چپتر 1746: خیانت بای نینگ بینگ
0هرچند لو وِی یین هیچ حرکت‌برای کشندهٔ تهاجمی در اختیار نداشت، اما‌خودش در جنبه‌های دیگر فوق‌العاده قدرتمند بود.
او حملاتِ خشمگینِ جاودانه‌های جنوب و شمال‌سرِ را به‌راحتی دفع کرد و حتی فانگ یوان‌دوران نیز نتوانست در برابرش کاری از پیش ببرد.
بسیاری از جاودانه‌های دربار آسمانی که با‌بردند تمامِ دقت نظاره‌گر بودند، لب به تحسین گشودند:لبریز «به‌راستی که شایستهٔ عنوانِ وارثِ بهشتِ زمین است!»
در مدتی کوتاه، لو وِی یین به‌تنهایی حملاتِ دیوانه‌وارِ جاودانه‌های‌گویِ جنوب و شمال را سد کرده بود. تقریباً هیچ‌یک از‌سازد جاودانه‌های حاضرِ دربار آسمانی قادر به انجامِ چنین کاری نبودند!
تازه در این لحظه، جاودانه‌های‌داده جنوب و شمال به قدرتِ‌بسیار لو وِی یین پی بردند!
با وجودِ نداشتنِ روش‌های تهاجمی، قدرتِ‌جناحِ همه‌جانبهٔ لو وِی یین همچنان فراتر‌قلبِ از لی هوانگ و چن یی بود.
جاودانه‌های جنوب و شمال لبریز از کینه‌بردند نسبت به لو وِی یین بودند؛ کینه‌ای که‌لبریز بارها شدیدتر از نفرتشان به فانگ یوان بود!
چرا که حضور لو وِی یین، آخرین امیدشان را‌شدنِ نابود کرده بود. فانگ یوان و دیگران دیوانه‌وار یورش‌انسانی می‌بردند، اما او به‌تنهایی تمامِ حملات را سد می‌کرد.
دوک لونگ که در آن لحظه با دی زانگ‌جانبِ شنگ درگیر بود، با صدای بلند خندید: «هاهاها.» لو‌اتفاق وِی یین به‌جای او، اوضاع را نجات داده بود.
برای دوک لونگ، دریافتِ کمک از جانبِ‌سرِ لو وِی یین بسیار مسرت‌بخش‌تر از آن‌مردم بود که خودش شخصاً وارد عمل شود.
زیرا این اتفاق نشان‌این می‌داد که جناحِ بهشتِ زمین‌نداشتنِ سرِ تسلیم فرود آورده است.
«این همان قلبِ تپندهٔ مردم است. در آن دوران، با پدیدار شدنِ گویِ تقدیر، والامقامِ جاودانِ‌تکیه خاستگاه ازلی به آن تکیه کرد تا ذهنِ بسیاری از جاودانه‌های انسانی را دگرگون سازد و‌تقدیری روحیهٔ مقاومت در برابر دشمنِ مشترکمان را بیدار کند. اکنون نیز همان تاریخ در حالِ تکرار است!»
گویِ تقدیری که‌اوضاع آسیب دیده باشد،برای شایستهٔ تکریم نبود.
اما گویِ تقدیرِ کامل، درست‌می‌داد مانندِ آنچه در تاریخ ثبت‌آورده شده بود، پرچمی برافراشته محسوب می‌شد!
اهمیتِ آن برای بشریت،این بسیار فراتر از توانایی‌های‌وجودِ ذاتیِ خودِ کرم بود.
این گو نمادِ‌همان حمایتِ مردم و‌مردم جریانِ آینده بود.
تغییر دادنِ قلبِ انسان‌ها دشوار بود، اما دربار آسمانی گویِ تقدیر را در‌شخصاً اختیار داشت و می‌توانست افکارِ تقابل را از ذهنِ جاودانه‌های دشمنِ بی‌شماری پاک کند‌قلبِ و حتی آنان را وادارد تا به جبههٔ خود خیانت کرده و تسلیم شوند!
با این کار، دربار آسمانی‌می‌داد و قارهٔ مرکزی از زحمت‌آورده و دردسرهای عظیمی در امان می‌ماندند.
دوک لونگ از انتخابِ هوشمندانهٔ پری زی وِی عمیقاً سپاسگزار بود؛همه‌جانبهٔ با به کارگیریِ حرکتِ کشندهٔ «دیدگانِ همگان»، تمامِ این صحنه‌ها در سرتاسرِ‌حضور قارهٔ مرکزی و حتی چهار منطقهٔ دیگر و دو آسمان پخش می‌شد.
موضع‌گیریِ لو وِی یین یک نشانه بود؛ او آغازگرِ جریانی بود‌تقدیر که در آینده، شمارِ زیادی از جاودانه‌ها را به تسلیم واداشته‌مقاومت و وادار می‌کرد تا در برابرِ دربار آسمانی سرِ تعظیم فرود آورند.
تأثیرِ یک پیشگام، بی‌حدومرز بود.
به‌ویژه زمانی که این‌نشان شخص لو وِی یین‌تسلیم بود: وارثِ بهشتِ زمین.
در آینده، هنگامی که بسیاری از جاودانه‌ها برای تسلیم شدن یا نشدن دچار‌فراتر تردید می‌شدند، با خود می‌اندیشیدند: «حتی لو وِی یین، وارثِ بهشتِ زمین، جبهه‌اش‌نابود را تغییر داد، پس چه ایرادی دارد اگر من هم همین کار را بکنم؟»
بدین ترتیب، آن‌ها‌همان از این سدِ‌مردم ذهنی عبور می‌کردند.
اقدامِ لو وِی یین همچون‌داده طوفانی بی‌شکل بود که تأثیرش به‌مسرت‌بخش‌تر تمامِ نقاطِ قارهٔ مرکزی گسترش می‌یافت.
جاودانه‌های مناطقِ دیگر که‌نشان از پیش آمادهٔ عقب‌نشینی بودند،فرود اکنون با سرعتی دوچندان می‌گریختند.
هم‌زمان در مقرِ خانهٔ‌این انسِ جان، ژائو لیان یون‌نداشتنِ آمادهٔ حرکت به نظر می‌رسید.
بو ژن زی با لحنی‌تپندهٔ نصیحت‌گونه گفت: «پری لیان یون،گویِ کجا می‌روید؟ بیرون بی‌نهایت خطرناک است.»
ژائو لیان یون لبخند زد: «من محافظتِ گوی عشق رو‌بسیار دارم و دشمنا الان از ترس دارن فرار می‌کنن. اگه می‌خوایم‌جناحِ سهمی تو این پیروزی داشته باشیم، مگه الان بهترین وقتش نیست؟»
دیری نپایید که چند تن از‌جناحِ بزرگانِ اعظمِ خانهٔ انسِ جان، با‌قلبِ خواستهٔ ژائو لیان یون موافقت کردند.
در نبردِ پرآشوبِ پیشین در قارهٔ مرکزی، انواعِ هیولاها و اهریمنان پدیدار شده و به نبرد‌کینه پرداخته بودند که حاصلِ آن، ایجادِ هرج‌ومرج و بی‌نظمیِ مطلق بود. دربار آسمانی برای پیشبردِ طرحِ‌می‌کرد ترمیمِ خود، شمارِ زیادی از جاودانه‌های ده فرقهٔ بزرگِ باستانیِ قارهٔ مرکزی را بسیج کرده بود.
ده فرقهٔ بزرگِ باستانیِ قارهٔ مرکزی تضعیف شده بودند؛ آن‌ها‌گویِ چاره‌ای نداشتند جز اینکه از بسیاری از قلمروها و منابعِ‌سازد خود دست بکشند و خردمندانه، حالتِ تدافعی به خود بگیرند.
اکنون، جاودانه‌هایی که محافظت از مناطقِ مختلف را بر عهده داشتند، با‌خودش مشاهدهٔ اوضاع از طریقِ حرکتِ کشندهٔ «دیدگانِ همگان»، متوجهِ تغییرِ جریانِ نبرد‌فرود شدند. بسیاری از خبرگانِ باتجربه دریافتند که زمانِ ضدحمله فرا رسیده است!
«این حرامیانی را که جرئت‌می‌داد کردند به قارهٔ مرکزیِ ما‌آورده تجاوز کنند، از دم تیغ بگذرانید!»
«بکشیدشون! این پست‌فطرتا رو‌این جوری له کنید که‌وجودِ از ترس قالب تهی کنن!»
«آه... این خشمِ‌همان فروخورده رو سرِ‌مردم همه‌تون خالی می‌کنم!»
با پیشگامیِ ده فرقهٔ بزرگِ باستانیِ قارهٔ مرکزی، امواجِ ضدحملات آغاز گشت. بقایایِ نیروهای جناحِ حق،شود جناحِ اهریمنی و جاودانه‌های تنهایِ مستقر در نقاطِ مختلفِ قارهٔ مرکزی واردِ عمل شدند و ضمنِ بازپس‌گیریِ‌گویِ سریعِ قلمروهای ازدست‌رفته، به جاودانه‌های چهار منطقهٔ دیگر که هنوز در قارهٔ مرکزی حضور داشتند، یورش بردند.
جاودانه‌های چهار منطقه قدم‌به‌قدم عقب‌می‌داد رانده می‌شدند و در این‌آورده میان، برخی نیز جان می‌باختند.
جاودانه‌های قارهٔ مرکزیِ مستقر در سرزمینِ‌قدرتِ متبرکِ خطاناپذیر، با تماشایِ تمامِ این‌همچنان صحنه‌های نبرد، بی‌درنگ روحیه‌ای مضاعف گرفتند.
اوضاع برای فانگ‌همان یوان و همراهانش،مردم لحظه‌به‌لحظه خطرناک‌تر می‌شد.
دوک لونگ بسیار خشنود بود.
این همان صحنه‌ای‌اتفاق بود که انتظارِ‌جناحِ دیدنش را می‌کشید.
با برافراشتنِ پرچمی به نامِ گویِ تقدیر،بردند تقریباً تمامِ جاودانه‌های قارهٔ مرکزی به خروش‌هوانگ آمده و با یکدیگر متحد شده بودند.
این نیروی یکپارچه، هولناک بود. صعودِ‌مردم بشریت در سوابقِ تاریخیِ دربار آسمانی، پیش‌تر‌جاودانِ این حقیقت را به اثبات رسانده بود.
در این لحظه، دوک لونگ با تمامِ وجود احساس می‌کرد که چرا هر‌شخصاً نسل از اعضای دربار آسمانی، عامدانه تا این حد بر گویِ تقدیر تمرکز‌همان می‌کردند؛ هدفِ آن‌ها تثبیتِ معنا و مفهومِ نهفته در پسِ این پرچم بود!
این پیامی از اعماقِ‌نشان روح و فراخوانی شدید و‌فرود مقاومت‌ناپذیر برای انجامِ وظیفه بود.
گویِ تقدیر به‌خودی‌خود تنها یک گویِ جاودانِ رتبه ۹ بود که حتی قابلیتِ استفادهٔ مستقیم را‌کینه نیز نداشت. اما در دستانِ دربار آسمانی، روح و عظمتی فراتر از ذاتش به آن بخشیده‌می‌کرد شده بود؛ نفوذی که با تکیه بر تاریخِ نژادِ انسان، به شکلی بی‌نهایت چندبرابر گشته بود.
با نگاهی به این‌قلبِ منظره، آیا نمی‌شد گفت که‌شدنِ وضعیتی شگفت‌انگیز رقم خورده است؟
کاربردِ عملیِ گویِ تقدیر، بسیار کمتر از دیگر گوهای جاودانِ رتبه ۹ نظیرِ گویِ‌وارد خرد بود. اما هنگامی که دربار آسمانی آن را به کار می‌گرفت، می‌توانست قلبِ انسان‌ها‌مردم را دگرگون سازد، نیروهای پراکنده را متحد کند و ارادهٔ همگان را به یکپارچگی برساند.
خیانتِ لو وِی یین...
پیش‌قدم شدنِ جیان یی شنگ، جاودانهٔ تنها، و‌وجودِ می لان گوانگ که از فرقه‌اش اخراج شده بود،نسبت برای اتحاد و کمین کردن علیه جاودانهٔ گنجینهٔ بزرگ...
ضدحملهٔ جاودانه‌های قارهٔ‌همان مرکزی با نمایندگیِ‌مردم ژائو لیان یون...
عقب‌نشینیِ جاودانه‌های چهار منطقهٔ دیگر‌داده با روحیه‌ای که بیش از هر‌مسرت‌بخش‌تر زمانِ دیگری در هم شکسته بود...
ایجادِ تمامِ این دگرگونی‌ها برای یک حرکتِ‌سرِ کشندهٔ جاودان غیرممکن بود، حتی اگر آن حرکت،دوران حرکتِ کشندهٔ رتبه ۹ «قلب‌های متحدِ مردم» می‌بود.
اما اکنون، دوک لونگ تنها‌لحظه با تکیه بر گویِ تقدیر‌روش‌های توانسته بود به این دستاوردها برسد.
استادان گو و جاودانه‌ها، گوها را پرورش می‌دادند، استفاده می‌کردند و پالایش می‌نمودند. اگر از دو جنبهٔ دیگر چشم‌پوشی کنیم‌سازد و تنها بر جنبهٔ «استفاده» تمرکز کنیم؛ نحوهٔ استفادهٔ دربار آسمانی از گویِ تقدیر، پیش از این مرزها را در‌درست هم شکسته و بسیار فراتر از محدودیت‌های خودِ گو رفته بود؛ آن‌ها به سطحی بی‌سابقه و متعالی دست یافته بودند!
تأملِ دقیق در‌اوضاع ماهیتِ این اقدام،برای حقیقتاً تکان‌دهنده بود.
جاودانه‌های دربار آسمانی از هر‌می‌داد سو یورش برده و حساب‌های‌آورده کهنهٔ خود را تسویه می‌کردند.
جاودانه‌های جنوب و شمال در محاصره گرفتار شده بودند؛ برخی‌روش‌های فریاد می‌کشیدند، برخی غرق در خون بودند، عده‌ای وحشت‌زده به هر‌نفرتشان سو می‌دویدند و شماری نیز با آرامش به پیشوازِ مرگ می‌رفتند.
سایه‌ای سنگین بر قلبِ فانگ یوان نیز سایه افکنده بود. او‌تقدیر قادر به درهم‌شکستنِ دفاعِ لو وِی یین نبود و برجِ ناظرِ‌مقاومت آسمان نیز تا این لحظه وضعیتِ خود را تثبیت کرده بود.
دوک لونگ عامدانه دی‌نجات زانگ شنگ را برای نبرد‌جانبِ به فاصله‌ای دور کشانده بود.
تقریباً تمامِ جاودانه‌های دربار آسمانی‌می‌داد با خود می‌اندیشیدند: «مسیرِ پیروزیِ‌آورده دشمن کاملاً مسدود شده است.»
«هاهاها... در نهایت، باز‌این هم این منم که‌وجودِ باید ورق رو برگردونم!»
درست در همین لحظه، صدایی‌تپندهٔ که برای فانگ یوان آشنا بود،تقدیر در سرتاسرِ میدانِ نبرد طنین‌انداز شد.
هم‌زمان، خانهٔ گویِ جاودانِ‌نجات کاخِ اژدها در پشتِ‌کمک برجِ ناظرِ آسمان پدیدار گشت!
فانگ یوان غرق در شگفتی شد:جناحِ «بای نینگ بینگ؟ چطور تونسته کنترلِ‌قلبِ کاخِ اژدها رو به دست بگیره؟»
دیگر جاودانه‌ها حتی بیش‌این از او در بهت‌وجودِ و حیرت فرو رفته بودند.
بای نینگ بینگ از مدت‌ها پیش حملهٔ غافلگیرانه‌اش را تدارک دیده بود؛والامقامِ در حالی که تمامِ جاودانه‌ها در بهت فرو رفته بودند، کاخِ اژدها دودِ‌مشترکمان غلیظی به بیرون پرتاب کرد که به سمتِ برجِ ناظرِ آسمان روانه شد.
گویی برجِ ناظرِ آسمان در باتلاقی گرفتار‌دریافتِ شده باشد؛ در این لحظهٔ حیاتی، جاودانه‌های‌وارد درونِ برج روشِ خود را فعال کردند.
حرکت کشندهٔ‌زیرا جاودان —نشان برجِ شبحِ شکست‌ناپذیر!
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، برج‌این ناظر آسمان به فرم شبح‌نداشتنِ درآمد و عملاً غیرقابل‌لمس شد.
بای نینگ بینگ پوزخند‌قلبِ زد: «فرم شبح، ههه. منو‌شدنِ خیلی دست‌کم گرفتید. جانِ اژدها!»
پسری که کنارش‌اوضاع ایستاده بود، خندید:برای «ارباب، تماشا کن!»
دود غلیظ برج ناظر آسمان را پوشاند. با‌تسلیم وجود اینکه برج به شبح تبدیل شده بود،پدیدار همچنان نتوانست جلوی نفوذ دود غلیظ را بگیرد.
نیروهای فانگ یوان مبهوت و شادمان شدند: «این...وجودِ حرکت کشندهٔ تهاجمی از مسیر رؤیاست؟!» در حالی که‌نسبت جاودانه‌های دربار آسمانی غرق در حیرت و خشم بودند.
هر دو‌آورده طرف سردرگم‌قلبِ بودند: «چه خبره؟»
با کمی‌به‌جای بازگشت به‌نجات عقب در زمان...
قاره مرکزی، غار اژدهای پنهان.
نبرد از پیش‌تازه به لحظهٔ تعیین‌کنندهٔ پیروزی‌بردند و شکست رسیده بود.
نیروهای کمکی دربار آسمانی‌قلبِ وضعیت چهار سردار اژدها‌پدیدار را بسیار بهبود بخشیدند.
اما جاودانه‌های رتبه ۸ دریای شرقی پیش‌دریافتِ از این انتظار این نیروهای کمکی را‌وارد می‌کشیدند و به آن‌ها واکنش نشان دادند.
آن‌ها وحشیانه جنگیدند‌اتفاق و نبرد را بیش‌سرِ از پیش داغ کردند.
چهار سردار اژدها همچنان درون کاخ اژدها پناه‌وجودِ گرفته بودند و نیروهای کمکی دربار آسمانی نمی‌توانستند در‌نسبت مدت کوتاهی از سد جاودانه‌های دریای شرقی عبور کنند.
اما درست در همین‌قلبِ لحظه، پیکری در حاشیهٔ‌پدیدار میدان نبرد پدیدار گشت.
او بای نینگ بینگ بود!
چن یی از تمهیدات والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین‌تسلیم بهره گرفته بود تا با استفاده از حرکت‌پدیدار کشندهٔ جاودانِ جابجایی کارما، حملهٔ جاودانه‌ها را سد کند.
فانگ یوان به‌سرعت بهترین‌این روش را برای مقابله‌وجودِ با این وضعیت یافته بود.
بای نینگ بینگ به فرمان فانگ‌مردم یوان حمله کرد و جابجایی کارما‌والامقامِ او را به نقطهٔ دیگری انتقال داد.
بای نینگ بینگ به مکانی که به‌دریافتِ آن منتقل شده بود نگاه کرد و‌وارد متوجه شد در موقعیت خطرناکی قرار دارد.
این یک میدان نبرد در سطح‌جناحِ رتبه ۸ بود و چنان شدتی داشت‌تپندهٔ که او نمی‌توانست در آن دخالت کند!
بای نینگ بینگ می‌خواست عقب‌نشینی کند، اما‌بردند چه جاودانه‌های دریای شرقی و چه جاودانه‌های دربار‌لبریز آسمانی، هر دو بی‌درنگ به او حمله کردند.
جاودانه‌های دربار آسمانی بای نینگ‌تپندهٔ بینگ را دشمن می‌دانستند و طبیعتاً‌تقدیر می‌خواستند او را از میان بردارند.
در همین حال، جاودانه‌های دریای شرقی نمی‌خواستند بای نینگ بینگ‌بسیار فرار کند و راز این مکان را فاش سازد، از‌می‌داد این رو قصد داشتند جانِ این شاهد عینی را بگیرند.
در دم، بای نینگ‌نشان بینگ در بحران مرگ‌تسلیم و زندگی گرفتار شد.
او عمیقاً از وضعیتش آگاه بود: «دردسر شد!»وجودِ حتی اگر به فرم بای شیانگ درمی‌آمد، در‌کینه برابر حرکات کشندهٔ جاودانه‌های رتبه ۸ هیچ فایده‌ای نداشت.
همان‌طور که مرگ بر او سایه می‌انداخت، ذره‌ای‌پدیدار نترسید. تنها احساس نارضایتی و تأسف می‌کرد و‌تکیه زیر لب زمزمه کرد: «یعنی تا همین‌جا بود؟»
در این لحظهٔ حیاتی،نجات ناگهان صدای معصومانه و‌کمک واضحی را شنید: «نه ارباب!»
کاخ اژدها لرزید و بای‌می‌داد نینگ بینگ را مستقیماً به‌آورده ژرف‌ترین بخش خود انتقال داد.
این صحنه تمام جاودانه‌های رتبه ۸قدرتِ حاضر در میدان نبرد را مبهوت کرد‌فراتر و نبرد حتی برای لحظه‌ای متوقف شد.
بای نینگ بینگ متوجه شد که شکل‌دوران عجیبی از حیات درون کاخ اژدها پیش روی‌ازلی او ایستاده است، پس پرسید: «تو... کی هستی؟»
او ظاهر پسربچه‌ای را داشت، اما روی سرش‌کمک شاخ و در پشتش دم دیده می‌شد. چشمانش‌شود به‌روشنی می‌درخشید و ظاهری بامزه و دوست‌داشتنی داشت.
او به بای نینگ بینگ نگاه کرد و‌تسلیم گفت: «سرزمین متبرک جانِ سرزمین داره، غار-بهشت جانِ آسمان‌شدنِ داره، و دربار اژدها من رو داره؛ جانِ اژدها.»
بای نینگ بینگ که طبیعتاً کاخ اژدها را می‌شناخت،نداشتنِ با سردرگمی پرسید: «دربار اژدها؟ مگه این خانهٔ گوی‌کینه‌ای جاودانِ کاخ اژدها نیست؟ تازه، چرا به من میگی ارباب؟»
جانِ اژدها خندید: «اون زمان، جاودانه‌های اژدهامردم دربار اژدها رو ساختن، اما دوک لونگ اجازه نداد و اسمش رو به کاخ‌روحیهٔ اژدها تغییر داد. در مورد اینکه تو رو به عنوان اربابم پذیرفتم، باید بگم الان تنها انتخابمی. چون تو اژدهامردمی هستی‌آنچه که از تقدیر فرار کرده و داره با دربار آسمانی مخالفت می‌کنه، در حال حاضر تنها نامزد مناسب برای ارباب شدنِ منی.»
«ارباب، من منتظرت بودم. دوک لونگ از وجود من خبر نداره. من مخفی شده بودم و بهش این توهم رو دادم که تونسته دربار‌فرود اژدها رو با موفقیت پالایش کنه. دربار آسمانی خیلی قدرتمنده، ازت خواهش می‌کنم ارباب، کاری کن تا این خطر فعلی برطرف بشه. در آینده،مشترکمان ما نژاد اژدهامردم رو رهبری می‌کنیم تا از فرمان آسمان پیروی کنن، نژاد انسان رو شکست می‌دیم و اژدهامردمان رو حاکمان این دنیا می‌کنیم.»
بای نینگ بینگ اخم کرد و با ناباوری پرسید: «منظورت چیه؟ من فقط یه جاودانهٔ‌دوران رتبه ۷ هستم، حتی با داشتنِ خود آینده، قدرت نبرد رتبه ۸ رو ندارم. چه‌مقاومت برسه به وضعیت الان، که حتی جاودانه‌های رتبه ۸ هم نمی‌تونن این مخمصه رو حل کنن.»
«ارباب، باید به خودت اعتماد داشته باشی. گوی تقدیر خیلی وقت پیش این مکاشفه رو نشون داده: بشریت سقوط می‌کنه و اژدهامردمان‌چرا بر تخت سلطنت می‌شینن. نژاد اژدهامردمِ ما رهبران بعدی این دنیا خواهند بود و ما اژدهامردمان مقدر شدیم که بشریت رو بیرون‌نجات کنیم و دنیا رو متحد سازیم. اون دوک لونگِ عوضی لیاقت اینو نداره که نیای اژدهامردم باشه، اون بزرگ‌ترین خائن نژاد ماست.»
«قدرت دربار اژدها هنوز کاملاً به نمایش درنیومده، چون یه ارباب واقعی نداشته. البته، دربار اژدها در حال‌انسانی حاضر فقط یه خانهٔ گوی جاودانِ رتبه ۸ محسوب میشه، حتی اگه از تمام توانش استفاده کنه، بازم‌تکریم سخته که بتونه راهی باز کنه. بنابراین ازت درخواست می‌کنم ارباب، دی زانگ شنگ رو مطیع خودت کنی!»
بای نینگ بینگ جا‌نجات خورد: «من می‌تونم دی‌کمک زانگ شنگ رو مطیع کنم؟»
جانِ اژدها لبخند مطمئنی زد: «ارباب، نیازی نیست این‌قدر فروتن باشی. اژدهامردمان بر تخت سلطنت می‌شینن و جانور الهی راه رو برامون هموار‌ازلی می‌کنه. دی زانگ شنگ توسط دائوی آسمانی خلق شده و ذاتاً از نژاد انسان متنفره، اون در واقع جانور الهیِ نژاد اژدهامردمِ ماست.تقدیرِ دربار اژدها نتونست مطیعش کنه چون فقط یه خانهٔ گوی جاودان بود و ارباب واقعی نداشت. اما با وجود تو، تمام شرایط مهیا شده.»
بای نینگ بینگ پشت سر‌لحظه هم پلک زد و تازه پس‌همه‌جانبهٔ از مدتی طولانی به خود آمد.
او شک و تردیدهای بسیاری داشت، برای مثال این ادعا که اژدهامردمان بر تخت سلطنت‌ازلی می‌نشینند؛ مگر قرار نبود بشریت بر تخت سلطنت بنشیند؟ اگر گوی تقدیر چنین فرمانی داده‌حالِ بود، پس چرا دربار آسمانی همچنان با تمام توان سعی داشت گوی تقدیر را ترمیم کند؟
با جوانه زدن هیجان در‌داده قلبش، بای نینگ بینگ تمام‌بسیار تردیدهای ذهنش را سرکوب کرد.
«هه هه‌زیرا هه، این‌نشان واقعاً جالبه.»
«هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم‌تازه درست قبل از مرگم،بردند اوضاع این‌طوری ورق برگرده.»
«به نظر می‌رسه‌همان دربار آسمانی هنوز رازهای‌دوران زیادی تو خودش داره...»
«هرچند من انسان بودم، اما با یه روش خاص به اژدهامردم‌مسرت‌بخش‌تر تبدیل شدم. ولی رهبری نژاد اژدهامردم برای قیام و سرنگونیِ حکومت‌سرِ بشریت... وقتی به این موضوع فکر می‌کنم، واقعاً قلبم تندتر می‌تپه.»
«مقاومت در برابر دربار آسمانی‌می‌داد جالبه، اما رهبریِ قیام نژاد‌آورده اژدهامردم حتی از اونم هیجان‌انگیزتره!»
«هاهاها، جالبه، جالبه!»
چشمان بای نینگ بینگ به‌روشنی درخشید. او از ته دل خندید و به جانِ اژدها‌ازلی گفت: «مهم نیست چی هستی یا چه نقشه‌هایی تو سرت داری، برام اهمیتی نداره. به‌هرحال،حالِ اگه نجاتم نداده بودی، تا الان مرده بودم. هدفت واقعاً جالبه، قبولش می‌کنم! باید چی‌کار کنم؟»
بای نینگ بینگ با دیگران تفاوت داشت؛ او یک‌جانبِ اهریمن حقیقی بود و تصمیماتش را بر پایهٔ علایقش می‌گرفت.نشان او هر کاری را که برایش هیجان‌انگیزتر بود انجام می‌داد.
هویت به‌اصطلاح انسانی‌اتفاق هرگز نمی‌توانست او‌جناحِ را محدود سازد.
لو وِی یین به مرز جنوبی‌قدرتِ خیانت کرده بود، در حالی که‌همچنان او به خود بشریت خیانت می‌کرد!
جانِ اژدها غرق در شعف شد: «ارباب،دوران با قدم پیش گذاشتنِ تو، به دست‌خاستگاه آوردنِ وفاداریِ دی زانگ شنگ کار آسونیه.»
جانِ اژدها چنان هیجان‌زده بود که اشک از چشمانش‌جانبِ جاری شد: «این عالیه! دیگه کم‌کم داشتم از روی ناامیدی‌نشان تسلیم می‌شدم، اما ارباب، حضور تو یعنی انتظارم بی‌فایده نبوده!»
«ارادهٔ آسمانِ کنونی تحت تأثیر ارادهٔ صورت فلکی قرار گرفته و همین موضوع مکاشفهٔ گوی تقدیر رو تغییر داده. اما‌والامقامِ این مهم نیست، تعداد زیادی از جاودانه‌های خوابیده توی دربار آسمانی مردن، ارادهٔ صورت فلکی نیروهای کمکی خودش رو از‌تقدیری دست داده و ارادهٔ دائوی آسمانی شروع به سرکوبش کرده. همین که تو اینجا ظاهر شدی، این موضوع رو ثابت می‌کنه.»
«حالا، اول دی زانگ شنگ رو مطیع می‌کنیم و با جنگیدن راهمون رو به میدون نبرد باز‌نسبت می‌کنیم. چه دربار آسمانی باشه و چه نیروهای متحد جنوب و شمال، اونا با هم درگیرن. هرچند‌لونگ آرزو می‌کنم همه‌شون بمیرن، اما این یه فرصت به‌شدت نادره تا گوی تقدیر رو به چنگ بیاریم.»
«به محض اینکه با گوی تقدیر تماس پیدا کنیم، مکاشفهٔ سلطنت اژدهامردمان ظاهر میشه و‌ازلی می‌تونیم همون کاری رو تقلید کنیم که والامقامِ جاودانِ خاستگاه ازلی در گذشته انجام داد. با‌تکرار داشتنِ این پرچم در دستمون، قلب مردم رو تغییر می‌دیم و قیام نژاد اژدهامردم توقف‌ناپذیر میشه!»