چپتر 202: قصد قتل تمساح، ندای غم‌انگیز یک دختر جوان
0بای نینگ بینگ در حالی که پوستهٔ طلایی و‌دریای تاریک این گوی رتبه ۳ را نوازش می‌کرد، با‌درصد حالتی پیچیده زیر لب زمزمه کرد: «هزارپای طلاییِ ارّه‌ای...»
او در طول نبردش با فانگ یوان، به خاطر این هزارپای‌درجه طلاییِ ارّه‌ای آسیب‌های فراوانی متحمل شده بود. چه کسی فکرش را می‌کرد‌اما روزی برسد که خود فانگ یوان آن را به او قرض دهد؟
نحوهٔ استفادهٔ فانگ یوان‌استعداد از هزارپای طلاییِ ارّه‌ای، تأثیری‌نود ماندگار بر او گذاشته بود.
بای نینگ بینگ بی‌درنگ روش فانگ‌پیش یوان را تقلید کرد و هزارپای طلاییِ‌اکنون ارّه‌ای را همچون شمشیری عظیم تاب داد.
گاه‌به‌گاه، با اراده‌اش هزارپای طلاییِ ارّه‌ای را بلندتر یا کوتاه‌تر می‌کرد‌لبریز و آن را مانند شلاقی در هوا می‌چرخاند. تیغه‌های نقره‌ای ارّه‌کمی می‌چرخیدند و هوا را می‌شکافتند و اعوجاج عجیبی در نور پدید می‌آوردند.
در حالی که ابروانش را بالا انداخته بود، گوی سایبان‌استعداد آسمان را در روزنه‌اش قرار داد، جوهر ازلی نقره سفید‌کمی را به درون آن سرازیر کرد و گفت: «گوی سایبان آسمان!»
بی‌درنگ، زرهی‌ازلیِ از نور سفید‌درجه بدنش را پوشاند.
همان‌طور که به فانگ یوان نگاه می‌کرد، آهی کشید‌کمی و گفت: «تقدیر واقعاً مرموز عمل می‌کنه. کی فکرشو می‌کرد‌اندیشید یه روزی برسه که من از گوهای تو استفاده کنم.»
فانگ یوان ساکت بود؛نشسته او با چشمانی بسته، چهارزانو‌دریای کنار زغال‌های گرم نشسته بود.
تمام توجهش معطوف به روزنه‌اش بود، جایی که دریای ازلیِ لبریز از استعداد درجه A در برابرش پدیدار گشته بود. نود درصد!
پیش از این استعدادش تنها کمی بیشتر‌پدیدار از چهل درصد بود، اما اکنون به‌کمی بیش از دو برابر افزایش یافته بود.
فانگ یوان راضی بود و با خود اندیشید: «با اینکه‌بیشتر تزکیه‌ام از رتبه ۳ به رتبه ۱ سقوط کرده و سال‌ها‌تزکیه‌ام تلاش سختم به باد رفته، اما هنوز هم ارزشش رو داشت!»
در مسیر تزکیهٔ یک استاد گو، سه چیز‌جایی بیشترین اهمیت را داشت. استعداد، منابع و کرم‌های‌گشته گو. هیچ‌یک از این سه جنبه نباید کاستی می‌داشت!
پیش‌تر، فانگ یوان تنها استعداد درجه C داشت و مجبور بود برای جبران نقص استعدادش، به انواع و اقسام منابع و کرم‌های گو متوسل شود. آن سال‌هایی که در کوه چینگ مائو سپری شده بود، بسیار دشوار و طاقت‌فرسا بود. سرعت تزکیه‌اش کاملاً خوب بود، اما این نتیجهٔ آن بود که او تمام ابزارهای در دسترس را به کار گرفته و خطرات بالایی را پذیرفته بود.
اگر در آن زمان استعدادش درجه A بود، با صحنه‌ای کاملاً متفاوت روبه‌رو می‌شد و می‌توانست به راحتی به رتبه ۳ دست یابد.
«چه بازی تقدیری... حالا استعداد درجه A دارم، اما دیگه محیط امنی مثل دهکده برای رشد ندارم. به علاوه، منابع و کرم‌های گویی که الان دارم اصلاً با قبل قابل‌مقایسه نیست.»
اکنون فانگ یوان دور از زادگاهش آواره بود و با تزکیهٔ ضعیفش ممکن بود هر لحظه‌گشته با خطرات مرگباری روبه‌رو شود؛ طبیعتاً این وضعیت با محیط امن و پایدارِ کوه چینگ مائو‌اندیشید قابل‌قیاس نبود. و البته، هیچ منطقهٔ تجاریِ باثباتی نیز برای تبادل و کسب منافع متقابل وجود نداشت.
فانگ یوان به دریای ازلی مس سبزِ نود درصدی‌اش نگاه کرد، جایی که نیلوفری آبی و سفید در اعماق روزنه‌اش ریشه دوانده‌چهل بود؛ گلبرگ‌هایش سالم و پرطراوت بود و هاله‌ای مقدس و جاودان از خود ساطع می‌کرد. او با خود اندیشید: «خوشبختانه با نیلوفر‌تزکیهٔ گنجینه جوهر آسمانی، بزرگ‌ترین مشکل که همون منابع باشه حل شده، پس حداقل تا رسیدن به رتبه ۳ هیچ نگرانی‌ای وجود نداره.»
این نیلوفر گنجینه جوهر آسمانی رتبه ۳ بود و‌نود پتانسیل عظیمی برای توسعه داشت. تنها برای پالایش آن،اکنون چشمهٔ جانِ بنیادینِ خاندان گو یوئه نابود شده بود.
این گو معادل یک چشمهٔ جانِ کوچک و قابل‌حمل بود و در آن زمان که فانگ یوان هنوز تزکیهٔ رتبه ۳ داشت، پیوسته جوهر ازلی او را بازیابی می‌کرد و سرعت بازیابیِ یک استعداد درجه B را به او می‌بخشید.
تزکیهٔ رتبه ۳ دارای جوهر ازلی نقره سفید بود. فانگ یوان اکنون تنها در‌برابرش مرحلهٔ آغازین رتبه ۱ با جوهر ازلی مس سبز قرار داشت؛ با وجود نیلوفر گنجینه‌افزایش جوهر آسمانی در روزنه‌اش، سرعت بازیابی جوهر ازلیِ او تا حد فوق‌العاده‌ای افزایش یافته بود.
فانگ یوان در ذهنش محاسبه کرد: «اگه فقط از گوی رتبه ۱ استفاده کنم، سرعت بازیابی جوهر ازلی‌ام خیره‌کننده و تقریباً پایان‌ناپذیر میشه. استفاده از‌بیش یکی دو کرم گوی رتبه ۲ ممکنه باعث کاهش دریای ازلی بشه، اما سرعت بازیابی مداوم جبرانش می‌کنه و نسبتاً پایدار می‌مونه. اما استفاده از‌کرم‌های گوی رتبه ۳ جوهر ازلی رو به شدت تخلیه می‌کنه و مصرفش خیلی بیشتر از سرعت بازیابیه. تو چند لحظه دریای ازلی‌ام کاملاً خشک میشه.»
هر چه باشد، او اکنون تنها جوهر ازلی مس سبز‌درصد را در اختیار داشت و آن هم جوهر ازلی سبز‌برابر یشمیِ مرحلهٔ آغازین بود؛ کیفیت آن بیش از حد پایین بود.
به جز نیلوفر گنجینه‌نود جوهر آسمانی، فانگ یوان‌تنها گوهای دیگری نیز داشت.
پیش از همه،گرم گوی حیاتی‌اش بود:توجهش زنجرهٔ بهار و پاییز.
این گوی رتبه ۶، در فهرست گوهای مرموز شمارهٔ ۷ را به خود‌پدیدار اختصاص داده بود. هنگامی که به گوی حیاتیِ شخصی تبدیل می‌شد، دیگر نمی‌شد آن‌افزایش را از روزنه خارج کرد و اکنون در مرکز روزنه جا خوش کرده بود.
پس از گذر از تولدی دوباره، هاله‌اش دیگر مانند‌نود قبل نبود؛ نور درخشانِ زرد-سبزش کاملاً محو شده بود‌اکنون و اکنون بی‌روح و به شدت ضعیف به نظر می‌رسید.
پیکرش را پنهان می‌کرد و با گذر زمان،تنها خاموش و بی‌صدا زمان را از رود زمان می‌مکید‌یافته و دورِ دیگری از دوران نقاهت را آغاز می‌کرد.
فانگ یوان در درونش دریافت: «تو این مدت کوتاه به هیچ وجه نمی‌تونم‌درجه از زنجرهٔ بهار و پاییز استفاده کنم. تو این وضعیت خطرناک، اگه ازش استفاده‌بیش کنم، رود زمان جذبش می‌کنه و فقط با خودتخریبی جونم رو از دست می‌دم.»
بدون فشارِ زنجرهٔ بهار و‌معطوف پاییز، سایر کرم‌های گو می‌توانستند‌استعداد آزادانه غرایز خود را بروز دهند.
در حالی که کرمِ شرابِ چهارطعمِ رتبه ۲ روی‌نود سطح دریای ازلی شنا می‌کرد و از لحظه لذت‌اکنون می‌برد، چهار نوع نور در اطراف بدن تپلش می‌درخشید.
گوی فلس‌های مخفی که شبیه به فسیل کپور‌تنها بود، آرام در کف دریا آرمیده بود و‌افزایش اجازه می‌داد آبِ دریای ازلی فلس‌هایش را پاکسازی کند.
سوسکی سیاه با یک جفت انبر‌توجهش آهنی بر سرش، در هوای بالای‌استعداد دریا پرواز می‌کرد؛ این گوی غارت بود.
و به همین ترتیب، گوی یانگ با زره سفیدش‌لبریز که بخشی از گوی چرخش یین یانگ بود، همراه‌استعدادش با آن می‌چرخید و اوقات خوشی را سپری می‌کرد.
گوی جمجمه خونِ رتبه ۴ در‌برابرش اعماق دریا قرار داشت و گاه‌به‌گاه‌استعدادش نورِ سرخِ خونینی روی سطحش می‌درخشید.
در مورد سایر کرم‌های گو – گویِ ماهِ خونین به شکل نشانِ هلالیِ سرخی روی کف دست فانگ یوان‌اندیشید درآمده بود؛ علف گوش ارتباط با زمین به یکی از گوش‌های فانگ یوان تبدیل شده بود و در حالت‌منابع عادی خود را نشان نمی‌داد؛ گل توسیتای نیز به عنوان یک خال‌کوبی روی زبان فانگ یوان جای گرفته بود.
گوی سایبان آسمان و هزارپای‌تمام طلاییِ ارّه‌ای نیز به بای‌ازلیِ نینگ بینگ قرض داده شده بودند.
با محاسبهٔ ارقام، فانگ‌توجهش یوان در مجموع دوازده‌ازلیِ کرم گو در اختیار داشت.
این رقمی حقیقتاً بزرگ بود!
به‌طور کلی، برای یک استاد گوی سطح پایین طبیعی بود که دو یا سه گو‌برابر داشته باشد. وقتی شخصی به رتبه ۴ یا ۵ می‌رسید، این تعداد را به چهار‌ارزشش یا پنج ارتقا می‌داد. حتی کارآگاه الهی، تیه شوئه لنگ، تنها حدود هفت گو پرورش می‌داد.
نباید فریب گو یوئهٔ نسل اول یا‌معطوف سرورْ دُرنای آسمان را خورد؛ هر دو مواردی‌پدیدار استثنایی و هیولاهایی کهن با قرن‌ها اندوخته بودند.
تعداد کرم‌های گویی که فانگ یوان در اختیار داشت، سه تا چهار‌برابرش برابرِ استادان گوی معمولی بود. تعداد بیشتر، به معنای بار اقتصادی سنگین بر‌بیش دوش استادان گو و همچنین فشار ناشی از مدیریت و پرورش آن‌ها بود.
هرچند فانگ یوان گوهایش را با دقت انتخاب کرده بود‌درصد و پرورشِ بیشترشان آسان بود، اما اکنون با وجود کالاها‌برابر و منابع محدود در گل توسیتا، فشار سنگینی را تحمل می‌کرد.
بخش عمدهٔ این فشار مربوط به کرمِ شرابِ چهارطعم بود، چرا که‌اما غذایش شراب‌های مرغوب بود؛ شراب زیادی در گل توسیتا ذخیره شده بود، اما‌تلاش این مقدار تنها می‌توانست کرمِ شرابِ چهارطعم را برای شش ماه تغذیه کند.
فانگ یوان با خود اندیشید: «باید توی این شش ماه یه‌لبریز منبع جدید برای شراب پیدا کنم، وگرنه چاره‌ای ندارم جز اینکه‌کمی کرمِ شرابِ چهارطعم رو دوباره به کرمِ شرابِ معمولی پالایشِ معکوس کنم.»
بعدی، گوی غارت بود.
یافتن غذای گوی غارت دشوار بود و‌پدیدار مقدار غذای ذخیره‌شده برای آن در گل‌کمی توسیتا تنها برای پنج ماه کفایت می‌کرد.
پس از آن،گشته علف گوش ارتباط‌پیش با زمین قرار داشت.
غذای علف گوش ارتباط با زمین، ریشه‌های جینسینگ بود،دریای اما خوشبختانه مقدار زیادی از آن در گل توسیتا‌درصد وجود داشت که برای تغذیهٔ یک سالِ آن کافی بود.
در مورد گوی جمجمه خون و گویِ ماهِ‌ازلیِ خونین، هر دو به خون نیاز داشتند که‌درصد باید برای تأمین آن چاره‌ای اساسی اندیشیده می‌شد.
و اما در مورد گوی چرخش یین یانگ، اگر دست‌نخورده باقی می‌ماندند و یک کرهٔ نورانیِ کاملِ تایجی را تشکیل می‌دادند،افزایش در تغذیه از طریق تبدیل چی یین و یانگ خودکفا می‌شدند. با وجود این، اکنون تنها گوی یانگ باقی مانده بود؛ فانگ‌منابع یوان باید زمانی را اختصاص می‌داد تا آن را رها کند و اجازه دهد چی یانگِ موجود در هوا را جذب کند.
پرورش این گوی یانگ بسیار حائز اهمیت بود. فانگ یوان تنها با‌اما گوی یانگ می‌توانست بای نینگ بینگ را مهار کند — و از‌سال‌ها این طریق، یک محافظ ارزان‌قیمت و تضمینی برای بقای خود به دست آورد.
این بدان معنا بود که فانگ یوان نمی‌توانست بی‌گدار وارد غارهای کوهستانی و زیرزمینی شود. اگر از قضا‌درصد در موقعیت خاصی گرفتار می‌شد که چی یانگ در دسترس نبود، گوی یانگ از گرسنگی تلف می‌شد و در‌سال‌ها آن زمان، بای نینگ بینگ — با تمام خشم و استیصالش — به بزرگ‌ترین دشمن فانگ یوان بدل می‌گشت.
در مجموع، فانگ‌تمام یوان اکنون در‌جایی وضعیت بغرنجی قرار داشت.
او گوهای رده‌بالای بسیاری در اختیار داشت — رتبه ۳،درصد رتبه ۴ و حتی یک گوی رتبه ۶. اما از بخت‌افزایش بد، در حال حاضر تنها در رتبه ۱ تزکیه قرار داشت.
اکنون برای او، استفاده‌نود از گوهای رده‌بالا بسیار‌تنها دردسرساز و دشوار بود.
نکتهٔ حیاتی‌تر این بود که‌تمام او به‌شدت با کمبود گوهایی با‌لبریز توانایی‌های درمانی و حرکتی مواجه بود.
«الان کاری که باید بکنم اینه که چند تا کرم گوی وحشی جمع کنم و این مشکلات‌پیش رو برطرف کنم. فقط اگه شانس بیارم و به یه گوی مناسب بربخورم... فرار از دست اون‌کرده دسته‌های شمشیرماهیِ پرتابی رو میشه به حساب شانس خوبم گذاشت. اما امکان نداره هر بار این‌قدر خوش‌شانس باشم.»
پس از آنکه فانگ یوان‌درجه افکارش را مرتب کرد، با‌درصد چهره‌ای جدی به‌آرامی چشمانش را گشود.
به‌محض باز کردن چشمانش، بای نینگ‌پیش بینگ را دید که با یک پوستهٔ‌اکنون تخم‌مرغِ سفید در دست، به سمتش می‌آمد.
بای نینگ بینگ گفت: «اینو ببین. داشتم هزارپای طلاییِ ارّه‌ای رو امتحان‌استعداد می‌کردم و زمین رو سوراخ کردم، اما کی فکرشو می‌کرد زیر این ساحل‌اما یه تخم قایم شده باشه! حیف که با هزارپای طلاییِ ارّه‌ای له شد.»
این تخم به اندازهٔ نیمی از یک تشت‌ازلیِ بود و پوستهٔ سفیدش کاملاً خرد شده و‌درصد تنها مقداری زرده در آن باقی مانده بود.
فانگ یوان تنها نگاهی گذرا به این پوسته انداخت و ناگهان‌پیش چهره‌اش در هم رفت: «اوضاع خرابه، این تخم یه تمساح شش‌یافته پاست. نکنه این ساحل محل زاد و ولد تمساح‌های شش پا باشه؟»
او به‌سرعت از جا برخاست: «زود باش، از‌تنها هزارپای طلاییِ ارّه‌ای استفاده کن و ببین بازم‌افزایش از این تخم‌ها تو این ساحل هست یا نه.»
نگاه بای نینگ بینگ لرزید و‌توجهش به پشت سر فانگ یوان اشاره‌استعداد کرد: «دیگه دیر شده، نگاه کن!»
فانگ یوان برگشت و صدها «کندهٔ‌جایی مرده» را دید که از سمت‌برابرش رودخانه به سوی ساحل شناور بودند.
«کنده‌های مرده» به ساحل آمدند‌درجه و شکل واقعیِ خود را نمایان‌پیش ساختند؛ همهٔ آن‌ها تمساح‌هایی غول‌پیکر بودند.
این تمساح‌ها زره‌هایی ضخیم، دندان‌هایی تیز و سه‌تنها جفت پا داشتند. در آن لحظه، چشمانِ خون‌گرفته‌شان‌افزایش خیره به بای نینگ بینگ قفل شده بود.
دسته‌های تمساح شش پا!
بای نینگ بینگ زیر نگاهِ خیرهٔ تمساح‌ها، ناخودآگاه دستش را شل‌درجه کرد؛ پوستهٔ سفیدِ تخم روی ماسه‌ها افتاد، بیشتر خرد شد و‌چهل همان اندک زردهٔ باقی‌مانده در آن، به درون ماسه‌ها نفوذ کرد.
فسسس!
تمساح‌های شش پا با خشم فش‌فش‌پیش کردند و سپس روی شش پای خود،اکنون به سمت آن دو جوان یورش بردند.
...
هم‌زمان، در کوه‌تمام چینگ مائو، در مکان‌دریای پیشینِ دهکدهٔ گو یوئه.
برف همه‌چیز را پوشانده‌استعداد بود و همه‌جا یخچال‌های‌گشته طبیعی شکل گرفته بود.
گروهی از افراد، همچون میخ‌هایی آهنین‌پیش که در این دنیای سپید کوبیده‌اما شده باشند، روی برف ایستاده بودند.
تیه روئو نان روی برف زانو‌توجهش زد و درحالی‌که اشک از گونه‌هایش جاری‌درجه بود، نام پدرش را فریاد زد: «پدر...»
پنج یا شش روز پیش، تیه شوئه لنگ نبرد شدیدی با گو یوئهٔ نسل‌گشته اول داشت، اما هنگامی که در آستانهٔ مرگ قرار گرفت، امنیت دخترش را در نظر‌راضی داشت و گوی عروسک غول‌پیکر کوهستان و گوی گلاویز مشت آهنین را به بیرون فرستاد.
گوی عروسک غول‌پیکر کوهستان به شکل یک نقاب مسی درآمد و صورت تیه روئو‌کمی نان را پوشاند تا از او محافظت کند؛ گوی گلاویز مشت آهنین نیز به‌کرده دستی غول‌پیکر تبدیل شد و او را از مهلکهٔ کوه چینگ مائو دور کرد.
با وجود این، آن دو پیش‌تر توسط گوی جنون‌کمی خون آلوده شده بودند و دیری نپایید که پس‌راضی از انجام وظیفهٔ خود، به گودالی از خون بدل گشتند.
تیه روئو نان در حالتی جنون‌آمیز به‌معطوف سمت کوه چینگ مائو شتافت، اما در‌برابرش میانهٔ راه، توسط دسته‌ای از جانوران محاصره شد.
در لحظهٔ خطرِ حتمی، نیروهای کمکیِ خانوادهٔ تیه از راه رسیدند. آن‌ها به‌خاطر تیه‌گشته شوئه لنگ آمده بودند؛ تیه شوئه لنگ همیشه کارها را با جدیت و دوراندیشی‌یافته انجام می‌داد. او صرفاً برای احتیاط، نامه‌ای برای درخواست نیروی کمکی به خاندانشان فرستاده بود.
تیه روئو نان با کمک نیروهای کمکی توانست خود را به اینجا برساند. با‌کمی این حال، منظره‌ای که پیش چشمانش پدیدار شد، کوهستانی پوشیده از یخ و برف بود‌سال‌ها که تمام موجودات زنده‌اش منجمد شده بودند و هیچ اثری از پدرش به چشم نمی‌خورد.
او و نیروهای کمکیِ خانوادهٔ تیه،پیش پیش از آنکه سرانجام این واقعیت بی‌رحمانه‌اکنون را بپذیرند، چندین شبانه‌روز به جست‌وجو پرداختند.
کارآگاه الهی از‌گرم پای درآمده بود؛توجهش پدرش جان باخته بود!
تیه روئو نان با صدایی گرفته‌جایی و سرشار از اندوهی بی‌کران، همچون‌برابرش نالهٔ غازی وحشی، فریاد برآورد: «پدر...!»