر داشتند،شیوهٔ جبهه‌ای متحد به شمار نمی‌رفتند و شیوهٔ‌رهبری‌شان خاص خود را برای انجام امور پیش می‌گرفتند.
آن‌ها هم‌عقیده‌دسیسه‌چینی نبودند و رهبری‌شان‌برابر کار آسانی نبود.
فانگ یوان و بای نینگ بینگ سطح تزکیهٔ مرحلهٔ اوج رتبه ۳ را به نمایش گذاشته‌راه بودند و بی‌شک حریفانی سرسخت به شمار می‌رفتند. هیچ خاندانی به‌تنهایی نمی‌توانست آن‌ها را از پای‌بود درآورد و حتی اگر نیروهایشان را با هم متحد می‌کردند، کاروان قطعاً آسیب شدیدی متحمل می‌شد.
برای لحظاتی، جیا لونگ، چن شوانگ جین و دیگر رهبران به فانگ یوان‌باشد و بای نینگ بینگ چشم دوختند و سپس در سکوت، یکدیگر را برانداز‌می‌گرفتند کردند. هیچ‌کدام نمی‌خواستند سپر بلای بقیه شوند و سودش را به جیب دیگران بریزند.
افزون بر این، در وضعیت کنونی که گروه‌های جانوران پی‌درپی‌امور حمله می‌کردند، هرکس در کاروان به‌سختی می‌توانست جان خود را‌اوج حفظ کند، چه رسد به اینکه بخواهد نگران دیگران باشد.
فشار بیرونی و‌گارد نگرانی‌های درونی‌شان، آن‌ها را‌تنها به تردید واداشته بود.
گوشهٔ لبان فانگ یوان به لبخندی محو‌تزکیه‌ای کشیده شد؛ واکنش‌های آن‌ها تماماً در دایرهٔ انتظاراتش‌شده بود. اکنون، همه‌چیز به آن دختر بستگی داشت.
هرچند اوضاع به‌سرعت بالا گرفته و او هیچ هماهنگیِ قبلی با‌شرایط شانگ شین تسی نکرده بود، اما فانگ یوان باور داشت که آن‌خاص دختر با هوشی که دارد، باید بتواند این فرصت را درک کند.
همان‌طور که انتظار می‌رفت، لحظه‌ای‌شمار بعد، شانگ شین تسی و‌امور شیائو دیه از چادر بیرون آمدند.
شانگ شین تسی از این فرصت استفاده کرد تا آن‌ها‌می‌کردند را معرفی کند: «رهبران کاروان، این دو نفر، بزرگانِ پنهانِ‌شمار خاندان ژانگِ من هستند: سرور هی تو و سرور بای یون.»
صدایش بلند نبود، اما از آنجا که‌تزکیه‌ای در میان آن جمع تنها کسی بود‌گرفتار که سخن می‌گفت، همه به‌وضوح حرفش را شنیدند.
رهبران کاروان هریک حالت چهرهٔ متفاوتی به خود‌صورتی گرفتند، در حالی که جمعیت شروع به مزه‌مزه کردنِ‌نظر آن دو نام کردند: هی تو و بای یون.
شانگ شین تسی لبخند محوی زد: «این دو سرور‌انجام در حال انجام مأموریتی مخفی برای خاندان بودند و‌تزکیهٔ در میانهٔ راه، دست‌برقضا با این کاروان همراه شدند.»
رهبران کاروان نگاهی به‌گرفتن یکدیگر انداختند و همگی‌صورتی در سکوت فرو رفتند.
از آنجا که آن‌ها بزرگانِ پنهان بودند، حتی رئیس خاندان ژانگ‌خوردند نیز لزوماً از وجودشان خبر نداشت. افزون بر این، «مأموریت مخفی‌فِی خاندان» بدین معنا بود که پرس‌وجو دربارهٔ انگیزه‌هایشان کار درستی نیست.
همان دو جملهٔ شانگ شین‌برابر تسی، راه را بر هر‌می‌کردند پرسشی که در سر داشتند بست.
البته با وجود اینکه این حرف‌ها‌نمی‌رفتند منطقی به نظر می‌رسید، اما صرفاً ادعایی‌نبودند یک‌طرفه از جانب شانگ شین تسی بود.
رهبران کاروان همگی افرادی زیرک بودند و هرکدام در‌همکاری ذهن خود سبک‌سنگین می‌کردند. هیچ‌کس کاملاً متقاعد نشده بود و‌متحد آن‌هایی که شک داشتند، همچنان به شک خود باقی بودند.
اما چه باور می‌کردند و چه شک داشتند، قدرت فانگ‌بی‌درنگ یوان و بای نینگ بینگ پیش چشمانشان به نمایش درآمده‌یانگ بود؛ بنابراین تنها یک راه برای ختم این غائله وجود داشت.
از این رو...
جیا لونگ ناگهان زیر خنده زد و در‌خاص حالی که لبخندی گرم بر لب داشت گفت:آسانی «هاهاها، که این‌طور. پس همه‌چیز یه سوءتفاهم بود!»
او دستانش را به نشانهٔ احترام برای فانگ یوان و بای نینگ بینگ در هم گره کرد و با لحنی متملقانه به تحسینشان پرداخت:انجام «اصلاً فکرشو نمی‌کردم قهرمانای به این بزرگی بین ما پنهان شده باشن. این پدر و پسرِ خاندان او واقعاً آدمای غیرمنطقی‌ای بودن و کاراشون هم‌قطعاً همیشه بودار بود. من خودم قبلاً بارها نصیحتشون کرده بودم، ولی حیف که گوششون بدهکار نبود. کشته‌شدنِ امروزشون، دقیقاً همون چیزی بود که حقشون بود.»
این سخنان‌بیرون بی‌درنگ به این‌دیدن ماجرا پایان داد.
دیگر معاونانِ رهبر نیز در این لحظه دست به کار شدند‌شرایط و در حالی که در دل، جیا لونگ را به خاطر بی‌شرمی‌اش‌خاص لعنت می‌کردند، دستانشان را برای آن دو نفر در هم گره کردند.
«آوازهٔ خاندان ژانگ همه‌جا پیچیده؛شمار واقعاً برازندهٔ این هستن که یکی‌می‌گرفتند از خاندان‌های برترِ مرز جنوبی باشن!»
«بنده لی گونگ چنگ از خاندان‌یکدیگر لی هستم. مایهٔ افتخار منه که‌نفعشان تونستم با شما دو بزرگوار دیدار کنم.»
«بخت یارمون بود که‌اما شما دو نفر این شر‌گذاشتند رو از سرمون کم کردید!»
معاونان در حالی که لبخند از‌یکدیگر لبانشان پاک نمی‌شد، اراجیف می‌بافتند و منطق‌باشد را به میل خود وارونه جلوه می‌دادند.
قاتلان به نمایندگانِ برحق تبدیل شدند، در حالی که پدر و پسرِ خاندان او، نقش تبهکاران را گرفتند. در مورد دیگر استادان گوی خاندان‌سرسخت او نیز تنها سه نفر باقی مانده بودند؛ چه کسی به چهره‌های درهم‌رفته و خشمگینشان اهمیتی می‌داد؟ در هر صورت، او یانگ گونگ مرده‌نمی‌خواستند بود و بدون حضور یک استاد گوی رتبه ۳، چه کسی جرئت می‌کرد جسارت به خرج دهد؟ چه کسی می‌توانست از آن‌ها دفاع کند؟
یکی از معاونان در حالی که وانمود‌تنها می‌کرد عصبانی است، فریاد زد: «شما بی‌سروپاها، چرا‌منافع هنوز به این دو سرور ادای احترام نکردید؟!»
بیش از بیست نفر بی‌درنگ تعظیم‌سطح کردند و گفتند: «به سرور هی تو‌وضعیتی و سرور بای یون ادای احترام می‌کنیم.»
کل اردوگاه‌دسیسه‌چینی بار دیگر غرق‌برابر در هیاهو شد.
جیا لونگ جلوتر رفت و با لحنی صمیمانه دعوتشان کرد: «کاروان تلفات‌هم‌عقیده سنگینی داده و تو لبهٔ بحرانه؛ شانس آوردیم که با شما دو نفر‌می‌رفتند روبه‌رو شدیم. تمنا می‌کنم بفرمایید داخل چادر تا دربارهٔ اوضاعمون بیشتر صحبت کنیم.»
فانگ یوان و بای نینگ بینگ نگاهی به هم‌همکاری انداختند، سپس فانگ یوان به سمت شانگ شین تسی‌جبهه‌ای رفت و نظرش را پرسید: «شین تسی، نظر تو چیه؟»
با دیدن این صحنه، جایگاه‌دیدن شانگ شین تسی در ذهن‌بی‌درنگ جیا لونگ بی‌درنگ بالاتر رفت.
شانگ شین تسی آرام سرش را تکان‌تنها داد و با لحنی ظریف گفت: «من خسته‌ام،منافع بهتره خودِ رهبران کاروان با هم مشورت کنن.»
فانگ یوان در دل هوش او را تحسین کرد؛انجام اکنون دقیقاً زمان آن بود که یک قدم به‌تزکیهٔ عقب بردارند تا در آینده فرصت پیشرویِ بزرگ‌تری مهیا شود.
او سر تکان داد و در موافقت گفت:صورتی «کالاهای خاندان ژانگِ ما همگی اهدا شده، ما هیچ‌نظر علاقه‌ای به این چیزا نداریم و دخالت هم نمی‌کنیم.»
جیا لونگ مردد ماند و گفت: «این...»تزکیه‌ای او می‌خواست آن‌ها را متقاعد کند، اما شانگ‌شده شین تسی پیش از آن روی برگردانده بود.
فانگ و بای نیز بدون اینکه فرصتی به‌صورتی جیا لونگ بدهند، مقتدرانه آنجا را ترک کردند و‌نظر رسیدگی به این صحنهٔ خونین را به دیگران سپردند.
جیا لونگ رو به جمعیت گفت: «خیلی خب، همه برگردید سر کارتون. اردوگاه‌نبودند هنوز باید تقویت بشه. خوب شد که دو تا استاد گوی مرحلهٔ اوج رتبه‌خاندانی ۳ پیدا شدن. و افراد خاندان او، این دو تا جنازه رو جمع کنید.»
تنها سه استاد گوی باقی‌مانده از خاندان او به آن سمت دویدند. یک استاد گوی مرحلهٔ میانی‌نظر رتبه ۲ و دو استاد گوی رتبه ۱؛ آن‌ها در حالی که کینهٔ خود را فرو می‌خوردند‌مرحلهٔ و اشک از گونه‌هایشان سرازیر بود، سر به زیر انداختند و جنازهٔ پدر و پسر را بردند.
رفته‌رفته جمعیت پراکنده شد. با بازگشت به چادر، رهبرانِ پرشورِ کاروان دیگر‌اکنون نتوانستند ظاهر آرام خود را حفظ کنند؛ لبخندهای ریاکارانه از چهره‌هایشان محو گشت‌استاد و حالات صورتشان جای خود را به جدیت، سردرگمی، بی‌تفاوتی و نگرانی داد.
جیا لونگ آرام بر جایگاه اصلی نشست و‌صورتی با صدایی گرفته پرسید: «پیدا شدن ناگهانیِ این‌خود دو استاد گو... نظرتون در این باره چیه؟»
«همف، اینا دو‌جبهه‌ای تا دیوونهٔ قانون‌شکنن، جلوی‌شیوهٔ چشم همه آدم می‌کشن!»
«اون او یانگ گونگِ‌گرفتن بیچاره، همین چند لحظه پیش‌همکاری اینجا پیش ما نشسته بود.»
«حس می‌کنم‌بیرون هویت این دو‌دیدن تا خیلی مشکوکه!»
«کدوم بزرگان پنهان، این فقط حرف یه طرفهٔ اون‌همکاری دختره از خاندان ژانگه. از رفتار این دو تا‌جبهه‌ای پیداست که خیلی احتمال داره استادان گوی اهریمنی باشن.»
«درسته، اتفاقاتی مثل ورود استادان گوی جناح‌شیوهٔ اهریمنی به کاروان خیلی رایجه. شرط می‌بندم‌رهبری‌شان اون دختر خاندان ژانگ رو تهدید کردن.»
جیا لونگ سر تکان داد: «فکر منم تقریباً همینه. غرور خاندان ژانگ و‌باشد قدرتشون برای همهٔ ما روشنه، چطور ممکنه بزرگان پنهانی داشته باشن؟ اما این‌می‌گرفتند دو تا خیلی بی‌رحم و در عین حال تو مرحلهٔ اوج رتبه ۳ هستن...»
«آره، این دردسرسازه.»
«این دو تا به نظر نمیاد سن‌تنها زیادی داشته باشن، اما از همین الان‌هرکدام به مرحلهٔ اوج رتبه ۳ رسیدن. عجب استعدادی...»
یکی از معاونان گفت: «هاهاها، هر چیزی مزایا و‌انجام معایب خودش رو داره. از نظر من، این اتفاق‌تزکیهٔ خوبیه. قدرت اونا نیروی ما رو خیلی بیشتر می‌کنه.»
جیا لونگ آهی کشید و گفت: «مسئلهٔ اصلی اینه که چطور می‌تونیم به‌باشد نفع خودمون ازشون استفاده کنیم؟ همین الان پیش‌قدم شدم و دعوتشون کردم تا‌می‌گرفتند در این باره بحث کنیم و کاری کنم برامون کار کنن، اما شکست خوردم.»
معاون دیگری با لحنی ناراضی گفت: «همف، نمی‌خوان از‌گذاشتند قدرتشون مایه بذارن؟ وقتی گروه‌های جانوران حمله کنن، کی می‌تونه‌مرگ دست روی دست بذاره؟ اون موقع دیگه دست خودشون نیست.»
«این موضوع باید درست بررسی بشه. استادان گوی اهریمنی مغرور و‌شرایط سرسختن، تلاش برای مجبور کردنشون فقط با فشار بیرونی جواب نمیده،شیوهٔ باید هم از داخل و هم از خارج تحت فشار قرار بگیرن.»
«هوم؟ نمی‌دونم‌نظر پیشنهاد برادر‌متحد گونگ سون چیه؟»
«پیشنهاد من ساده‌ست اما می‌ترسم خوشتون نیاد؛ اینه که بخشی‌می‌کردند از کالاها رو به اون دو تا بدیم. این‌طوری وقتی‌شمار وقتش برسه، طبیعتاً برای محافظت از کالاهای خودشون پا پیش می‌ذارن.»
خیمه بی‌درنگ‌بیرون در سکوت‌اما فرو رفت.
جیا لونگ پیش از آنکه حرفی بزند، نگاهی به اطراف انداخت: «این پیشنهاد خوبیه! انسان‌ها برای‌خود ثروت می‌میرن و پرنده‌ها برای غذا؛ استادان گوی اهریمنی بدون حمایت هیچ خاندانی، عطش شدیدی برای‌نبود منابع تزکیه دارن. علاوه بر این، نیازی نیست نگران ضرر کردن باشید، خاندان او رو فراموش کردید؟»
بی‌درنگ برقی‌نظر در نگاه‌های‌متحد متفکرانهٔ جمع درخشید.
حضور ناگهانی فانگ یوان و بای نینگ بینگ، خاندان ژانگ‌می‌کردند را به نیرویی تأثیرگذار در کاروان تبدیل کرده بود، در حالی‌نمی‌رفتند که خاندان او توسط آن‌ها به ضعیف‌ترین جایگاه سقوط کرده بود.
پدر و پسر خاندان او مرده بودند و دو سه‌بی‌درنگ نفر نیروی بی‌اهمیتِ باقی‌مانده در گروه خاندان او، جای هیچ نگرانی‌گونگ نداشتند. کالاهای در دست خاندان او بسیار قابل‌توجه به نظر می‌رسید...
...
چن شین که پیوسته حواسش به چادر بود، به محض پایان‌می‌گرفتند یافتن بحث درونی، به رهبر کاروان خاندان چن، چن شوانگ جین نزدیک‌حریفانی شد و گفت: «عمو... یه موضوع مهمی هست که باید بهتون بگم!»
چن شوانگ جین دست او‌برابر را گرفت: «می‌دونم می‌خوای چی بگی.شرایط اینجا جای مناسبی نیست، بیا بریم.»
آن دو به چادر خودشان بازگشتند و پس از‌گذاشتند اطمینان از اینکه کسی فال‌گوش نایستاده، چن شین گفت:پیش «عمو، یادتونه در مورد قتل ژانگ ژو بهتون گزارش دادم؟»
چهرهٔ چن شوانگ جین جدی شد و با تکان دادن سر گفت:نفعشان «کسی که ژانگ ژو رو کشت، از نیزه‌های استخوانی استفاده کرده بود. و‌امور امروز، اون هی تو و بای یون هم نیزهٔ استخوانی به کار بردن!»
چن شین با هیجان و اضطراب گفت: «همینه! عمو، اون دو‌می‌گرفتند تا انگیزه‌های پنهانی دارن و خیلی بی‌رحمن. ما باید جرمشون رو فاش‌حریفانی کنیم و با ترکیب قدرتمون، این خطر رو زودتر از بین ببریم.»
چن شوانگ جین‌گارد آرام سر تکان‌یکدیگر داد و آهی کشید.
چن شین گیج‌دویده شده بود: «عمو،سطح شما موافق نیستید؟»
«این‌طور نیست‌دسیسه‌چینی که موافق نباشم،برابر اما عملی نیست.»
«من با چشمای خودم دیدم، ما مدرک داریم. همین‌انجام که قضیهٔ کشتن ژانگ ژو رو اعلام کنیم، دیگه‌تزکیهٔ هیچ‌کس این خائن‌های از پشت خنجرزن رو تحمل نمی‌کنه!»
چن شوانگ جین پوزخندی زد و گفت: «همف، مدرک؟ شهادت شاهد هست، اما مدرک فیزیکی چی؟ حتی اگه مدرک فیزیکی هم داشته باشیم، چه فایده‌ای داره؟ برادرزاده، مدرک به‌تنهایی‌رهبری‌شان به هیچ دردی نمی‌خوره. مسئلهٔ اصلی اینه که آیا قدرت داری یا نه! همین چند لحظه پیش، اونا پدر و پسر خاندان او رو کشتن، تو هم دیدی و بقیه‌سپس هم دیدن. همهٔ ما شاهدیم، اما مگه فایده‌ای هم داشت؟ ما همه از خاندان‌های مختلفیم و با انگیزه‌های متفاوتی که داریم، چطور می‌تونیم با این دو تا دشمن مقابله کنیم؟»
چن شین هر چه بیشتر حرف می‌زد، ترسش بیشتر‌گذاشتند می‌شد: «عمو، یعنی می‌خوایم همین‌طوری نادیده‌شون بگیریم؟ اونا خیلی خطرناکن،مرگ من حتی نمی‌تونم درست بخوابم. اگه بفهمن که من می‌دونم...»
چن شوانگ جین آه عمیقی کشید و گفت: «همف، خیلی خودت رو تحویل می‌گیری. فکر می‌کنی اونا از وجود تو خبر‌نمی‌رفتند ندارن؟ شاید از قبل می‌دونستن یا شاید همون موقع تو رو دیدن اما کاری نکردن. چرا؟ چون تو اصلاً در حدی‌خاندانی نیستی که بخوان نگرانت باشن! چن شین، دست از این ساده‌لوحی بردار. تو این دنیای بی‌رحم، تنها چیزی که اهمیت داره قدرته!»
چن شین مات و مبهوت بر جای خود خشکش زد؛امور مشت‌هایش را گره کرد، سخنان عمویش بر قلب جوان او‌اوج ضربه زده بود و تا مدت‌ها نتوانست کلمه‌ای به زبان بیاورد.