چپتر 392: حملهٔ هم‌زمانِ جناح حق و اهریمنی
0بای نینگ‌چیانگ بینگ زمزمه‌ارباب کرد: «داره میاد.»
با چهره‌ای مضطرب، نگاهش‌نداشتیم درخشید و بی‌درنگ گروه‌تندتری سگ‌ها را به حرکت درآورد.
ارتش بی‌حرکت سگ‌ها، همچون سنگ آسیابی غول‌پیکر به حرکت درآمد. استادان گو در حکم دانه‌های‌چهرهٔ سبز و زردِ ماش و نخود بودند که در مدتی کوتاه، کاملاً له و خمیر‌ندیدم شدند. بیش از نیمی از آن‌ها جان باختند؛ عده‌ای با دیدن خطر، بی‌درنگ عقب‌نشینی کردند.
ارتش جناح اهریمنی تلفات سنگینی متحمل‌مشترک شد؛ با وجود اعزام بیش از‌اِر هزار نفر، تنها چند صد نفر بازگشتند.
لی چیانگ پرسید: «ارباب جوان وو تیان، واقعاً درست دیدید؟ من طبق دستور شما حمله کردم. توی موج اول با‌مواجه سگ زره فولادی روبه‌رو شدیم و به سمت چپ عقب کشیدیم، اما اونجا سگ‌های نماد آذرخش و سگ‌های آکیتای داوودی‌بودم با هم بهمون حمله کردن. تعدادشون خیلی زیاد بود، از پسشون برنمیومدیم. بعد از یه کشتار بی‌فایده، چاره‌ای جز برگشتن نداشتیم!»
بائو تونگ که خلق‌وخوی تندتری داشت، غرید: «من هشتصد نفر رو با خودم بردم، اما هیچ‌فریادی صدای فریادی از سمت شمال غربی نشنیدم. عوضش از سمت جنوب شرقی صدای درگیری میومد. نیروهام‌مِی رو بردم اونجا و با حملهٔ مشترک سگ‌های نماد آذرخش، سگ‌های خاردار و سگ‌های جسد مواجه شدیم.»
چهرهٔ هو مِی اِر نیز درهم رفته بود: «ارباب جوان وو تیان، من به حرفتون گوش دادم و آمادهٔ حمله‌رفته شدم. اما هشتصد قدم که جلو رفتیم، هیچ گروه سگی ندیدم. درست وقتی گیج شده بودم، گله‌های سگ محاصره‌مون کردن.دور شانس آوردیم که تونستیم دور بزنیم و با جنگیدن راه برگشت رو باز کنیم، وگرنه جونم رو همونجا از دست می‌دادم.»
لی شیان بی‌تفاوت در گوشه‌ای ایستاده بود. گروه‌جسد او وظیفه داشت از استادان گویِ در حال‌حرفتون عقب‌نشینی محافظت کند و با سگ‌های مهاجم بجنگد.
با وجود کثرت نیروهای در حال عقب‌نشینی، حتی‌غربی یک سگ هم به آن سمت نیامد و باعث‌مشترک شد او وقتش را بیهوده در انتظار تلف کند.
چهرهٔ مو وو تیان جدی بود. پس از مدتی گفت: «من خیلی بهتر‌بردم از همه‌تون وضعیت واقعی رو می‌بینم. یه نفر داره این سگ‌ها رو کنترل می‌کنه؛مشترک این یه آرایش ثابت نیست، مدام تغییر می‌کنه. واسه همینه که همه‌تون گند زدید.»
همه جا‌غربی خوردند: «کسی داره‌جنوب کنترلشون می‌کنه؟ کیه؟»
مو وو تیان سر تکان داد: «مه خیلی غلیظه، فقط یه شبح تار می‌بینم، نمی‌تونم هویت طرف رو تشخیص بدم. اما قطعاً‌جلو یه مغز متفکر پشتشه، فقط هوش یه انسان می‌تونه این‌قدر بی‌نقص واکنش نشون بده. ولی مهم نیست، من تا حدی از مسیر‌همونجا بردگی سر در میارم. از الان به بعد، باید این‌طوری حمله کنید تا محاصره‌شون رو بشکنید و گنجینهٔ جاودانه رو به چنگ بیارید!»
استادان گو با چهره‌هایی آغشته به خون به یکدیگر‌نشنیدم نگریستند و به دلیل قدرت رتبه ۵ مو وو تیان‌جسد و همچنین وسوسهٔ گنجینهٔ جاودانه، با بی‌میلی سر تکان دادند.
اما این بار نیز با‌بائو شکست بازگشتند و تلفاتی به‌غرید مراتب سنگین‌تر از قبل متحمل شدند.
مو وو تیان با خود اندیشید:شرقی «کسی که پشت این ماجراست، تبحر‌خاردار بالایی تو مسیر بردگی داره. دست‌کمش گرفتم.»
او اخم کرد. نقشهٔ بی‌نقصی کشیده بود تا هر چهار مسیر با هم همکاری کنند،نیروهام اما طرف مقابل به‌سرعت واکنش نشان داد و به نیت او پی برد. کنترلِ عمدیِ نیروها‌شدم برای رهگیریِ چهار مسیر پیش از پیوستن به یکدیگر؛ چنین حرکاتی در سطح یک استاد بود.
بائو تونگ در حالی که جراحتش را گرفته بود، با خشم فریاد زد: «مو وو تیان، باید جواب پس بدی!شدم ما داریم جونمون رو کف دستمون می‌ذاریم و این‌همه آدم از دست دادیم، ولی هنوز حتی سایهٔ گنجینه رو هم‌باز ندیدیم. نکنه واسه تفریح اینجا وایسادی؟ تو یه استاد گوی رتبه پنجی، تو هم باید یه تکونی به خودت بدی!»
چشمان بنفش مو وو تیان درخشید و‌واقعاً با خنده‌ای شوم گفت: «اوه؟ جواب می‌خوای؟کردم ههه، پس یه جواب قانع‌کننده بهت می‌دم.»
بائو تونگ غافلگیر شد و در‌حملهٔ حالی که قادر به حرکت نبود،مِی به مو وو تیان خیره ماند: «تو!»
لحظه‌ای بعد، روی زمین افتاد.
جان داده بود.
همهمه‌ای در‌چیانگ میان استادان گو‌جوان به پا شد.
ستارهٔ آتشین بائو تونگ، استاد گوی مشهور رتبه‌خاردار ۴ در مسیر آتش بود. مو وو تیان حتی‌حرفتون حمله‌ای نکرد، او را تنها با یک نگاه کشت!
مو وو تیان نگاهی به جسد او انداخت‌غربی و در انتظار پاسخ گفت: «جواب می‌خواستی، منم بهت‌مشترک دادم. راضی شدی؟ اگه ناراضی هستی، می‌تونی بهم بگی.»
مو وو تیان خندید و به اطراف نگاه کرد:مواجه «حرف نمی‌زنی، پس معلومه راضی شدی. هِهِهِ، بائو تونگ که‌آمادهٔ راضی شد، شماها چطور؟ شما هم از من جواب می‌خواین؟»
سکوتی مطلق‌چیانگ همه‌جا را‌ارباب فرا گرفته بود.
مو وو تیان در یک چشم‌برهم‌زدن آدم می‌کشت. بائو تونگ‌مواجه در مرحلهٔ بالایی رتبه ۴ قرار داشت، اما نتوانست حتی‌آمادهٔ یک ضربه را تحمل کند و در دم جان باخت.
استادان گوی اهریمنی وحشت‌زده و بهت‌زده‌فریادی بودند. از طمع خود پشیمان شدند؛شرقی چرا از مو وو تیان پیروی کردند؟
حالا که در این مخمصه‌حملهٔ افتاده بودند، می‌خواستند فرار کنند؟چهرهٔ هوم، دیگر خیلی دیر بود!
هو مِی اِر و دیگران سرهایشان را پایین انداختند‌دیدید تا با چشمان مو وو تیان گره نخورد. تکنیک کشتارِ‌فولادی مو وو تیان، بذر وحشت را در دلشان کاشته بود.
آن‌ها گمان می‌کردند او تازه به رتبه ۵ رسیده و شاید‌چهرهٔ مهارت واقعی یک رتبه پنجی را نداشته باشد، اما چه کسی فکرش‌جلو را می‌کرد قدرت نبرد او با وو گوی و دیگران برابری کند!
او چند سال‌بردم داشت؟ بی‌شک نابغهٔ شماره‌شمال یک جناح اهریمنی بود!
پس از تثبیت سلطه‌اش، مو وو تیان بار دیگر‌مواجه با شومی خندید: «گوهای بائو تونگ هنوز اینجان، می‌تونید‌دادم بین خودتون تقسیمشون کنید. اینم غرامت من به شما.»
با شنیدن این‌پرسید حرف، چشمان استادان‌تیان گو برقی زد.
لی شیان نخستین کسی بود که واکنش نشان‌خاردار داد. با صدای ویژژژ، همچون خرگوشی جهید، روی‌رفته جسد بائو تونگ پرید و گوهایش را برداشت.
تقریباً در همان لحظه، هو مِی‌فریادی اِر و لی چیانگ نیز به خود‌درگیری آمدند و غارتِ سهمشان را آغاز کردند.
دیگران تنها‌درگیری تماشا می‌کردند و‌حملهٔ جرئت رقابت نداشتند.
آن سه نفر دارایی بائو تونگ را میان خود تقسیم کردند و‌شما سود کلانی به دست آوردند. با این کار، کینهٔ درونشان رنگ باخت‌کشیدیم و به احترام و ترسی عمیق نسبت به مو وو تیان بدل گشت.
مو وو تیان می‌توانست با نگاهش آدم‌مشترک بکشد؛ این جای تعجب نداشت، چرا که‌نیز یک حرکت کشندهٔ مبتنی بر بینایی بود.
این نوع حرکت کشنده، مستقیماً روح‌ها را به‌غربی نبرد با یکدیگر وامی‌داشت؛ روحِ بازنده متلاشی می‌شد و‌مشترک حتی فرصت نمی‌یافت تا گوهای خود را منفجر کند.
مو وو تیان استاد گوی مسیر روح بود و قدرت‌چهرهٔ روحش بسیار فراتر از همتایانش قرار داشت؛ از این رو،شدم از میان برداشتن بائو تونگ و دیگران برایش بی‌نهایت آسان بود.
لی شیان سرفه‌ای کرد و گفت: «چون گروه‌های جانوران دارن از اونجا‌شما نگهبانی می‌دن، پس تالار کنترل مرکزی باید همونجا باشه. ثروت جاودانه هم به‌اما احتمال زیاد همون‌جاست. اما با وجود این همه سگ چطور می‌تونیم بریم داخل؟»
او همچون شبحی زیرک بود و به عنوان کسی‌جسد که بیشترین نفع را از جسد بائو تونگ برده‌گوش بود، بی‌درنگ حمایتش را از مو وو تیان اعلام کرد.
با به میان آمدن حرفِ گنجینهٔ جاودانه،شمال توجه هو مِی اِر و لی چیانگ‌میومد نیز دوباره به این موضوع جلب شد.
مو وو تیان به این گروه از افراد نگاه کرد؛چهرهٔ همگی مجروح و خسته بودند و با ترسی که هنوز‌شدم در وجودشان پرسه می‌زد، روحیه‌شان به پایین‌ترین حد ممکن رسیده بود.
مو وو تیان آهی کشید و گفت: «واقعاً یه مشت آدم بی‌عرضه‌اید. انگار برای اینکه امیدی به نفوذ داشته باشیم، چاره‌ای ندارم جز اینکه آدمای‌اما بیشتری رو جمع کنم. خبر رو پخش کنید، مهم نیست از جناح حق باشن یا اهریمنی... فقط بگید تیه مو بای و بقیه وارد تالار‌داشت شدن و میراث شاه چوان رو به دست آوردن. بگید اون استادای گو بیرون تالار راهمون رو بستن و می‌خوان گنجینه رو برای خودشون بالا بکشن.»
هو مِی‌شرقی اِر با‌میومد تردید گفت: «این...»
مو وو تیان خنده‌ای سرد سر داد و گفت: «وقت‌عوضش داره تموم می‌شه، اگه سرزمین متبرک فرو بریزه، هیچی برامون‌مواجه نمی‌مونه. بدون آدمای بیشتر، مگه می‌تونیم از اونجا رد بشیم؟»
هو مِی اِر‌میومد به‌سرعت پاسخ داد: «حق‌خاردار با شماست ارباب جوان.»
بای نینگ بینگ در دامنهٔ کوه،تیان آهِ آسودگی کشید و گفت: «بالاخره متوقف‌حمله شدن.» اما اخم کمرنگی بر چهره داشت.
نیمی از ترفندهایی که فانگ یوان در‌مشترک اختیارش گذاشته بود، تا همین‌جا مصرف شده بود.درهم پس از چند حملهٔ دیگر، کاملاً مستأصل می‌شد.
...
شیائو مانگ با صدای بلندی خندید: «هاهاها، تاکتیک من برای پیدا‌مِی کردن فرصت توی این هرج‌ومرج جواب داد. بعد از منفجر کردن‌جلو این دیوار، میراث شاه بائو، وانگ با دان رو به دست میارم!»
در این لحظه،پرسید او به تنهایی در‌واقعاً غاری پنهان حضور داشت.
پیش روی او، دری سنگی، بلند و مستحکم‌خاردار قرار داشت. به محض اینکه این در منفجر‌رفته می‌شد، میراث نهایی شاه بائو به دست می‌آمد.
گرومب! گرومب! گرومب!
با وقوع‌درگیری انفجارها، نوری‌نیروهام خیره‌کننده درخشید.
لحظه‌ای بعد، شیائو مانگ در حالی که‌واقعاً نفس‌نفس می‌زد، حملاتش را متوقف کرد و‌کردم با نفرتی عمیق به در سنگی خیره شد.
در کاملاً سالم بود‌میومد و هیچ اثری از ترک‌جسد روی آن به چشم نمی‌خورد.
شیائو مانگ در حالی که از خشم دندان به هم می‌سایید، گفت: «تمرکز مسیر نور روی سرعت‌مشترک و پاکسازی‌ئه، قدرت تخریبش به پای مسیر آتش نمی‌رسه. مشخصاً شاه بائو می‌خواد شخص مقدری رو پیدا‌رفتیم کنه که بتونه با استفاده از گوی نوع آتش از اینجا عبور کنه. اما من همچین گویی ندارم.»
در همین لحظه،میومد استاد گویی برای دادن‌خاردار گزارش از راه رسید.
شیائو مانگ غرید: «برو بیرون، کی‌تیان بهت اجازه داد بیای تو! میراث شاه‌حمله بائو فقط مال منه. هان؟ چی گفتی؟»
شیائو مانگ که در حال سرزنش او بود، با شنیدن گزارش زیردستش ناگهان‌اِر یقهٔ او را گرفت و بالایش کشید: «می‌گی یه گنجینهٔ جاودانه توی اون‌ندیدم مه غلیظ پنهان شده و الان بقیه دارن سعی می‌کنن به دستش بیارن؟!»
زیردست به‌سرعت پاسخ داد: «بله، این خبر همه‌جا پخش‌نشنیدم شده و استادای گوی بی‌شماری دارن اونجا جمع می‌شن، من‌جسد چطور جرئت می‌کنم به شما دروغ بگم ارباب جوان دوم؟»
شیائو مانگ با عصبانیت غرید: «همف، به من نگو ارباب جوان‌مِی دوم! از این لقب متنفرم!» او با اکراه به در سنگی‌جلو نگاه کرد و نگاهش از تردید به عزمی راسخ بدل گشت.
وانگ با دان تنها یک استاد گوی رتبه ۵ بود.طبق اگرچه او را شاه بائو می‌نامیدند، اما هم‌رتبهٔ شیائو مانگ‌روبه‌رو بود. میراث او چطور می‌توانست با گنجینهٔ یک جاودانه رقابت کند؟
شیائو مانگ فریاد زد: «بریم، حرکت‌حملهٔ کنید!» و در حالی که زیردستانش‌مِی را رهبری می‌کرد، به‌سرعت به راه افتاد.
...
بای نینگ بینگ در دامنهٔ کوه با دیدن جمعیتی نزدیک‌چهرهٔ به ده هزار نفر که بیرون از مه گرد آمده‌شدم بودند، اخمش عمیق‌تر شد و گفت: «تعدادشون داره بیشتر می‌شه.»
این افراد سطوح تزکیهٔ متفاوتی داشتند و حتی استادان گوی رتبه ۱ و ۲ نیز‌توی در میانشان دیده می‌شد. اما آن‌ها همچنان استاد گو بودند و با گرد آمدن در‌آکیتای کنار یکدیگر، موجی خروشان شکل داده بودند که می‌توانست هر چیزی را در مسیرش جارو کند.
اگرچه بای نینگ بینگ صد‌نیروهام هزار سگ را کنترل می‌کرد، اما‌چهرهٔ در نهایت تنها یک نفر بود.
در بیرون، نگاه‌های بی‌شماری با اشتیاقی‌فریادی سوزان به درون مه خیره شده‌شرقی بودند. همگی مجذوب گنجینهٔ جاودانه شده بودند.
در حالی که مردم هیاهویی‌حملهٔ به پا کرده بودند، مو وو‌مِی تیان بدون گفتن کلمه‌ای لبخند زد.
هدف او محقق شده بود؛ پرندگان‌تیان برای غذا می‌مردند و انسان‌ها برای ثروت‌حمله جان می‌دادند، این ذاتِ قلب انسان بود!
هو مِی اِر با نگرانی به دوردست نگاه کرد و گفت: «اون‌طرف توی جناح حق، دارن آدما‌حرفتون رو سازماندهی می‌کنن تا به داخل مه یورش ببرن. ارباب جوان وو تیان، تمام استادای گوی اهریمنی‌آوردیم الان اینجان، نمی‌خواید بلند شید و برای تشکیل گروه‌ها هدایتشون کنید؟ نمی‌تونیم بذاریم جناح حق گنجینه رو بدزده.»
مو وو تیان خنده‌ای سرد سر داد و در حالی که از اقدام‌درگیری کردن امتناع می‌ورزید، گفت: «نگران نباش، نگران نباش. با وجود همچین مه غلیظی و‌حرفتون سگ‌های زره فولادی که مثل دیوارهای فولادی عمل می‌کنن، پیشگامانشون چه غلطی می‌تونن بکنن؟»
جناح حق بر جناح اهریمنی برتری داشت؛ آن‌ها متحدتر بودند و راحت‌تر با هم متحد می‌شدند، در حالی که اعضای جناح اهریمنی افرادی منزوی‌سگی و تک‌رو بودند. اگرچه مو وو تیان تزکیهٔ رتبه ۵ داشت، اما هنوز جوان بود و این اولین باری بود که رهبری می‌کرد، بنابراین‌بی‌تفاوت نمی‌توانست همه را مطیع خود سازد. خبرگان اهریمنیِ قدیمی مانند کونگ ری تیان و لی فِی له به این راحتی‌ها از او حرف‌شنوی نداشتند.
تنها زمانی که متوجه می‌شدند همکاری کردن مزایایی‌درست به همراه دارد، او می‌توانست از این فرصت استفاده‌اول کند تا به‌راحتی کنترل اوضاع را به دست بگیرد!
اما در این لحظه،میومد درون تالار، پالایش گو به‌جسد حساس‌ترین مرحلهٔ خود رسیده بود.
پس از گذشت نیمی از‌صدای روز، پوستهٔ بادام‌زمینی طلایی با‌عوضش گوی سفر الهی برخورد کرد.
بنگ! بنگ! بنگ!
با غرش رعد در‌ارباب گوش‌هایشان، چشمان فانگ یوان و‌دیدید فنگ وو یو سیاهی رفت.
فانگ یوان تمام انرژی‌اش را برای فعال کردن‌خاردار گوی سفر الهی به کار گرفت و فریاد زد:حرفتون «فرصت الهی نامحدوده، در سرزمین‌ها سفر کن! فعال شووووووووو!»
گوی سفر الهی یک گوی جاودان‌فریادی بود، او که یک فانی بود‌شرقی چطور می‌توانست به‌راحتی آن را فعال کند؟
اما خوشبختانه، جانِ سرزمین مخفیانه به او یاری رساند. با‌چهرهٔ سرازیر شدن جوهر جاودان، گوی سفر الهی به ذرات نورانی‌شدم تبدیل شد و به درون پوستهٔ بادام‌زمینی طلایی نفوذ کرد.
تغییر کیفی آغاز شده بود!