چپتر 237: گوشمالی
0بسیاری از غرفه‌داران‌دیگ با حسادت به‌همگی فانگ یوان چشم دوختند.
فانگ یوان دو سنگ ازلیِ دریافتی را در‌گوش جیبش گذاشت و با رها کردنِ گاری دستی، همراه‌تازه‌وارد با بای نینگ بینگ یکراست از بازارچه خارج شد.
بای نینگ بینگ آرام زمزمه کرد: «به‌بی‌شک نظر من که باید یکراست بگیریمش. اگه می‌خوای‌موضوع بهش نزدیک بشی، هویتِ الانمون رو یادت نره.»
فانگ یوان و بای نینگ بینگ در حال حاضر کارگرانِ خاندان چن به شمار‌چاره‌ای می‌رفتند. آن‌ها برای نفوذ به کاروان از این هویت بهره برده بودند، اما اکنون‌صافِ همین مسئله، بی‌شک سد راهی برای نزدیک شدنِ فانگ یوان به شانگ شین تسی بود.
اما فانگ یوان از پیش برای این موضوع چاره‌ای اندیشیده‌ملایمِ بود. او به بای نینگ بینگ نگاه کرد و لبخند زد:گوش «حق با توئه. برای همین الان می‌رم چند نفرو گوشمالی بدم.»
بای نینگ‌گهگاه بینگ جا خورد‌دادنِ و پرسید: «گوشمالی؟»
آسمانِ صافِ‌بودند شب، غرق در‌همین ستارگانِ درخشان بود.
درونِ چادری پهناور، چند خدمتکار حلقه‌وار‌راهی دورِ یک اجاق زغالی که دیگی‌پیش روی آن قرار داشت، نشسته بودند.
بخش بالایی چادر باز‌می‌جوشید بود تا دودِ زغال‌های‌مانده گداخته به بیرون راه یابد.
گوشتی درون دیگ می‌جوشید و خدمتکاران همگی خیره به‌می‌رسید آن مانده بودند. عطرِ ملایمِ گوشتِ پخته در هوا می‌پیچید‌خدمتکارِ و گهگاه صدای قورت دادنِ آبِ دهان به گوش می‌رسید.
میمون لاغر گفت: «داداش‌اکنون چیانگ، یه پرس‌وجوهایی دربارهٔ‌راهی این دو تا تازه‌وارد کردم.»
خدمتکارِ عضلانی که داداش‌مسئله چیانگ نامیده می‌شد، ابرویی بالا‌شین انداخت و گفت: «خب، بگو.»
میمون لاغر پاسخ داد: «این‌خدمتکاران دو تا رو کدخدای همون دهاتِ‌گوشتِ نزدیکِ کوه زی یو معرفی کرده.»
«پس قضیه اینه.»
«یادمه اون کدخدا اولش یه‌همین فانی بود، معاون رئیس یه موقعیتِ‌شین مهم می‌خواست و همین‌طوری بیدارش کرد.»
«پس پشتوانه‌شون اینه...»
گویی تازه‌درون متوجهِ ماجرا‌می‌جوشید شده بودند.
یکی فریاد زد: «حالا گیرم که‌آبِ یه استاد گو هم پشتشونه، که چی؟داداش خواهرِ داداش چیانگ صیغهٔ سرورمون چن شینه!»
«این دو تا تازه‌وارد‌اکنون خیلی پرروئن، اگه بهشون درسی‌شدنِ ندیم، فردا روز سوارمون نمی‌شن؟»
دیگری فریاد زد:همین «خفه شید، ببینیم‌راهی داداش چیانگ چی می‌گه!»
با خیره شدنِ همگان‌می‌جوشید به برادر چیانگ، سکوت‌مانده بر چادر حاکم شد.
به نظر می‌رسید برادر چیانگ مردد است. فانگ و بای یک استاد گو را پشتوانهٔ‌پرس‌وجوهایی خود داشتند. حتی اگر این استاد گو عضو خاندان چن نبود، حتی اگر پیرمردی بود که‌دهاتِ یک پایش در گور قرار داشت، در نهایت باز هم یک استاد گو به شمار می‌رفت...
«فهمیدی این دو‌اما تا چه ربطی به‌بی‌شک اون کدخدای پیر دارن؟»
چهرهٔ میمون لاغر در هم رفت و گفت:شانگ «راستش... داداش چیانگ، خودت که می‌دونی با موقعیتی که‌لبخند ما داریم، درآوردنِ همین چیزا هم کارِ راحتی نیست.»
برادر چیانگ مردد ماند.
«رئیس، این دو تا تازه‌وارد خیلی زبون‌نفهم هستن،گوش رفتار امروزشون با میمون لاغر رو دیدی؟ قشنگ دارن‌تازه‌وارد ما رو آدم حساب نمی‌کنن! باید بهشون درسی بدیم.»
«آره. اون کدخدای پیرم اولش‌همین یکی بود مثل ما، فقط شانسِ‌شین خری آورد و شد استاد گو.»
«اصلاً مگه کیه؟ مگه فقط به خاطر این‌شانگ استاد گو نشد که معاون رئیسمون می‌خواست ازش‌نگاه کار بکشه؟ اونم تهش یه خدمتکارِ رده‌بالاست، همین.»
«تازه‌ش، تاجرای کاروان همیشه با خطر روبه‌رو هستن.مانده حتی اگه این دو تا بمیرن، اون کدخدا‌صدای جرئت نمی‌کنه بیاد با خاندان چنِ ما دربیفته!»
این همهمه‌ها و‌صدای بحث‌ها، گرهِ اخمِ برادر‌دهان چیانگ را کورتر کرد.
میمون لاغر مدتی طولانی اوضاع را زیر نظر گرفت. او می‌خواست برای فانگ‌بود و بای دردسر درست کند، اما صبحِ همان روز از فانگ یوان تودهنی‌بدم خورده بود و همین امر باعث شد کینه‌ای عمیق از او به دل بگیرد.
با وجود این، می‌دانست که هیچ‌راهی پشتوانه‌ای ندارد و برای انتقام تنها‌پیش می‌تواند به برادر چیانگ متوسل شود.
وقتی دید زمانش فرا رسیده، به حرف آمد: «به جونِ خودم، هنوزم‌پخته نمی‌تونم چیزی رو که شنیدم باور کنم. یه گاری پر از برگِ‌لاغر افرای بنفش توی اون بازارچه به قیمت دو تا سنگ ازلی فروش رفت!»
چشمان برادر‌گهگاه چیانگ بی‌درنگ‌قورت برقی زد.
«چی؟ دو تا سنگ ازلی؟»
«مگه می‌شه؟اکنون مگه قیمتا‌مسئله پایین نیومده بود؟»
«عجب شانسی! کدوم احمقی خریدتش؟»
میمون لاغر پوزخندی زد و با لحنی آمیخته به تحقیر‌میمون و حسادت گفت: «کی می‌تونه باشه؟ همون بانوی جوانِ خاندان ژانگ.نامیده یه فانیِ معمولیه، ولی شانسش رو ببین... چه زندگیِ خوبی داره.»
چشمان برادر چیانگ از شدت خشم سرخ شد: «لعنتی! یادم‌شانگ میاد خودم یه سری جنس قاچاقی آوردم و مجبور شدم‌توئه مفت بفروشمشون. چرا من شانسِ این دو تا رو نداشتم!»
او با خشم غرید: «فردا حالشونو می‌گیریم. تازه‌وارد‌شانگ باید به ارشدش احترام بذاره. اگه رسم و‌نگاه رسوم رو نمی‌فهمن، خودمون باید درست‌وحسابی بهشون یاد بدیم.»
«چشم، داداش چیانگ.»
«هر چی داداش چیانگ بگه!»
میمون لاغر با چاپلوسی گفت: «داداش چیانگ خیلی باهوشه!»شدنِ سپس با ملاقه‌ای مقداری از خورش را بیرون کشید‌نگاه و ادامه داد: «خورش گوشت حاضره. داداش چیانگ، بفرما بچش.»
عطرِ دلپذیرِ گوشت مشام را پر کرد؛شدنِ با قورت دادنِ آبِ دهان، سیبِ گلویِ‌چاره‌ای بسیاری از خدمتکاران بالا و پایین رفت.
برادر چیانگ لب‌هایش را لیسید و ملاقه‌خیره را گرفت. پیش از آنکه آن را‌می‌پیچید به دهانش نزدیک کند، در آن فوت کرد.
ناگهان، پردهٔ‌گهگاه ورودیِ چادر‌قورت کنار رفت.
فانگ یوان‌بودند قدم به‌اکنون درون گذاشت.
«تویی!» جمعِ خدمتکاران مبهوت ماندند؛ کسی‌راهی که مدت‌ها داشتند برایش نقشه می‌کشیدند، حالا‌موضوع بی‌مقدمه درست در برابرشان ظاهر شده بود!
این اتفاق‌درون باعث شد دست‌پاچه‌خدمتکاران و هراسان شوند.
میمون لاغر از جا پرید و‌آبِ با پوزخندی شوم گفت: «تازه‌وارد، حالا‌گفت دیگه ترسیدی؟ برای معذرت‌خواهی خیلی دیر...!»
هنوز جمله‌اش به پایان نرسیده‌همین بود که فانگ یوان با‌شانگ خونسردی پایش را بالا آورد.
گرومب!
میمون لاغر با ضربهٔ لگد به عقب پرتاب شد و کمرش‌گوشتِ محکم به اجاق زغالی کوبیده شد. خورشِ گوشتِ داغ روی تمام‌می‌رسید بدنش پاشید و او را سوزاند، چنان که فریادِ دلخراشی سر داد.
«خورش گوشت!»
«همه‌ش ریخت! گوشتی که پولامونو روی‌مسئله هم گذاشتیم تا بخریمش. مگه چند وقت‌بود یه بار می‌تونیم گوشت بخوریم، این حرومزاده!»
«حرومزاده، انگار‌اکنون از جونت‌مسئله سیر شدی!»
بی‌درنگ، تمام خدمتکاران با خشم و‌همگی کینه از جا برخاستند و با‌پخته غرش به سمت فانگ یوان هجوم بردند.
فانگ یوان دو سنگ ازلی‌دادنِ را که در دست داشت،میمون به سوی آن‌ها پرتاب کرد.
«آخ!»
سنگ‌های ازلی به دو نفر اصابت کرد؛شدنِ یکی چشمانش را گرفت و دیگری شکمش را،اندیشیده و هر دو از شدت درد فریاد کشیدند.
«پست‌فطرت، نامردی‌درون می‌کنی و‌می‌جوشید سلاح مخفی می‌زنی!»
«یه لحظه‌گهگاه صبر کن،قورت اینا... سنگ ازلیه؟!»
با شنیدن این حرف، جمعیتی‌همین که در حال هجوم بود،شانگ بی‌درنگ از شتاب خود کاست.
دو سنگ ازلیِ افتاده‌مسئله بر زمین، نگاه خدمتکاران‌شانگ را به خود خیره کرد.
فریاد دلخراش میمون لاغر نیز‌خدمتکاران با خیره شدن چشمانش به‌ملایمِ سنگ‌های ازلی، ناگهان قطع شد.
پرندگان جان بر سرِ‌قورت خوراک می‌گذارند و آدمیان‌گوش جان بر سرِ ثروت.
«این یارو دیوونه شده؟»
«واقعاً داره سنگ ازلی پرت‌بی‌شک می‌کنه طرف مردم؟ هه، حتماً‌تسی از ترس خودش رو باخته.»
«اینا سنگ ازلیه، من حتی‌خدمتکاران با دو ماه جون کندن‌ملایمِ هم شاید نتونم یکیش رو دربیارم!»
افکارِ گروهِ خدمتکاران‌صدای چون امواجِ خروشانِ‌آبِ دریا به تلاطم افتاد.
برخی با بارقه‌ای از امید به فانگ‌بی‌شک یوان چشم دوختند، گویی می‌پرسیدند: سنگ ازلیِ دیگه‌ای‌موضوع هم داری؟ بیا پرت کن تو سرِ من!
خدمتکاری که چشمش را گرفته بود، دستش‌شدنِ را برداشت و فریاد زد: «جرئت می‌کنی بزنی‌اندیشیده تو چشم من؟ انگار از جونت سیر شدی!»
چشم راستش چنان متورم و‌خدمتکاران کبود شده بود که حتی‌ملایمِ نمی‌توانست آن را باز کند.
با وجود این، چنین دردی‌دادنِ مانع از آن نشد که‌میمون برای قاپیدن سنگ ازلی خیز بردارد.
بقیهٔ خدمتکاران به خود آمدند‌همین و بی‌درنگ نگاهشان به سنگ‌شانگ ازلیِ دیگرِ روی زمین افتاد.
بنگ!
همگی به سمت آن سنگ‌خدمتکاران ازلی هجوم بردند و فانگ‌ملایمِ یوان را به‌کلی از یاد بردند.
میمون لاغر در حالی که از شدت‌دهان درد دندان به هم می‌سایید، سریع‌تر از‌چیانگ دیگران برای قاپیدن سنگ ازلی دست دراز کرد.
خدمتکارِ دیگری که ضربه خورده بود،مسئله خشمگینانه غرید: «مال منه، این مال‌تسی منه، اون رو پرت کرد طرف من!»
شخصی در حالی که آب دهانش به‌شدنِ اطراف می‌پاشید، فریاد زد: «گمشو میمون، مگه‌چاره‌ای تو زخمی نبودی؟ چرا این‌قدر تند می‌ری!»
برادر چیانگ که صورتش خاک‌آلود و سراپا‌خیره خشم بود، فریاد زد: «خفه شید. کی‌می‌پیچید الان جفت‌پا انداخت برام؟ خودشو نشون بده!»
ناگهان دستی‌گهگاه پیش آمد و‌دادنِ او را کشید.
چه کسی چنین جرئتی داشت؟!
با تعجب و خشم سر‌بی‌شک برگرداند و مستقیماً با چهرهٔ زشتِ‌بود فانگ یوان چشم در چشم شد.
فریاد زد: «چطور جرئت‌می‌جوشید می‌کنی منو بگیری؟ اون‌مانده پنجه‌های سگت رو بکش!»
بنگ!
فانگ یوان مشت‌اما گره کرد و محکم‌بی‌شک به صورت او کوبید.
استخوان بینی برادر چیانگ در دم خرد شد‌شانگ و خون به شدت فواره زد. سرگیجهٔ شدیدی‌نگاه به او دست داد و چشمانش سیاهی رفت.
فانگ یوان او را‌می‌جوشید رها کرد و برادر چیانگ‌عطرِ بی‌رمق نقش بر زمین شد.
«یا خدا!»
«زد تو صورت برادر چیانگ!»
«برادر چیانگ زخمی شده،مسئله بیاید همه با هم‌شانگ بریزیم سر این حرومزاده!!»
خدمتکاران لحظه‌ای مبهوت ماندند، اما خیلی زود‌خیره به خود آمدند؛ بی‌درنگ مشت‌هایشان را گره‌می‌پیچید کردند و به سوی فانگ یوان حمله‌ور شدند.
فانگ یوان با خونسردی مشتش را به صورت‌گوش افقی تاب داد و نزدیک‌ترین خدمتکار را به‌دربارهٔ کناری پرتاب کرد. دندان‌های مرد در دم خرد شد.
بلافاصله خدمتکارِ‌بودند دیگری به‌اکنون او یورش برد.
فانگ یوان میان‌پای او‌مسئله را هدف گرفت و‌شانگ ضربهٔ لگدِ سریعی حواله‌اش کرد.
«آآآخ...!!!» خدمتکار میان‌پایش را گرفت،خدمتکاران چشمانش به سفیدی رفت و‌ملایمِ در دم از هوش رفت.
با چند مشت و لگدِ فانگ یوان، تمام‌گوش خدمتکاران نقش بر زمین شدند و تنها میمون‌دربارهٔ لاغر باقی ماند که در گوشه‌ای پناه گرفته بود.
با گره خوردن نگاه فانگ یوان‌مسئله به او، میمون لاغر به لرزه افتاد‌بود و بی‌درنگ خود را روی زمین انداخت.
در حالی که پی‌درپی سر به خاک می‌سایید،شانگ با صدای بلند التماس کرد: «تسلیمم، تسلیمم. ای‌نگاه قهرمان بزرگ، بزرگواری کن و از جونم بگذر!»
سرش به زمین‌دیگ کوبیده می‌شد و‌همگی صداهای خفه‌ای ایجاد می‌کرد.
با وجود این، هیچ‌قورت صدایی از حرکت فانگ‌گوش یوان به گوش نرسید.
میمون لاغر با ترس‌ولرز سرش را بالا آورد، اما فانگ یوان پیش‌تسی از آن چادر را ترک کرده بود. خدمتکارانِ درون چادر روی زمین‌نفرو افتاده بودند؛ برخی از هوش رفته و برخی از شدت درد ناله می‌کردند.
فانگ یوان‌اکنون از میان‌مسئله چادرها عبور کرد.
سروصدای لحظاتی پیش، بی‌شک توجه افراد‌همگی زیادی را جلب می‌کرد. این دقیقاً‌پخته همان چیزی بود که فانگ یوان می‌خواست.
بای نینگ بینگ از گوشه‌ای تاریک بیرون آمد‌گوش و گفت: «همین روز اولی زدیم خدمتکارای کاروان‌دربارهٔ رو لت‌وپار کردیم. این اصلاً عاقبت خوبی نداره.»
پوزخندی زد و از این آشوب لذت برد.راهی با این حال، بیشتر کنجکاو بود بداند چرا‌چاره‌ای فانگ یوان دست به چنین کاری زده است.
فانگ یوان بی آنکه پاسخی‌بی‌شک دهد، به سوی اعماق این‌تسی اردوگاه موقت به راه افتاد.
طولی نکشید که به مقصدش رسید؛ یک کالسکهٔ‌مانده اسب‌کِش. او پیش‌تر پرس‌وجو کرده و می‌دانست که‌صدای این مکان، محل خوابِ مباشرِ پیرِ خاندان چن است.
بی‌درنگ به سراغ کالسکه نرفت تا در بزند، بلکه به گوشه‌ای تاریک‌گفت و خلوت رفت که کسی در آن حوالی نبود. خنجری را که‌بالا به همراه داشت بیرون کشید و شروع به بریدن بدن خود کرد.
در آن سکوتِ وهم‌آور،اکنون صدای خفیفِ شکافته شدنِ گوشت‌شدنِ توسط خنجر به گوش می‌رسید.
با شنیدن این‌همین صدا، ابروهای بای‌راهی نینگ بینگ بالا پرید.
بار دیگر به عمقِ بی‌رحمی و قساوتِ فانگ یوان پی برد؛ هنگام بریدنِ بدنش‌می‌پیچید با خنجر، حتی کوچک‌ترین صدایی از او درنیامد و از نحوهٔ برش پیداست که‌پرس‌وجوهایی مهارت بالایی در این کار دارد. گویی نه بدن خود، که تکه‌ای چوب را می‌تراشید.
تق تق تق...
درِ کالسکه‌بودند پی‌درپی به‌اکنون صدا درآمد.
فضای تنگِ کالسکه پر از‌بی‌شک کالا بود و تنها یک‌تسی تخت کوچک در آن جای داشت.
از بختِ خوب، مباشر پیر جثهٔ کوچکی داشت‌مانده و با جمع کردن خود روی آن تخت‌صدای کوچک، فضا چندان خفه و دلگیر به نظر نمی‌رسید.
تق تق تق.
در دوباره به صدا درآمد.
مباشر پیر که در خوابی‌بی‌شک عمیق فرو رفته بود، با‌تسی اخمی بر چهره از تخت برخاست.
بنگ... بنگ... بنگ!
ضربه‌ها محکم‌تر می‌شد. مباشر پیر‌دادنِ چشمانِ سرخ و خواب‌آلودش را‌میمون باز کرد و پرسید: «کیه؟»
صدایی از پشت‌اما در به گوش‌مسئله رسید: «منم، مباشرِ پیر.»
صدا ناآشنا بود، اما رگه‌هایی از آشنایی در آن حس می‌شد. اخم‌های مباشر پیر‌چاره‌ای در هم گره خورد و پس از مکثی طولانی، به خاطر آورد که این‌صافِ صدا متعلق به همان تازه‌واردی است که صبحِ همان روز به کاروان پیوسته بود.
«یه تازه‌وارد که هنوز هیچی از‌همگی قوانین نمی‌دونه! نصفه‌شبی چه غلطی می‌کنی‌پخته که خواب مردم رو زهر مار می‌کنی؟!»