چپتر 328: Eating will be eating
0شانگ چائو فنگ‌ردیف به سردی پاسخ‌موقت داد: «که این‌طور.»
از آنجا که فانگ یوان شخصاً پیشنهادش‌همف را در مورد شانگ شین تسی رد‌کار کرده بود، نمی‌توانست آن‌ها را مجبور کند.
فانگ یوان، جو کای بِی را شکست داده بود؛ تزکیه‌اش در مرحلهٔ اوجِ رتبه ۳ قرار داشت، اما قدرت نبردِ‌کنن واقعی‌اش در حد رتبه ۴ بود. در عین حال، نشان خار بنفش را در اختیار داشت و مهمانِ عالی‌مقامِ خاندان‌موقع شانگ به شمار می‌رفت. به همین دلایل، شانگ چائو فنگ از پیش نسبت به فانگ و بای حسن نیت نشان می‌داد.
با این‌حالی وجود، در‌لبخندی دل پوزخند می‌زد.
شانگ چائو فنگ در حالی که همچنان لبخندی گرم بر لب داشت، با خود اندیشید: «همف، می‌خوان واسه خودشون‌بخوای نیرو جمع کنن. این کار زمان می‌بره، چطور ممکنه یک‌شبه موفق بشن؟ مهم نیست، می‌ذارم خودشون اشتباه کنن و‌یکی درس بگیرن. وقتی شکست خوردن، پا پیش می‌ذارم و کمکشون می‌کنم، اون موقع می‌تونم سود بیشتری به جیب بزنم.»
پس از کمی گفتگوی بیشتر، شانگ‌اندیشید چائو فنگ شخصاً شانگ شین تسی و‌کنن همراهانش را تا درِ خروجی بدرقه کرد.
برای ناظران‌نیت بیرونی، این پیامِ‌وجود سیاسیِ آشکاری بود.
پس از خداحافظی با شانگ‌گرم چائو فنگ، شانگ، فانگ و‌واسه بای قدم در خیابان‌ها گذاشتند.
آن روز، روزِ جشنِ فرخنده بود. بیشتر‌سوی مغازه‌ها بسته بودند و دو ردیف غرفهٔ کوچکِ‌شکریِ موقت در دو سوی مسیر برپا شده بود.
«بیا، بیا، بیا‌لبخندی اینور بازار! میوه‌های‌اندیشید شکریِ ترش و شیرین!»
«راستشو بخوای، این‌می‌داد یشمِ عتیقه از‌پوزخند اجدادم بهم ارث رسیده...»
«برنج داریم، برنج! یه کیسه‌گرم برنج روغنیِ پنج‌عطر فقط به‌واسه قیمتِ نصفِ یه سنگ ازلی!»
غرفه‌های کوچک یکی پس از دیگری ردیف شده بودند و همه‌چیز می‌فروختند. این دو ردیف تا جایی که‌راستشو چشم کار می‌کرد امتداد داشت. مردم برای خریدنِ اجناس به یکدیگر تنه می‌زدند، عده‌ای حلقه‌وار دورِ بساطی جمع‌غرفه‌های شده و تماشا می‌کردند، برخی در حال چانه‌زنی بودند و برخی دیگر تنها به اطراف چشم دوخته بودند.
جشنِ فرخنده سالی یک بار برگزار می‌شد‌همف و فانگ یوان، بای نینگ بینگ یا‌کار شانگ شین تسی، هیچ‌یک با آن بیگانه نبودند.
شانگ شین تسی ناگهان با لحنی احساسی‌می‌زد گفت: «اگه روزا رو بشمریم، الان نزدیکِ‌همف سه ساله که توی شهر خاندان شانگ هستیم.»
او آهی کشید و ادامه داد: «توی این چند‌می‌خوان سالِ اخیر اتفاقات خیلی زیادی افتاده. اگه قبلاً بود،چطور عمراً حدس می‌زدم که دخترِ رئیس خاندان شانگ باشم.»
سپس، شانگ شین تسی به فانگ یوان نگاه کرد و در حالی‌اینور که با لبخندی محو، دندان‌های کاملاً سفیدش را به نمایش می‌گذاشت، گفت:ارث «اگه به خاطر برادر هی تو نبود، هیچ‌وقت به این جایگاه نمی‌رسیدم.»
شانگ شین تسی همواره نسبت‌خود به فانگ و بای احساس‌خودشون قدردانیِ عمیقی در دل داشت.
بای نینگ بینگ در‌این سکوت نگاه می‌کرد، در‌حالی حالی که گوشهٔ چشمش می‌پرید.
فانگ یوان همان‌طور که به روبه‌رو چشم دوخته بود، پاسخ داد: «درسته،نیرو منم فکر نمی‌کردم پدرت همون شانگ یان فِیِ معروف باشه! اما خب،نیست تقدیر این بود که نجاتت بدم. آدم‌ها میان و می‌رن، این رسمِ روزگاره.»
حالت چهرهٔ شانگ شین تسی دگرگون شد؛ او‌مسیر منظور فانگ یوان را فهمیده بود: «برادر هی‌ترش تو، قراره شهر خاندان شانگ رو ترک کنی؟»
فانگ یوان گفت: «درسته. به‌زودی باید همراه‌همف بای نینگ بینگ از شهر خاندان شانگ‌کار بریم و راهی کوه سان چا بشیم.»
شانگ شین تسی دندان‌هایش را روی‌پوزخند هم فشرد. می‌خواست از او بخواهد‌خود که بماند، اما در نهایت حرفی نزد.
او زمان زیادی را با فانگ یوان گذرانده بود‌می‌خوان و با وجود اینکه هرگز در این باره صحبتی‌چطور نکرده بودند، می‌توانست جاه‌طلبی‌های درونِ قلبِ او را احساس کند.
جاه‌طلبیِ این مرد بسیار عظیم‌کوچکِ بود؛ مکانی مانند شهر خاندان شانگ‌بیا نمی‌توانست او را پایبندِ خود کند.
فانگ یوان خندید: «اما جای نگرانی نیست. قبل از اینکه برم، تو رو به‌کار مقام ارباب جوان می‌رسونم و مطمئن می‌شم که جایگاهت محکم باشه. بیا بریم، می‌برمت تا‌خوردن چند تا زیردست استخدام کنی. امروز قراره پایه و اساسِ نیروی آینده‌ت رو تکمیل کنیم.»
شانگ شین تسی با تعجب پرسید:پوزخند «چی؟ برادر هی تو، یعنی از‌خود همین الان گزینه‌های مناسبی در نظر داری؟»
سازماندهیِ یک نیرو‌همچنان به زمانِ بسیار‌خود طولانی نیاز داشت.
به دست آوردنِ‌ردیف زیردستانی وفادار، نیازمندِ سال‌ها‌سوی پرورش و رسیدگی بود.
لحنِ فانگ یوان به گونه‌ای بود که شانگ‌می‌خوان شین تسی احساس کرد زیردستانِ وفادار و کارآمد مانند‌چطور کلم هستند که به راحتی در بازار یافت می‌شوند.
او بر چه‌می‌داد اساسی تا این حد‌می‌زد مطمئن و خاطرجمع بود؟
نه تنها شانگ شین‌لبخندی تسی، بلکه حتی بای نینگ‌می‌خوان بینگ نیز کنجکاو شده بود.
فانگ یوان همان‌طور که‌غرفهٔ جلوتر از آن‌ها راه‌مسیر می‌افتاد، گفت: «فقط دنبالم بیا.»
پس از پیچ‌وخم‌های‌لبخندی فراوان، سرانجام به‌اندیشید کوچهٔ کوچکی رسیدند.
در میانِ یک‌می‌داد فانوس‌فروشی و یک ابریشم‌فروشی،می‌زد غرفهٔ کوچکی قرار داشت.
فانگ یوان به‌همچنان سمتِ جلوی این‌خود غرفه قدم برداشت.
پشتِ غرفه،بودند مردِ جوانی‌غرفهٔ دراز کشیده بود.
مردِ جوان در حالی که لباس‌هایی مندرس بر تن داشت، با چشمانی‌جمع نیمه‌باز و چهره‌ای رنگ‌پریده به دیوار تکیه داده بود و حالتی مات و‌اشتباه مبهوت داشت. به نظر می‌رسید مست است و به‌کلی از زندگی دست کشیده.
شانگ شین تسی در حالی که او‌می‌زد را برانداز می‌کرد، پرسید: «یعنی این مردِ‌همف جوان همون کسیه که برادر هی تو دنبالشه؟»
بای نینگ بینگ با غریزهٔ تیزبینِ خود، مرد را ارزیابی کرد. با وجود اینکه او یک استاد‌می‌بره گو بود، تزکیه‌اش تنها در مرحلهٔ میانیِ رتبه ۱ قرار داشت. با توجه به ظاهرش، دیگر چندان‌موقع هم جوان نبود، اما داشتنِ چنین سطحِ پایینی از تزکیه در این سن، واقعاً رقت‌انگیز به نظر می‌رسید.
مردِ جوان با حس کردنِ حضورِ افراد،سوی چشمانش را باز کرد و گفت: «سلام‌میوه‌های برادر، چی می‌خوای بخری... اوه، سرور فانگ ژنگ!»
اما در میانهٔ‌لبخندی حرفش، ناگهان شوکه‌اندیشید و دستپاچه شد.
فانگ یوان اکنون شخصِ مشهوری در شهر خاندان‌حالی شانگ به شمار می‌رفت و از آنجا که چهره‌اش‌خودشون را نمی‌پوشاند، بسیاری از مردم می‌توانستند او را بشناسند.
بلافاصله پس از آن، بای نینگ‌خود بینگ را نیز شناخت و با‌نیرو لکنت گفت: «سرور بای... بای نینگ بینگ.»
با وجود اینکه شانگ شین تسی را نمی‌شناخت،مسیر اما از حس کردنِ هالهٔ استاد گویِ او‌ترش و دیدنِ چهرهٔ زیبایش، مات و مبهوت ماند.
فانگ یوان کیسه‌ای از سنگ‌های ازلی را به‌می‌خوان سمتش انداخت و گفت: «این ده تا سنگ ازلی.چطور من همه‌چیزِ این بساط رو می‌خرم، حالا می‌تونی بری.»
چهرهٔ مرد جوان‌می‌داد غرق در شادی‌پوزخند و هیجان شد.
اما لحظه‌ای‌حالی بعد، کمی‌لبخندی مردد ماند.
چیزهایی که اینجا می‌فروخت، خرت‌وپرت‌هایی بود که پدربزرگش به جا‌شده گذاشته بود. بر اساس ارزیابی خودش، همهٔ این‌ها آشغال و‌یشمِ ضایعات بودند و هیچ چیز ارزشمندی میانشان به چشم نمی‌خورد.
اما چرا، چرا سرور فانگ‌خود ژنگ می‌خواست آن‌ها را بخرد؟ آیا‌نیرو واقعاً گنجی در میانشان نهفته بود؟
اگر گنجی در کار‌این بود، آیا فروختنشان ضرر‌حالی بزرگی به شمار نمی‌رفت؟
درست زمانی که هنوز در‌گرم فکر بود، فانگ یوان سنگ‌های‌واسه ازلی را به سویش پرتاب کرد.
فانگ یوان تهدید کرد: «داری به چی فکر می‌کنی؟ نشنیدی‌شده چی گفتم؟ هومف، باعث افتخارته که خواستم اینا رو بخرم. حالا‌عتیقه هم شرتو کم کن، وگرنه دیگه فرصت نمی‌کنی از اینجا بری.»
مرد جوان‌همچنان از شدت ترس‌خود به لرزه افتاد.
او در حالی که می‌لرزید، با لکنت گفت: «سرور... سرور فانگ ژنگ، شما‌اندیشید نمی‌تونید این کار رو بکنید. توی تجارت، رضایت... رضایت طرفین شرطه. نمی‌تونید این‌طوری‌یک‌شبه به زور خرید کنید، شما آدم خوش‌نامی هستید... و اینجا هم شهر خاندان شانگه...»
شترق!
فانگ یوان سیلی محکمی‌غرفهٔ به او زد و مرد‌برپا جوان نقش بر زمین شد.
فانگ یوان با نگاهی‌گرم یخی به مرد جوان خیره‌واسه شد و بی‌احساس گفت: «گمشو.»
مرد جوان در حالی که از ترسی عظیم می‌لرزید، صورتش را گرفت. سرش را بالا آورد تا‌خودشون به فانگ یوان نگاه کند، اما به محض اینکه نگاهش با آن مردمک‌های ژرف و تاریک تلاقی‌بگیرن کرد، فوراً رو برگرداند. بی‌درنگ در سکوت و با دست‌پاچگی راهش را کشید و از کوچه بیرون رفت.
شانگ شین تسی در حالی که‌خود رفتن او را تماشا می‌کرد و‌نیرو وجدانش تاب نمی‌آورد، گفت: «برادر هی تو...»
بای نینگ بینگ‌ردیف کاملاً بی‌تفاوت بود و‌سوی هیچ واکنشی نشان نداد.
فانگ یوان با لحنی حق‌به‌جانب و خونسرد توضیح داد: «شین‌خودشون تسی، من یه استاد گوی اهریمنی‌ام، روش‌های خودم رو برای‌موفق انجام کارها دارم و به مستقیم عمل کردن اهمیت می‌دم.»
صاحبان غرفه‌های‌نیت اطراف به‌این او نگاه کردند.
او نگاهی گذرا به اطراف انداخت‌خود و همه از ترس اینکه چشمشان‌نیرو با او در بیفتد، نگاهشان را دزدیدند.
اگر فانگ یوانِ گذشته بود، مجبور می‌شد‌سوی خودش را کنترل کند و با چرب‌زبانی و‌شکریِ دروغ، جنس را در آرامش از غرفه بخرد.
اما اکنون، قدرتش به شدت افزایش یافته و جایگاهش بسیار بالاتر رفته‌جمع بود، بنابراین می‌توانست از مستقیم‌ترین روش بهره بگیرد. این کار هم در‌می‌ذارم زمان و هم در انرژی صرفه‌جویی می‌کرد، پس چرا نباید چنین می‌کرد؟
افراد جناح حق عاشق شهرتشان بودند و‌می‌زد دوست داشتند «مهربانی» خود را به رخ بکشند‌می‌خوان و اغلب برای ضعیفان کارهای نیک انجام می‌دادند.
اما فانگ یوان از‌لبخندی جناح حق نبود، او‌همف به جناح اهریمنی تعلق داشت.
از دوران باستان، ماهی بزرگ ماهی کوچک‌سوی را می‌خورد و ماهی کوچک میگو را؛میوه‌های این قانون جنگل و بقای اصلح بود.
تزکیه‌گران اهریمنی عادت داشتند گوشت و خون را بدرند و‌خودشون طعمه را درسته ببلعند. اما تزکیه‌گران جناح حق هنگام خوردن،موفق اشک تمساح می‌ریختند و ادعا می‌کردند که چاره‌ای جز این نداشته‌اند.
بسیاری از احمق‌ها فریب این نیرنگ را‌می‌زد می‌خوردند. یا شاید هم به خودشان دروغ‌همف می‌گفتند، زیرا حاضر نبودند واقعیت بی‌رحمانه را بپذیرند.
هه هه.
حقیقت این‌بودند بود که خوردن،کوچکِ همان خوردن است.
غاصب، غصب‌شده را می‌خورد، متجاوز، مورد تجاوز قرار‌می‌خوان گرفته را می‌خورد، قوی، ضعیف را می‌خورد، سرکوبگر،می‌بره سرکوب‌شده را می‌خورد و بالادستی‌ها، زیردستان را می‌خورند...
همهٔ موجودات زنده می‌خورند،این وگرنه زنده نمی‌مانند. تفاوت‌حالی تنها در عادت‌های غذایی آن‌هاست.
فانگ یوان پس از فراری دادن‌خود صاحب غرفه، خم شد و نشانی‌نیرو را از میان وسایل غرفه برداشت.
این نشان از فولاد سیاه ساخته شده بود، زشت و کثیف بود و‌بازار تنها نیمی از آن باقی مانده بود. کلماتی روی آن حک شده بود، اما‌داریم پس از گذشت این همه سال و بدون نیمهٔ دیگرش، کلمات قابل تشخیص نبودند.
اما فانگ یوان‌لبخندی می‌دانست که این‌اندیشید کلمه «فان» است.
سیصد سال پیش، یک استاد گوی اهریمنی به شدت‌همچنان مجروح شد و در آب افتاد، اما در نهایت‌نیرو توسط دختر جوانی که کنار رودخانه بود نجات یافت.
دختر جوان بسیار مهربان بود. پس از نجات‌همف استاد گوی اهریمنی، او را در آلونکی پناه‌زمان داد و هر روز به او غذا می‌رساند.
پس از بهبودی استاد گوی اهریمنی، او برای‌مسیر تشکر از مهربانی دختر، نشان فولادین سیاهی ساخت‌ترش و کلمهٔ «فان» را روی آن حک کرد.
سپس نشان را به دو نیم‌اندیشید کرد؛ نیمی را به دختر داد و‌کنن نیمهٔ دیگر را برای خودش نگه داشت.
پیش از رفتن، استاد گوی اهریمنی به دختر سفارش کرد: «در آینده، اگه به مشکلی‌می‌خوان برخوردی، می‌تونی به غار گوی کو در کوه دان هوئو بیای و از من کمک‌نیست بخوای. حتی بعد از مرگت، این قول برای صاحب آیندهٔ این نیمه‌نشان هم پابرجا می‌مونه.»
دختر جوان این کلمات را در قلبش حک کرد، اما کمتر از پنجاه سال بعد، نبرد‌زمان عظیمی در کوه دان هوئو درگرفت و آتشفشان فوران کرد و غار گوی کو را از‌می‌کنم بین برد. آن استاد گوی اهریمنی توسط خاندان تیه دستگیر شد و به برج سرکوب اهریمن افتاد.
پس از آن، این نیمه‌نشان کاربردش‌موقت را از دست داد و در‌اینور میان نوادگان دختر جوان دست‌به‌دست چرخید.
از آنجا که پای جناح اهریمنی در میان بود، وقتی‌خودشون دختر جوان از کهولت سن درگذشت، این راز را برای فرزندانش‌بشن فاش نکرد و این اطلاعات را با خود به گور برد.
نوادگان دختر جوان توسط خاندانشان طرد شدند و در نهایت، با افول‌خود دودمانشان، در شهر خاندان شانگ ساکن شدند. نوادگان او بی‌استعداد و ناخلف‌چطور بودند و پس از چند نسل، تنها همین مرد جوان باقی مانده بود.
این مرد جوان از کودکی لوس بار آمده بود، خلق‌وخوی «ارباب‌خودشون جوان»ها را داشت و عاشق قمار، می‌گساری و فاحشه‌خانه‌ها بود. پس از‌مهم مرگ والدینش، برای گذران زندگی گهگاه به فروش دارایی‌های خانواده‌اش متوسل می‌شد.
اما یک بار،ردیف در طول جشن بازار‌سوی فرخنده، زندگی‌اش تغییر کرد.
سه برادر که استادان گوی اهریمنی بودند، برای‌می‌خوان خرید به آنجا آمدند و تصادفاً نیمه‌نشان را‌می‌بره که در غرفه به نمایش گذاشته شده بود، یافتند.