چپتر 347: این چه سطحی از تبحر در مسیر بردگی است!
0واق واق واق!
صدای واق‌واقِ‌لحظات خشمگینِ سگ‌ها‌تجربه بی‌وقفه طنین‌انداز می‌شد.
ده‌ها سگ در نبردی وحشیانه درگیر بودند؛ یک سو پرتعداد اما با آرایشی‌لحظات پراکنده بود. سوی دیگر تعداد کمتری داشتند، اما در آرایشی منسجم قرار گرفته و‌سرد افزون بر آن، تاکتیک‌های جنگی چون دفاع، عقب‌نشینی و حمله را به نمایش می‌گذاشتند.
فانگ یوان که روی تپه‌ای در آن‌بودن حوالی ایستاده بود، بر تمام میدان نبرد‌شدید اشراف داشت و سگ‌هایش را فرماندهی می‌کرد.
این دهمین نبرد‌شصت او در میراث‌بگذرم شاه چوان بود.
با تکیه بر تجربهٔ فراوان و درکش‌اهریمنی از میراث شاه چوان، تمام این مسیر‌رقابت را بی‌هیچ پیشامدی به سرعت طی کرده بود.
نبرد پنج دقیقهٔ‌کنم دیگر به طول انجامید‌شصت و سپس پایان یافت.
در سراسر میدان نبرد، نوزده سگ‌اهریمنی همچنان سرپا بودند که همگی حاصلِ‌اصلحه اندوختهٔ دشوارِ فانگ یوان به شمار می‌رفتند.
فانگ یوان به آرامی‌دوام نفسی کدر بیرون داد،بخواهید ذهنش اندکی احساس خستگی می‌کرد.
«توی میراث شاه چوان، هر ده دور نبرد، سختی به شدت بالا می‌ره. این‌رقابت بار از بیست‌وهشت سگ استفاده کردم اما مجبور شدم نُه تاشون رو فدا کنم‌باشه تا جلوی حملهٔ نزدیک به شصت سگ دوام بیارم و از این سد بگذرم.»
راستش را بخواهید، فانگ یوان‌حملهٔ در طول این مسیر لحظات‌بگذرم دلهره‌آوری را تجربه کرده بود.
«سه شاه، استادان گوی اهریمنی بودن. میراث اهریمنی همیشه پیرو قانون‌بقای بقای اصلحه؛ یه رقابت شدید و سرد. همین دور باید برای‌دنبال حذف بیشترِ اونایی که دنبال سودجوییِ مفت و مجانی‌ان کافی باشه.»
استادان گوی بی‌شماری از جناح حق و اهریمنی در کوه سان‌تجربه چا حضور داشتند. هر بار که میراث سه شاه باز می‌شد،شدید شمار زیادی از استادان گو سرازیر می‌شدند تا بخت خود را بیازمایند.
با وجود این، فرقی نمی‌کرد کدام یک از میراث‌های‌همیشه سه شاه باشد، همگی به شدت سخت‌گیرانه بودند. سه‌باید شاه برای انتخاب مناسب‌ترین وارث، سدهای بلندی بنا کرده بودند.
در میان سه شاه، شاه چوان استاد گوی مسیر بردگی، شاه‌راستش شین استاد گوی مسیر پالایش و شاه بائو استاد گوی مسیر‌قانون آتش بود. وارثانِ برگزیدهٔ آن‌ها نیز طبیعتاً باید پیرو همین مسیرها می‌بودند.
سختیِ ده دورِ نخست،استادان بیشترِ استادان گوی مسیرهای‌همیشه دیگر را بی‌رحمانه حذف می‌کرد.
در دور سی‌ام،شصت هیچ استاد گویی از‌راستش مسیرهای دیگر باقی نمی‌ماند.
در دور پنجاهم،دلهره‌آوری بازماندگان همگی نخبگان و‌اهریمنی نوابغِ همین مسیرها می‌بودند.
در دور هفتادم،کنم تنها خبرگانی با‌نزدیک بنیان‌های ژرف باقی می‌ماندند.
افراد بسیار اندکی می‌توانستند به‌گوی دور نودم برسند که تعدادشان‌قانون به انگشتان دو دست هم نمی‌رسید.
به ویژه از دور نودم تا صدم، یعنی ده دورِ‌دلهره‌آوری پایانی، سختی‌ها به شدت طاقت‌فرسا و همچون شکافی آسمانی غیرقابل‌عبور‌اصلحه بودند. حتی هیولایی چون فانگ یوان نیز نمی‌توانست از آن بگذرد.
در زندگی پیشین او، میراث سه شاه نزدیک به ده سال‌قانون پابرجا ماند. افراد بی‌شماری در آن درگیر شدند؛ چه از جناح‌اونایی اهریمنی و چه از جناح حق، چه قهرمانان و چه شروران.
اما اکنون، هنوز حتی یک سال از پیدایش میراث سه شاه‌راستش نگذشته و در مرحلهٔ آغازینِ خود بود. برای بسیاری از افراد، همین‌بقای که می‌توانستند از دوازده سد عبور کنند، دستاوردی شگفت‌انگیز به شمار می‌رفت.
با رسیدن به مرحلهٔ میانی، شرکت‌کنندگان ادامه دادن از حوالی‌قانون سد پنجاهم را دشوار می‌یافتند؛ از این رو تجربیاتشان را‌بیشترِ با یکدیگر در میان گذاشته و قواعد بسیاری را استخراج می‌کردند.
در مرحلهٔ پایانی، بیشتر شرکت‌کنندگان در حوالی سد هفتادم تا هشتادم متوقف می‌شدند.گوی تنها شمار بسیار اندکی در دور نودم دست‌وپنجه نرم می‌کردند. این افراد غالباً استادان‌حذف گوی رتبه ۵ بودند و هر حرکتشان نگاه‌های بسیاری را به خود جلب می‌کرد.
و در دورهٔ نهایی،تجربه چهره‌های اسرارآمیزِ بسیاری از جاودانه‌های‌همیشه رتبه ۶ نیز پدیدار می‌گشتند.
فانگ یوان بیشترِ بخش‌ها را به وضوح‌شصت به یاد داشت. البته، بخش‌های مبهمی نیز‌دلهره‌آوری وجود داشت که صرفاً جزئیاتی کم‌اهمیت بودند.
او درک‌دلهره‌آوری عمیقی از میراث‌گوی سه شاه داشت.
می‌دانست مهم نیست کدام میراث را‌بگذرم انتخاب کند، با قدرتی که داشت‌استادان تنها می‌توانست تا دور نودم پیش برود.
پس از دور نودم، سدها تماماً به‌اهریمنی گونه‌ای بودند که تنها استادان گوی رتبه‌رقابت ۵ شانسی برای عبور از آن‌ها داشتند.
فانگ یوان می‌دانست که تزکیه تا‌نزدیک رتبه ۵ برای او بسیار دشوار‌بخواهید خواهد بود. ده سال مطلقاً کافی نبود.
دلیل این امر تنها این نبود که هرچه‌همیشه استاد گو بالاتر می‌رفت تزکیه دشوارتر می‌شد، بلکه‌همین به خاطر زنجرهٔ بهار و پاییز نیز بود.
در این سرزمین متبرکِ جاودانه، جریان‌بگذرم زمان تندتر بود که سرعتِ بازیابیِ‌استادان زنجرهٔ بهار و پاییز را شدت می‌بخشید.
این تهدیدی‌لحظات عظیم برای او‌استادان به شمار می‌رفت.
قدرت آسمانی بار دیگر فرود‌حملهٔ آمد و درخشش نوری، دیدگان‌بگذرم فانگ یوان را فرا گرفت.
در کسری از ثانیه، خود‌گوی را در مکانی غریب یافت‌قانون که به آنجا منتقل شده بود.
میدان دید او مانند ده دور پیشین واضح‌بخواهید نبود، محیط اطراف از مِهی خاکستری و غلیظ‌همیشه آکنده بود که تشخیص جهت‌ها را نیز ناممکن می‌ساخت.
به جز زنجرهٔ بهار و‌استادان پاییزِ رتبه ۶، هیچ‌یک از دیگر‌قانون کرم‌های گوی او قابل استفاده نبودند.
نوزده سگ در اطرافش قدم‌حملهٔ می‌زدند، اما از گوی بردگی سگ‌راستش تنها ارتباطی محو باقی مانده بود.
با وجود این، فانگ یوان دستپاچه نشد؛ او‌همیشه به خوبی می‌دانست که از دور دهم به‌همین بعد، میراث به هر چالشگر قدرت انتخاب می‌دهد.
با آرامش ایستاد و‌دوام دیری نپایید که توانست‌بخواهید اوضاع را تشخیص دهد.
در اعماق مهِ سمت چپش، درخشش نارنجی‌رنگی به چشم‌همیشه می‌خورد، گویی کسی فانوسی را روشن کرده باشد. این‌باید نور با صدایی همراه بود؛ صدای واضحِ واق‌واقِ یک سگ.
پیش رویش سایهٔ سیاه و نامشخصی‌نزدیک از یک انسان قرار داشت که هم‌لحظات نزدیک به نظر می‌رسید و هم دور.
در سمت راستش، در اعماق‌گوی مهِ خاکستری، گلوله‌ای از آذرخشِ‌قانون آبی‌رنگ جرقه می‌زد و ترق‌توروق می‌کرد.
فانگ یوان اندیشید: «نور نارنجی نمایانگر سگ آکیتای داوودیه. این سگ از سگ‌های معمولیِ همراهم وفادارتره، کنترلش آسونه‌قانون و می‌تونه تاکتیک‌های جنگیِ ظریفی رو اجرا کنه. نور آبی باید سگ نماد آذرخش باشه؛ سرعتش خیلی بالاست،بی‌شماری دو برابر سریع‌تر از سگ‌های معمولی. و اون سایهٔ سیاه هم باید حریفم باشه، یه استاد گوی دیگه.»
این‌ها همگی راهنمایی‌هایی بودند‌تجربه که میراث شاه چوان‌بودن در اختیار او قرار می‌داد.
وقتی شخصی برای نخستین بار وارد می‌شد، دیدش تار بود‌بگذرم و تنها می‌توانست راهش را از میان مانع کورمال‌کورمال پیدا‌همیشه کند؛ از این رو قادر نبود سودمندترین انتخاب را داشته باشد.
با وجود این، فانگ یوان به‌خوبی آگاه بود؛ چه سگ‌قانون آکیتای داوودی، چه سگ نماد آذرخش و چه استاد گو،بیشترِ همگی در کنار چالش بودن، فرصت نیز به شمار می‌رفتند.
فانگ یوان تنها لحظه‌ای کوتاه تأمل کرد‌راستش و با نادیده گرفتن مسیرهای چپ و‌اهریمنی راست، مستقیم رو به جلو گام برداشت.
همان‌طور که پیش می‌رفت، مه خاکستری رفته‌رفته‌اهریمنی رقیق‌تر و دیدش شفاف‌تر می‌شد. هم‌زمان، تسلطش بر‌شدید آن نوزده گویِ بردگیِ سگ نیز افزایش می‌یافت.
مه خاکستری درکنم سمت چپ و‌نزدیک راستش غلیظ‌تر گشت.
هان بو لیو بی‌حرکت ایستاده بود‌اهریمنی و با آرامش به شخصی که‌اصلحه از میان مه بیرون می‌آمد، نگاه می‌کرد.
هان بو لیو چهل و هشت سال داشت. او استاد گویی‌تجربه از جناح حق با تزکیهٔ رتبه چهار مرحله میانی بود که‌شدید پیش از این بارها به میراث شاه چوان قدم گذاشته بود.
این امر سبب می‌شد تا درک عمیقی از میراث شاه چوان‌قانون داشته باشد. اکنون، با دیدنِ قامت فانگ یوان که در میان‌اونایی مه آرام‌آرام به سویش می‌آمد، در دم فهمید که حریفش اوست.
با وجود این،کنم کمترین اضطرابی در‌نزدیک وجودش راه نیافت.
او استاد گوی مسیر بردگی بود‌اهریمنی و در میراث شاه چوان، همچون‌اصلحه ماهی در آب احساس راحتی می‌کرد.
در این محیط خاص، اندوخته‌های پیشین استادان گو هیچ ارزشی نداشت. آن‌ها‌استادان برای مبارزه تنها مجاز به استفاده از گوهایی بودند که میراث در‌همین اختیارشان می‌گذاشت. بدین ترتیب، اختلاف میان سطوح تزکیه به شدت کاهش می‌یافت.
«این یارو واقعاً بدشانسه که به پست من‌بودن خورده. تمام تلاشم رو می‌کنم تا با کمترین تلفات‌همین شکستش بدم. بعدش یه‌راست می‌زنم به دل مانع بیست‌ودوم.»
هان بو لیو اعتمادبه‌نفس بالایی داشت. او در تلاش قبلی‌اش تا مانع بیست‌ویکم پیشروی‌دلهره‌آوری کرده بود. چنین دستاوردی در میان هم‌رده‌هایش بی‌نظیر به شمار می‌رفت و حتی او‌همین را از بسیاری از استادان گوی رتبه چهار مرحله بالایی و مرحله اوج برتر می‌ساخت.
فانگ یوان از میان مه قدم‌اهریمنی بیرون گذاشت؛ چشمانش به تاریکیِ مغاک‌اصلحه و رخسارش به آرامشِ آب بود.
با پدیدار شدنِ وحشت‌دوام در چهره‌اش، مردمک‌های هان بو‌لحظات لیو به سرعت تنگ شد.
«این شاه‌جانورِ کوچیکه!»
در دم‌فدا اضطراب و وحشت‌حملهٔ به جانش افتاد.
هرچند زمان زیادی از ورود فانگ یوان به کوه سان چا نمی‌گذشت،اصلحه اما او با تزکیهٔ مرحله آغازین خود، جانِ سه استاد گوی مرحله‌مفت میانی را گرفته بود. هیبتش رعب‌آور بود و آوازهٔ بی‌رحمی‌اش همه‌جا پیچیده بود.
هان بو لیو نیز در مرحله میانی قرار‌بخواهید داشت، اما خودش به‌خوبی می‌دانست که قدرت نبردش هرگز‌پیرو با کسانی چون ببر آسمان و دیگران قابل‌قیاس نیست.
اما خیلی زود، هان بو لیو به خود آمد: «اینجا سرزمین متبرکِ جاودانه‌ست، نه دنیای بیرون! توی این‌باید مرحله، ما فقط می‌تونیم از گوی بردگی سگ استفاده کنیم. شاه‌جانورِ کوچیک نمی‌تونه از مجموعه گوهای خودش استفاده‌سرازیر کنه! اون توی مسیر قدرت تزکیه می‌کنه و خیلی هم جوونه، چطور ممکنه تبحری توی مسیر بردگی داشته باشه؟»
چشمان هان بو لیو از شدت شعف و طمع برقی زد و در ذهنش فریاد کشید:استادان «آهاهاها، این یه فرصت طلایی از طرف آسمانه! با کشتن شاه‌جانورِ کوچیک، می‌تونم حسابی اسم‌ورسم درکنم.بیشترِ با برداشتن کرم‌های گو و فروختنشون هم می‌تونم کلی سنگ ازلی به جیب بزنم! سگ‌ها، حمله!»
میراث‌های جناح حق ملایم بودند و معمولاً‌بودن به مرگ و میر ختم نمی‌شدند. گاه‌شدید حتی در صورت شکست، شخص دست‌خالی بازنمی‌گشت.
اما میراث شاه‌شصت چوان، میراثی از‌بگذرم جناح اهریمنی بود.
در اینجا، کشتار آزاد‌تجربه بود و مرگ امری‌بودن عادی به شمار می‌رفت.
حیاتی‌ترین نکته این بود که در این سرزمین متبرکِ جاودانه، استادان گو‌بخواهید قادر به استفاده از کرم‌های گوی خود نبودند. این بدان معنا بود‌اصلحه که در صورت مرگ، استاد گو نمی‌توانست کرم‌هایش را وادار به خودتخریبی کند.
استادان گوی حاضر در کوه‌گوی سان چا، پیش‌تر در خلال مبارزات‌بقای به این حقیقت پی برده بودند.
همین امر به‌شصت افزایش چشمگیر آمار تلفات‌راستش در این میراث انجامید!
در دنیای بیرون، استادان گو می‌توانستند پیش از مرگ، کرم‌های گوی خود را نابود کنند تا‌سرد به دست دشمن نیفتد؛ به همین دلیل غنائم حاصل از نبردها بسیار ناچیز بود. اما در اینجا،حضور با مرگ استاد گو، کرم‌هایش سالم باقی می‌ماند. این موضوع، افراد را به ارتکاب جنایت وسوسه می‌کرد!
اگر هان بو لیو جانِ فانگ یوان را می‌گرفت، تقریباً تمام‌راستش کرم‌های گوی او به جا می‌ماند. چنین غنائم عظیمی سبب شد‌قانون تا هان بو لیو بی‌هیچ پرده‌پوشی، نیتِ قتلِ خود را آشکار سازد.
با اراده‌ای از سوی‌استادان او، یازده سگ به‌همیشه سوی فانگ یوان یورش بردند.
واق واق واق!
سگ‌ها وحشیانه پارس‌دلهره‌آوری می‌کردند و توقف‌ناپذیر‌گوی به نظر می‌رسیدند.
فانگ یوان کاملاً بی‌تفاوت بود. او‌نزدیک صبر کرد تا سگ‌ها به او نزدیک‌لحظات شوند و سپس دستش را تکان داد.
با این اشارهٔ کوچک،استادان نوزده سگ از درون مه‌پیرو خاکستریِ پشت سرش بیرون جهیدند.
«نوزده تا؟» هان بو لیو‌بیارم چنان شوکه شد که چشمانش‌دلهره‌آوری می‌رفت تا از حدقه بیرون بزند.
«چطور ممکنه این‌قدر‌دلهره‌آوری زیاد باشن؟!» سراسر وجودش‌اهریمنی را ناباوری فرا گرفت.
او استاد گوی مسیر بردگی بود و در فرماندهیِ سگ‌ها‌بگذرم تجربه‌ای فراوان داشت، اما با وجود تمام تلاش‌هایش، پس از‌همیشه پایان دور دهم تنها یازده سگ برایش باقی مانده بود.
اما شاه‌جانورِ کوچک، این استاد گوی‌اهریمنی مسیر قدرت، نوزده سگ در اختیار‌اصلحه داشت؟ دقیقاً هشت سگ بیشتر از او!
این دیگر چه‌شصت سطحی از تبحر‌بگذرم در مسیر بردگی بود!
«نه! غیرممکنه! حتماً شانس آورده، وگرنه چطور ممکنه این‌همه سگ‌پیرو براش باقی مونده باشه؟ نبردِ واقعی تازه شروع شده. بهت‌حذف نشون می‌دم مهارت فرماندهیِ یه استاد گوی مسیر بردگی یعنی چی!»
هان بو لیو ذهن خود‌حملهٔ را آرام کرد و خیلی‌بگذرم زود، روحیه‌اش برای مبارزه شعله‌ور شد.
به گمان او، شاه‌جانورِ کوچک بسیار جوان بود و‌پیرو فارغ از اینکه چقدر نابغه باشد، محال بود بتواند در‌حذف هر دو مسیر قدرت و بردگی به‌طور هم‌زمان پیشرفت کند.
«هوم؟ یه نقطه ضعف.»دوام فانگ یوان از همان ابتدا‌لحظات حریفش را زیر نظر داشت.
با دیدنِ تزلزل و دگرگونی در چهرهٔ هان بو لیو،پیرو بی‌درنگ این فرصتِ زودگذر را غنیمت شمرد و با قاطعیت، چند‌بیشترِ سگِ قدرتمندتر را برای تشکیلِ آرایشِ تهاجمیِ پیکان به حرکت درآورد.
لحظه‌ای بعد، این‌کنم «پیکان» ناگهان آرایش حریف‌شصت را در هم شکست.
«ای وای!» قلب هان‌استادان بو لیو هری ریخت و‌پیرو سراسیمه به کنترل سگ‌هایش پرداخت.
اما مگر فانگ یوان چنین فرصتی به او می‌داد؟ سگ‌های باقی‌مانده‌اش دو‌استادان کمانِ بی‌نقص تشکیل دادند و از چپ و راست، آرایش حریف را‌همین محاصره کرده و در یک چشم‌به‌هم‌زدن، کنترل اوضاع را به دست گرفتند!