چپتر 200: واژگونیِ کلک در امتداد رود اژدهای زرد
0کتاب دوم:آسیب‌دیده اهریمن کوهستان‌می‌رسید را ترک می‌کند
رود اژدهای زرد سومین رودِ بزرگ در مرز جنوبی است و بیش از هشت هزار کیلومتر درازا دارد. این‌راه رود از کوه هوانگ گو سرچشمه می‌گیرد و پیش از آنکه در نهایت به اقیانوس بریزد، از میان کوه‌ها‌دیگر و تپه‌هایی چون کوه شوان مینگ، کوه گوی بِی، کوه چینگ مائو، کوه بای گو و کوه لی تسی می‌گذرد.
اگر کسی مرز جنوبی را از آسمان تماشا می‌کرد،گردِ می‌دید که رود اژدهای زرد با مسیری پرپیچ‌وخم، از‌کنفی میان بیش از نیمی از این سرزمین عبور می‌کند.
امواج خروشان با غرشی مهیب در هم می‌شکستند و آب‌های سرکش با‌شاخه‌های هیبتی شکوهمند در امتداد رود به پیش می‌غلتیدند. رودخانه از میان صخره‌ها و‌گره‌ها کرانه‌ها راه می‌گشود و غباری از مه را به پهنهٔ آسمانِ آبی می‌فرستاد.
رود اژدهای زرد، پرشتاب و بی‌وقفه در جریان بود. جانداران بی‌شماری در‌میانه‌اش دل این آب‌ها می‌زیستند؛ ماهی‌ها، لاک‌پشت‌ها، مارها، صدف‌ها و دیگر گونه‌های حیات.چیده در این لحظه، کلکی از جنس بامبو روی امواج بالا و پایین می‌رفت.
این کلکِ سبز کاملاً رنگ‌ورورفته و آسیب‌دیده به نظر می‌رسید و آشکارا به تعمیر نیاز داشت. دکلی ساده و زمخت در میانه‌اش برپا بود که بادبانی سفید و مندرس‌بود از آن آویزان شده بود. تپه‌ای از بار و بنه گردِ دکل چیده شده بود تا مرکز کلک را استوار نگه دارد. شاخه‌های بامبو با طناب‌های کنفی به هم‌نیاز بسته شده بودند و در برخی نقاط، گره‌های تودرتو و بی‌شماری به چشم می‌خورد؛ مشخص بود که پیش از به آب انداختنِ کلک، این گره‌ها را با شتاب‌زدگیِ تمام زده‌اند.
کلک بامبو همگام با جریان رود به پیش‌بنه می‌راند و با هر برخوردِ امواج، صدای غژغژی‌شاخه‌های از آن برمی‌خاست که به‌هیچ‌وجه مایهٔ دلگرمی نبود.
این کلکِ بامبو که گویی هر لحظه در آستانهٔ فروپاشی بود، دو جوان را بر عرشهٔ خود‌برخی داشت؛ یکی پسری با چهره‌ای معمولی، چشمان و موهایی سیاه که ردایی تیره بر تن داشت، و‌برمی‌خاست دیگری زنی با چهره‌ای همچون پریانِ جاودان، چشمانی آبی و موهایی نقره‌ای که ردایی سپید پوشیده بود.
آن دو، فانگ‌نظر یوان و بای‌تعمیر نینگ بینگ بودند.
پس از نبردِ کوه چینگ مائو — همان نبردی که در آن بای نینگ بینگ «کالبدِ روحِ یخِ ظلمتِ شمالِ»می‌گشود خود را منفجر ساخت تا سرورْ دُرنای آسمان را موقتاً مهروموم کند — آن دو با تمام قوا یخ‌ها را‌حیات در هم شکستند، چند شاخه بامبوی چینگ مائو بریدند و این کلک را ساختند تا بی‌درنگ پا به فرار بگذارند.
عنکبوتِ گرگِ خاکیِ هزار لیِ فانگ یوان پیش‌تر مرده بود؛ و‌چیده از زمانی که مارِ جاودانِ فرمِ سفیدِ بای نینگ بینگ خودسرانه پرواز‌گره‌های کرده و رفته بود، دیگر هیچ خبری از آن در دست نبود.
از آنجا که هیچ کرمِ گویِ جابه‌جایی نداشتند، اگر می‌خواستند از راه خشکی سفر‌کنفی کنند، سرعتشان بسیار کند می‌شد و سرورْ دُرنای آسمان قطعاً آن‌ها را به چنگ‌زده‌اند می‌آورد. از این رو، این تنها چاره‌ای بود که به ذهن فانگ یوان رسید.
شاخه‌های فرعیِ متعددی از رود اژدهای زرد، از دل کوه چینگ مائو می‌گذشتند. پیش‌بادبانی از این نیز، «وزغ بلعنده رودِ» رتبه ۵ همگام با جریان اصلیِ رود اژدهای‌نگه زرد شناور شده و دست بر قضا سر از کوه‌پایهٔ چینگ مائو درآورده بود.
کلک بامبو از طریق یکی از همین شاخه‌های فرعی به‌آب‌های جریان اصلی رود راه یافت و از آنجا که هم‌مسیر‌می‌گشود با جریان آب پیش می‌رفت، طبیعتاً سرعتِ فوق‌العاده بالایی داشت.
فانگ یوان در حالی که روی کلک ایستاده‌بنه بود و نگاهی به پشت سر می‌انداخت، زمزمه‌شاخه‌های کرد: «پنج روز گذشته، بعیده اون پیرمرد پیداش بشه.»
سرعت کلک بامبو به هیچ‌وجه به پای شاه‌دُرنای پروازیِ منقارآهنین نمی‌رسید. اما پرنده‌طناب‌های بی‌شک به استراحت نیاز داشت و از این نظر نمی‌توانست با کلکی که بی‌وقفه‌تمام بر امواج رود می‌راند، رقابت کند. با گذشت زمان، اطمینان فانگ یوان بیشتر می‌شد.
افزون بر این، فانگ یوان به خاطر داشت که سرورْ‌ساده دُرنای آسمان پس از کشتن گو یوئهٔ نسل اول، تک‌وتنها‌بار بازگشته بود؛ بنابراین شاه‌دُرنای پروازیِ منقارآهنین احتمالاً تا الان مرده بود.
صدای خروش امواجِ رود گوش‌هایشان را پر کرده بود.می‌شکستند بای نینگ بینگ نگاهی به فانگ یوان انداخت؛ شاید جزئیات‌راه حرف‌هایش را درک نکرده بود، اما مقصودش را به‌خوبی می‌فهمید.
او با صدای بلند خندید: «دیگه این‌قدر نگرانی نداره! اگه اون پیرمردِ خرفت بیفته دنبالمون،نگه تا پای جان می‌جنگیم. مبارزه روی این رودِ اژدهای زرد باید حسابی تماشایی باشه. البته‌شتاب‌زدگیِ اگه اینجا بمیریم، آخرش سر از شکم ماهی‌ها درمیاریم. هاها، اینم در نوع خودش جالبه.»
فانگ یوان بی‌اعتنا‌بار به او، نگاهش‌دکل را به دوردست‌ها دوخت.
پس از پنج روز پیش‌روی‌آشکارا روی آب، حالا دیگر تقریباً‌ساده به کوه بای گو رسیده بودند.
طبق خاطراتش، میراثی پنهان در کوه بای گو نهفته بود. یک‌سرکش استاد گوی رتبه ۴ از جناح حق، این میراث را برای‌پهنهٔ فردی که تقدیرش با آن گره خورده باشد، بر جای گذاشته بود.
«من شخصاً این میراث رو توی کوه بای گو ندیدم‌دکل و فقط وصفش رو شنیدم. اما شایعه بود که موانعِ این‌برخی میراث طوری طراحی شده که گذشتن ازشون نیازمندِ هماهنگیِ دو نفره.»
با یادآوری این موضوع،بنه فانگ یوان نگاهی گذرا‌مرکز به بای نینگ بینگ انداخت.
اگرچه آن‌ها همسفرِ یکدیگر بودند، اما این همراهی صرفاً از سرِ ناچاری و فشارِ یک دشمن قدرتمند شکل گرفته بود. خودِ او تنها در مرحلهٔ آغازینِ‌کلک رتبه ۱ قرار داشت و برای پرسه زدن در دنیای بیرون، شدیداً به کمک نیاز داشت. اما از آنجا که بای نینگ بینگ به یک زن‌به‌هیچ‌وجه تبدیل شده بود، فانگ یوان با در اختیار داشتنِ «گویِ یانگ»، بزرگ‌ترین نقطه ضعفِ او را در دست داشت و چاره‌ای جز سازش برایش باقی نمی‌گذاشت.
اما آیا پس از ورود به کوه بای گو،می‌شکستند واقعاً می‌توانستند با دلی یک‌رنگ با هم هماهنگ شوند؟کرانه‌ها این پرسش، ابهام بزرگی در ذهن فانگ یوان بود.
تَرَق!
ناگهان، صدای‌تپه‌ای خفه‌ای به‌بنه گوش رسید.
این صدا برای بای نینگ بینگ‌تعمیر بسیار آشنا بود؛ او بی‌درنگ فریاد‌میانه‌اش زد: «گندش بزنن، طناب باز شد!»
فشار جریان رود بسیار سهمگین بود و در این پنج روز، خدا‌هیبتی می‌دانست طناب‌های کنفیِ کلک چند بار بر اثر این فشار ساییده و پاره‌می‌فرستاد شده بودند. خوشبختانه، فانگ یوان پیش از آغاز سفر، تدارکات کافی اندیشیده بود.
فانگ یوان بی‌درنگ چمباتمه زد و با دستانش قسمت‌هایی از طناب را که‌کلک شل شده بود محکم چسبید تا اوضاع از کنترل خارج نشود؛ سپس فریاد‌می‌خورد زد: «زود طناب کنفی رو بیار، تا اون موقع من اینو نگه می‌دارم.»
رودخانه با شتاب و خشونت در جریان بود و مهار کردن کلکِ بامبو به‌کنفی قدرت فیزیکی بالایی نیاز داشت؛ کاری که از توانِ بای نینگ بینگ خارج بود و‌همگام تنها فانگ یوان که «قدرت دو گراز» را در بازوانش داشت، از پس آن برمی‌آمد.
از بختِ نیک، این اتفاق پیش‌تر نیز بارها رخ داده بود و بای‌برپا نینگ بینگ در مدیریت آن تجربهٔ کافی کسب کرده بود؛ او به‌سرعت به‌کلک سمت دکلِ زمختِ وسط کلک رفت تا طناب کنفیِ پیچیده‌شده دور آن را بیاورد.
او با شتاب به سوی‌امواج فانگ یوان دوید و طناب‌آب‌های را به دستش داد: «بیا، بگیرش!»
فانگ یوان طناب را با چابکی گرفت و در حالی که از شدت تمرکز،استوار قطرات عرق از پیشانی‌اش می‌چکید، آن را به‌سرعت دور قسمت‌های شل‌شده پیچید. پس از آنکه‌گره‌ها طناب کنفی را چندین بار دور بخش‌های آسیب‌دیده گره زد، کلک سرانجام به ثبات رسید.
فانگ یوان آهی کشید و گفت: «این کلک تا همین‌جاش‌استوار هم خیلی آسیب دیده. از ظاهرش پیداست که نهایتاً یک روزِ‌چشم دیگه دوام بیاره. باید تو این مدت خودمونو به ساحل برسونیم.»
رود اژدهای زرد به‌هیچ‌وجه امن نبود و خدا می‌دانست چه خطراتی در دل این آب‌های خروشان کمین کرده‌شده است. اگر کلکِ بامبو در میانهٔ رود از هم می‌پاشید، فانگ یوان و بای نینگ بینگ چاره‌ای نداشتند‌گره‌های جز اینکه خود را به جریان آب بسپارند؛ و در آن صورت، هیچ تضمینی برای زنده ماندنشان وجود نداشت.
تق.
صدای خفه‌سفید و ضعیفی‌آویزان به گوش رسید.
فانگ یوان بی‌درنگ‌بار اخم کرد و پرسید:چیده «آن صدا چه بود؟»
بای نینگ بینگ با چهره‌ای مردد‌تعمیر با دقت گوش سپرد و گفت:میانه‌اش «کدوم صدا؟ من که چیزی نشنیدم.»
ریشه‌هایی از گوش‌های فانگ یوان بیرون زد و او‌می‌شکستند تقریباً در دم، صدای پی‌درپیِ تق‌تق‌تق را شنید. همراه‌کرانه‌ها با این صداها، کلک بامبو نیز شروع به لرزیدن کرد.
بای نینگ بینگ با تعجب فریاد‌تپه‌ای زد: «اون چیه که داره از‌مرکز توی رودخونه به کلک حمله می‌کنه؟!»
پرتوی سیاهی از کنار کلکِ‌گردِ بامبو به بیرون جهید و مماس‌نگه با بای نینگ بینگ عبور کرد.
این سایهٔ سیاه بیش از حد سریع بود و نمی‌شد آن را‌میانه‌اش به‌وضوح دید. بای نینگ بینگ تنها احساس کرد گوشش سرد شده است‌چیده و مایعی روی گونه‌هایش جاری شد. ناخودآگاه آن را پاک کرد؛ خون بود!
نگاهی به بالا انداخت و ناسزا گفت: «این‌مهیب دیگه چه کوفتیه!» و تنها توانست ماهی سیاهِ دوک‌مانندی‌صخره‌ها را ببیند که از هوا به داخل رودخانه می‌افتاد.
فانگ یوان پیش از کشیدن‌شده بادبان فریاد زد: «شمشیرماهیِ دوکیه، لعنتی،چیده باید همین الان بریم سمت ساحل!»
شمشیرماهی دوکی سر و دمی تیز داشت، در حالی که شکمش بزرگ بود، درست شبیه به ماکوی بافندگی.نقاط آن‌ها تنها در رودخانه‌های بزرگ یا اقیانوس‌ها ظاهر می‌شدند و در گروه‌های صدتایی یا هزارتایی پرسه می‌زدند و شکار‌دلگرمی می‌کردند. این ماهیان گوشت‌خوار بودند و اغلب شکارهایی ده‌ها یا حتی صدها برابرِ اندازهٔ خود را از پای درمی‌آوردند.
ویژژژ!
شمشیرماهی‌های دوکی همچون‌سرزمین تیرهای سیاه از‌خروشان رودخانه بیرون جهیدند.
با برخورد تعداد زیادی از شمشیرماهی‌های دوکی، کلک بامبو به‌شدت لرزید. خوشبختانه، بامبوی چینگ‌استوار مائو بامبویی درجه‌یک بود؛ بسیار محکم و بادوام. اما همان‌طور که شمشیرماهی‌های دوکی پی‌درپی از‌گره‌ها پایین به کلک بامبو نفوذ می‌کردند، به نظر می‌رسید کلک هر لحظه از هم می‌پاشد.
بادبان برای وام گرفتن از نیروی باد تنظیم شد،کلک از این رو کلک به یک سو کج شد‌نقاط و به‌سرعت به سمت کرانهٔ رودخانه به راه افتاد.
با وجود این، گروه شمشیرماهی‌های دوکی قصد‌نیاز تسلیم شدن نداشتند. آن‌ها در زیر رودخانه‌بادبانی حرکت کردند و وحشیانه به کلک یورش بردند.
تَرَق!
یک بامبوی چینگ مائو شکافته شد و یک شمشیرماهی دوکی‌دکل روی کلک بامبو در هم کوبیده شد؛ شتابش پیش از‌بودند فرود آمدن در کنار بای نینگ بینگ، کاملاً تخلیه شده بود.
سرش همچون مته بود و فلس‌ها محکم تمام بدنش را پوشانده بودند و با نوری شوم می‌درخشیدند. بای نینگ بینگ به تقلا کردنِ‌مشخص درماندهٔ آن چشم دوخت؛ پس از اینکه او خود را منفجر کرده بود، تمام کرم‌های گویی که در اختیار داشت تا سرحد مرگ‌پسری یخ زده بودند، و در حالی که گوی چرخش یین یانگ جانش را نجات داده بود، اما توانایی احیای کرم‌های گویش را نداشت.
تَرَق، تَرَق، تَرَق.
بلافاصله پس از آن،عبور بامبوهای دیگرِ روی کلک‌مهیب شروع به شکستن کردند.
همین که کلک بامبو توانسته بود موج‌بار اول حملات را تاب بیاورد، به‌اندازهٔ کافی خارق‌العاده‌نگه بود. اما نمی‌توانست موج دوم را تحمل کند.
کلک بامبو آسیب‌بار دیده بود و داشت‌چیده در رودخانه غرق می‌شد.
فانگ یوان در حالی که‌آشکارا از بادبان محافظت می‌کرد، ناسزا‌ساده گفت: «زود باش، بجنب، بجنب!»
اگر بادبان از دست می‌رفت، کلک نیروی پیشران خود‌می‌شکستند را از دست می‌داد؛ فانگ یوان و بای نینگ‌کرانه‌ها بینگ به داخل رودخانه می‌افتادند و مرگشان حتمی بود!
شمشیرماهی‌های دوکی برای یورش در موج سوم حملات آماده شدند. شمار زیادی‌مرکز از شمشیرماهی‌های دوکی همچون تیر به بیرون جهیدند، بامبوها را در هم‌تودرتو شکستند و طناب‌های کنفی را پاره کردند؛ کلک بامبو داشت از هم می‌پاشید.
گوی سایبان آسمان!
فانگ یوان با زور این گوی رتبه ۳داشت را فعال کرد و بی‌درنگ باعث شد جوهر‌مندرس ازلیِ درون روزنه‌اش با سرعتی هولناک کاهش یابد.
این هنوز در شرایطی بود که او استعداد درجه A نود درصدی به همراه نیلوفر گنجینه جوهر آسمانی داشت.
جوهر ازلیِ مسِ سبزِ مرحلهٔ‌شده آغازینِ رتبه ۱، به‌سختی می‌توانست الزامات‌چیده گوی سایبان آسمان را برآورده کند.
حتی اگر زرهی از نور سفید شکل می‌گرفت،مرکز بی‌نهایت ضعیف به نظر می‌رسید و هالهٔ یک‌بودند گوی رتبه ۳ را از خود ساطع نمی‌کرد.
بنگ، بنگ، بنگ.
با برخورد شمشیرماهی‌های دوکی به زره سفید، مجموعه‌ای از صداهای خفه به گوش رسید؛ آن‌ها قادر به آسیب رساندن به فانگ‌غباری یوان نبودند. با وجود این، بای نینگ بینگ از پیش مجروح شده بود و دیوانه‌وار از شمشیرماهی‌های دوکی که به سمت کلک‌جنس بامبو پرتاب می‌شدند، جاخالی می‌داد. در همان زمان، او پشت فانگ یوان ایستاد و برای دفع بیشترِ حملات به او تکیه کرد.
وضعیت بسیار بحرانی بود؛ بادبان از پیش سوراخ‌سوراخ شده بود و سرعت کلک بامبو پیوسته‌نگه کاهش می‌یافت. کمتر از یک‌سومِ کلک بامبو باقی مانده بود و در حالی که سطح‌شتاب‌زدگیِ آب به مچ پای فانگ یوان و بای نینگ بینگ می‌رسید، کلک داشت غرق می‌شد.
بای نینگ بینگ آه عمیقی کشید: «لعنتی، یه‌مرکز استاد گوی رتبه ۵ نتونست منو بکشه، اونوقت قراره‌برخی به دست این گروه ناچیز از شمشیرماهی‌های دوکی بمیرم؟»
با موج دیگری از حملات، کلک‌تعمیر بامبو قطعاً غرق می‌شد و آن‌ها پس‌برپا از افتادن در رودخانه حتماً جان می‌باختند.
با این حال...
شمشیرماهی‌های دوکی حملات خود را به تأخیر انداختند، که باعث شد‌چیده بای نینگ بینگ نفسش را حبس کند و با دقت مراقب‌نقاط باشد، در حالی که به نظر می‌رسید در اوج تنش است.
فانگ یوان نفس کدرش را بیرون داد و گفت: «رسیدیم به‌نگه ساحل، شمشیرماهی‌های دوکی توی آب کم‌عمق شنا نمی‌کنن. هوف! فعلاً در امانیم.»مشخص تمام بدنش درد می‌کرد و در آستانهٔ از پا در آمدن بود.
او در چند روز گذشته تقریباً هیچ استراحتی نداشت، چرا که باید بادبان‌برپا را کنترل می‌کرد و هر از گاهی جهت کلک را تغییر می‌داد. این‌کلک کار از پیش بدنش را تا مرز توانایی‌اش تحت فشار قرار داده بود.
بای نینگ بینگ نیز در هوای سرد نفس‌نفس می‌زد، در حالی که ردای سفیدش به خون آغشته شده بود.راه جراحات زیادی روی بدنش به چشم می‌خورد، اما خوشبختانه او استعداد مبارزه داشت و با تمام تلاش برای جاخالی‌دیگر دادن، در کنارِ کلک بامبو که شتابِ هجومیِ شمشیرماهی‌های دوکی را کاهش می‌داد، تنها آسیب‌های سطحی متحمل شده بود.
فانگ یوان نگاهی به بای‌شده نینگ بینگ انداخت و اندکی‌دکل بعد، درد شدیدی در بدنش پیچید.
او نیز مجروح شده‌بنه بود و خونریزی‌اش حتی‌مرکز در این لحظه ادامه داشت.
جوهر ازلیِ درون روزنه‌اش در عرض چند دقیقه پس از استفاده‌زمخت از گوی سایبان آسمان کاملاً خشک شده بود. بدون محافظت آن،گردِ بدن گوشتی او طبیعتاً نمی‌توانست در برابر شمشیرماهی‌های دوکی مقاومت کند.
برنامهٔ اولیه‌اش این‌سرزمین بود که یک روز‌غرشی دیگر هم قایقرانی کنند.
با وجود این، رویدادهای غیرمنتظره ممکن بود هر لحظه رخ دهند. برنامه‌ریزی‌مرکز هرگز نمی‌توانست بر تغییرات پیشی بگیرد و هنوز تا کوه بای گو فاصله‌ای‌چشم باقی بود، اما فانگ یوان می‌دانست که اکنون باید به سمت ساحل بروند.
بادبان دیگر بی‌فایده شده بود. فانگ یوان تمام تلاشش را‌استوار به کار گرفته بود تا کلک را از صخره‌های زیرآبی دور‌چشم نگه دارد و آن را به سمت ساحلی شنی هدایت کند.
آن دو با قدم گذاشتن در آب راه‌داشت خود را باز کردند و روی ساحل شنیِ‌مندرس نرم پا گذاشتند؛ آن‌ها به خشکی رسیده بودند.
بای نینگ بینگ زخم‌هایش را پوشاند و روی زمین‌می‌شکستند نشست. چهره‌اش رنگ‌پریده بود: «اگه همین‌طور پیش بره، ممکنه از‌راه خونریزی زیاد بمیرم! زود باش، گوی شفابخشت رو بیار بیرون.»
فانگ یوان لبخند تلخی‌آویزان زد، چطور می‌توانست از هیچ،گردِ یک گوی شفابخش ظاهر کند؟