چپتر 386: او نیز مرد
0وو شن تونگ‌بردش در دلش شمرد: «این‌وقت دورِ چهل و هشتمه.»
او از خاندان وو می‌آمد، برترین ابرخاندانِ مرز جنوبی که بنیانی ژرف داشتند و حاکمِ بلامنازعِ‌نهایت جناح حق به شمار می‌رفتند. او استاد گویِ مسیر بردگی بود که خاندان وو بهای گزافی‌میان برای پرورشِ وی پرداخته بود و تبحرش در مسیر بردگی چیزی نبود که بتوان دست‌کم گرفت.
نامِ وو شن تونگ شاید پرابهت به نظر می‌رسید، اما‌ستبر در حقیقت، او همچون چوبی خشکیده لاغر بود؛ پوستی زرد‌آسمان و رنگ‌پریده داشت و به ادیبی بیمار و رنجور می‌مانست.
در گذشته، او شانه‌هایی ستبر و کمری باریک داشت و‌روزبه‌روز از اندامی بی‌نقص برخوردار بود. اما در یکی از نبردها،اندیشید به زهرِ گوی آسمان یشمِ لونگ چینگ تیان گرفتار شد.
برای درمان،بین نزد طبیب الهی‌باید شنگ شو رفت.
طبیب الهی شنگ شو قفسهٔ سینه‌اش را لمس کرد و در حالی که برقی در چشمانش بود، آهی کشید و گفت: «خیلی دیر اومدی.خدا زهر گو تا مغز استخونت نفوذ کرده. می‌تونم جونت و تزکیه‌ت رو حفظ کنم، اما چون این زهر بدجوری ریشه دوونده، نمیشه از بین‌بیشترِ بردش. از این به بعد، باید هر چند وقت یک‌بار برای درمان بیای اینجا تا تو فاصله‌های منظم کمکت کنم زهر رو دفع کنی.»
دقیقاً به خاطر زهرِ گوی آسمان یشم بود‌گذشته که وو شن تونگ روزبه‌روز لاغرتر و تکیده‌تر‌یکی شد و در نهایت به این روز افتاد.
وو شن تونگ با نگاهی جدی در‌دقیقاً مه قدم می‌زد و در دل اندیشید:روز «خدا می‌دونه حریف بعدی‌ام کدوم استاد گوئه؟»
کمی پیش‌تر، از‌بردش میان سه گزینه، مسیرِ‌وقت روبه‌رو را برگزیده بود.
در میراث شاه چوان، با نزدیک شدن به مراحلِ پایانی، گزینه‌های بیشتری پدیدار می‌گشت.لاغرتر بیشترِ استادان گو برای حفظ جانِ خود، نبرد با گروه‌های سگ را انتخاب می‌کردند‌کدوم و در حقیقت، تنها از سر ناچاری به رویارویی با دیگر استادان گو تن می‌دادند.
گروه سگ‌ها هرچقدر هم که بزرگ می‌بود، باز هم‌شانه‌هایی جانور بودند. اما با هدایتِ یک استاد گو، حتی‌زهرِ یک گروه سگِ ضعیف نیز تهدیدی هولناک به شمار می‌رفت.
با وجود این، وو شن تونگ رویکردی کاملاً وارونه‌یشم در پیش گرفته بود؛ هرگاه فرصتی برای نبرد با‌قدم استاد گویی دیگر دست می‌داد، هیچ مسیر دیگری را برنمی‌گزید.
«از نظر تبحر تو مسیر بردگی، من تو مرز جنوبی تراز اولم. تو این کوه سان چا هم تقریباً بهترینم. فقط دو نفر می‌تونن برام تهدید‌جدی باشن؛ یکیش وو گویه، چون یه استاد گوی رتبه پنجه که زمانی تو مسیر بردگی قدم برمی‌داشته. اما حیف که مسیر بردگی منابعِ خیلی زیادی می‌طلبید و‌می‌گشت اون مجبور شد وسط کار مسیرش رو عوض کنه. اون یکی هم ژانگ سان سانه؛ اون یه استاد گویِ اصیلِ مسیر بردگیه، اما تزکیه‌اش از من پایین‌تره.»
در مسیر بردگی، وو شن تونگ برتریِ عظیمی داشت. از نظرِ کسوت، ژانگ‌روزبه‌روز سان سان کوچک‌تر از او محسوب می‌شد. در این میراث شاه چوان، حتی‌حریف اگر مجبور می‌شد رودررو با وو گوی بجنگد، هیچ هراسی به دل راه نمی‌داد.
با برخورداری از چنین قدرتِ شگرفی، بدیهی بود که‌شانه‌هایی باید دشمنانش را هدف قرار می‌داد و تا جای‌زهرِ ممکن، رقیبانِ بیشتری را از میدان به در می‌کرد.
تا در نهایت، خودش‌کمکت تنها بماند و تمامِ این‌یشم میراث شاه چوان را ببلعد.
این نشان‌بین از ذکاوتِ وو‌باید شن تونگ داشت.
«اگه درست شمرده باشم، حریف بعدی‌ام باید‌کمکت بیست و سومین نفر باشه. ههه، شانسِ‌لاغرتر بدِ خودته که سر راهم سبز شدی.»
وو شن تونگ‌داشت در دل پوزخندی زد‌می‌مانست و از حرکت ایستاد.
در کنارش، گروهِ‌منظم سگ‌هایش با دقت‌کنی از او محافظت می‌کردند.
به آن سوی مه نگریست؛ از‌چند میانِ مه، گروهی از سگ‌های سبز‌منظم و بنفش با پوستِ پوسیده پدیدار شدند.
وو شن تونگ‌بیای خندهٔ سبکی کرد و‌کمکت گفت: «اوه، سگ‌های جسد.»
او به‌خوبی می‌دانست که این سگ‌ها در مراحلِ آغازینِ‌شانه‌هایی میراث بسیار کارآمد بودند. دلیلش این بود که آن‌ها‌زهرِ می‌توانستند با بلعیدنِ اجساد، جراحاتِ خود را ترمیم کنند.
اما با پیشروی به سوی مراحلِ پایانی، این سگ‌های جسد رفته‌رفته ضعیف‌تر‌تکیده‌تر می‌شدند. چرا که سرعتشان به پای سگ‌های نماد آذرخش نمی‌رسید، دفاعشان از‌بعدی‌ام سگ‌های زره فولادی کمتر بود و اتحادِ سگ‌های آکیتای داوودی را نیز نداشتند.
«فقط اون استادان گویِ نصفه‌نیمهٔ مسیر بردگی عاشق این سگ‌های جسدِ بی‌خاصیت میشن. مسیرهای‌دفع مختلف از زمین تا آسمون با هم فرق دارن؛ اونایی که استاد گوی مسیر‌می‌زد بردگی نیستن، چطور می‌تونن بدون ده‌ها سال تجربه، معنای حقیقیِ مسیر بردگی رو بفهمن؟»
وو شن تونگ با‌اینجا اندیشیدن به آن استادان‌دفع گو، از سرِ تحقیر خندید.
اما لحظه‌ای‌رنگ‌پریده بعد، گرهِ کوچکی‌بیمار بر ابروانش افتاد.
از میانِ مهِ‌منظم پیشِ رو، سگ‌های‌کنی جسدِ بیشتری پدیدار می‌شدند.
وو شن تونگ در دل اندیشید:چند «تعدادشون یه کم زیاده، به نظر‌منظم می‌رسه برای پیروزی باید بهای کوچیکی بپردازم.»
اما دیری نپایید که هم‌زمان با‌منظم سگ‌های جسد، گونه‌های دیگری از سگ‌ها‌یشم نیز در میدانِ دیدش نمایان شدند.
وو شن تونگ سرش را به آرامی تکان داد و‌ستبر با خود گفت: «سگ‌های آکیتای داوودی! تعدادشون هم کم نیست، هوم...یشمِ به نظر می‌رسه این شخص یه تبحری تو مسیر بردگی داره.»
«ترکیبی از سگ‌های آکیتای داوودی و سگ‌های جسد... با اینکه تعدادشون یه کم زیاده، اما آرایششون‌نگاهی به‌شدت شکننده‌ست. فقط کافیه بعداً از چند تا شاه‌سگ استفاده کنم تا به جلو یورش ببرن، اونوقت‌برگزیده به راحتی از هم می‌پاشن. تا وقتی که قاطعانه عمل کنم، می‌تونم شکستشون بدم و پیروز بشم.»
«اِ، طرف‌بین مقابل سگ‌های‌بعد خاردار هم داره؟»
از میانِ مه، وو‌اینجا شن تونگ پدیدار شدنِ سگ‌های‌کنی خاردار را به چشم دید.
سراسرِ بدنِ این سگ‌ها پوشیده از‌رنجور خار بود و حمله به آن‌ها،باریک موجبِ آسیب رسیدن به خودِ مهاجم می‌شد.
اگر سگ‌های زره فولادی با آن دفاعِ عظیمشان جان‌سخت به شمار‌لاغرتر می‌رفتند، این سگ‌های خاردار، جان‌سخت‌هایی تیغ‌دار بودند. برای از میان برداشتنِ‌می‌دونه آن‌ها، مهاجم باید پیه سوراخ شدنِ گلوی خودش را به تن می‌مالید.
«این همه سگِ خاردار! انگار این یارو خیلی‌یک‌بار خوش‌شانسه که تونسته همچین گروه بزرگی رو دور‌دقیقاً هم جمع کنه. چرا من همچین شانسی نداشتم؟»
وو شن تونگ آهی‌اینجا کشید و بی‌درنگ راهبردِ‌دفع نبردش را تغییر داد.
«حریف سگ‌های خاردار داره، پس من از سگ‌های زره فولادی به عنوان پیش‌قراول استفاده‌بی‌نقص می‌کنم و با سگ‌های نماد آذرخش از جناحین بهشون می‌زنم. وقتی درگیرِ نبرد بشن،طبیب سگ‌های زره فولادی یورش می‌برن و سگ‌های نماد آذرخش محاصره‌شون می‌کنن؛ این‌طوری راحت پیروز میشم!»
اما پس از ورودِ سگ‌های خاردار،کنی شمارِ انبوهی از سگ‌های نماد آذرخش‌تکیده‌تر نیز از میانِ مه پدیدار گشتند.
چهرهٔ وو‌بین شن تونگ‌بعد در هم رفت.
نمایان شدنِ این گروه از سگ‌ها بدین معنا بود که راهبردِ پیشینِ او‌روزبه‌روز دیگر کارساز نبود. چرا که حریف نیز سگ‌هایی با سرعتِ بالا همچون سگ‌های‌حریف نماد آذرخش در اختیار داشت و می‌توانستند او را از جناحین دور بزنند.
همان‌طور که سگ‌های نماد آذرخشِ بیشتری در میدانِ دیدش نمایان می‌شدند،کمری چهرهٔ وو شن تونگ زشت‌تر شد و با خود گفت: «فکرشم‌لونگ نمی‌کردم اونا هم سگ‌های نماد آذرخش داشته باشن، اونم این همه!»
با خود اندیشید: «طرف مقابل این‌همه سگ دارد، این را‌روزبه‌روز نمی‌توان به پای بخت گذاشت. مشخصاً او نیز استاد گوی‌اندیشید باتجربه‌ای در مسیر بردگی است که می‌تواند برایم تهدیدی جدی باشد.»
«کیه؟ وو گوی یا ژانگ سان سان؟ هر کی که هست،فاصله‌های مبارزهٔ سختی در پیشه. فقط می‌تونم تاکتیک نبردم رو در لحظه بسازم‌روز و بر اساس اون تغییرش بدم. باز خوبه که یه نشان دارم!»
با این اندیشه،بیای قلب وو شن‌منظم تونگ آرام گرفت.
او نگاهی به لشکر سگ‌هایش انداخت؛رنجور گروهی از سگ‌ها، حدود صد و‌باریک بیست قلاده، روی زمین دراز کشیده بودند.
این سگ‌ها جثه‌ای بزرگ داشتند، دو برابرِ سگ‌های‌خاطر معمولی. پنجه‌هایشان تیز و پشتشان پهن و ستبر بود،جدی در حالی که پوزه و دهانشان به شیر می‌مانست.
این سگِ تایِ سنگین بود.
دفاعِ سگ تای سنگین با سگ‌های‌منظم زره فولادی برابر بود. از نظر اتحاد‌روزبه‌روز نیز، با سگ‌های آکیتای داوودی برابری می‌کردند.
«توی این میراث شاه چوان، از بین صد نوع سگ، فقط چند تا می‌تونن جزو لشکر اصلی باشن. سگ تای سنگین‌یشمِ یکیشونه. سگ نماد آذرخش، سگ آکیتای داوودی و سگ زره فولادی، این سگ‌ها خیلی افراطی‌ان، نقطه‌ضعف‌هاشون کاملاً آشکاره و نمیشه بهشون‌خیلی تکیه کرد. فقط به سگی مثل سگ تای سنگین می‌شه اعتماد کرد. هر چی تعدادشون بیشتر باشه، قدرت نبردشون هم بیشتر می‌شه.»
وو شن تونگ‌منظم با رضایت به سگ‌های‌دقیقاً تای سنگینِ خود نگریست.
او این سگ‌ها را با مشقت فراوان اندوخته‌یک‌بار بود. در نبردهای معمول، آن‌ها را به کار‌دقیقاً نمی‌گرفت و تا این لحظه حفظشان کرده بود.
«به نظر می‌رسه نبرد سختی باشه، مجبورم‌کمکت از سگ‌های تای سنگین استفاده کنم. مطمئنم وقتی‌تکیده‌تر حمله کنم، طرف مقابل حسابی غافلگیر می‌شه. هاهاها...»
با این فکر،داشت لبخندی بر لبان وو‌می‌مانست شن تونگ نقش بست.
اما لحظه‌ای‌فاصله‌های بعد، لبخند روی‌دفع صورتش خشک شد.
از آن سوی‌بردش مه، سگ‌های تای سنگینِ‌وقت دیگری نیز پدیدار شدند.
«طرف مقابل هم سگ تای سنگین داره؟ در واقع،کنی اون یه خبره توی مسیر بردگیه، طبیعتاً برتری سگ‌های تای‌نگاهی سنگین رو درک می‌کنه، برای همین چند تایی نگه داشته.»
همان‌طور که سگ‌های تای سنگینِ بیشتری از درون‌گذشته مه بیرون می‌آمدند، وو شن تونگ چشمانش را‌یکی ریز کرد و اخم‌هایش در هم گره خورد.
«این‌همه... چرا‌فاصله‌های این‌قدر سگ‌کمکت تای سنگین داره؟»
او همواره سگ‌های تای سنگین را برگ برندهٔ‌یک‌بار خود می‌دانست. دیدنِ این سگ‌ها در دستانِ حریف،دقیقاً فشار روانیِ سنگینی بر وو شن تونگ وارد کرد.
ناگهان، در حالی که به‌فاصله‌های مه خیره شده بود، مردمکِ‌دقیقاً چشمانِ وو شن تونگ منقبض شد.
او شاه‌سگی سلطه‌گر را دید.
با دیدن این صحنه، قلب وو شن تونگ‌خاطر فرو ریخت و گفت: «شاهِ سگ تای سنگین!نگاهی اون واقعاً یه شاهِ سگ تای سنگین داره!»
با حضور شاه‌جانور، قدرت نبردِ گروه سگ‌ها چندین برابر افزایش می‌یافت. مهم‌تر از‌کمکت آن، وو شن تونگ شاهِ سگ تای سنگینی برای مقابله نداشت؛ برگ برنده‌اش زیر‌قدم سایهٔ شاه‌سگِ حریف سرکوب می‌شد و قدرت رزمی‌اش از حالت عادی نیز کمتر می‌گشت.
تنها در‌یک‌بار یک چشم‌به‌هم‌زدن، برگ‌فاصله‌های برنده‌اش نابود شد.
«نبرد سخت... این یه نبرد سخت و‌می‌مانست بی‌سابقه‌ست! کیه؟ وو گوی یا ژانگ سان‌بی‌نقص سان؟ حتماً یکیشونه! احتمال زیاد وو گویه!»
وو شن تونگ تمام‌کمکت اعتمادبه‌نفس خود را برای این‌یشم نبرد از دست داده بود.
«لشکر حریف از لشکر من بزرگ‌تره، احتمالاً این نبرد‌بیای رو می‌بازم. حتی اگه ببرم هم پیروزیِ سختی می‌شه‌یشم و تلفاتِ سنگینی می‌دم، اون‌قدر که دیگه نمی‌تونم ادامه بدم.»
وو شن تونگ‌بیای از همین حالا‌منظم پشیمان شده بود.
اما دیری نپایید که‌ادیبی احساسی فراتر از یک پشیمانیِ‌شانه‌هایی ساده به او دست داد.
چشمانش بیش از‌منظم پیش گشاد شد و‌دقیقاً دهانش ناخودآگاه باز ماند.
مردمک‌هایش چنان از حدقه بیرون زده بود که گویی ضربه‌ای‌اینجا از پشت به سرش وارد شده است. حالت چهره‌اش از‌لاغرتر تردید به حیرت، و از حیرت به وحشت تغییر یافت.
از درون مه، نه تنها شمارِ فراوانی سگ تای‌کنی سنگین بیرون آمدند، بلکه سگ‌های هوای سبز، سگ‌های سونگِ دود،نگاهی سگ‌های هنگِ نور و سگ‌های هنگِ ستاره نیز پدیدار شدند!
سگ‌های هوای سبز، با‌ادیبی بدنی پوشیده از فلس‌های‌گذشته سبز و خلق‌وخویی خارق‌العاده.
سگ‌های سونگِ دود، با دودی‌دفع که از پوزه و دهانشان‌روزبه‌روز بیرون می‌زد و به‌شدت سرکش بودند.
سگ‌های هنگِ نور،بردش با بدنی از خزِ‌وقت سفید، درخشان و ملایم.
سگ‌های هنگِ ستاره، کشیده‌اینجا و باریک، که در‌دفع میان جمعیت خودنمایی می‌کردند.
وو شن تونگ فریاد زد: «چطور ممکنه! هوای سبز، سونگِ دود، هنگِ نور و هنگِ‌برخوردار ستاره همه‌شون تخصص‌های متفاوتی دارن، توی یه سطح هستن و روی هم رفته به عنوان پنج‌رفت سگِ کوهستانِ بزرگ شناخته میشن که می‌تونن یه آرایهٔ عظیم بسازن! چطور این‌همه سگ گیر آورده؟»
آنچه باورش برای وو شن تونگ از همه‌چیز دشوارتر بود، این بود‌تکیده‌تر که طرف مقابل نه تنها شمارِ عظیمی از پنج سگِ کوهستانِ بزرگ را‌کدوم در اختیار داشت، بلکه شاه‌سگ‌های هر یک از آن‌ها را نیز دارا بود!
در حالی که سگ‌ها همچنان یکی پس از دیگری از درون مه بیرون می‌آمدند‌دفع و ضربهٔ روانیِ سنگینی بر وو شن تونگ وارد می‌کردند، او با خود گفت:می‌زد «اون دیگه کیه؟ چطور می‌تونه این‌همه شاه‌سگ داشته باشه؟ باورنکردنیه! نکنه این یه توهمه؟»
در مقایسه با او،اینجا طرف مقابل همچون غولی بود‌کنی که با یک نوزاد می‌جنگید.
آن‌ها به‌هیچ‌وجه قابل قیاس نبودند!
هیچ اراده‌ای برای نبرد در وو‌کنی شن تونگ باقی نمانده بود. او هیچ‌نهایت راهی برای پیروزی در این نبرد نداشت.
طرف مقابل تنها کافی بود دستش را تکان دهد‌بیای تا گروه‌های سگ او را در هم بکوبند؛ فارغ‌یشم از مهارت‌های کنترلیِ او، هیچ تفاوتی در نتیجه حاصل نمی‌شد.
این اختلاف در‌بیای نیروی نظامی، با مهارت‌های‌کمکت تکنیکی قابل جبران نبود.
«کیه؟ یعنی یه استاد گوی رتبه پنجِ مسیر بردگی اومده به کوه‌باریک سان چا؟ غیرممکنه! حتی اگه یه استاد گوی رتبه پنجِ مسیر بردگی هم‌گرفتار باشه، چطور می‌تونه همچین ارتش بزرگی داشته باشه؟ باید ببینم طرف مقابل کیه!»
وو شن تونگ در حالی‌دفع که به مه خیره شده‌روزبه‌روز بود، نشانِ خود را محکم فشرد.
از درون‌بین مه، پیکری‌بعد نمایان شد.
وو شن تونگ در حالی که عرق‌کمکت از پیشانی‌اش می‌چکید، آب دهانش را قورت داد‌تکیده‌تر و گفت: «بالاخره هویتِ واقعیت رو نشون دادی؟»
ویژژژ!
در این لحظه، صدای خفیفی‌دفع به گوش رسید و فانگ‌روزبه‌روز یوان پشت سرش پدیدار گشت.
وو شن تونگ‌بردش چیزی حس کرد‌چند و گفت: «کیه؟»
اما پیش از آنکه بتواند به‌منظم عقب برگردد، فانگ یوان کف دستش‌یشم را روی سر او گذاشت و فشرد.
تَرَق!
سر او همچون بادکنکی ترکید.
او نیز جان داد.
بای نینگ بینگ‌بیای با خونسردی از‌منظم درون مه بیرون آمد.
او در حالی که خمیازه می‌کشید و گویی‌گذشته هنوز از رختخواب بیرون نیامده بود، به فانگ‌یکی یوان نگاه کرد و پرسید: «چند راندِ دیگه مونده؟»