چپتر 110: پیرزن، تو خیلی خامی!
0فانگ یوان به سمت میز‌نکند پذیرش مرکزی رفت و به‌اهریمنی آرامی زمزمه کرد: «کرم شراب...»
برای پالایش کرم شراب چهارطعم، تنها به این کرم شراب‌بودایی و چهار نوع شرابِ شیرین، تند، ترش و تلخ نیاز‌جوری داشت. البته چنین ترکیبی با احتمال شکست نیز همراه بود.
اما اگر فانگ یوان کرم شراب‌بالایی دومی در اختیار نداشت، حتی فرصتِ‌بودایی امتحان کردنش را هم از دست می‌داد.
زندگی همین است؛ تلاشِ سخت لزوماً به معنای‌می‌گذروندم رسیدن به نتیجه یا موفقیت نیست. اما اگر‌هیچ‌کس کسی تلاش نکند، بی‌شک محکوم به شکست خواهد بود.
جناح اهریمنی نیز چنین بود. تزکیه‌گران اهریمنی در کنار زدن موانعِ پیش‌کنار رو مهارت داشتند و شجاعانه در مسیر خود به پیش می‌تاختند. در‌مردمِ چشم بیشترِ مردمِ جهان، آن‌ها افرادی افراطی و ماجراجو به شمار می‌آمدند.
چشمان فانگ یوان از سرِ اراده درخشید: «همین چند وقت پیش داشتم فکر می‌کردم کرم شراب‌بودم دوم رو از کجا پیدا کنم. کی فکرشو می‌کرد تقدیر خودش این کرم رو بذاره تو‌مرحلهٔ کاسه‌م. فرصت پیش رومه، چطور می‌تونم بی‌خیالش بشم؟ باید این کرم شراب رو به دست بیارم!»
«اگه تزکیه‌م به رتبه چهار یا پنج می‌رسید و قدرت نبرد بالایی داشتم، بدون لحظه‌ای درنگ می‌قاپیدمش و هر خدا و‌دارم بودایی که سر راهم سبز می‌شد رو از دم تیغ می‌گذروندم! اگه رتبه سه یا چهار بودم، با اون‌همه تجربه‌ای که‌نگاهی دارم، جوری می‌دزدیدمش که روح هیچ‌کس هم خبردار نشه. حیف که الان فقط رتبه دو هستم، اونم تازه تو مرحلهٔ آغازین...»
فانگ یوان در دل‌راهم آهی کشید: «فقط می‌تونم از‌بودم راهِ درست و قانونی بخرمش.»
نگاهی به‌نیست قیمتِ روی‌تلاش پیشخوان انداخت.
کرم شراب — پانصد سنگ ازلی.
قیمت معمولِ کرم شراب، پانصد و هشتاد سنگ‌می‌گذروندم ازلی بود. قیمتی که اینجا درج شده بود،هیچ‌کس در واقع هشتاد سنگ از بازار ارزان‌تر بود.
اما اگر فانگ یوان واقعاً تصور می‌کرد که می‌تواند‌جناح با پرداخت پانصد سنگ ازلی این کرم شراب را بخرد،مسیر در آن صورت پانصد سال عمرش را تباه کرده بود.
این قیمت پایین، تنها ترفندی‌بدون برای جذب مشتری و تحریکِ‌بودایی طمعِ مردم برای خرید بود.
این خانهٔ درختی به‌قدرت وضوح از دارایی‌های جیا‌لحظه‌ای فو به شمار می‌رفت.
دختر جوانی وارد شد و با‌می‌شد حیرت فریاد زد: «مادربزرگ، این کرم‌دارم شراب فقط پونصد تا سنگ ازلیه!»
چشمان دختر جوان برقی زد. دست مادربزرگش را تکان داد‌اهریمنی و گفت: «مادربزرگ، فردا آیین بیداریه. مگه قول ندادی بهم‌خود یه هدیه بدی؟ چرا این کرم شراب رو برام نمی‌گیری؟»
مادربزرگِ دخترک کمربندی سفید بر کمر بسته‌درنگ بود که روی آن، قطعه‌ای نقره‌ای و‌تیغ مربعی‌شکل با عدد «۳» به چشم می‌خورد.
هر استاد گو با رسیدن‌نبرد به تزکیهٔ رتبه سه، به‌طور خودکار‌خدا به مقامِ بزرگِ خاندان ارتقا می‌یافت.
با این حال، در میان بزرگانِ خاندان نیز تفاوت‌هایی وجود‌اون‌همه داشت. برخی از بزرگان صاحبِ قدرت سیاسیِ عظیمی بودند، در حالی‌فقط که دسته‌ای دیگر تنها کنترلِ بخش‌های کم‌سود را در دست داشتند.
اما این بزرگِ رتبه‌تلاش سه، از آن بزرگانِ‌خواهد ضعیف به شمار نمی‌رفت.
فانگ یوان در‌نبرد دم او را شناخت:درنگ «گو یوئه یائو جی...»
این زن، بزرگِ خاندان و مسئولِ تالار دارو بود. تالار دارو که جناح پشتیبانیِ خاندان محسوب می‌شد، پرسودترین بخشِ آن به شمار می‌رفت. گو یوئه یائو جی‌نشه به واسطهٔ سابقهٔ طولانی‌اش، نفوذ شگرفی داشت؛ تا جایی که حتی در برابر رئیس خاندان نیز نیازی به ادای احترامِ رسمی نمی‌دید و می‌توانست نشسته پاسخش را بدهد.درج او برترین استاد گوی شفابخش در خاندان بود و جان بسیاری از بزرگانِ خاندان را نجات داده بود؛ از این رو، شبکهٔ ارتباطیِ بسیار قدرتمندی در خاندان داشت.
پیرزن که چهره‌ای پر از چین‌وچروک و پشتی خمیده داشت، در حالی‌دارم که عصایی در دست گرفته بود، آهی از سر تسلیم کشید و با‌مرحلهٔ مهربانی گفت: «باشه، باشه. اگه نوهٔ حرف‌گوش‌کنِ من اینو می‌خواد، مادربزرگ برات می‌خرتش.»
دخترک با شادمانی بازوی گو یوئه یائو جی را در‌اهریمنی آغوش گرفت و در حالی که با ذوق گونهٔ مادربزرگش را‌می‌تاختند می‌بوسید، گفت: «مادربزرگ تو بهترینی، می‌دونستم بیشتر از همه دوستم داری!»
«پس مادربزرگ، بیا همین الان‌بدون شاگرد مغازه رو صدا کنیم‌بودایی و این کرم شراب رو بخریم!»
گو یوئه یائو جی سرش را تکان داد: «نوهٔ قشنگم،می‌قاپیدمش کرم گو رو اینجا این‌طوری نمی‌خرن. بذار مادربزرگ بهت یاد‌تجربه‌ای بده، اون دسته کاغذ و قلمِ روی پیشخوان رو می‌بینی؟»
دخترک سر‌خدا تکان داد:راهم «آره، می‌بینم.»
گو یوئه یائو جی گفت: «برو یه تیکه کاغذ بردار و با قلم، قیمتی‌موانعِ که برای کرم شراب در نظر داری رو بنویس. بعدش بندازش توی اون شکاف. اگه‌ماجراجو بین همهٔ پیشنهادها، قیمت تو از همه بالاتر باشه، این کرم شراب مالِ تو می‌شه.»
دخترک کاغذِ بامبویی برداشت و قلم را‌درنگ در دست گرفت، اما پیش از نوشتن‌تیغ تردید کرد و گفت: «که این‌طور، چقدر جالب.»
او که عمیقاً در فکر فرو رفته بود، اخمی بر ابروانِ زیبایش نشست.راهم سرانجام لب‌هایش را آویزان کرد و گفت: «مادربزرگ، چه قیمتی مناسبه؟ اگه خیلی‌خبردار پایین بنویسم، بقیه کرم شراب رو می‌برن، ولی اگه خیلی بالا بنویسم، ضرر می‌کنیم.»
گو یوئه یائو جی خندید و با لحنی‌می‌گذروندم سرگرم‌کننده گفت: «مگه خریدن کرم شراب به این‌هیچ‌کس آسونیاست؟ حالا بذار ببینیم بخت باهات یاره یا نه...»
دخترک در حالی که بازوی ضعیف‌بی‌شک و لرزانِ گو یوئه یائو جی‌کنار را می‌کشید، با لوس‌بازی گفت: «مادربزرگ!»
پیرزن آهی کشید: «باشه، باشه،بدون این‌قدر تکونم نده، الان از‌بودایی هم می‌پاشم. مادربزرگ خودش برات می‌نویسه.»
دخترک از جا‌می‌رسید پرید و گفت:بالایی «می‌دونستم مادربزرگ بهترینی!»
در حالی که دخترک با اشتیاق تماشا‌تیغ می‌کرد، گو یوئه یائو جی قیمتی نوشت و‌روح سپس نام خودش را زیر آن درج کرد.
پس از اتمام کار، کاغذ‌نکند را تا کرد و به دخترک‌تزکیه‌گران اشاره کرد: «برو، بندازش اون تو.»
دخترک با حرف‌شنوی کاغذ را‌بدون گرفت، شکافِ روی پیشخوان را پیدا‌راهم کرد و آن را درونش انداخت.
او با تردید به کنار‌نبرد گو یوئه یائو جی بازگشت‌می‌قاپیدمش و پرسید: «مادربزرگ، همین کافیه؟»
پیرزن سر تکان داد: «تقریباً آره. ولی خب زندگی رو نمی‌شه پیش‌بینی کرد، شاید‌می‌دزدیدمش یکی قیمت بالاتری پیشنهاد بده. اما اون قیمت دیگه خیلی پرت و پلاست. اگه واقعاً‌راهِ کسی اون‌قدر پول پاش بده، یه احمقِ تمام‌عیاره. نگران نباش، این کرم شراب تو مشتمونه.»
دخترک با‌نیست حالتی بامزه سر‌نکند تکان داد: «آهان.»
«بیا بریم. بیا‌نبرد با مادربزرگ بریم طبقهٔ‌درنگ بالا یه دوری بزنیم.»
«باشه مادربزرگ.»
با رفتن آن‌ها،بودایی نگاهِ فانگ یوان‌می‌شد سرد و جدی شد.
این گو یوئه یائو جی‌نکند برای او رقیبی سرسخت بود و‌تزکیه‌گران به‌هیچ‌وجه نمی‌شد او را دست‌کم گرفت.
اما فانگ یوان برای‌بالایی چنین وضعیتی آماده بود‌می‌قاپیدمش و آن را پیش‌بینی می‌کرد.
کرم شراب بسیار ارزشمند بود. هرچند تنها استادان گوی رتبه ۱ می‌توانستند از آن استفاده کنند، اما این کرم می‌توانست جوهر‌دارم ازلی را پالایش کند و این قابلیت بسیار سودمند بود. پالایش جوهر ازلی و ارتقای آن به اندازهٔ یک مرحلهٔ کوچک،نگاهی بدین معنا بود که ظرفیتِ ذخیرهٔ جوهر ازلی افزایش می‌یافت؛ امری که نیروی محرکهٔ عظیمی برای تزکیهٔ استاد گو به شمار می‌رفت.
تنها نقصِ کار اینجا‌راهم بود که کرم شراب‌می‌گذروندم آیندهٔ درخشانی پیش رو نداشت.
بر اساس دستورالعمل‌های رایجِ گو، کرم شراب تنها به‌عنوان‌جناح ماده‌ای برای تلفیق به کار می‌رفت و کرم گوی‌شجاعانه جدیدی که پدید می‌آمد، فاقد توانایی پالایش جوهر ازلی بود.
این کار هدر دادنِ‌بالایی محض بود و در‌می‌قاپیدمش حقیقت، هیچ ارزشی نداشت.
از این رو، بیشتر خاندان‌هایی که کرم شراب را در اختیار‌خدا داشتند، آن را برای تلفیق به کار نمی‌گرفتند؛ بلکه آن را‌جوری به آکادمی می‌سپردند تا شاگردان به نوبت از آن بهره ببرند.
اگر فانگ یوان دستورالعمل ارتقایِ خود‌می‌شد را فاش می‌کرد، ارزش کرم شراب‌دارم در بازار به طرز چشمگیری بالا می‌رفت.
فانگ یوان با خود اندیشید: «هوف... به دست آوردن این کرم شراب‌کنار اصلاً آسون نیست. این مادربزرگ و نوه فقط یکی از رقیبام هستن.مردمِ خدا می‌دونه چند نفر دیگه تا الان کاغذشون رو توی این سوراخ انداختن.»
کرم شراب گنجینه‌ای ارزشمند‌بالایی بود و مردم طبیعتاً‌می‌قاپیدمش خواهانِ چیزهای ارزشمند بودند.
با این تفاوت که در میان این رقبا، برخی واقعاً قصد خرید داشتند و‌سبز برخی دیگر تنها می‌خواستند شانسشان را امتحان کنند. عده‌ای مانند گو یوئه یائو جی‌حیف غرق در ثروت بودند و عده‌ای دیگر مانند فانگ یوان، آه در بساط نداشتند.
«باز خوبه که دارایی‌های خانواده رو پس گرفتم. تو این چند روز هم‌جوری مقداری برگِ حیات رتبه ۱ فروختم و میخونه و عمارت‌های بامبو رو هم‌آغازین اجاره دادم. این‌طوری تونستم یه پولی پس‌انداز کنم. وگرنه حتی نمی‌تونستم وارد رقابت بشم.»
اما زمانش برای پس‌انداز بسیار کوتاه بود. از یک سو باید‌تزکیه‌گران شکمِ کرم‌های گوی متعددی را سیر می‌کرد و از سوی دیگر،چشم از نظر ثروت هرگز حریفِ پیرزنی چون گو یوئه یائو جی نمی‌شد.
«هوف، بیا بریم. سرور‌بالایی یائو جی همین الان‌می‌قاپیدمش کاغذش رو انداخت تو صندوق.»
«منم دیدم. انگار‌می‌رسید قسمت نیست این‌بالایی کرم شراب نصیبم بشه.»
استادان گویی که دورِ‌راهم پیشخوان جمع شده بودند،می‌گذروندم همگی با دلسردی پراکنده شدند.
تنها فانگ یوان‌کسی بود که همچنان‌بی‌شک سر جایش ایستاده بود.
چشمانش همچون رودخانه‌ای‌نبرد در قعرِ مغاک،لحظه‌ای با نوری سرد می‌درخشید.
استادان گویی که رفتند، همگی از ابهتِ گو یوئه یائو جی‌خدا مرعوب شده و با پای خود میدان را خالی کرده بودند.جوری اما فانگ یوان کسی نبود که به این سادگی‌ها پا پس بکشد.
فانگ یوان در حالی که ذهنش با تمام قوا کار می‌کرد و در افکاری‌می‌دزدیدمش عمیق غوطه‌ور شده بود، با خود اندیشید: «بعضی فرصت‌ها درست جلوی چشم آدم هستن،کشید فقط این خودِ آدما هستن که تصمیم می‌گیرن ازشون دست بکشن. من هنوز شانس دارم!»
در نبردِ‌نیست ثروت، فانگ یوان‌نکند حریفِ او نبود.
با این وجود...
این بدان معنا نبود که مبلغِ‌بالایی پیشنهادیِ گو یوئه یائو جی، قطعاً‌بودایی از پیشنهادِ فانگ یوان بیشتر است!
هرچند کرم شراب گران‌بها بود، اما در نهایت تنها یک کرم گوی رتبه ۱می‌دزدیدمش محسوب می‌شد. قیمتِ هر کالایی دستخوش نوسان می‌شد، اما قطعاً از حدِ معینی فراتر‌کشید یا فروتر نمی‌رفت. از این رو، تمامِ نوساناتِ قیمتی در بازهٔ مشخصی قرار داشتند.
اکنون نکتهٔ حیاتی این‌تلاش بود: گو یوئه یائو جی‌جناح چه قیمتی پیشنهاد داده بود؟!
او هیچ کمبودی از نظر مالی نداشت،درنگ اما برای نوه‌ای که این‌چنین به او عشق‌می‌گذروندم می‌ورزید، حاضر بود تا چه حد دست‌ودلبازی کند؟
کافی بود پیشنهادِ فانگ‌قدرت یوان حتی یک واحد بیشتر‌درنگ باشد تا پیروزِ میدان گردد.
این نبردی از جنسِ دیگر بود! نبردی که در آن، قدرتمند‌تجربه‌ای لزوماً پیروز نمی‌شد و ضعیف لزوماً شکست نمی‌خورد. آمیخته شدنِ این‌هستم رقابت با حدس و گمان و قمار، هیجانِ آن را دوچندان می‌کرد.
لبانِ فانگ یوان به لبخندی سرشار از اعتمادبه‌نفس انحنا یافت و در دل گفت: «اگه‌پیش بقیه بودن، شاید نمی‌تونستن دستتو بخونن. گو یوئه یائو جی، اون حرفا رو عمداً زدی‌شمار تا بقیهٔ رقیبا رو بترسونی و فراری بدی، نه؟ اما در برابرِ من، هنوز خیلی خامی!»
در این دنیا،نبرد سازوکارِ معاملات بسیار‌لحظه‌ای جالب توجه بود.
اگر چنین چیزی در زمین رخ می‌داد،بدون فروشنده برای فروشِ کرمِ گوی نادری چون کرم‌می‌شد شراب، بی‌شک روشِ مزایده را در پیش می‌گرفت.
اما در‌خدا این دنیا، مزایده‌سبز چندان کارآمد نبود.
یکی از دلایلِ اصلیِ آن، این بود‌محکوم که پیوندهای خونی والاترین ارزش به شمار‌موانعِ می‌رفت و شالودهٔ انسجامِ خاندان را تشکیل می‌داد.
در صورتِ برگزاریِ مزایده، اعضای‌بدون خاندان به‌طور ناخودآگاه نسبت به بیگانگانی‌راهم چون جیا فو احساسِ خصومت می‌کردند.
به محض اینکه قیمتِ اقلامِ مزایده بیش از حد بالا‌می‌قاپیدمش می‌رفت، آن‌ها از رقابت کنار می‌کشیدند و حتی سعی می‌کردند‌تجربه‌ای با جلبِ رضایتِ فروشنده، راه‌هایی برای تبادل و جبرانِ خسارت بیابند.
مردمانِ این جهان دیدگاهِ واحدی داشتند: شکست خوردن از‌بودم اعضای خانواده قابل‌قبول است، اما اینکه یک بیگانه بخواهد‌نشه از آن‌ها سود ببرد، توهینی به کلِ خاندان محسوب می‌شود!
مگر آنکه چند خاندان به‌طور مشترک در‌محکوم یک مزایده شرکت می‌کردند. تنها در آن صورت‌پیش بود که رقابتی واقعی و پرحرارت شکل می‌گرفت.
اما برگزاریِ‌قدرت چنین مزایده‌هایی‌بالایی بسیار دشوار بود.
چرا که‌پنج شرایطِ حمل‌ونقل و‌نبرد رفت‌وآمد مساعد نبود.
حمل‌ونقل پایه و اساسِ تجارت است و در صورتِ عدم‌اون‌همه توسعهٔ راه‌های ارتباطی، کسب‌وکار و تجارت نیز رو به افول‌الان می‌گذارد. زیرا در تجارت، چرخش و جابه‌جاییِ کالاهاست که اهمیت دارد.
هر دهکده بر فرازِ کوهی بنا شده بود و فواصلِ زیادی از یکدیگر داشتند. مسیرهای ارتباطیِ میانِ‌داشتند آن‌ها صعب‌العبور بود و همواره با تهدیدِ جانوران وحشی، پرتگاه‌های هولناک، شرایطِ جوی و اقلیمیِ خطرناک و‌اراده حتی کرم‌های گوی وحشی و مرگبار همراه بود؛ سفری که حقیقتاً با دشواری‌های بی‌شماری گره خورده بود.
چنین شرایطِ دشواری در رفت‌وآمد،بدون گردهماییِ خاندان‌های مختلف برای شرکت در‌راهم یک مزایده را تقریباً ناممکن می‌ساخت.
حتی در کوه چینگ مائو با‌بالایی وجودِ سه خاندانِ مستقر در آن،بودایی جیا فو جرئتِ برپاییِ مزایده را نداشت.
نخست آنکه، این مزایده قرار بود کجا برگزار شود؟ برگزاریِ‌اون‌همه آن در دلِ طبیعتِ وحشی امن نبود، و اگر در‌الان دهکدهٔ گو یوئه برگزار می‌شد، دو خاندانِ دیگر احساس امنیت نمی‌کردند.
او تنها یک استاد گوی رتبه ۴ بود و رؤسای سه دهکدهٔ دیگر نیز‌موانعِ در رتبه ۴ قرار داشتند. او تواناییِ تسلط بر چنین شرایطی را نداشت. در مقایسه‌ماجراجو با زمین، تجارت در این جهان توسعه نیافته بود و قواعدِ خاصِ خود را می‌طلبید.
فانگ یوان با بهره‌گیری از دانشِ تجارت و اقتصادِ زمین، هم‌راهم سودهای کلانی برده و هم زیان‌های سنگینی متحمل شده بود. پس‌روح از پشت سر گذاشتنِ تجربیاتی تلخ، سرانجام درس‌های لازم را آموخت.
با تلفیقِ دانشِ جامعِ تجارتِ زمین و تجربیاتِ‌لحظه‌ای شخصی‌اش، بدون هیچ‌گونه اغراقی، فانگ یوان از بالاترین‌تیغ سطحِ دانشِ تجاری در سراسرِ این جهان برخوردار بود.
«یه پیرزن که تمامِ عمرش رو توی‌تیغ دهکدهٔ کوه چینگ مائو پوسیده، جرئت می‌کنه‌می‌دزدیدمش سدِ راهِ من برای گرفتن کرم شراب بشه؟»
«پیرزن، تو هنوز خیلی خامی!»