چپتر 125: اوه، پس شکستم را می‌پذیرم
0فانگ یوان در میان جمعیت ایستاده بود و در حالی که تمام اوضاع را‌شکست زیر نظر داشت، نگاهش را روی مردم چرخاند و اندیشید: «خاندان گو یوئه، حاکم‌مورد سنتیِ کوهستان؛ خاندان بای، قدرتِ تازه‌ظهورکرده؛ و خاندان شیونگ که هرگز نباید دست‌کم گرفته شود...»
خاندان گو یوئه، چینگ شو، چی شان و مو یان‌رفت را در اختیار داشت؛ خاندان‌های شیونگ و بای نیز از‌نکته استادان گوی نخبه و برجستهٔ رتبه ۲ خود بهره می‌بردند.
با حضور رؤسای خاندان‌ها و بزرگان‌این در عمارت سنگی، می‌توان گفت که‌اینجاست شیبِ اتحاد لبریز از نخبگان بود.
«نمی‌دونم کدوم یکی بای‌میشه نینگ بینگه؟ مردی که‌وقتی نماد صعود خاندان بایه!»
«بای نینگ بینگ الان دیگه‌فکر رتبه ۳ شده، قطعاً بین‌ساله استادان گوی رتبه ۲ نیست.»
«انگار توی‌بزرگ عمارت سنگی‌فکر هم نیست.»
رفته‌رفته، بحث‌ها‌وقتی روی بای نینگ‌بده بینگ متمرکز شد.
با وجود اینکه بای نینگ بینگ هنوز ظاهر نشده‌تونست بود، اما نام و درخشش او تمام استادان گوی حاضر‌سرعت در پایین عمارت سنگی را زیر سایهٔ خود برده بود.
«یادم میاد سه سال پیش روی همین شیب اتحاد، بای نینگ بینگ اولین‌تونست نفری بود که اومد جلو و نبرد گو رو شروع کرد. فقط تو سه‌بشه سال، تبدیل به بزرگ خاندان رتبه ۳ شد، بهش که فکر می‌کنم مورمورم میشه.»
«یه شبه ره صد ساله رو رفت. وقتی رتبه‌ساله ۲ بود، تونست یکی از بزرگان خاندان شیونگ رو‌روشنی شکست بده، این پسر آینده روشنی پیش رو داره.»
«نکته اینجاست که الان دیگه بزرگ شده، و با‌روشنی این سرعت، می‌تونه تبدیل به یه قدرتمند رتبه ۴مورد و حتی رتبه ۵ بشه. اما در مورد رتبه ۶...»
«رتبه ۵ فانیه، در حالی که رتبه‌رفت ۶ جاودانه‌ست. همون رتبه ۵ هم فوق‌العاده‌ست.آینده رتبه ۶؟ هه، همه‌تون دارید گنده‌ش می‌کنید...»
«شاید هم این‌طور‌بزرگ نباشه، کی می‌تونه‌می‌کنم آینده رو پیش‌بینی کنه؟»
در میان این همهمه‌ها، سه رئیس‌مورمورم خاندان در عمارت سنگی برخاستند و‌تونست به هزاران استاد گوی پایین‌دست خیره شدند.
رئیس خاندان گو یوئه در مرکز قرار داشت‌آینده و رؤسای خاندان‌های بای و شیونگ به ترتیب‌حتی در سمت چپ و راست او ایستاده بودند.
شیب اتحاد‌می‌کنم رفته‌رفته در‌میشه سکوت فرو رفت.
گو یوئه بو دستانش را روی نرده‌ها گذاشت، نگاهی به جمعیت انداخت و با صدایی‌بده رسا گفت: «اتحادِ سه خاندان در زمان سختی‌ها پشتیبان یکدیگر است. در تورنمنت نبرد گو، با‌همون حفظ روحیهٔ رقابت، مبارزان باید پیش از به خطر افتادن جان حریف متوقف بشن. شروع کنید.»
شیونگ لی از منطقهٔ خاندان گو‌مورمورم یوئه عبور کردند و زیر نگاه‌های خیرهٔ‌شکست جمعیت، در برابر قلمرو خاندان بای ایستادند.
«این شیونگ لیه.»
«قوی‌ترین مرد کوه چینگ مائو؟»
«درسته. انگار همین چند وقت پیش، چی شان از‌شبه خاندان گو یوئه تو جمع ازش شکست خورد. لقبش‌آینده تکون‌نخوردنیه، حتی بای نینگ بینگ هم نمی‌تونه ازش بگیرتش.»
«لعنتی، چرا سراغ خاندان گو‌می‌کنم یوئه نرفت؟ نکنه می‌خوان به‌رفت خاندان بایِ ما زور بگن؟»
در قلمرو خاندان بای، همهمه‌ای خفیف به پا‌آینده شد. بسیاری از افراد از قدرت شیونگ لی‌حتی آگاه بودند و سنگینیِ فشار را احساس می‌کردند.
اما شیونگ لی نگاهی به اطراف انداخت‌رفت و از جایش تکان نخورد؛ در عوض،آینده شیونگ جیانگ که کنارش بود جلو آمد.
شیونگ جیانگ جثه‌ای لاغر داشت‌فکر و در میان مردان تنومندِ خاندان‌رفت شیونگ، به شدت به چشم می‌آمد.
او چند قدم جلو رفت، رو به استادان گوی‌ساله خاندان بای ادای احترام کرد و گفت: «شیونگ جیانگ از‌داره خاندان شیونگ، برادر بای بینگ یی رو به مبارزه می‌طلبه.»
با شنیدن این حرف، همهمه‌ای‌بده از سرِ شگفتی در پایین‌داره عمارت سنگی به پا خاست.
جایگاه بای بینگ یی در سطح افرادی چون چی شان و شیونگ لی بود. در میان استادان گوی‌اینجاست جوان خاندان بای، او تنها از بای نینگ بینگ ضعیف‌تر به شمار می‌رفت. اینکه شیونگ جیانگ او را‌پیش‌بینی به مبارزه می‌طلبید، به وضوح نشان می‌داد که قصد دارد حریفی قدرتمندتر از خود را از پیش رو بردارد.
اما آیا می‌توانست؟
بای بینگ یی با چهره‌ای عبوس برخاست. جثه‌ای کوچک و چهره‌ای رنگ‌پریده داشت؛شکست همچون بیماری که تازه از بستر مریضیِ سختی برخاسته باشد، ظاهری ضعیف و رنجور‌مورد از خود نشان می‌داد. با این حال، هیچ‌کس جرئت نداشت او را دست‌کم بگیرد.
بای بینگ یی خطاب به شیونگ جیانگ گفت: «شیونگ‌روشنی جیانگ، اینکه جرئت می‌کنی منو به مبارزه بطلبی نشون‌مورد میده دل‌وجرئت داری. چطور می‌خوای مبارزه کنی؟ بگو، من پایه‌ام.»
شیونگ جیانگ پوزخندِ شومی زد و گفت: «تخصصِ من دفاعه‌شکست و تخصصِ تو حمله. نظرت چیه من دفاع کنم و تو‌قدرتمند حمله؟ سه بار بهت فرصتِ حمله می‌دم، بعدش نتیجه رو می‌بینیم.»
این یک نبرد مرگ و‌فکر زندگی نبود، بلکه صرفاً مبارزه‌ای‌ساله برای سنجش مهارت‌ها به شمار می‌رفت.
اما اعتمادبه‌نفسِ بالای شیونگ جیانگ نشان می‌داد که‌شبه کاملاً آماده است و همین موضوع باعث شد‌پسر بسیاری از حاضران با یکدیگر شروع به زمزمه کنند.
بای بینگ یی ابرویی بالا انداخت و گفت: «شیونگ جیانگ، مهم نیست از چه کرم گویی استفاده‌بشه کنی، تو هنوز یه استاد گوی رتبه ۲ هستی و سطح تزکیه‌ت همینه که هست. واقعاً فکر‌برخاستند می‌کنی می‌تونی جلوی گویِ متهٔ آبِ منو بگیری؟ اگه بلایی سرت آوردم، جای گله و شکایت نیستا.»
شیونگ جیانگ پوزخند‌مورمورم زد: «تا امتحان نکنیم‌رفت نمی‌فهمیم، مگه نه؟ بیا.»
با گفتن این حرف، گوی درون بدنش‌مورمورم را به کار گرفت. رنگ پوستش تغییر کرد‌بده و همچون تکه‌چوبی مرده، خشک و سبزگون شد.
هم‌زمان، دندان‌هایش بلند و تیز‌می‌کنم گشت و چهار دندان نیش‌رفت از میان لب‌هایش بیرون زد.
عنبیهٔ چشمانش‌وقتی نیز به‌شکست رنگ سبز درآمد.
این کرم، گویِ‌مورمورم رتبه ۲، گویِ‌ساله زامبیِ سرگردان بود.
با فعال شدنِ‌بزرگ آن، فرد به‌می‌کنم یک زامبی تبدیل می‌شد.
در مقایسه با افراد زنده، زامبی‌ها مقاومت بسیار بالاتری در برابر ضربات فیزیکی داشتند‌بده و از قدرت ترمیم بیشتری برخوردار بودند. با وجود اینکه نقطه ضعفشان آتش، آذرخش‌فانیه و نور بود، اما در برابر آب، باد و زهر مقاومت فوق‌العاده‌ای نشان می‌دادند.
در عین حال، زامبی‌ها هنگام نبرد زیر نور‌آینده خورشید به اندازهٔ شب قدرتمند نیستند و از‌حتی این رو، روشنایی روز آن‌ها را تضعیف می‌کند.
بای بینگ یی سرد خندید‌شبه و بازوی راستش را بالا‌شکست برد: «با این وجود، ترسی ندارم.»
زیر نگاه خیرهٔ همه، پنج‌فکر انگشتش را در یک نقطه‌ساله جمع و مشتش را گره کرد.
ابتدا قطره‌ای آب روی پنج انگشتش شکل گرفت، سپس در یک چشم‌تونست به هم زدن، قطره منبسط شد و به جریانی تند بدل گشت،قدرتمند و از نوک انگشتانش، آب به صورت مارپیچ دور کف دستش پیچید.
به اندازهٔ دو نفس زمان نگذشته بود‌پسر که مته‌ای مارپیچ و آبی‌رنگ که بی‌وقفه‌می‌تونه می‌چرخید، مشت بای بینگ یی را پوشاند.
رتبه ۲، گوی متهٔ آب!
این گو با قدرت حملهٔ بسیار بالایش قادر‌میشه بود سنگ و فولاد را سوراخ کند و‌این کمتر کرمِ گویی می‌توانست در برابرش مقاومت کند.
بای بینگ یی سرفه‌ای‌فکر کرد و مشتش را جلو‌ساله فرستاد: «این ضربه رو بگیر!»
شیونگ جیانگ هر دو‌شکست بازویش را بالا آورد‌آینده و سپری با دستانش ساخت.
متهٔ آب به بازویش برخورد کرد و حجم زیادی آب به اطراف پاشید.پسر آن دو برای چند نفس در بن‌بست ماندند تا اینکه ناگهان چرخش متهٔ‌جاودانه‌ست آب شدت گرفت و شیونگ جیانگ پنج شش قدم به عقب پرتاب شد.
شیونگ جیانگ روی زمین‌بهش افتاد، اما به‌سرعت با حرکتی‌شبه آکروباتیک دوباره روی پاهایش ایستاد.
به‌وضوح دیده می‌شد که متهٔ آب عضلات‌میشه هر دو بازویش را دریده و استخوان‌های‌بده سفید و رنگ‌پریده‌اش را نمایان کرده است.
با دیدن این صحنه، استادان گوی‌این خاندان بای بی‌اختیار هلهله سر دادند،اینجاست اما معدود نفراتی هم اخم کردند.
شیونگ جیانگ موذیانه خندید: «هه هه هه...» او‌وقتی به عنوان یک زامبی هیچ اهمیتی به جراحتش‌داره نمی‌داد؛ حس درد در او به صفر رسیده بود.
بای بینگ یی سر جایش ایستاده بود‌مورمورم که ناگهان رنگ از رخسارِ رنگ‌پریده‌اش پرید‌شکست و دهانی پر از خون بالا آورد.
هلهلهٔ استادان گوی‌بهش خاندان بای در‌مورمورم دم قطع شد.
کسی فریاد زد: «چه خبره؟!»
بای بینگ یی عمیقاً به زمین خیره شد، جایی که سایهٔ شیونگ‌این جیانگ با زاویه‌ای مورمورکننده روی برف‌ها کشیده شده بود و هر دوی‌مورد آن‌ها را به هم متصل می‌کرد. او گفت: «این گوی پیوند سایه‌ست!»
شیونگ جیانگ با خونسردی گفت: «انگار من بردم، برادر بای. با این گوی پیوند سایه، هر‌این چقدر هم که آسیب ببینم، تو ۱۰٪ از اون رو متحمل میشی. تخصص من دفاعه، اما‌فوق‌العاده‌ست تو یه مهاجم خالصی و بنیهٔ ضعیفی داری، واسه همین حتی ۱۰٪ از آسیب هم برات کشنده‌ست.»
بای بینگ یی رد خون را از لبانش پاک کرد و‌وقتی پس از اینکه مدتی عمیقاً به شیونگ جیانگ خیره شد، گفت:سرعت «خوبه. خیلی خوبه. با این تاکتیک‌های عالی، نقشهٔ خوبی کشیدی. من باختم.»
او در‌وقتی دم به‌شکست شکست اعتراف کرد.
«خیلی نامردیه.»
«عینِ حقه‌بازی و بی‌شرمیه!»
«کی فکرشو می‌کرد گوی پیوند‌می‌کنم سایه داشته باشه، ارشد بای‌رفت بینگ یی کاملاً رودست خورد.»
همهمه‌ای در میان‌تونست استادان گوی خاندان‌این بای به پا شد.
شیونگ جیانگ مشت‌هایش را به نشانهٔ احترام به هم چسباند: «لطف دارید. اگه واقعاً می‌جنگیدیم،روشنی برندهٔ نهایی بازم برادر بای بود. بردِ گوی پیوند سایه محدوده و فقط می‌تونه استادان گویِ‌گنده‌ش نزدیک‌زن رو اذیت کنه. امیدوارم برادر بای توی موج جانورانِ پیش رو هوای منو داشته باشه!»
بای بینگ یی سر تکان‌فکر داد و درحالی‌که چهره‌اش کمی‌ساله ملایم‌تر شده بود، گفت: «حتماً.»
استادان گوی‌بزرگ خاندان بای نیز‌می‌کنم رفته‌رفته ساکت شدند.
مقامات ارشدِ هر سه خاندان که روی‌پسر عمارت سنگی ایستاده و ناظر ماجرا بودند،می‌تونه با دیدن این صحنه نامحسوس سر تکان دادند.
رقابت نبرد گو صرفاً برای زورآزمایی بود، نه حملات‌تونست بی‌رحمانه. رو کردنِ یکی از برگ برنده‌ها توسط شیونگ‌اینجاست جیانگ، باعث افزایش اعتماد و شناخت متقابل نیز می‌شد.
نگرش هر دو نفر،بهش چه شیونگ جیانگ و چه‌شبه بای بینگ یی، تحسین‌برانگیز بود.
با این شیوهٔ ختمِ غائله، استادان گوی‌میشه خاندان بای، حتی اگر به زبان نمی‌آوردند،بده در دل شیونگ جیانگ را تحسین می‌کردند.
به هر‌وقتی حال، قدرتمندان همواره‌بده مورد احترام بودند.
گو یوئه بو با‌میشه لحنی ملایم تحسین کرد: «گروه‌تونست شیونگ لی شروع خوبی داشت.»
«هه هه هه.» رئیس خاندان شیونگ‌می‌کنم که کنار او بود، خندهٔ آرامی سر‌تونست داد؛ شیونگ جیانگ باعث روسفیدی‌اش شده بود.
اما رئیس خاندان‌بهش بای در آن سوی‌میشه دیگر، چهره‌ای درهم‌کشیده داشت.
اما گروه شیونگ لی در اوج پیروزی متوقف‌آینده نشدند؛ آن پنج نفر منطقهٔ خاندان بای را‌حتی ترک کرده و به سمت خاندان گو یوئه آمدند.
«بعد از خاندان بای،میشه حالا می‌خوان خاندان گو‌وقتی یوئه رو به چالش بکشن؟»
«ای وای، این‌بزرگ دفعه خودِ شیونگ‌می‌کنم لی داره میاد جلو!»
اعضای خاندان گو یوئه کمی مضطرب‌مورمورم شدند و نگاه‌های بسیاری به سمت چی‌شکست شان، مو یان و چینگ شو چرخید.
اما در کمال تعجب، شیونگ لی با صدای بلندی فریاد زد:نکته «فانگ یوان کیه؟ لطفاً بیاد جلو. شنیدم تونستی یه تنه وزغ بلعنده‌همه‌تون رود رو فراری بدی، نظرت چیه یه زورآزمایی با هم داشته باشیم!»
در دم، همهمه‌ای‌مورمورم در میان جمعیت‌ساله به پا شد.
شیونگ لی جلو آمده بود، اما به جای‌میشه به چالش کشیدن چینگ شو، چی شان یا‌این مو یان، یک کوچک‌تر تازه‌کار را هدف گرفته بود.
برخی از استادان گوی دهکده‌های دیگر‌مورمورم که هرگز این نام را نشنیده بودند،شکست می‌پرسیدند: «فانگ یوان؟ فانگ یوان دیگه کیه؟»
برخی دیگر با نگاه‌هایی پر از شوک و کنجکاوی می‌گفتند:داره «یه تنه وزغ بلعنده رود رو فراری داده؟ خدای من،جاودانه‌ست اون یه گوی رتبه ۵ـه! مگه چقدر می‌تونه هیولا باشه؟»
استادان گوی خاندان گو یوئه بی‌درنگ راه‌رفت را باز کردند و فانگ یوان که‌آینده در میان آن‌ها ایستاده بود، نمایان شد.
بدون هیچ مانعی در مسیرِ‌فکر دیدشان، شیونگ لی و فانگ‌ساله یوان به یکدیگر خیره شدند.
شیونگ لی لبخندی زد و با‌مورمورم متانتی مردانه گفت: «امیدوارم فانگ یوان افتخار‌شکست بده و چند ترفند به من بیاموزه.»
«این فانگ یوان دیگه چه‌بده جونوریه؟ هرچی باشه که سه تا‌نکته سر و شش تا دست نداره.»
«فراری دادن وزغ بلعنده رود همه‌ش از روی شانس‌تونست و تصادف بوده، کار شاخی نکرده. هه، حالا که‌اینجاست این غول‌تشن، شیونگ لی، روش کلید کرده، بدجوری تو هچله.»
چی شان در دل آهی کشید: (فانگ یوان،میشه دیگه راه فراری نداری. هوف... حالا که این‌طور شد،پسر فقط دل به دریا بزن و برو برای مبارزه!)
فانگ یوان با چهره‌ای‌فکر بی‌تفاوت شانه‌ای بالا انداخت: «که‌ساله این‌طور... پس من تسلیم میشم.»
به محض اینکه این حرف‌بده از دهانش خارج شد، تمام جمعیت‌نکته در بهت و حیرت فرو رفتند.