چپتر 1721: آخرین ایستادگی اژدهای آسمانی
0بی‌درنگ، دوک لونگ‌چنگالِ دریافت که این میراثِ‌برای حقیقیِ نیلوفر آغازین است!
او به روشنی حس می‌کرد که سطح تبحرِ مسیر چوبش تا‌خیره حدِ شگرفی بالا می‌رود؛ هم‌زمان، خاطراتِ مربوط به حرکت کشندهٔ مسیر‌زمین‌گیر چوب، «از میان شاخ و برگ‌ها»، تماماً در ذهنش حک می‌شد.
آن جنگل بامبو، بیش از‌گفت آنکه وهم و خیال باشد،والامقام به یک حالت ذهنی می‌مانست.
قدرتِ حرکت کشندهٔ «از میان شاخ و‌زیادی برگ‌ها» در این بود که جاودانه را‌آهی از بندِ تمام محدودیت‌های زیان‌بار رها سازد.
دوک لونگ با‌چنگالِ پوزخندی به خود‌زیادی گفت: «واقعاً رقت‌انگیزم.»
او بار دیگر‌چرخیدند قدرتِ والامقام را با‌فاصله‌ای تمام وجود حس کرد.
حقیقت این بود که او از بازی شطرنجِ دو والامقام در «عمارتِ حسرتِ کاستی» درکِ مختصری داشت. این‌کاستی بازی قدرتی بی‌بدیل داشت، با دربار آسمانی یکپارچه بود و می‌توانست پیوسته از آن نیرو بیرون بکشد. این‌گذشته همان پیمانِ پنهانی بود که در روزگارانِ گذشته میان ارادهٔ صورت فلکی و والامقامِ اهریمنِ بی‌کران بسته شد.
از آنجا که این بازی قدرتِ‌زحمت دو والامقام را در خود داشت، یک‌پس‌زد والامقامِ تنها نمی‌توانست بر آن چیره شود.
اما زنجیرهای نقره‌ای که بر پیکر دوک لونگ پیچیده بود، تنها از یکی از مهره‌های این‌اژدهایی‌اش بازی شطرنج نشئت می‌گرفت. حرکت کشندهٔ «از میان شاخ و برگ‌ها» که والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین‌هنگامی از خود به یادگار گذاشته بود، توانست دوک لونگ را از چنگالِ این اثر رها سازد.
«والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین واقعاً زحمت‌بلا زیادی برای این کشیده. حیف که این‌چنان میراثِ حقیقیِ مسیر چوب نصیبِ من شد.»
دوک لونگ‌سازد احساساتش را پس‌زد‌گفت و آهی کشید.
مردمک‌های اژدهایی‌اش چرخیدند و به محرابِ‌زحمت بخت و بلا که در فاصله‌ای‌احساساتش نه‌چندان دور قرار داشت، خیره ماندند.
محرابِ بخت و بلا چنان‌زحمت عظیم بود که نیمی از میدانِ‌احساساتش دیدِ دوک لونگ را پر می‌کرد.
هنگامی که دوک لونگ در بند بود، درست در نزدیکی محرابِ‌خیره بخت و بلا زمین‌گیر شده بود؛ اکنون که آزادی‌اش را بازیافته‌زمین‌گیر و روی پای خود ایستاده بود، فاصلهٔ چندانی با آن نداشت.
نفسِ عمیقی کشید.
با بستنِ حواسش به روی محیط،زحمت هیاهوی نبردِ پیرامون، از صدای انفجارها گرفته‌پس‌زد تا فریادها، رفته‌رفته در گوشش محو گشت.
در دورانی که اسیرِ بندها بود، خشم، احساس گناه و نفرت تمامِ‌پس‌زد قلب دوک لونگ را آکنده بود؛ اکنون که آزادی‌اش را بازمی‌یافت، این‌قرار احساساتِ خروشان همچون آتشفشانی خفته که دوباره بیدار شده باشد، فوران کرد.
بی‌آنکه بدانند، تمامِ جاودانه‌های‌محرابِ حاضر حسی مشترک یافتند؛ این‌دور آرامشِ پیش از طوفان بود.
بازدم...
دم...
دوک لونگ مسیر چی را به عنوان مسیر اصلی و مسیر دگرگونی را در کنار آن‌اژدهایی‌اش تزکیه می‌کرد؛ با هر نفس، حجمِ عظیمی از هوا را به درون می‌کشید که خود غوغایی‌هنگامی به پا می‌کرد. در حقیقت، این تلاطم حتی ثباتِ دیوارِ چیِ پیرامون را نیز اندکی متزلزل می‌ساخت.
در پشتِ دوک لونگ، دمِ اژدهایی‌اش تاب می‌خورد و شاخ‌ها و چنگال‌هایش با‌چنان نوری ارغوانی-طلایی می‌درخشید؛ شکوه و جلالی شاهانه از او می‌بارید. امواجی در هوای‌بازیافته پیرامون شکل گرفت و گویی ذراتِ هوا نیز با همان نورِ ارغوانی-طلایی سوسو می‌زدند.
هاله‌ای رعب‌آور در وجودش پدیدار می‌گشت؛ او به جانورِ‌دیگر فاجعه‌باری می‌مانست که آسمان و زمین را شکل داده و‌درکِ اکنون پس از اعصارِ متمادی خفتن، سرانجام بیدار شده بود.
در این لحظه،توانست نگاه‌های بی‌شماری بر‌زحمت دوک لونگ دوخته شد!
بینگ سای چوان‌چنگالِ دندان‌هایش را به هم‌برای فشرد و غرید: «لعنتی!»
بانو گل بی‌هوش افتاده بود و دوک لونگ بندها‌دور را پاره کرده بود؛ آسمانِ دیرزیستی از زمانِ آغازِ‌هنگامی این یورش، با بزرگ‌ترین مانعِ خود روبه‌رو شده بود.
درون آرایهٔ مسیر پالایش، اهریمن گاو و استاد بزرگِ پنج عنصر که متوجهِ وخامت اوضاع‌شطرنجِ شده بودند، با تمام قوا به نبرد پرداختند. اما چه وِی و تسونگ یان با‌بیرون چنگ و دندان مقاومت می‌کردند و هیچ فرصتی برای درهم‌شکستنِ خطوطِ دفاعی به دشمن نمی‌دادند.
در اعماقِ آرایهٔ مسیر پالایش، یوان چیونگ دو خون بالا می‌آورد؛ او‌احساساتش تمام توانش را به کار گرفته بود تا عملکردِ آرایهٔ مسیر پالایش را‌قرار حفظ کند و از پیش، عزمِ خود را برای مرگ جزم کرده بود.
بینگ سای چوان‌چنگالِ به آب و آتش‌برای می‌زد تا چاره‌ای بیندیشد.
اوضاع رو به وخامت‌محرابِ می‌رفت و قطرات عرق‌نه‌چندان بر پیشانی‌اش نشسته بود.
او پیش از این تمام برگ‌های برنده‌اش را رو کرده بود و‌کرد دیگر نمی‌توانست از والامقامِ اهریمنِ بی‌کران یاری بجوید. حقیقت این بود که‌دربار والامقامِ اهریمنِ بی‌کران پیش‌تر حتی روی برنگردانده بود؛ موضعِ او کاملاً روشن بود.
هالهٔ دوک لونگ تا‌چنگالِ نقطهٔ اوجِ خود خروشید؛برای عظمتی نفس‌گیر و کوبنده!
با وجود اینکه هنوز از جای‌زیادی خود تکان نخورده بود، تمام توجهات‌پس‌زد را به سوی خود کشانده بود.
برخی از جاودانه‌های دربار آسمانی با تحسین به‌نه‌چندان او نگریستند و گفتند: «ایشان سرور دوک لونگ هستند؟»دیدِ مقام و قدمتِ دوک لونگ همچنان بسیار بالا بود.
اما در آن میان، جاودانه‌ای پیر که‌رقت‌انگیزم حتی از دوک لونگ نیز کهن‌سال‌تر بود، او‌شطرنجِ را نشناخت و پرسید: «او از نیروهای ماست؟»
پری زی وِی که با هیجانِ بسیار اوضاع را زیر نظر‌نصیبِ داشت، با خود گفت: «دوک لونگ سرانجام رها شد.» او به‌خوبی می‌دانست‌نه‌چندان که اکنون در میانِ جاودانه‌های دربار آسمانی، دوک لونگ قدرتمندترین فرد است.
او زنجیرها را درهم‌شکسته و‌زحمت آزادی‌اش را بازیافته بود؛ او‌نصیبِ درست در به‌موقع‌ترین لحظه به‌پاخاسته بود!
یا اگر دقیق‌تر بگوییم،محرابِ تمهیداتِ والامقامِ جاودانِ نیلوفر‌نه‌چندان آغازین بی‌نهایت به‌هنگام بود.
با اندیشیدن به والامقامِ جاودانِ نیلوفر‌واقعاً آغازین، حسِ تحسینی ژرف تمامِ وجودِ‌کرد پری زی وِی را فرا گرفت.
«چه روش‌های باورنکردنی‌ای! پس از دورانِ والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین، برجِ ناظرِ آسمان بارها و بارها دستخوشِ تغییر گشته و بسیاری از‌فاصله‌ای کرم‌های گو جایگزین شده‌اند. به‌ویژه در طولِ نبردهای دههٔ اخیر، این برج پیوسته آسیب دیده و سپس مرمت شده است. با وجودِ تمامِ‌فاصلهٔ این‌ها، روشِ والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین کاملاً دست‌نخورده باقی مانده بود؛ چنان در اعماق نهان شده بود که هیچ‌کس بویی از آن نبرد.»
«حرکت کشندهٔ جاودانِ او توانسته بود درون برجِ ناظرِ آسمان، که برترین خانهٔ گویِ جاودانِ اکتشافی‌اژدهایی‌اش در این دنیاست، نهان بماند و هرگز کشف نشود. و شگفت‌انگیزتر از همه اینکه، حرکت کشندهٔ‌هنگامی جاودانِ والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین، هرگز کوچک‌ترین اختلالی در عملکردِ برجِ ناظرِ آسمان ایجاد نکرده بود.»
با این فکر، جرقه‌ای در ذهنِ پری زی وِی زده شد: «نکند آن شایعه حقیقت داشته باشد؟ آیا والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین‌زمین‌گیر واقعاً مسیر نقاشی را خلق کرده است؟ بزرگ‌ترین مزیت و ویژگیِ مسیر نقاشی که در شایعات آمده، این است که می‌تواند به‌طور‌فریادها بی‌نقصی با عملکردِ دیگر گوهای جاودان و حرکات کشنده سازگار شود... این ویژگی، ژرفایی هم‌تراز با نشان‌های دائویِ بدون‌تضادِ کالبدِ جاودانِ فرمانروا دارد!»
پری زی وِی‌پوزخندی تنها می‌توانست به حدس‌رقت‌انگیزم و گمان بسنده کند.
ده والامقام، در نقطهٔ اوجِ تزکیهٔ گو قرار داشتند؛ آنان درخشان‌ترین ستارگانی بودند که جلایی‌کشید بی‌بدیل داشتند. هرچند والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین مسیر خرد را تزکیه نکرده بود، اما می‌توانست ژرفایِ‌میدانِ آسمان و زمین را درک کند و تمهیداتی بیندیشد که بر عصرهای آینده نیز تأثیر بگذارد.
و مهم‌تر از همه،اثر تمهیدات او در حیاتی‌ترین لحظه‌حیف کارساز افتاد؛ زمان‌بندی‌اش بی‌نقص بود.
بینگ سای چوان به شدت‌بخت نگران بود، او دستور داد:قرار «جلوی دوک لونگ رو بگیرید!»
حتی بدون یادآوری او، تمام‌گفت جاودانه‌های دشت‌های شمالی می‌دانستند که‌والامقام دوک لونگ تهدیدی عظیم است.
پس از آنکه هالهٔ دوک لونگ به اوج خود رسید،حیف متراکم و فشرده گشت؛ او به کسی می‌مانست که مشتش‌بخت را عقب می‌کشد تا به محض حمله، صحنه‌ای هولناک رقم بزند.
این حرکت، فشار‌چنگالِ روانی شگرفی بر جاودانه‌های‌برای دشت‌های شمالی وارد آورد.
جاودانهٔ مردی از دشت‌های‌محرابِ شمالی با یورش به سوی‌دور دوک لونگ فریاد زد: «بکشید!»
دومین جاودانهٔ دشت‌های شمالی در‌گفت سکوت به دنبال او رفت تا‌وجود ضمن یورش، از او دفاع کند.
سومین خبرهٔ دشت‌های شمالی ناگهان با سرعتی سرسام‌آور به‌کشیده حرکت درآمد و در دم جلوی دوک لونگ رسید‌چرخیدند و فریاد زد: «نه، بذارید من باهاش طرف بشم!»
چهرهٔ دوک لونگ آرام بود؛زحمت او همچون مجسمه‌ای، بی‌حرکت و‌نصیبِ در سکوت روی زمین ایستاده بود.
غرررش!
ناگهان غرش اژدهایی به گوش‌گفت رسید و چیِ اژدهای بنفش-طلاییِ باشکوهی‌وجود برای لحظه‌ای در آسمان پدیدار گشت.
جاودانه می‌خواست آن را ببیند،اثر اما تنها چیزی که دید، ردپای‌نصیبِ باقی‌مانده از چیِ اژدهای بنفش-طلایی بود.
خبرهٔ دشت‌های شمالی‌چنگالِ که جلوی دوک لونگ‌برای رسیده بود، بی‌حرکت ماند.
او سرش را پایین‌محرابِ آورد و با ناباوری‌نه‌چندان به سوراخ روی سینه‌اش نگریست.
از میان این‌پوزخندی سوراخ، می‌توانست دنیای‌واقعاً پشت سرش را ببیند.
آخ.
در لحظهٔ بعد، در حالی که‌زیادی چی‌های اژدهاشکلِ کوچک بی‌شماری روی بدنش‌پس‌زد پدیدار می‌شد، خون از دهانش فواره زد.
بنگ!
با صدای خفه‌ای، بدنش منفجر شد‌واقعاً و به تلی از گوشت و خون‌حقیقت بدل گشت و در دم جان باخت.
او خبره‌ای نامدار از دشت‌های شمالی‌زحمت بود، اما نتوانست حتی یک ضربه‌احساساتش از دوک لونگ را تاب بیاورد!
با دیدن این صحنه، رنگ از رخسار دو‌کشیده جاودانهٔ دشت‌های شمالی که قصد کشتن دوک لونگ‌اژدهایی‌اش را داشتند پرید و زبانشان بند آمد: «چطور ممکنه؟»
صدای آرام دوک لونگ‌محرابِ از پشت سرشان طنین‌انداز‌نه‌چندان شد: «به چی نگاه می‌کنید؟»
دو خبرهٔ دشت‌های شمالی بی‌درنگ‌گفت قوی‌ترین دفاع‌هایشان را فعال کردند‌والامقام و فریاد زدند: «وای نه!»
این غریزه در وجودشان‌چنگالِ ریشه دوانده بود و‌برای جانشان را نجات داد.
در لحظهٔ بعد،چنگالِ دو پنجهٔ اژدهای درندهٔ‌برای دوک لونگ فرود آمد.
دفاعِ دو خبرهٔ دشت‌های شمالی در دم در‌نه‌چندان هم شکست و آن‌ها همچون دو شهاب‌سنگ سقوط کردند‌دیدِ و با برخورد به زمین، گودال عظیمی پدید آوردند.
با غرش مهیبی، سنگ‌ها به‌گفت اطراف پرتاب شدند و ابرهای‌والامقام گرد و غبار به هوا برخاست.
دو خبرهٔ دشت‌های‌توانست شمالی در گودال‌زحمت از هوش رفتند.
حملهٔ دوک لونگ واقعاً تکان‌دهنده بود! او در دم یکی را‌احساساتش کشت و دو نفر را از هوش برد؛ آسمانِ دیرزیستی به‌نه‌چندان همین سادگی قدرت نبرد سه رتبه هشت را از دست داد!
«هولناکه!»
قدرت نبردی که دوک لونگ‌گفت آزاد کرد، در دم اعضای‌والامقام دربار آسمانی را مبهوت ساخت.
پیرمردی که دوک لونگ را نمی‌شناخت،زحمت با شگفتی فراوان گفت: «بعد از دوران‌پس‌زد من، واقعاً همچین کوچک‌تر بااستعدادی ظهور کرده؟»
جاودانهٔ دربار آسمانی در کنارش توضیح‌زیادی داد: «او استادِ والامقامِ اهریمنِ نیلوفر‌پس‌زد سرخه، و همین‌طور یه نگهبان دائو.»
پیرمرد متوجه شد‌چرخیدند و گفت: «آه،بلا پس جای تعجب نداره.»
نگهبانان دائوی والامقام‌ها در صورتی که‌واقعاً به بلوغ کامل می‌رسیدند، معمولاً پس از‌حقیقت خودِ والامقام، قوی‌ترین اشخاص به شمار می‌رفتند.
البته استثنائاتی‌گذاشته هم در‌چنگالِ کار بود.
مانند والامقامِ اهریمنِ‌چنگالِ وحشیِ بی‌پروا و‌زیادی والامقامِ اهریمنِ آسمان‌دزد.
اما در هر صورت، این‌بخت نگهبانان دائو در روند رشد‌قرار والامقام‌ها نقشی حیاتی ایفا می‌کردند.
بینگ سای چوان نفس‌خود عمیقی کشید و با‌بار تمرکز ذهن گفت: «داره میاد!»
پس از آنکه دوک لونگ آن سه نفر را شکست داد،نصیبِ مستقیم به سوی محرابِ بخت و بلا حرکت کرد؛ پیشروی او فشار‌نه‌چندان عظیمی به همراه داشت و همه با ترسی شگرف به او می‌نگریستند.
در این لحظه، بینگ سای چوان احساس‌برای کرد که حتی محرابِ بخت و بلای‌کشید قدرتمند نیز نشانه‌هایی از آسیب‌پذیری نشان می‌دهد.
بینگ سای چوان‌چرخیدند فریاد زد: «از‌بلا من محافظت کنید!»
جاودانه‌های آسمانِ دیرزیستی‌پوزخندی به سرعت بازگشتند تا‌رقت‌انگیزم او را یاری کنند.
حرکت دوک لونگ به حمله به کندوی زنبور عسل می‌مانست؛ شمار‌نصیبِ زیادی از جاودانه‌های آسمانِ دیرزیستی گرد هم آمدند و او را‌فاصله‌ای از پس و پیش محاصره کرده و شبکهٔ عظیمی تشکیل دادند.
حرکات کشندهٔ جاودانِ بی‌شماری بر دوک لونگ‌برای فرود آمد؛ آن‌ها همچون آتش‌بازی‌هایی درخشان بودند که‌مردمک‌های خطری مرگبار در دل جرقه‌های زیبایشان نهفته بود.
چیِ اژدهاشکلِ بنفش-طلایی دوباره درخشید!
دوک لونگ در دوردست‌خود پدیدار گشت و بسیاری‌بار از حرکات کشنده خطا رفتند.
استفاده‌کنندگان، حرکات کشندهٔ باقی‌مانده‌چنگالِ را هدایت کردند و‌برای مسیر آن‌ها را تغییر دادند.
بدن دوک لونگ دوباره تار شد‌زیادی و او با تحقیر به حرکات‌پس‌زد کشنده‌ای که هدفش گرفته بودند، نگریست.
او حرکت کشندهٔ مسیر چی‌بخت را به کار گرفت و‌قرار فریاد زد: «در هم بشکن!»
موج خروشانی از چی در تمام جهات‌رقت‌انگیزم فوران کرد، تمام حرکات کشنده را پس‌بازی زد و محیط اطراف را کاملاً پاکسازی نمود.
جاودانه‌های آسمانِ دیرزیستی چاره‌ای‌چنگالِ جز یورش بردن به‌برای سوی دوک لونگ نداشتند.
دوک لونگ پوزخند زد: «شما‌زحمت حمله‌تون رو کردید، حالا وقتشه طعم‌احساساتش حرکت کشندهٔ من رو هم بچشید!»
آسمانِ دیرزیستی دو‌چرخیدند جاودانهٔ دیگر را‌بلا نیز از دست داد.
دوک لونگ همچنان‌پوزخندی به محرابِ بخت‌واقعاً و بلا نزدیک می‌شد.
تحت هدایت بینگ سای‌چنگالِ چوان، محرابِ بخت و بلا‌کشیده چاره‌ای جز عقب‌نشینیِ سریع نداشت.
دوک لونگ به تعقیب آن ادامه داد و‌کشیده فارغ از اینکه کدام خبرهٔ دشت‌های شمالی سد‌اژدهایی‌اش راهش می‌شد، بی‌هیچ دشواری از خط دفاعی‌شان عبور می‌کرد.
البته، حرکات‌اژدهایی‌اش کشندهٔ قدرتمند را‌بخت نیز جاخالی می‌داد.
بهت در چشمان بینگ سای چوان نمایان شد: «غیرممکنه!دیگر چطور دوک لونگ تو این مدت کوتاه این‌قدر قدرتمند‌کاستی شده؟ نکنه اینم بخشی از روشِ والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازینه؟»
او در‌گذاشته این مورد‌چنگالِ در اشتباه بود.
قدرت دوک‌توانست لونگ از‌اثر خودش نشأت می‌گرفت.
حرکت کشندهٔ‌اژدهایی‌اش جاودان — آخرین‌بخت ایستادگی اژدهای آسمانی!
هرچه طول عمرش کمتر‌خود می‌شد، آخرین ایستادگی اژدهای آسمانی‌دیگر تقویت بیشتری به او می‌بخشید.
این تقویت همه‌جانبه بود و دوک‌زحمت لونگ را فراتر از حد وصف قدرتمند‌پس‌زد می‌ساخت؛ قدرت نبرد او ثانیه‌به‌ثانیه افزایش می‌یافت.
نیروی حیاتش تحلیل می‌رفت، اما هاله‌اش پیوسته عظیم‌تر‌کشیده می‌گشت. این نبرد نهایی او بود؛ در آخرین‌اژدهایی‌اش لحظات زندگی‌اش، دوک لونگ با درخششی بی‌سابقه می‌خروشید!