چپتر 366: جانِ سرزمین
0گرومب!
صدای خفه‌ای طنین‌انداز‌سبز شد و گردوغبار‌احساس به همه‌جا برخاست.
فانگ ژنگ‌بالا با صورت‌این به زمین خورد.
اگرچه از ارتفاع بلندی سقوط کرد،قله اما چون زمان کوتاهی تا فرود‌دخترکِ آمدنش طول کشید، جان به در برد.
«تفو! تفو! تفو!» فانگ ژنگ که روی زمین پهن‌ایستاده شده بود، علف و گِل را از دهانش بیرون ریخت.رنگارنگ درد شدیدی در سراسر بدنش پیچید و نفسش بند آمد.
نفس‌های عمیق و آرامی کشید، به‌سختی‌احساس از جا برخاست و همان‌طور که‌وزش به اطرافش نگاه می‌کرد پرسید: «اینجا کجاست؟»
منظره‌ای یکپارچه سبز به چشم می‌خورد؛ فانگ ژنگ احساس می‌کرد در‌نظر چمنزاری پهناور ایستاده است. علف‌ها با وزش بادِ ملایم به خش‌خش می‌افتادند‌میراث و گل‌های بی‌شمارِ رنگارنگ، فرشی بافته بودند که تا افق کشیده می‌شد.
در دوردست، کوهِ‌آورد بلورینِ بلند و‌قله پرشیبی قد برافراشته بود.
کوه بلورین نیمه‌شفاف بود‌چشم و با رنگی صورتی، به‌ایستاده صحنه‌ای از قلمرو رؤیا می‌مانست.
از جایی که ایستاده بود، فانگ ژنگ می‌توانست به‌وضوح سایهٔ‌است انسان‌هایی را ببیند که از کوه بالا می‌رفتند. این پیکره‌ها در‌بافته مقایسه با کوه بلورین، همچون مورچگانی بسیار کوچک به نظر می‌رسیدند.
ناگهان، فانگ ژنگ سخنان آن دختر مرموز را‌مورچگانی به یاد آورد: «اولین کسی که به قله‌مرموز برسد، میراث هو جاودانه را به دست می‌آورد!»
آن دخترکِ مرموز که بود؟
آیا واقعاً با بالا رفتن‌می‌خورد از این کوه می‌توانستند میراث‌است هو جاودانه را تصاحب کنند؟
همان‌طور که فانگ ژنگ غرق در تردیدهایش بود، صدای مضطرب سرورْ‌علف‌ها دُرنای آسمان از درونش به گوش رسید: «شاگرد احمق، دیگه واسه‌بودند چی معطلی؟ زود باش برو از اون کوه دانگ هون بالا برو!»
فانگ ژنگ که هم جا خورده و هم‌مورچگانی خوشحال شده بود، گفت: «استاد! اون دخترک کی‌مرموز بود؟ و چرا نمی‌تونم از هیچ گویی استفاده کنم؟»
سرورْ دُرنای آسمان با شتاب توضیح داد:برسد «راه بیفت دیگه، قدرِ هر ثانیه رو‌واقعاً بدون! برات توضیح می‌دم، خوب گوش کن!»
«میراث هو جاودانه چیزِ کوچیکی نیست، این یه میراثِ دست‌نخورده از یه جاودانه‌ست. فقط یه وارث می‌تونه داشته باشه، هر کی به دستش بیاره یه شبه‌دوردست ره صد ساله رو می‌ره و شانسِ خیلی بزرگی واسه جاودانه‌شدن پیدا می‌کنه. بقیه هم هیچ سود و پاداشی نصیبشون نمی‌شه. اون دخترکی که همین الان‌همچون دیدی، در واقع همون میراث هو جاودانه‌ست. فقط کافیه اول از همه به قله برسی تا اربابش بشی و میراثِ اون جاودانه رو به دست بیاری.»
همان‌طور که به قله‌چشم چشم دوخته بود، فانگ‌پهناور ژنگ شروع به دویدن کرد.
او در مرز جنوبی زندگی کرده بود و از آنجا که کوهستان‌های‌می‌رسیدند زیادی در آن منطقه وجود داشت، طبیعتاً با این منطقِ کوهستان آشنا‌جاودانه بود که «نزدیک به نظر می‌رسد، اما در واقعیت بسیار دور است».
فانگ ژنگ گفت: «استاد، من از این کوه بلورین خیلی دورم، در‌دخترکِ حالی که اونا از همین الان دارن ازش بالا می‌رن. فاصله‌مون خیلی‌آسمان زیاده. از گویِ حرکتی هم نمی‌تونم استفاده کنم، چطور می‌تونم برنده بشم؟»
سرورْ دُرنای آسمان غرید: «جاهل! اینجا سرزمین متبرک هو جاودانه‌ست، با هر جای دیگه‌ای فرق داره! با اینکه هو جاودانه مدت‌هاست مرده، اما‌افق اراده‌ش هنوز باقی مونده. گویِ حرکتیِ تو رو ارادهٔ هو جاودانه مهروموم کرده، پس طبیعتاً نمی‌تونی ازش استفاده کنی. بقیه هم همین‌طورن، اونا هم‌بالا نمی‌تونن از هیچ گویی استفاده کنن. فقط باید به قدرتِ بدنیِ خودت تکیه کنی تا به قله برسی و این آزمون رو تموم کنی.»
فانگ ژنگ که به‌شدت دلسرد شده بود گفت: «نمی‌تونم از گویِ حرکتی‌وزش استفاده کنم و فاصله‌مون هم این‌قدر زیاده، چطور می‌تونم بهشون برسم؟ عجیبه، ما‌می‌شد که پشت سرِ هم واردِ دروازه شدیم، چطور ممکنه فاصله‌مون این‌قدر زیاد بشه؟»
سرورْ دُرنای آسمان خندید: «اینجا سرزمین متبرکِ یه جاودانه‌ست، جریان زمان توش فرق می‌کنه. یه روزِ دنیای بیرون، اینجا پنج روز طول می‌کشه. شما یکی‌یکی وارد دروازه‌دخترکِ شدین و اختلاف زمانی‌تون کوتاه بود. اما به‌محضِ اینکه وارد اینجا می‌شین، اون اختلافِ زمانی یهو کش میاد و زیاد میشه. وگرنه فکر کردی چرا اون رقابتِ‌خورده بزرگ رو راه انداختن تا رتبه‌ها رو مشخص کنن؟ هر رتبه یعنی یه برتریِ خاص. اونی که رتبهٔ آخر رو آورده، عملاً هیچ امیدی واسه برنده‌شدن نداره.»
فانگ ژنگ گفت: «پس قضیه این بود.»برسد او تازه در آن لحظه به اهمیتِ‌واقعاً کسبِ رتبه‌ای بالا در رقابتِ بزرگ پی برد.
متأسفانه، او فاقد قدرتِ کافی‌می‌خورد بود و توانش در مقایسه‌است با دیگران به چشم نمی‌آمد.
ده فرقهٔ بزرگ، قدرت‌های برترِ قارهٔ مرکزی به شمار می‌رفتند؛ آن‌ها استعدادهای نهفتهٔ فراوان و بنیان‌هایی بی‌نهایت ژرف داشتند.رنگارنگ حتی برترین خاندان‌های مرز جنوبی نیز در مقایسه با آن‌ها حرفی برای گفتن نداشتند. در این نسل از شاگردانِ‌قلمرو نخبه، کسانی چون فانگ ژنگ، پری بی شیا، گو تینگ و وِی وو شانگ، تنها در سطح دوم قرار می‌گرفتند.
سطح اول متعلق به شاگردانی نظیر فنگ جین هوانگ، یینگ شنگ جی و شیائو چی شینگ بود. آن‌ها پیشینه‌ای قدرتمند و حمایتِ جاودانه‌ها‌میراث را پشتِ سرِ خود داشتند. از همان ابتدا، با دقت و وسواس پرورش یافته بودند. حجم عظیمی از منابع در اختیارشان قرار می‌گرفت،واسه به‌طوری که هرگز کمبودی احساس نمی‌کردند؛ و گاهی اوقات، وجودهایی در سطح جاودانه‌ها شخصاً آنان را در مسیر تزکیه آموزش داده و راهنمایی می‌کردند.
در مقایسه با آن‌ها، فانگ ژنگ تنها پسری روستایی‌جاودانه بود. اگرچه او نیز با فرصت‌های خوش‌یمنی روبه‌رو شده بود،غرق اما این موارد هرگز با حمایتِ همه‌جانبهٔ جاودانه‌ها قابل‌قیاس نبود.
فانگ ژنگ که احساس حسرت و درماندگی می‌کرد، با خود گفت:علف‌ها «رتبه‌م بالا نیست، کاریش هم نمی‌تونم بکنم. توی رقابتِ بزرگ تمام‌بودند تلاشم رو کردم، تقریباً همهٔ درناهای پروازیِ منقارآهنینم از بین رفتن.»
همان‌طور که در‌سبز افکارش غوطه‌ور بود، ناگهان‌چمنزاری متوجهِ موضوعِ عجیبی شد.
«استاد، حالا که نمی‌شه از کرم‌های گو اینجا استفاده‌بسیار کرد، شما چطور می‌تونید با من حرف بزنید؟ استاد، شما‌اولین هنوز همچین رازی رو توی آستین داشتید، شما واقعاً محشرید!»
سرورْ دُرنای آسمان با صدای بلند خندید: «هاهاها... شاگرد احمق، بالاخره متوجه شدی؟ اما داری استادت رو دست‌بالا می‌گیری. من وقتی زنده بودم فقط یه استاد‌گوش گویِ رتبه ۵ بودم و بعد از مرگم هم، روحم توی ککِ پرورشِ جان جا گرفته؛ دیگه چیزی برام نمونده. دلیلی که می‌تونم باهات حرف بزنم،داد به خاطرِ بزرگِ اعظمِ فرقهٔ درنای جاودانِ ما، سرور هه فنگ یانگه! فانگ ژنگ، باید یادت بمونه، توی این دنیا فقط جاودانه‌ها می‌تونن با جاودانه‌ها رقابت کنن.»
فانگ ژنگ که غرق در حیرت شده بود، پرسید: «بزرگِ اعظم هه فنگ یانگ؟»ملایم فرقهٔ درنای جاودان، جاودانه‌های زیادی داشت. هه فنگ یانگ یکی از آن‌ها بود؛ این‌که‌بلورینِ فانگ ژنگ به نوعی با او سروکار پیدا کرده بود، باورش را سخت می‌کرد.
سرورْ دُرنای آسمان با لحنی پرمعنا گفت: «فانگ ژنگ، میراث هو جاودانه چیز کوچیکی نیست، این میراث جانِ سرزمین داره. یعنی این سرزمین متبرک ارادهٔ خودش رو داره! حتی یه جاودانه هم نمی‌تونه با زور واردش‌صورتی بشه. جان‌های سرزمین معصوم و لجبازن و وسواسِ فکریِ اربابِ اصلی‌شون رو به ارث می‌برن. اگه یه جاودانه با زور حمله کنه، حتی اگه جانِ سرزمین نتونه مقاومت کنه، می‌تونه خودتخریبی رو انتخاب کنه و سرزمین متبرک‌آیا رو نابود کنه. اون‌وقت اون استاد گویی هم که به زور حمله کرده، الکی صدمه می‌بینه و خسارت‌های فاجعه‌باری رو متحمل میشه و تمام زحماتش به باد می‌ره. واسه همینه که اونا شما شاگردای نخبه رو فرستادن.»
سرورْ دُرنای آسمان ادامه داد: «توی این رقابت بزرگ، فنگ جین هوانگ از خانهٔ انسِ جان واقعاً بی‌نظیره! میشه گفت‌کسی این دختر نابغه‌ای بین نوابغه، با غرور از بالا به بقیه نگاه می‌کنه، ققنوسیه بین آدما. زورِ تو کمه و‌درونش طبیعیه که ازش شکست بخوری. اما فرقهٔ درنای جاودانِ ما لزوماً نباخته. تو امید فرقهٔ درنای جاودان برای برگردوندنِ ورق هستی!»
فانگ ژنگ که هرگز انتظار نداشت چنین‌برسد امید عظیمی به او سپرده شود، بی‌اختیار‌واقعاً چشمانش را گرد کرد و پرسید: «من؟»
ناگهان متوجه ماجرا شد.
رقابت بر سرِ میراثِ هو جاودانه، در ظاهر رقابتی میان شاگردان نخبهٔ ده فرقه به نظر‌می‌افتادند می‌رسید، اما در حقیقت نبردی میان ده فرقهٔ بزرگ بود. شاگردانی چون او مهره‌های شطرنج بودند و‌بلورین جاودانه‌های ده فرقه، شطرنج‌بازان؛ آن‌ها مهره‌ها را از پشت پرده می‌چیدند و با یکدیگر به رقابت می‌پرداختند.
او خودش همان سلاحِ‌این مخفی و بی‌خبری بود که‌بسیار فرقهٔ درنای جاودان برگزیده بود.
فانگ ژنگ پرسید: «استاد، مگه فرقه توقعِ‌برسد زیادی از من نداره؟ من الان نمی‌تونم از‌رفتن هیچ گویی استفاده کنم، چطور می‌تونم برنده بشم؟»
سرورْ دُرنای آسمان با غرور خندید: «هه‌هه‌هه...چمنزاری فانگ ژنگ، می‌دونی این کوه بلورین چیه؟ این‌خش‌خش همون کوهِ دانگ هون توی افسانه‌های رن زوئه.»
فانگ ژنگ فریادی‌سبز از سر شگفتی‌احساس کشید: «کوه دانگ هون!»
آوازهٔ «افسانه‌های رن زو» در سراسر‌مقایسه جهان پیچیده بود و فانگ ژنگ طبیعتاً‌ناگهان این کوهِ پرآوازهٔ دانگ هون را می‌شناخت.
سرورْ دُرنای آسمان ادامه داد: «هر موجود زنده‌ای که وارد محدودهٔ کوه دانگ هون بشه، روحش‌می‌توانستند شوک شدیدی به خودش می‌بینه. هر چی به قله نزدیک‌تر بشن، قدرت این شوک بیشتر میشه.معطلی خیلی از موجودات زنده روحِ قدرتمندی ندارن و معمولاً وقتی به نیمه‌های کوه می‌رسن، روحشون متلاشی میشه.»
«طبیعتاً این یه میراثِ جناح حقه و به اندازهٔ میراثِ جناح اهریمنی خطرناک نیست. جانِ سرزمین از قبل قدرت‌رنگارنگ کوه دانگ هون رو سرکوب کرده و به شما شاگردای نخبه فرصت داده تا به قله صعود کنید. اگه‌قلمرو کسی نتونه ادامه بده، جانِ سرزمین اونو به بیرون می‌فرسته. به عبارت دیگه، هیچ خطری جونتون رو تهدید نمی‌کنه.»
لحن سرورْ دُرنای آسمان جدی‌می‌خورد شد: «فانگ ژنگ، چیزی که می‌خوام‌علف‌ها بگم خیلی مهمه، خوب گوش کن!»
«تو توی سنِ کم نابودیِ کل خاندانت رو تجربه کردی و قاتل هم برادر بزرگِ خودت بود. تو برای انتقام‌کسی مصممی و ارادهٔ محکمی داری. جونِ سالم به در بردن از این اتفاقِ وحشتناک، روحت رو آبدیده کرده تا از‌درونش هم‌سن‌وسالات قوی‌تر بشه. اما هنوز هم در مقایسه با کسایی مثل فنگ جین هوانگ و شیائو چی شینگ فاصلهٔ زیادی داری.»
«اما نیازی نیست ناامید بشی، نبوغِ نقشهٔ سرور هه فنگ یانگ دقیقاً همین‌جاست. اون از‌رفتن روش‌های مخفی برای احیای "ککِ پرورشِ جان" استفاده کرد. حالا، من از روحِ خودم برای‌دیگه حمایت از تو استفاده می‌کنم و تو رو به سمت قلهٔ کوه دانگ هون بالا می‌کشم!»
سرورْ دُرنای آسمان استاد گویی رتبه پنج بود. او در طول عمر طولانی‌اش سختی‌های‌ملایم بی‌شماری را پشت سر گذاشته و تجربه‌های فراوانی اندوخته بود؛ از این رو، قدرتِ‌بلورینِ روحش طبیعتاً بسیار فراتر از شاگردانی چون فنگ جین هوانگ و شیائو چی شینگ بود.
این نوابغ شاید در اوج جوانی بودند و آینده‌ای‌ایستاده بی‌کران پیش رو داشتند، اما در حال حاضر، بنیانِ روحشان‌رنگارنگ به هیچ وجه قابل قیاس با سرورْ دُرنای آسمان نبود.
فانگ ژنگ که هم خوشحال و هم نگران بود، پرسید:کوچک «با کمک شما استاد، من شانس پیروزی دارم. اما اگه این‌طوری‌قله تقلب کنیم، بی‌انصافی نیست؟ اگه بقیهٔ جاودانه‌ها بفهمن، باید چی‌کار کنیم؟»
سرورْ دُرنای آسمان پوزخندی زد و او را سرزنش کرد: «پسرجونِ احمق، این تقلب نیست، بلکه توانایی و استعداده. ما با توانایی و استعدادِ خودمون داریم میراثِ جاودانه رو‌احمق به دست میاریم. این کاملاً عادلانه‌ست! نگران نباش، فرقهٔ درنای جاودان پشتته و با وجود حمایتِ سرور هه فنگ یانگ، بقیهٔ جاودانه‌ها کاری علیهت نمی‌کنن. تازه، جاودانه‌ها اصلاً نمی‌تونن‌برات وارد سرزمین متبرک بشن. اگه پاشون رو اونجا بذارن، با ضدحملهٔ جانِ سرزمین روبه‌رو میشن؛ برای همین حتی اگه بویی هم ببرن، فقط می‌تونن با دستای بسته تماشا کنن! هاهه‌هه‌ها!»
فانگ ژنگ با تعجب‌چشم پرسید: «جانِ سرزمین این‌قدر شگفت‌انگیزه؟ایستاده حتی جاودانه‌ها هم حریفش نمیشن؟»
سرورْ دُرنای آسمان خندید: «یه طرف با تمام توان می‌جنگه، در حالی که طرفِ دیگه مجبوره خودش رو محدود‌رنگارنگ کنه... تازه، جانِ سرزمین با سرزمین متبرک یکی شده، و توی سرزمین متبرک، جانِ سرزمین مثل یه خدای جاودانه‌ست‌قلمرو که می‌تونه کل اونجا رو کنترل کنه. به دست گرفتنِ کنترلِ جانِ سرزمین، یعنی به دست گرفتنِ کنترلِ سرزمین متبرک.»
فانگ ژنگ ناگهان متوجه موضوع‌پیکره‌ها شد: «آها! فهمیدم، اون دختر‌کوچک کوچولویی که دیدیم همون جانِ سرزمینه!»
سرورْ دُرنای آسمان قاه‌قاه خندید: «هاهه‌هه‌ها! شاگرد، بالاخره دوزاریت افتاد، پس اون‌قدرها هم خنگ نیستی. درسته، اون دختر کوچولو همون جانِ سرزمین هو جاودانه‌ست. حالا با شجاعت به جلو حرکت کن. بالا رفتن از این کوه دانگ‌دانگ هون بی‌نهایت سخته و حداقل یه سالی زمان می‌بره. محض احتیاط، من از الان به بعد زیاد حرف نمی‌زنم و فقط مخفیانه بهت کمک می‌کنم. با کمکِ من، حداقل هشتاد درصد شانس برای تصاحبِ میراثِ هو جاودانه‌شبه داری! به محض اینکه میراثِ هو جاودانه رو به دست بیاری، می‌تونی با سرعتِ برق‌وباد پیشرفت کنی، از فرش به عرش برسی و ره صدساله رو یه شبه بری. این یعنی صعود به آسمان‌ها فقط با یه قدم!»
برقِ شجاعت و اراده‌ای راسخ در چشمانِ جسورِ‌پهناور فانگ ژنگ درخشید و گفت: «فهمیدم استاد! من‌می‌افتادند تمامِ تلاشم رو می‌کنم و شما رو ناامید نمی‌کنم!»
سرورْ دُرنای آسمان با یک جمله فانگ ژنگ‌پهناور را به پیش راند و خونش را به جوش‌گل‌های آورد: «برو، چشمِ تمامِ فرقهٔ درنای جاودان به توئه.»
فانگ ژنگ‌بالا سرشار از انرژی‌پیکره‌ها و انگیزه شد!