چپتر 374: بلا و مصیبت سرزمین متبرک
0نیم ماه بعد.
بر فراز‌باخته یکی از قله‌های‌آخرین کوه سان چا.
گروهی از میمون‌های کوهیِ خاکستری‌رنگ که شمارشان‌شباهت به هزار می‌رسید، با جیغ و فریادهای کرکننده‌جای تیه روئو نان را در محاصره‌ای تنگاتنگ گرفتند.
تیه روئو نان نفس عمیقی کشید. ناگهان‌شمار دستش را تاب داد و تودهٔ عظیمی‌کشیدن از گوی سوزن طلایی را شلیک کرد.
گوی سوزن طلایی گویی طبیعی نبود، بلکه استادان گوی خاندان تیه آن را‌اما خلق کرده بودند. هر گوی سوزن طلایی، گویی در رتبه ۲ بود که‌بسیاری درازایش به اندازهٔ انگشت اشاره می‌رسید و به سوزنِ زرینِ باریکی شباهت داشت.
گوهای سوزن طلایی از میان میمون‌ها گذشتند؛ برخی از جانوران در جای خود میخکوب‌این شدند و توان حرکت را از دست دادند، برخی بر اثر زهر جان باختند‌بازیافتند و برخی دیگر که به جنون کشیده شده بودند، به همرزمانِ نزدیک خود حمله‌ور شدند.
تیه روئو نان پی‌درپی سوزن‌های طلایی را پرتاب می‌کرد؛ آشوب در میان میمون‌های‌برخی کوهی افتاد و تلفات سنگینی متحمل شدند. جانوران با وضعیتی فلاکت‌بار و جیغ‌های ترحم‌انگیز‌دیگر پا به فرار گذاشتند. دیری نپایید که میدان نبردِ پرهیاهو، غرق در سکوت گشت.
شمار زیادی از میمون‌های کوهی روی زمین‌شمار افتاده بودند؛ برخی جان باخته و برخی‌کشیدن دیگر در حال کشیدن آخرین نفس‌هایشان بودند.
تیه روئو نان آرام از‌آخرین میانشان گذشت و بار دیگر گوی‌پرواز سوزن طلایی را به پرواز درآورد.
اما این بار، این گوهای سوزن طلایی خاصیت شفابخشی داشتند. آن‌ها به بدن‌اما میمون‌های کوهی نفوذ کرده، به گلوله‌هایی از نور طلایی تبدیل شدند و روی‌بسیاری جراحاتشان به حرکت درآمدند. بسیاری از میمون‌های کوهی توانایی حرکت خود را بازیافتند.
گوی سوزن طلایی به‌تنهایی شگفتیِ خاصی نداشت. اما با ترکیب شدن با گوی مایع زهرآگین، به سوزنی زهرآلود بدل می‌گشت. با ترکیب‌دادند با گوی صلابت، می‌توانست دشمنان را از برداشتن حتی یک قدم عاجز کند. ترکیب آن با گوی ذهن آشفته، آشوبی در میان‌وضعیتی دشمنان می‌انداخت تا نتوانند دوست را از دشمن تشخیص دهند. و هنگامی که با گوی حیات همراه می‌شد، خاصیت شفابخشی پیدا می‌کرد.
تیه روئو نان حدود هفت تا هشت روز زمان صرف کرده بود‌باخته تا در ترکیب این چهار نوع تاکتیک نبرد تبحر یابد. از این‌این رو، توانست به‌تنهایی نزدیک به هزار میمون کوهی را از پای درآورد.
«روئو نان... این بچه استعداد فوق‌العاده و درک بالایی داره. مهم‌تر از همه، ذاتش‌این سرسخت و استواره. اون واقعاً کسیه که قراره ستون خاندان تیه بشه.» تیه مو بای‌به‌تنهایی از فاصله‌ای نزدیک با چهره‌ای بی‌حالت نظاره‌گر ماجرا بود، اما قلبش آکنده از تحسین بود.
این رئیس پیر خاندان تیه در‌نفس‌هایشان طول زندگی‌اش ظهور استعدادهای بی‌شماری را دیده‌اما و شاهد سقوط نوابغ بی‌شماری نیز بود.
او به‌خوبی می‌دانست: در محیطی پرخطر و دشوار، نوابغ برجستهٔ‌میان بسیاری ظهور می‌کنند. اما استعداد تنها یک جنبه از ماجرا‌حرکت بود؛ آنچه اهمیت داشت، ذات و سرشت این نوابغ بود.
اگر نابغه‌ای می‌توانست در برابر سختی‌ها‌گشت تاب بیاورد و تنهایی را تحمل کند،حال در آینده قطعاً به دستاوردهای عظیمی می‌رسید.
نابغه‌ای با سرشتِ سست، تنها‌آخرین به ستاره‌ای دنباله‌دار می‌مانست که‌بار فقط برای لحظه‌ای کوتاه می‌درخشید.
چرا تیه مو بای به تیه روئو نان آموزش می‌داد؟ از یک سو، تیه روئو نان با تیه شوئه لنگ هم‌خون‌گلوله‌هایی بود؛ کسی که پیوند خاصی با این پیرمرد داشت. از سوی دیگر، تیه روئو نان پس از پشت سر گذاشتن آزمون‌های پیاپی،دشمنان همچون سنگی صیقل‌خورده تراش یافته بود؛ تمام ردپاهای بی‌قراری از وجودش پاک شده و تنها ثبات و پشتکار بر جای مانده بود.
تیه روئو نان به یشمِ تراش‌نخورد‌ه‌ای‌باریکی می‌مانست که تنها با اندکی صیقل،گذشتند نوری خیره‌کننده از خود ساطع می‌کرد.
تیه روئو نان از قله به سوی تیه‌زیادی مو بای بالا رفت، دستانش را به هم گره‌آرام زد و با ادای احترام گفت: «رئیس پیر خاندان.»
وجود دخترک آکنده از‌کشیدن تحسین و احترام نسبت‌میانشان به این پیرمرد بود.
نیم ماه پیش، این پیرمرد، تیه‌نفس‌هایشان مو بای، به‌تنهایی با دو قدرتمند رتبه‌اما ۵ از جناح اهریمنی مبارزه کرده بود.
او ابتدا گوی تبدیل به طلای رتبه ۵ را به کار گرفت تا به‌راحتی با آن دو اهریمن مقابله‌توان کند. سپس، گوی فلز مایع رتبه ۵ را به کار بست تا آن دو قدرتمند را وادار به عقب‌نشینی‌آشوب کرده و روحیهٔ جنگندگی‌شان را در هم بشکند؛ نبرد در نهایت با کوتاه آمدنِ هر دو طرف پایان یافت.
قدرت تیه مو بای همچون سطل آب سردی بود‌روی که بر قلب استادان گوی اهریمنی ریخته شد و‌میانشان شعله‌های فزایندهٔ خشمشان را در یک لحظه فرو نشاند.
نتیجهٔ نبرد این شد که هر دو جناح حق و اهریمنی می‌توانستند برای‌اما تصاحب میراث سه شاه رقابت کنند. اما همه به‌وضوح دیدند که تیه مو‌بسیاری بای چقدر قدرتمند است و حتی از تمام توان خود نیز استفاده نکرده بود.
تیه مو بای با خونسردی دستش را تاب داد و‌بار او را تحسین کرد: «خوبه. اینکه تونستی تو این مدت‌نفوذ کوتاه این تاکتیک جنگیِ انعطاف‌پذیر رو یاد بگیری، جای تحسین داره.»
ویژژژ!
تودهٔ عظیمی از‌پرهیاهو گوهای سوزن طلایی‌گشت به پرواز درآمدند.
با این حال، برخلاف گوهای سوزن طلاییِ‌آرام تیه روئو نان، گوهایی که تیه مو بای‌خاصیت فرماندهی می‌کرد، همچون قطرات باران بی‌نهایت ریز بودند.
هنگامی که در آسمان‌کشیدن به حرکت درمی‌آمدند، به‌میانشان توده‌ای از مِه طلایی‌رنگ می‌مانستند.
مه طلایی با وزش باد به حرکت درآمد و از روی‌میمون‌ها منطقه‌ای پوشیده از تخته‌سنگ‌ها عبور کرد. صداهای خش‌خشی، گویی هزاران کرم ابریشم‌اثر در حال جویدن برگ توت باشند، از تخته‌سنگ‌های غول‌پیکر به گوش رسید.
مردمک چشمان تیه روئو نان‌سکوت تنگ شد و بی‌درنگ به‌زمین جنبهٔ شگفت‌انگیز این حرکت پی برد.
مه طلایی در تخته‌سنگ‌ها نفوذ و رسوخ کرد و سوراخ‌های ریز‌پرواز بی‌شماری در آن‌ها به وجود آورد. درختانِ نزدیکِ تخته‌سنگ‌ها نیز سوراخ‌سوراخ‌نور شدند و تمام نشانه‌های حیات در درونشان در دم خاموش گشت.
اگر این گوها به کسی برخورد می‌کردند،آرام تمام بدن و اندام‌های درونی‌اش سوراخ‌سوراخ و متلاشی‌خاصیت می‌شد؛ این واقعاً یک حرکت کشندهٔ رعب‌آور بود!
تیه مو بای با خونسردی‌زرینِ دستش را تاب داد و سه‌میمون‌ها گوی سوزن طلایی دیگر پرتاب کرد.
اما این سه سوزن طلایی متفاوت بودند؛ ضخیم و بلند‌زمین بودند. گوی سوزن طلاییِ معمولی به اندازهٔ یک انگشت درازا داشت،پرواز اما طولِ این سه سوزنِ طلایی به اندازهٔ کف دست می‌رسید.
آن سه گوی سوزن طلایی‌آخرین به پرواز درآمده و در‌بار سرِ یک میمون کوهی فرو رفتند.
یکی از آن‌ها همچون آذرخشی عمودی، مستقیم از فرق سر وارد جمجمهٔ میمون کوهی شد، در‌شفابخشی حالی که دو سوزن دیگر از شقیقه‌های چپ و راست به درون نفوذ کردند؛ سوزن‌ها تقریباً‌نداشت به‌طور کامل در سر میمون فرو رفته و تنها بخش کوچکی از آن‌ها بیرون مانده بود.
این میمون کوهی همان جانوری بود که تیه‌داشت روئو نان شفایش داده بود و درست زمانی که‌میخکوب قصد فرار داشت، سوزن‌های طلایی به او اصابت کردند.
میمون کوهی فریاد دردناکی کشید، چند‌گشت بار بالا و پایین پرید و در‌حال نهایت مقابل تیه مو بای زانو زد.
چشمان جانور از‌حال وحشت، ترس و خشمی‌آرام بی‌مانند، گشاد شده بود.
شگفت آنکه، جانور نمی‌توانست بدنش را کنترل‌آرام کند و خاضعانه و بی‌هیچ حرکتی زانو‌این زد. حتی قادر نبود فریادی سر دهد.
تیه روئو نان هرگز انتظار‌زرینِ دیدن صحنه‌ای چنین عجیب را‌میان نداشت و مدتی مبهوت ماند.
تیه مو بای خندید و همان‌طور که به میمون کوهستان در زیر پایش نگاه می‌کرد، با بی‌تفاوتی گفت: «ترکیب گوی سوزن طلایی با گوی ایجاد‌خاصیت مه، مه طلایی می‌سازه. این مه طلایی شاید کم‌رنگ و ضعیف به نظر بیاد، ولی در واقع بی‌نهایت قدرتمنده و تخصصش درهم‌شکستن دفاع استادِ گوئه.می‌گشت وقتی بیست‌وهشت سالم بود و داشتم توی مرز جنوبی پرسه می‌زدم، از این حرکت استفاده کردم تا منطقهٔ رود لوچوان رو زیر سلطهٔ خودم دربیارم.»
تیه مو بای مکثی کرد و ادامه داد: «ترکیب گوی سوزن طلایی با گوی کنترل عروسک، می‌تونه بدن‌های زنده رو تحت کنترل دربیاره. وقتی چهل‌ودو سالم بود و تزکیه‌م به مرحلهٔ اوجِ رتبه چهار‌شدن رسید، به تزکیه در انزوای خودم پایان دادم و شروع کردم به پرسه زدن تو دنیا تا مهارت‌هام رو بسنجم. وقتی به کوه تیه مو رسیدم، یه گروهِ بیش از پنجاه نفره از راهزن‌های‌صرف کوهستانِ جناح اهریمنی بهم حمله کردن. از همین حرکت استفاده کردم تا سی‌وهشت نفرشون رو وادار به تسلیم کنم و در نهایت همه‌شون رو دستگیر کردم و شر این موجودات خبیث رو کم کردم.»
تیه روئو نان‌حال هر چه بیشتر‌نفس‌هایشان می‌شنید، بیشتر مجذوب می‌شد.
او از سال‌های کودکی به دنبال پدرش‌شباهت همه‌جا سفر کرده بود و وصف دلاوری‌های‌جانوران این رئیسِ پیرِ خاندان را شنیده بود.
رئیسِ پیرِ خاندان استعداد درجهٔ A داشت و از همان لحظه‌ای که تزکیه را آغاز کرد، نبوغ خود را نشان داد و به ستارهٔ جوان شماره یک خاندان تیه در آن زمان بدل گشت. او همچنین انتظارات دیگران را برآورده ساخت و پیش از پنجاه سالگی به مرحلهٔ اوجِ رتبه چهار دست یافت.
او به تزکیه در انزوای خود پایان داد و‌گذشت در مرز جنوبی پرسه زد، از کوه‌ها و رودها گذشت‌بدن تا مهارت‌هایش را بیازماید و نامی برای خود دست‌وپا کرد.
پس از بازگشت به خاندان تیه، رئیس خاندان شد و خاندان تیه را‌اما به اوج تازه‌ای رساند. برای مدتی، خاندان تیه چنان در کانون توجه قرار‌بسیاری گرفت که خاندان وو، خاندان شانگ و دیگران شکوه خود را از دست دادند.
سراسر زندگی‌اش آکنده از شکوه و درخشش بود. او دستاوردهای جنگی بی‌شماری در‌برخی کارنامه داشت، چه موفقیت‌های فردی‌اش هنگام پرسه زدن در مرز جنوبی و چه‌باختند رهبری گروهی از قهرمانان برای نابودی پلیدی‌ها؛ او کمتر طعم شکست را چشیده بود.
شیوهٔ کارش سرسختانه و سلطه‌جویانه بود و جرئت داشت مستقیماً در برابر دشمنان بایستد؛کشیدن بسیاری از دشمنانش در دوران اقتدار او، تنها با شنیدن نامش دچار وحشت می‌شدند. حتی‌بدن چهره‌های جناح حق نیز با شنیدن نام تیه مو بای فشار روانی سنگینی احساس می‌کردند.
اکنون، همان‌طور که تیه روئو نان به رئیسِ‌میانشان پیرِ خاندان گوش می‌داد که با بی‌تفاوتی آن روزهای‌داشتند گذشته را به یاد می‌آورد، غرق در احساسات شد.
ناخودآگاه صحنه‌ای‌باخته را در‌کشیدن ذهن مجسم کرد.
قهرمانی در اوج جوانی، خوش‌سیما و باوقار، با ردایی آبی‌رنگ که آزادانه‌گذشتند در جهان پرسه می‌زد. او به‌تنهایی دشمنان قدرتمند را شکست می‌داد، هیچ‌کس‌زهر یارای ایستادگی در برابرش را نداشت و نگاه‌های بی‌شماری او را می‌پاییدند.
با وجود این، زمان بی‌رحم‌سکوت بود و آن مرد جوان‌زمین را به پیرمردی بدل کرده بود.
اما تیه مو‌حال بای همچنان تیه‌نفس‌هایشان مو بای بود.
حتی اگر پیرتر شده‌کشیدن بود، این امر نمی‌توانست‌میانشان دلاوری‌های شکوهمندش را پنهان کند.
این دستاوردهای جنگی، هاله‌ای خیره‌کننده بود که‌شباهت پیکرش را در بر می‌گرفت و حتی لایه‌های‌جای غبار تاریخ نیز نمی‌توانست مانع درخشش آن شود.
تیه روئو نان با قاطعیت گفت: «سرورم، رئیسِ‌زیادی پیرِ خاندان، شما رو ناامید نمی‌کنم. گوی سوزن‌نفس‌هایشان طلایی توی دستای من، نام شما رو لکه‌دار نمی‌کنه!»
پیرمرد با رضایت سر تکان‌آخرین داد و دستش را روی‌بار شانهٔ تیه روئو نان زد.
«فرزندم، تو ذهن قدرتمندی داری و خون خاندان تیه توی رگ‌هات جریان داره. تو باید مسئولیت فرزندان خاندان تیه رو به‌گلوله‌هایی دوش بکشی. تمام چیزایی که می‌دونم رو بهت یاد می‌دم و امیدوارم یه روز بتونی اون‌قدر توانمند بشی که پرچم خاندان‌می‌توانست تیه رو بالا ببری. اون شاه‌جانورِ کوچک، فانگ ژنگ رو به عنوان آزمونِ تو، به خودت می‌سپارم. به خودت اطمینان داری؟»
چشمان تیه روئو نان با نوری قاطع درخشید: «اطمینان دارم و براش‌گذشتند نقشه هم کشیدم. رئیسِ پیرِ خاندان، می‌تونید خیالتون رو راحت کنید، فانگ ژنگ‌جان دیگه کاملاً توی جناح اهریمنی غرق شده، من حتماً سرش رو براتون میارم!»
«خوبه، توی پیروزی مغرور نشو و توی شکست هم ناامید نشو. اینکه تونستی از اون شوک بیرون بیای و از مصیبتت قدرت بگیری، چیزیه‌این که برای خیلی از جوون‌ها غیرممکنه. تا وقتی این روحیه رو حفظ کنی، قطعاً به مایهٔ افتخار خاندان تیه تبدیل می‌شی! حالا، اصولِ پشتِ‌زهرآلود این دو تاکتیک رو همراه با بینش و تجربه‌م توی اونا بهت یاد می‌دم، و همین‌طور تمام ترکیب‌های دیگه‌ای که می‌شه ازشون استخراج کرد.»
بدین ترتیب، یکی با دقت‌آخرین آموزش می‌داد و دیگری تمام تلاشش‌پرواز را برای یادگیری به کار می‌گرفت.
پس از گذشت بیش از یک ساعت،آرام آموزشِ تیه مو بای تمام شد: «خوبه، هر‌خاصیت چیزی که برات نامفهومه رو می‌تونی ازم بپرسی.»
تیه روئو نان توانایی درک فوق‌العاده‌ای‌باریکی داشت و از پیش تمام آموزش‌ها‌گذشتند را در ذهن خود حک کرده بود.
با وجود این، مدتی فکر کرد و پرسید: «این روزها متوجه شدم که زمانِ باز شدنِ میراث سه شاه داره کوتاه‌تر‌پرواز می‌شه و تعداد استادان گویی که می‌تونن واردش بشن هم داره کمتر می‌شه. اون سه ستون نور دیگه مثل قبل ضخیم‌نداشت و درخشان نیستن. الان شایعات زیادی هست که می‌گن سرزمین متبرک دیگه داره به پایان عمرش نزدیک می‌شه. این حقیقت داره؟»
تیه مو‌باخته بای سر تکان‌آخرین داد: «دقیقاً همین‌طوره.»
«هنوز برای یادگیری بعضی چیزا آماده نیستی. تمام موجودات زنده در تعادل وجود دارن؛ با تاریکی، نور هست؛ با آب، آتش هست؛ و با موهبت، بلا وجود داره.» نگاهش‌به‌تنهایی به سوی قلهٔ کوه سان چا چرخید و آهی کشید: «هر سرزمین متبرک هر ده سال با بلای زمینی و هر صد سال با مصیبت آسمانی روبه‌رو می‌شه. این‌هنگامی سرزمین متبرک در اصل متعلق به یه جاودانهٔ مرموز از دوران باستان بوده و بعداً به سه شاه به ارث رسیده و به این مکان میراث تغییر شکل داده.»
«این سرزمین متبرک دیگه پیر شده و طول عمرش‌گوهای تقریباً به سر رسیده. یه جانِ سرزمین می‌تونست این زمان‌توان رو طولانی‌تر کنه، اما متأسفانه هیچ جانِ سرزمینی اینجا نیست.»
«سرزمین متبرکی که جانِ سرزمین نداشته باشه، مثل یه قایق غول‌پیکره که داره غرق می‌شه. هر کسی می‌تونه واردش بشه و گنجینه‌های‌درآورد درونش رو غارت کنه. هر چی بیشتر غارت کنن، سوراخ‌های این قایق عظیم بزرگ‌تر می‌شه و سریع‌تر غرق می‌شه. این سرزمین متبرکِ‌شدن جاودانه دیگه داره به پایانش می‌رسه و قبل از اینکه به خاطر اتمام جوهر جاودان نابود بشه، کمتر از ده سال دوام میاره.»