چپتر 119: این پسر لجباز است، باید بیشتر صیقل داده شود
0بزرگان با شنیدن این نام‌شکست نگاهی به یکدیگر انداختند و‌بار پرسیدند: «گو یوئه فانگ یوان؟»
آن‌ها به‌خوبی این نام را می‌شناختند.اگر در واقع از همان ابتدا، نام گو‌اوج یوئه فانگ یوان گهگاه به گوششان می‌رسید.
به‌ویژه پس از آیین بیداری و آغاز تزکیه‌اش به عنوان‌زورِ استاد گو، این پسر آرام و قرار نداشت؛ او مدام‌دفاع دردسرهایی درست می‌کرد که توجهات را به خود جلب می‌نمود.
یکی از بزرگان ناگهان به یاد آورد و گفت:بود «آهان، یادم اومد. این همون بچه‌ای نیست که اموال‌شکستِ خانواده‌ش رو فروخت و یه گوی یادگار فولاد سرخ خرید؟»
چهرهٔ گو یوئه چی‌یشمی لیان و گو یوئه‌قهرمان مو چن در هم رفت.
اگر چی شان یا مو یان گوی یادگار فولاد‌کار سرخ را به کار می‌گرفتند، می‌توانستند به مرحلهٔ اوج رتبه‌امر ۲ برسند و با گو یوئه چینگ شو برابری کنند.
این امر بازتابی در میان مقامات عالی‌رتبه می‌داشت؛ چه جناح مو و چه‌داره جناح چی به آن گو دست می‌یافتند، برایشان پیروزیِ سیاسیِ بزرگی محسوب می‌شد.قهرمان اما چه کسی فکرش را می‌کرد که آن پسرِ ولخرج همه‌چیز را نابود کند!
بزرگِ دیگری یادآور شد: «اگه بخوایم به بحث اصلی برگردیم، این بچه واقعاً‌برای زورِ بازوی زیادی داره. قبلاً توی میدان مبارزه، با مشتِ خالی دفاع گوی پوست‌جناحی یشمی رو در هم شکست و فانگ ژنگ رو له کرد تا قهرمان بشه.»
این بار نوبت رئیس‌یشمی خاندان، گو یوئه بو‌قهرمان بود که شرمسار شود.
او شخصاً برای پرورش گو یوئه فانگ ژنگ‌یان وقت گذاشته بود، از این رو شکست فانگ ژنگ،برابری به نوعی شکستِ جناحِ رئیس خاندان به شمار می‌رفت.
به محض ورود به سلسله‌مراتبِ قدرت، هر فردی‌بچه به جناحی خاص منتسب می‌شد. جناح‌های سیاسیِ بی‌طرف‌میدان وجود داشتند، اما هیچ‌کس نمی‌توانست کاملاً بدون جناح باشد.
چی لیان با تردید از چی شان‌رئیس پرسید: «اما از لحاظ زورِ بازو، قدرت‌پرورش اون نباید به پای تو برسه، مگه نه؟»
چی شان با احترام پاسخ داد: «بزرگان، شاید مطلع نباشید، اما فانگ یوان نه‌تنها گوی یادگار فولاد سرخ، بلکه یه گوی گراز سیاه هم خریده. تو‌می‌رفت این چند ماه، مدام گوشت خوک می‌خرید تا گوی گراز سیاه رو تغذیه کنه و قدرتش رو بالا ببره. حتی یه بار خودم دیدم که داشت صخرهٔ‌احترام عظیمی رو تو کوهستان جابه‌جا می‌کرد تا زورش رو بسنجه. دقیقاً نمی‌دونم چقدر قدرت داره، اما از چیزی که من دیدم، زورش اصلاً از من کمتر نیست.»
گو یوئه بو سر تکان داد: «پس قضیه از این قراره. کی‌مرحلهٔ فکرش رو می‌کرد این بچه، فانگ یوان، تا این حد پیشرفت کنه.می‌داشت پس بیاید گروه فانگ یوان رو بفرستیم تا شانسشون رو امتحان کنن.»
با شنیدن این حرف، بزرگِ تالار امور داخلی با‌واقعاً معذب بودن از جایش برخاست: «سرورم، رئیس خاندان، این‌مشتِ فانگ یوان آدم گوشه‌گیریه و به هیچ گروهی ملحق نشده.»
گو یوئه‌کرد بو اخم‌بشه کرد: «منظورت چیه؟»
بزرگِ تالار امور داخلی پاسخ داد:ژنگ «راستش... بعد از اولین موج جانوران، گروهش‌خاندان کاملاً تارومار شد و تنها بازمانده‌شون خودشه.»
یکی از بزرگان با کنجکاوی پرسید:اگر «حتی اگه این‌طور باشه، چرا موقع‌مرحلهٔ سازماندهی مجددِ گروه‌ها در نظر گرفته نشد؟»
بزرگِ تالار امور داخلی آه سنگینی کشید: «آه! منم در این مورد بهش اصرار کردم، اما خودش هیچ تمایلی برای‌دفاع پیوستن به گروه‌ها نداشت. راستش رو بخواید، من اصلاً این بچه رو تأیید نمی‌کنم. خیلی خوب بلده وقت تلف کنه‌نوعی و از زیر کار در بره. شاید بعد از به دست آوردن اون میراث، اراده‌ش رو برای جنگیدن از دست داده.»
یکی از بزرگان با شک پرسید: «از زیر‌خاندان کار در بره؟ چطور ممکنه؟ وقتی تو هیچ‌گذاشته گروهی نیست، چطور مأموریت‌های ماهانهٔ خاندان رو تموم می‌کنه؟»
چهرهٔ بزرگِ تالار امور داخلی در هم رفت: «هر ماه مأموریت اجباری رو می‌گیره، اما نتیجه‌ش همیشه شکسته. تا حالا سوابقی بدتر از مال اون‌شمار ندیدم؛ تقریباً همهٔ مأموریت‌هاش با شکست ثبت شدن. چند بار سعی کردم باهاش حرف بزنم، اما همچنان می‌خواد به راه خودش ادامه بده و اصلاً‌پای هم پشیمون نیست. با این حال، چون قوانین خاندان رو زیر پا نذاشته، فقط می‌تونم مجازات‌های سبکی برای این بچهٔ سرکش و حقه‌باز در نظر بگیرم!»
بزرگان به یکدیگر نگاه کردند؛ آن‌ها‌اگر هرگز چنین جوانِ بی‌انگیزه‌ای را ندیده بودند‌اوج که هیچ تمایلی برای پیشرفت نداشته باشد.
شکست در مأموریت‌ها به‌بخوایم معنای محدود شدنِ مسیرِ‌بچه پیشرفت در خاندان بود.
«این بچه‌کرد پاک عقلش رو‌بار از دست داده...»
«همف، خیلی سرکشه!»
«داره آیندهٔ‌خرید خودش رو‌لیان نابود می‌کنه!»
«اگه من همچین بچهٔ‌بخوایم تنبلی داشتم، با یه‌بچه کشیده در جا می‌کشتمش!»
گو یوئه بو دستش را بالا برد‌رئیس و به پچ‌پچ‌های بزرگان پایان داد: «کافیه.» نمی‌شد‌وقت تشخیص داد که او خوشحال است یا خشمگین.
نگاه گو یوئه بو در جمع چرخید و در نهایت روی بزرگِ تالار امور داخلی ثابت ماند: «یه فرمان‌پرورش اجباری بفرست، بذار گو یوئه فانگ یوان زورش رو روی وزغ بلعنده رود امتحان کنه. این بچه لجباز، سرکش‌داشتند و نافرمانه؛ باید حسابی صیقل داده بشه. اگه شکست بخوره، می‌تونیم از همین بهانه استفاده کنیم و مجازاتش کنیم.»
بزرگِ تالار امور داخلی بی‌درنگ‌رفت موافقت کرد: «همون‌طور که سرورم‌می‌گرفتند رئیس خاندان می‌فرمایند انجام می‌شه.»
هیاهویی در میخانه برپا بود.
«خبر دارین؟ خاندان گروه چی‌بار شان رو فرستاد پایین کوه،شرمسار اما آخرش با شکست برگشتن.»
«روستایی‌هایی که پایین کوه زندگی‌شکست می‌کنن، همه‌شون جلوی ورودی خاندان‌بار زانو زدن و دروازه رو بستن.»
«همف، این عوامِ پست یه ذره هم شعور‌یان ندارن. وزغ بلعنده رود یه گوی رتبه ۵ـه،چینگ واقعاً فکر می‌کنن تو دهکده در امان می‌مونن؟»
با وجود این حرف‌ها، وحشتِ سنگینی در‌برگردیم فضا موج می‌زد. این استادان گو همگی‌قبلاً به زور خودشان را آرام نگه می‌داشتند.
فانگ یوان لحظهٔ کوتاهی گوش داد و سپس توجهش را‌شرمسار از آن‌ها گرفت؛ این دیگر خبر تازه‌ای نبود. او برخاست و‌می‌رفت همین که می‌خواست آنجا را ترک کند، شخصی وارد میخانه شد.
این شخص قدی بلند و هیکلی تنومند داشت.قهرمان نیم‌تنهٔ بالایی‌اش برهنه بود و عضلاتش به رنگ سرخِ‌شخصاً روشن درآمده بودند، گویی هر لحظه آمادهٔ انفجار بودند.
او گو‌خرید یوئه چی‌لیان شان بود.
پچ‌پچ‌های درون میخانه بی‌درنگ‌بخوایم متوقف شد. نگاه‌های بی‌شماری‌بچه روی چی شان قفل گشت.
چی شان بی‌اعتنا به این‌بار نگاه‌ها، نگاهی به اطراف انداخت‌شرمسار و فانگ یوان را یافت.
او زیر نگاه‌های خیرهٔ جمعیت، به سمت فانگ یوان رفت‌بار و گفت: «اینجا بودی. پاشو بریم، خاندان فرمان اجباری صادر‌وقت کرده. باید بریم پایین کوه، تو راه جزئیات رو برات می‌گم.»
برقی در چشمان فانگ یوان زد؛ او نمی‌توانست از دستوری‌می‌گرفتند اجباری سرپیچی کند. افزون بر این، رویارویی با وزغ بلعنده‌بازتابی رود خطر چندانی به همراه نداشت، از این رو پذیرفت.
تنها پس از اینکه فانگ یوان‌اصلی و چی شان میخانه را ترک‌زیادی کردند، هیاهو دوباره در میخانه آغاز شد.
«رئیس، خدا جای حق نشسته. تماشا کن، چه زود تقاص پس داد!شخصاً اون یه گوی رتبه ۵ـه، حتی بقیه سرورای استاد گو هم جلوش عاجزن،قدرت در حالی که این یارو این‌قدر جوونه، این مگه مفت جون دادن نیست؟!»
«فکر می‌کردیم ارباب جوان فانگ یوان با بقیه استادای گو فرق داره و درد‌بود و رنج ما فانی‌ها رو درک می‌کنه. هه، کی فکرشو می‌کرد اونم سر و‌ورود ته یه کرباس باشه. گور پدرش، حتی اگه بمیره هم اصلاً دلمون براش نمی‌سوزه.»
«رئیس، این زخمو الکی نخوردی،رفت گرفتن جون یه استاد گو‌می‌گرفتند در ازاش حسابی سود داره.»
سرِ پیرمردِ صاحب‌میخانه با لایه‌هایی از بانداژ سفید‌بچه بسته شده بود. در این لحظه، در حالی که‌مبارزه بی‌حال به گوشه‌ای تکیه داده بود، همچنان ناله می‌کرد.
چند خدمتکار کنارش‌قهرمان بودند و به‌نوبت او دلداری می‌دادند.
با شنیدن این حرف‌ها، هرچند‌شکست چشمان پیرمرد از کینه می‌درخشید،بار اما حالش کمی بهتر شد.
با وجود این، پس از مدتی گوش دادن، ریاکارانه با صدایی‌می‌توانستند آرام سرزنششان کرد: «دهنتونو ببندین، این چیزیه که بتونیم در موردش‌مقامات حرف بزنیم؟ نمی‌ترسین اگه بقیه استادای گو بشنون جونتونو از دست بدین؟!»
خدمتکاران خندیدند: «رئیس، خیلی نگرانی.بحث تو میخونه به این شلوغی،زورِ کی می‌تونه پچ‌پچ ما رو بشنوه؟»
تازه این را گفته بودند که‌نوبت استاد گویی که در نزدیک‌ترین فاصله‌شخصاً به آن‌ها نشسته بود، گفت: «من شنیدم.»
رنگ از رخسار صاحب‌میخانه‌یشمی و خدمتکاران پرید؛ آن‌ها‌قهرمان به‌شدت وحشت کرده بودند.
پیرمرد صاحب‌میخانه سرگیجه‌اش را نادیده گرفت‌اگر و با عجله به سمت استاد‌مرحلهٔ گو رفت تا طلب بخشش کند: «سرورم...»
استاد گو دستش‌اگه را بالا آورد‌اصلی و مانعش شد.
استاد گو سنگ ازلی‌ای بیرون آورد و با صدای بنگی آن را روی میز کوبید:وقت «همه‌تون خیلی خوب حرف زدین، از حرفاتون خوشم اومد. فانگ یوانِ عوضی، حتی اگه بمیره‌جناح‌های هم جای هیچ تأسفی نداره! بیشتر بگین، اگه از حرفاتون خوشم بیاد پاداش خوبی بهتون می‌دم!»
اگر فانگ یوان اینجا بود، این شخص را می‌شناخت. این مرد همان استاد گوی شفابخش در موج جانورانِ کوچکِ پیشین‌وقت بود. فانگ یوان دختری را که این استاد گو خاطرخواهش بود، به‌عنوان سپری برای محافظت از بدن خود به کار‌نمی‌توانست گرفته بود. از این رو، این استاد گو کینهٔ عمیقی نسبت به فانگ یوان در دل داشت که به‌هیچ‌وجه التیام نمی‌یافت.
خدمتکاران به یکدیگر نگاه کردند. یکی از‌شان آن‌ها که دل‌وجرئت بیشتری داشت، با چشمانی‌رتبه گشادشده به سنگ ازلی روی میز خیره شد.
سه همراهِ استاد گو اخم کردند، اما مانعش نشدند. آن‌ها‌زورِ چاره‌ای نداشتند جز اینکه به خدمتکارانی گوش بسپارند که گویی در‌پوست مسابقه‌ای با هم رقابت می‌کردند تا به فانگ یوان بدوبیراه بگویند.
اوایل پاییز بود‌قهرمان و منظرهٔ زیبایی‌نوبت به چشم می‌خورد.
در جنگل‌ها، برخی برگ‌ها تیره‌رنگ و برخی دیگر روشن‌بشه بودند. برگ‌های سبز رفته‌رفته به زردی می‌گراییدند و برگ‌های‌برای زرد هاله‌ای از رنگ سرخ را به نمایش می‌گذاشتند.
در شالیزارها، خوشه‌های برنجِ‌لیان زرد و نارنجی همگام‌یان با باد پاییزی موج می‌زدند.
در برخی مزارع سرسبزِ‌بخوایم سبزیجات، برگ‌های سبزی‌ها درشت،بچه لطیف و چشم‌نواز بود.
فانگ یوان تمام مسیر را از میانهٔ کوه با سرعت طی‌شود کرد و در پیِ گروه چی شان به پایین کوه رفت،محض جایی که وزغ بلعنده رودِ رتبه ۵ را به چشم دید.
جثه‌ای عظیم داشت و به تپه‌ای کوچک می‌مانست. با شکمی رو به بالا در بستر رودخانه دراز کشیده و مسیر‌وقت آب را مسدود کرده بود. بالادستِ رودخانه از پیش آن‌چنان پرآب شده بود که چیزی نمانده بود آب به کناره‌های رود‌کاملاً سرریز کند. در پایین‌دست نیز تقریباً هیچ جریانی از آب وجود نداشت؛ تنها بستر کم‌عمق و مرطوبِ رودخانه به چشم می‌خورد.
شکمِ وزغ بلعنده رود به رنگ سفیدِ برفیِ بی‌نقصی بود و لایه‌ای درخشان‌اوج آن را پوشانده بود. پشتش رنگِ آبیِ آسمانیِ شفافی داشت و جلایی براق به‌می‌یافتند خود گرفته بود؛ بدون هیچ‌گونه زگیلی که در قورباغه‌ها و وزغ‌های معمولی یافت می‌شود.
در این لحظه در خواب عمیقی‌اصلی فرو رفته بود. اما هیچ صدای خروپفی‌داره به گوش نمی‌رسید؛ بسیار آرام خوابیده بود.
با حس کردن هالهٔ آن، دو کرم شراب در روزنهٔ فانگ یوان به شکل گلوله‌ای جمع شدند.نوعی به نظر می‌رسید حالت سرزندهٔ گوی گراز سیاه کاملاً محو شده است، چرا که به پایین پرواز کرد‌نمی‌توانست و بی‌حرکت ماند. گوی ماهتابان نیز که در کف دست راستش قرار داشت، درخشش خود را پنهان کرد.
تنها زنجرهٔ بهار‌پوست و پاییز همچنان‌ژنگ در آرامش خوابیده بود.
فانگ یوان گوی ماهتابان را به درون روزنه‌اش بازگرداند. تا زمانی که‌مرحلهٔ خودش برای استفاده از این گوها پیش‌قدم نمی‌شد، هالهٔ آن‌ها به بیرون‌می‌داشت نشت نمی‌کرد. قرار دادن آن‌ها در روزنه بسیار امن و مطمئن بود.
چی شان از‌اگه کناری گفت: «فانگ‌اصلی یوان، حالا نوبت توئه.»
او پیش‌تر در‌قهرمان طول مسیر بیشتر جزئیات‌رئیس را توضیح داده بود.
فانگ یوان نیز با این روش موافق بود. البته، ساده‌ترین راه استفاده از زنجرهٔ‌بود بهار و پاییز بود؛ به‌محض اینکه هالهٔ یک کرم گوی رتبه ۶ به بیرون‌ورود نشت می‌کرد، این وزغ بلعنده رود به وحشت می‌افتاد و بی‌درنگ پا به فرار می‌گذاشت.
این موضوع همچنین به این دلیل بود که وزغ بلعنده رود علاقه‌ای به‌اوج مبارزه نداشت. اگر گوی درنده‌خویی مانند پیتون رود خون در میان بود، هالهٔ‌دست زنجرهٔ بهار و پاییز در عوض باعث می‌شد دیوانه شود و جنون‌آمیز ضدحمله بزند.
فانگ یوان در کنار رودخانه ایستاد و در ابتدا سعی کرد‌بازوی آن را هل دهد. پوستِ وزغ بلعنده رود لغزنده بود و‌یشمی باعث می‌شد شخص احساس کند تمام قدرت بدنی‌اش خنثی شده است.
افزون بر این، به‌شدت سنگین‌بار بود و به‌هیچ‌وجه نمی‌شد آن‌شرمسار را از جای خود تکان داد.
چی چنگ از‌پوست کناری پوزخند زد:ژنگ «از پسش برمیای؟»
فانگ یوان او را نادیده گرفت و به چی شان گفت: «با اینکه قدرتِ‌رتبه گوی گراز سیاه رو دارم، اما زورم احتمالاً فقط یه کم از تو بیشتره. در‌پیروزیِ مورد هل دادن این وزغ بلعنده رود، کار غیرممکنی نیست، اما به کمکت نیاز دارم.»
چی شان‌یادآور بی‌درنگ پرسید:بخوایم «چه کمکی؟»
فانگ یوان به‌آرامی نقشه را توضیح داد. چی شان با تردید گفت:شخصاً «اگه این کارو بکنیم، همدستی به حساب نمیاد؟ حتی اگه وزغ بلعنده رود‌قدرت بیدار بشه، بازم تو رو به رسمیت می‌شناسه و با پای خودش می‌ره؟»
فانگ یوان لبخند زد: «لازم نیست نگران این موضوع باشی.بار تا زمانی که شما فاصله‌تونو حفظ کنین و نذارین متوجهتون بشه،گذاشته امکان‌پذیره. هر چی باشه اون یه گوئه، فکر نکن خیلی باهوشه.»