چپتر 155: قرض
0«تبریک، تبریک می‌گوییم.»
«بزرگ فانگ یوان جوان‌چون و آینده‌دار است. شما قطعاً‌صمیمانه الگویی برای نسل جوان هستید!»
«هاها، از این پس که‌برایش با هم همکار می‌شویم، واقعاً مشتاق‌رفتاری دیدن درخشش بزرگ فانگ یوان هستیم.»
گروه بزرگان فانگ یوان‌همین را احاطه کردند و تعارفات‌می‌کنم مرسوم را به زبان آوردند.
همان‌طور که به فانگ یوان‌آداب‌دان نگاه می‌کرد، بزرگِ آکادمی با چهره‌ای‌سخنانش درهم‌رفته در حاشیهٔ جمعیت ایستاده بود.
هرگز انتظار نداشت فانگ یوان به مقامِ بزرگ برسد. در‌کرد کلاسش، بیش از همه به آیندهٔ فانگ ژنگ و پس‌برایش از او به چی چنگ و مو بِی خوش‌بین بود.
اما چه کسی فکرش را‌برایش می‌کرد نخستین کسی که به‌می‌آورد موفقیت دست می‌یابد، فانگ یوان باشد!
فانگ یوان لبخندی گرم بر لب داشت و متواضعانه و محتاطانه گفت: «چگونه این‌دارد دستاوردهای کوچک من می‌تواند با بزرگان مقایسه شود؟ برای دستاوردهای امروزم هنوز باید از‌برایش آموزه‌های خاندان تشکر کنم. بزرگِ آکادمی، من همیشه سخنان شما را در قلبم حک کرده‌ام.»
بزرگِ آکادمی انتظار نداشت‌آسان این پسرکِ گستاخ برای‌می‌آورد احوال‌پرسی با او پیش‌قدم شود.
لحظه‌ای جا خورد و سپس با چهره‌ای خرسند گفت: «به نظر می‌رسد در‌داد این چند سال بسیار پخته شده‌اید، بزرگ فانگ یوان. به همین مسیر ادامه دهید،چنان‌که من به دستاوردهای شما افتخار می‌کنم. خاندان به خونِ تازه‌ای چون شما نیاز دارد.»
فانگ یوان بار دیگر صمیمانه‌برایش از بزرگِ آکادمی تشکر کرد و‌رفتاری پاسخِ دیگر بزرگان را نیز داد.
با داشتنِ پانصد سال‌همین تجربه، اجرای چنین نمایشی‌افتخار برایش بسیار آسان بود.
آداب‌دان بود، کلماتی ملایم بر زبان می‌آورد و‌می‌آورد رفتاری متواضعانه داشت؛ چنان‌که هر کس سخنانش را‌بهاری می‌شنید، گویی نسیم دل‌انگیز بهاری صورتش را نوازش می‌کرد.
گو یوئه چی لیان در ظاهر به این صحنه بی‌تفاوت بود، اما هرچه بیشتر دقت می‌کرد، وحشتِ بیشتری به‌نمایشی جانش می‌افتاد. این فانگ یوان به‌خوبی می‌دانست چگونه اوضاع را مدیریت کند و تک‌تک کلمات و جملاتش به گونه‌ای‌ظاهر بود که گویی سیاست‌مداری کهنه‌کار سخن می‌گوید. آیا او واقعاً فقط یک نوجوان بود؟ آیا یک سیاست‌مدارِ مادرزاد بود؟
بزرگِ آکادمی نیز حیرت‌زده بود. به دوران آکادمی می‌اندیشید؛ فانگ یوان آن‌قدر سرکش بود‌می‌شنید که حتی از هم‌کلاسی‌های خود نیز اخاذی می‌کرد. در آن زمان دردسرهای بی‌شماری برایش‌دقت درست کرده بود، اما فانگ یوانِ کنونی به نظر می‌رسید به‌کلی تغییر کرده است.
در مقابل، گو یوئه مو چن از رفتار‌افتخار فانگ یوان شگفت‌زده نشد. از این گذشته، او‌دیگر پیش‌تر طعم نقشه‌های فانگ یوان را چشیده بود.
اکنون، همان‌طور که به رفتار مبادی‌آداب و ملایم فانگ یوان که‌سخنانش کانون توجه جمع شده بود نگاه می‌کرد، پیوسته در دل حسرت می‌خورد‌بی‌تفاوت که گو یوئه چی لیان چه مهرهٔ ارزشمندی را تصاحب کرده است.
این تعارفات مدتی ادامه یافت. اما فارغ از اینکه بزرگان چه افکاری‌نیز در سر داشتند، حاضران چاره‌ای نداشتند جز اینکه با دیدگاهی تازه به فانگ‌می‌آورد یوان نگاه کنند. آن‌ها پیوسته با خود می‌گفتند که شایعات واقعاً بی‌اساس بوده‌اند!
در نهایت، فانگ یوان با زیرکی دعوتِ برخی از بزرگان‌می‌آورد را رد کرد و با لبخندی بر لب، همراه با‌نوازش گو یوئه چی لیان، عمارتِ رئیس خاندان را ترک کرد.
با رسیدن به اتاق مطالعه، چی لیان دیگر نتوانست تظاهر کند؛ لبخند از چهره‌اش‌دارد محو شد و جای خود را به خشمی سوزان داد: «همف، حالا راضی شدی؟ بعد‌آسان از پایین کشیدن گو یوئه یائو جی، شاخهٔ چیِ من را هم توی هچل انداختی!»
فانگ یوان که روبه‌روی او نشسته بود، با خونسردی لبخندی‌چنان‌که زد و گفت: «باید بابت این قضیه ازم تشکر کنی. گو‌ظاهر یوئه یائو جی زمین خورده، این به نفع شاخهٔ چیِ توئه.»
نگاه گو یوئه چی لیان برقی زد: «همف، پسرجون، خیلی ساده‌لوحی. چی ژونگ عضو شاخهٔ چیِ منه، اما‌چنین زنش از شاخهٔ یائوئه. رئیس خاندان دقیقاً به همین خاطر اونو به‌عنوان بزرگِ موقتِ تالارِ دارو منصوب کرد‌یوئه تا درگیری‌های داخلی بین شاخهٔ چی و یائو رو متوازن کنه. تو... چطور از قضیهٔ چی چنگ باخبر شدی؟»
گو یوئه چی لیان‌نمایشی در انتها ناگهان این‌کلماتی سؤال را مطرح کرد.
او با نگاهی همچون‌همین عقاب، حرکات فانگ یوان‌افتخار را زیر نظر گرفت.
فانگ یوان بی‌تفاوت شانه‌ای بالا انداخت‌کلماتی و گفت: «پیرمرد، سنگ ازلی چندانی برام‌گویی نمونده. سه هزار سنگ ازلی بهم بده.»
گرومب!
گو یوئه چی لیان محکم روی میز کوبید؛ صدایش را پایین آورد و غرید: «فانگ یوان! فکر نکن‌بهاری فقط چون اون راز رو می‌دونی می‌تونی از شاخهٔ چیِ من اخاذی کنی. من پیرم و عمرم رو به‌کند پایانه، تهش اینه که جونم رو می‌دم! همف، من همکاری رو قبول می‌کنم، اما زیر بار هیچ تهدیدی نمی‌رم!»
«دیگه اجازه نمی‌دم اتفاقات امروز تکرار بشه! اگه بخوای بی‌گدار به آب بزنی و واسه‌بار خودت دشمن بتراشی و شاخهٔ چیِ من رو هم قاطی کثافت‌کاری‌هات کنی، پشیمون می‌شی! واقعاً‌آداب‌دان فکر کردی اون راز می‌تونه کل شاخهٔ چیِ من رو نابود کنه؟ هه، این‌قدر ساده‌لوح نباش.»
فانگ یوان پاسخی نداد. با نگاهی‌کلماتی سرد و شبح‌وار، اجازه داد گو‌می‌شنید یوئه چی لیان به سرزنش‌هایش ادامه دهد.
وقتی گو یوئه چی لیان مشتش را روی میز کوبید، هاله‌اش همچون ببری‌داد خشمگین، حیرت‌انگیز بود؛ اما هرچه بیشتر سخن می‌گفت، از ابهتش کاسته می‌شد، تا جایی‌چنان‌که که در نهایت، گویی انرژی‌اش تحلیل رفته باشد، کمبود اعتمادبه‌نفس در رفتارش نمایان شد.
تنها زمانی که پیرمرد سکوت کرد، فانگ یوان با خونسردی لبخندی زد و گفت:می‌شنید «پیرمرد، این‌قدر جوش نزن. من این اواخر واقعاً دستم خالیه. این سه هزار سنگ ازلی‌وحشتِ رو هم مفت نمی‌خوام، فقط قرض می‌گیرم. حتی می‌تونم رسیدش رو هم برات امضا کنم.»
گو یوئه چی لیان پوزخندی زد و شمرده‌شمرده گفت: «تو لنگِ سنگ ازلی نمی‌مونی. تازه بزرگ شدی و از‌پاسخِ مزایای ویژه‌ای که خاندان به بزرگان می‌ده خبر نداری. تا زمانی که بزرگِ خاندان باشی، هفته‌ای صد سنگ ازلی‌گویی می‌گیری. این مالِ وقتای عادیه، اما چون الان تو دورهٔ موج گرگ‌ها هستیم، سیصد سنگ ازلی به‌عنوان کمک‌هزینه بهت می‌رسه.»
«فقط این نیست؛ می‌تونی آزادانه یه کرم گوی رتبه ۳ برداری. همین‌طور، دستورالعمل‌های گو از رتبه ۱ تا رتبه ۳ِ خاندان هم در‌بی‌تفاوت اختیارت قرار می‌گیره. می‌تونی هر دستورالعملی رو که دوست داری انتخاب کنی و گوی رتبه ۳ خودت رو پالایش کنی. یه سری امتیازات‌نوجوان دیگه هم هست؛ مثلاً، استادان گوی عادی فقط حق دارن یه همسر بگیرن، اما یه بزرگ می‌تونه یه همسر و دو صیغه داشته باشه.»
فانگ یوان البته این را می‌دانست،دارد اما تظاهر کرد که نخستین بار است‌داد آن را می‌شنود و گفت: «که این‌طور.»
سپس با «صداقت» افزود: «ولی حتی اگه این‌طور هم باشه، بازم می‌خوام‌چنان‌که سه هزار سنگ ازلی قرض بگیرم. خودتونم می‌دونید که تازه به رتبه‌صحنه ۳ رسیدم. پالایش یه کرم گوی رتبه ۳، سنگ ازلیِ خیلی زیادی می‌بره.»
گو یوئه چی‌شده‌اید لیان در این‌ادامه باره تأمل کرد.
او با خود اندیشید: «فانگ یوان با این هویتش به عنوان یه بزرگ، کار رو به جایی نمی‌کشونه که بدهیش رو نده. مگه آبروش رو نمی‌خواد؟ اگه تصادفاً توی موج‌می‌افتاد گرگ‌ها کشته بشه، اون‌وقت سه هزار سنگ ازلیِ من هدر نمی‌ره؟ صبر کن، اگه بمیره که بهتره! می‌تونیم همچنان موضوع درجهٔ استعداد چی چنگ رو مخفی نگه داریم. اما اون‌بی‌شماری چطور به این راز پی برده؟ کس دیگه‌ای هم ازش خبر داره؟ بهتره اول پول رو بهش قرض بدم تا گاردش بیاد پایین، بعد می‌تونم از رازش سر در بیارم.»
با رسیدن رشتهٔ افکارش به این نقطه،بار گو یوئه چی لیان دیگر پافشاری نکرد‌داشتنِ و بی‌درنگ قلم‌مو و کاغذی بیرون آورد.
فانگ یوان رسیدِ وام‌نمایشی را نوشت و با اثر‌ملایم انگشتش آن را امضا کرد.
گو یوئه چی لیان پیشکارش را صدا‌دهید زد و دستوراتی داد. طولی نکشید که خدمتکاران‌بار چند کیسهٔ پولِ پر از سنگ‌های ازلی آوردند.
فانگ یوان هر‌برایش کیسهٔ پول را وزن‌ملایم کرد و مشکلی نیافت.
او واقعاً‌خونِ به این سنگ‌های‌نیاز ازلی نیاز داشت.
تقریباً تمام پس‌اندازش را برای پالایش گوی‌آداب‌دان تدفین حیات انسان-جانور خرج کرده بود. این سه‌گویی هزار سنگ ازلی را می‌شد کمکی به‌موقع دانست.
او تازه به رتبه ۳ رسیده بود. نیاز داشت تا یک‌تازه‌ای کرم گوی رتبه ۳ پالایش کند. تنها در آن صورت می‌توانست واقعاً‌پانصد از توانایی نبرد و بقای یک استاد گوی رتبه ۳ برخوردار شود.
او از پیش نقشهٔ تقریبی‌ای در این باره داشت. سه هزار‌سخنانش سنگ ازلی ممکن بود کافی نباشد. با وجود این، موضوع اضطراری‌صحنه نبود و جناح چی قرار بود مزرعهٔ پولِ عالیِ او باشد.
سنگ‌های ازلی‌ای که این بار قرض گرفت، تنها نقطهٔ آغاز‌کرد بود. اگر یک بار اتفاق می‌افتاد، بار دوم هم رخ‌برایش می‌داد؛ بار اول دشوار است، اما پس از آن آسان‌تر می‌شود.
و اما‌اجرای در مورد‌نمایشی پرداخت بدهی، ههه...
پس از گرفتن سنگ‌های ازلی، فانگ یوان‌دهید برای رفتن عجله‌ای نکرد، بلکه لبخندی زد‌دارد و گفت: «باز هم می‌خوام چیزی قرض بگیرم.»
چهرهٔ گو یوئه چی لیان‌آداب‌دان درهم رفت، اما در نهایت‌چنان‌که گفت: «شورشو درنیار. بگو ببینم، چیه؟»
فانگ یوان چشمانش را‌چون باریک کرد و بی‌پرده‌دیگر گفت: «گوی آب پاک‌کننده.»
پیش‌تر در کاروان، یک گوی آب پاک‌کننده عرضه شده بود‌می‌آورد و اگر قرار بود کسی بیشترین احتمال را برای خرید‌نوازش این گو داشته باشد، آن شخص گو یوئه چی لیان بود.
او از جوهر ازلیِ خودش برای پرورش روزنهٔ نوه‌اش و پیشبرد‌تازه‌ای تزکیهٔ او استفاده کرده بود. این کار باعث شده بود هاله‌هایی درهم‌آمیخته‌پانصد در روزنه پدید آید که باید با گوی آب پاک‌کننده تصفیه می‌شد.
گو یوئه‌نمایشی چی لیان قاطعانه‌آداب‌دان رد کرد: «غیرممکنه!»
او در واقع آن گوی آب پاک‌کننده را خریده بود، اما‌پاسخِ این گو را برای نوه‌اش، گو یوئه چی چنگ، تدارک دیده بود.کلماتی اگر می‌خواست دوباره آن را بخرد، تنها می‌توانست به تقدیر تکیه کند.
فانگ یوان خندید و گفت: «به این زودی ردم نکنید.می‌آورد باور دارم شما، سرور گو یوئه چی لیان، رئیس جناح چی،یوئه می‌دونید کدوم مهم‌تره؛ یه گوی آب پاک‌کننده یا آبروی جناح چی.»
چهرهٔ گو یوئه چی لیان کاملاً درهم رفت. هالهٔ پیرامونش سرد شد و در حالی که‌دیگر با خشونت به فانگ یوان چشم دوخته بود، از میان دندان‌های کلیدشده‌اش غرید: «فانگ یوان، حواست‌ملایم باشه داری چه غلطی می‌کنی. تو داری از من باج می‌گیری، باج‌گیری از رئیس جناحِ بزرگِ چی!»
فانگ یوان با خنده‌ای کوتاه گفت: «نه، نه، این باج‌گیری نیست، یه مذاکره‌ست. من فقط گوی آب‌صورتش پاک‌کننده رو قرض می‌گیرم و در آینده یه دونه جدیدش رو بهتون پس می‌دم. می‌تونم برای این‌مدیریت هم یه رسیدِ وام امضا کنم.» با وجود این، لحنش قاطع بود و ارادهٔ مصممش را نشان می‌داد.
چی لیان نیز‌تازه‌ای با نگرشی قاطع‌دارد گفت: «حتی فکرشم نکن!»
...
یک ساعت بعد، فانگ یوان با سه‌دهید هزار سنگ ازلی و یک گوی آب‌دارد پاک‌کننده از عمارت خانوادهٔ چی بیرون آمد.
گو یوئه چی لیان در اتاق مطالعه نشسته بود و به‌سخنانش دو رسید دست‌نویسِ فانگ یوان روی میز نگاه می‌کرد. خشم و‌صحنه انزجار در قلبش چون رودخانه‌ای خروشان بود که بی‌وقفه طغیان می‌کرد.
فانگ یوان نقطه ضعفی از جناح چی در‌دیگر دست داشت که چی لیان را در موقعیتی به‌شدت‌اجرای منفعلانه قرار می‌داد، از این رو پیروزی‌اش منطقی بود.
سه روز بعد.
فانگ یوان چهارزانو روی‌همین تخت نشسته بود و‌افتخار نوری سفید بر چهره‌اش می‌تابید.
گلولهٔ نوری سفید در هوا‌آداب‌دان شناور بود — فرایند تلفیق‌چنان‌که به مرحلهٔ پایانی خود رسیده بود.
فانگ یوان از آگاهی‌اش برای حفظ‌دارد گلولهٔ نور استفاده کرد و هم‌زمان‌نیز سنگ‌های ازلی را به درون آن می‌انداخت.
گلولهٔ نور ناگهان محو شد‌برایش و کرم گوی کاملاً جدیدی در‌رفتاری کف دست فانگ یوان فرود آمد.
ظاهرش شبیه به یک کفشدوزک بزرگ‌ادامه بود. لاکِ نیم‌دایره‌ای و سفیدِ شیری‌رنگش‌چون با لکه‌هایی تیره تزئین شده بود.
جثهٔ نسبتاً بزرگی‌برایش داشت، تقریباً به اندازهٔ‌ملایم مشت یک انسان بالغ.
گوی سایبان آسمان، رتبه ۳!
فانگ یوان با رضایت سر تکان داد‌آداب‌دان و گفت: «بالاخره موفق شدم.» این دومین‌می‌شنید باری بود که این تلفیق را امتحان می‌کرد.
گوی سایبان آسمان از تلفیق گوی‌ادامه یشم سفیدِ رتبه ۲ و یک‌چون گوی دفاعیِ آبی پالایش شده بود.
در تلاش نخست، فانگ یوان گوی سپر آب و‌رفتاری گوی یشم سفید را به کار گرفت. اما تلفیق با‌یوئه شکست مواجه شد و به مرگ گوی سپر آب انجامید.
گوی دفاعیِ آبی که این‌نیاز بار به کار برد، با‌کرد شایستگی‌های نبردش معاوضه شده بود.
با وجود این، این گوی سایبان آسمان نخستین کرم‌ملایم گوی رتبه ۳ فانگ یوان نبود. اولین کرم گوی‌بهاری رتبه ۳ او مستقیماً از خاندان به دست آمده بود.
پس از رسیدن به رتبه ۳ و‌دهید تبدیل شدن به یک بزرگ، خاندان یک‌دارد کرم گوی رتبه ۳ به آن‌ها اعطا می‌کرد.
فانگ یوان از این‌آسان فرصت استفاده کرد تا‌می‌آورد گوی بال‌های تندر را برگزیند.
بزرگان این گو را به عنوان غنیمت جنگی پس از کشتن یک‌نیز گرگ آذرخش دیوانه به دست آورده بودند. توانایی‌اش تجلی یک جفت بال‌ملایم تندر بود که به استادان گو قابلیت پرواز برای مدتی کوتاه را می‌بخشید.
با کمک گوی بال‌های تندر‌برایش در حرکات، آخرین نقطه ضعف‌می‌آورد رزمی فانگ یوان نیز برطرف شد.