چپتر 136: تقابل قدرت و خرد
0هوای سرد همه‌جا را فرا گرفته بود و تیغ‌های‌فرو یخی در هوا به پرواز درمی‌آمدند. مشت‌های فولادین در‌سرکوب باد زوزه می‌کشیدند و دندان‌های نیش با خشم غرش می‌کردند.
نبردِ شیونگ لی و‌حملهٔ همراهانش با بای نینگ بینگ‌دیده به اوج خود رسیده بود.
در حقیقت، زمان زیادی از آغاز نبرد نمی‌گذشت. اما همان‌طور که‌چشمانِ فشار حملات بای نینگ بینگ شدت می‌یافت، شیونگ لی و دیگران‌هیچ حس می‌کردند با دشواری‌هایی که او ایجاد کرده، زمان به کندی می‌گذرد.
چهرهٔ شیونگ جیانگ چون آبِ راکد گرفته بود،حتی از پیشانی شیونگ لین عرق سرد می‌چکید و‌کند شیونگ لی نگاهِ جدی‌اش را حفظ کرده بود.
در این لحظه، حتی شیونگ لی نیز ناچار بود خشم خود را فرو خورَد و به قدرتِ هولناکِ بای‌تنها نینگ بینگ اذعان کند. اگرچه بای نینگ بینگ تزکیهٔ رتبه ۳ خود را سرکوب کرده بود و تنها با کرم‌های‌خودنمایی گوی رتبه ۲ می‌جنگید، اما قدرتی از خود نشان می‌داد که می‌توانست تمام گروه آن‌ها را تحت فشار قرار دهد.
با وجود این، حقیقت آن بود که بای نینگ بینگ هنوز‌مخفی تمام توانش را به کار نگرفته بود. این کار برای خودنمایی‌تیغ نبود، بلکه اقدامی احتیاطی در برابر فانگ یوان به شمار می‌رفت.
انگیزهٔ شیونگ لی و همراهانش ساده‌جلوگیری بود؛ آن‌ها قصد داشتند بای نینگ بینگ‌فلس‌های را دستگیر کنند یا از پای درآورند.
اما برای بای‌نگاهِ نینگ بینگ، اوضاع‌این پیچیدگیِ بیشتری داشت.
او از یک سو باید با گروه شیونگ‌ناچار لی می‌جنگید و هم‌زمان از سوی دیگر باید‌تزکیهٔ برای جلوگیری از حملهٔ غافلگیرانهٔ فانگ یوان هوشیار می‌ماند.
او با چشمانِ خود دیده بود که فانگ یوان گوی فلس‌های مخفی‌است را به کار گرفته است؛ از این رو، در طول نبرد ناچار‌تاب بود بخشی از حواسش را به دفعِ حملهٔ احتمالیِ او اختصاص دهد.
اما تا این‌هم‌زمان لحظه، فانگ یوان‌جلوگیری هیچ حرکتی نکرده بود.
بای نینگ بینگ همان‌طور که تیغ یخی‌اش را تاب می‌داد و شیونگ لی را تحت فشار‌کند می‌گذاشت، افکار در ذهنش می‌تاختند: «یعنی رفته؟ محاله! با اینکه اولین باره با هم روبه‌رو می‌شیم،تحت ولی از اونایی نیست که جا بزنه! قطعاً دست به کار می‌شه. فقط داره منتظر فرصت می‌مونه.»
او نه‌تنها باید برای نبرد با گروه شیونگ‌ناچار لی به قدرتِ بازویش تکیه می‌کرد، بلکه ناچار بود‌رتبه در نبردِ ذهن نیز با فانگ یوان رقابت کند.
امتناعِ فانگ یوان از حمله، فشارِ فزاینده‌ای بر او وارد می‌ساخت.مخفی شمشیری که در غلاف است، خطرناک‌ترین شمشیر به شمار می‌رود، چرا‌تیغ که هیچ‌کس نمی‌تواند پیش‌بینی کند ضربه‌اش بر کجا فرود خواهد آمد.
با آنکه فانگ یوان حمله‌ای نکرده و پنهانی نظاره‌گر نبرد بود، اما در تمام این مدت‌طول توانسته بود حواسِ بای نینگ بینگ را به خود معطوف سازد. اگر این حواس‌پرتی نبود، گروه‌یعنی شیونگ لی مدت‌ها پیش از پای درآمده بودند و هرگز نمی‌توانستند تا این حد مقاومت کنند.
«این بای نینگ بینگ خیلی دقیقه. اول گرگ آذرخش جسور رو قاطعانه از بین برد تا مهره‌ای رو که می‌تونستم ازش استفاده کنم حذف کنه.قدرتی بعد خطرِ زخمی شدن رو به جون خرید تا استاد گوی درمانگرِ گروه شیونگ لی رو بکشه. تمام این کارها، منطقی‌ترین تصمیمات تو وضعیتِ اونه.می‌رفت با اینکه درگیر یه نبردِ تمام‌عیار با گروه شیونگ لی شده، اما همچنان بخشی از توانش رو نگه داشته تا جلوی حملهٔ منو بگیره، در واقع...»
زیر سایهٔ درختی در آن نزدیکی، فانگ یوان‌ناچار دست‌به‌سینه ایستاده بود و نبرد را تماشا می‌کرد؛ در‌رتبه حالی که برقی از تردید در چشمانش موج می‌زد.
این‌گونه نبود که قصد حمله‌غافلگیرانهٔ نداشته باشد، بلکه صرفاً فرصت‌فلس‌های مناسبی برای این کار نمی‌یافت.
با وجود این،هم‌زمان هیچ اضطرابی در‌جلوگیری او دیده نمی‌شد.
هرچه این نبرد بیشتر به درازا می‌کشید، قدرت نبردِ بیشتری از بای نینگ بینگ تحلیل می‌رفت. ده کالبد مطلق سرعتِ بازیابیِ جوهر ازلیِ خارق‌العاده‌ای داشتند که بسیار فراتر از درجهٔ A بود، اما این جوهر نیز در گذر زمان به پایان می‌رسید.
هرچه فانگ یوان بیشتر صبر می‌کرد، جوهر ازلیِ درونِ‌فرو روزنهٔ بای نینگ بینگ بیشتر مصرف می‌شد و کفهٔ‌سرکوب ترازوی پیروزی، بیشتر به نفع فانگ یوان سنگینی می‌کرد.
اگر جوهر ازلیِ درونِ روزنهٔ بای نینگ بینگ به پایان می‌رسید،مخفی دیگر چه اهمیتی داشت که او کالبدِ روحِ یخِ ظلمتِ شمال‌تیغ را دارد؟ تنها با یک تیغِ ماه، سر از تنش جدا می‌شد!
فانگ یوان این را می‌دانست‌دیگر و بای نینگ بینگ نیز‌می‌ماند از این حقیقت آگاه بود.
اگرچه بای نینگ بینگ در‌حفظ حال حاضر دستِ بالا را‌ناچار داشت، اما قلبش لحظه‌به‌لحظه سنگین‌تر می‌شد.
چشمان آبی‌رنگ بای نینگ بینگ درخشید؛ گام بلندی‌ناچار به عقب برداشت تا از گروه شیونگ لی فاصله‌رتبه بگیرد و با خود گفت: «نمی‌تونم این‌طوری ادامه بدم!»
سپس آب دهانش را قورت داد؛هوشیار گلویش متورم شد، گویی چیزی از‌است معده‌اش به سوی دهانش بالا می‌آمد.
سرش را بالا‌هم‌زمان گرفت و با دشواری‌حملهٔ دهانش را باز کرد.
پرندهٔ کوچکِ آبی و یخی‌رنگی از دهانش بیرون پرید و‌ناچار سرش را از میان دندان‌های سفید او بیرون آورد. پرنده نگاهی‌تنها به اطراف انداخت و خیلی زود روی هدفِ مشخصی قفل شد.
با بیرون پریدن از دهان بای نینگ‌نیز بینگ، پرندهٔ کوچکِ یخی با قدرت بال‌کند زد و به سوی شیونگ لی پرواز کرد.
پرندهٔ کوچکِ آبی به بامزگیِ یک‌هوشیار کبوتر بود، اما با دیدن آن، رنگ‌طول از رخسار شیونگ لی و همراهانش پرید.
«گوی تابوت‌باید یخی پرندهٔ‌سوی آبیِ رتبه ۳؟»
«سریع ازش دور شید!»
گروه شیونگ لی سراسیمه تلاش کردند جاخالی دهند،ناچار اما این پرندهٔ یخیِ آبی مانند تیغِ ماه‌تزکیهٔ نبود؛ پس از رها شدن، روی هدفش قفل می‌کرد.
گرومب!
پرنده به استاد گوی‌سوی پشتیبانِ گروه شیونگ لی برخورد‌هوشیار کرد و بی‌درنگ منفجر شد.
هوای منجمدکننده‌ای در فضا پیچید‌حفظ و نور آبیِ خیره‌کنندهٔ انفجار،ناچار تمام میدان نبرد را روشن ساخت.
ثانیه‌ای بعد، نور آبی محو‌لحظه شد و قطعه‌يخِ نیمه‌شفافی به رنگِ‌قدرتِ آبیِ سرد و آب‌گون پدیدار گشت.
استاد گو به‌وضوح درونِ قطعه‌يخ محبوس شده بود؛چشمانِ چهره‌اش همچنان ترس و اضطرابِ پیش از مرگ‌دفعِ را نشان می‌داد، اما جان در بدن نداشت.
با آنکه بای نینگ بینگ استاد گویِ رتبه ۳ بود، اما به‌محض استفاده از یک کرم گویِ رتبه ۳، جوهر ازلیِ رتبه ۲ که‌نکرده در روزنه‌اش سرکوب شده بود، به‌سرعت تحلیل می‌رفت. در عین حال، این جوهر قادر نبود قدرتِ حقیقیِ یک کرم گویِ رتبه ۳ را به‌داره نمایش بگذارد. افزون بر این، پس از به کارگیریِ آن، دشمن می‌توانست از فرصتِ پیش‌آمده در لحظاتِ پس از حمله، برای ضدحمله بهره ببرد.
اما گروه سه‌نفرهٔ شیونگ لی به‌جای حمله، در‌حتی جای خود خشکشان زده بود؛ آن‌ها از دیدنِ گوی‌اگرچه تابوت یخی پرندهٔ آبی در بهت فرو رفته بودند.
بای نینگ بینگ حمله‌اش را ادامه‌حتی نداد، بلکه روی گرداند و تلاش‌هولناکِ کرد تا میدان نبرد را ترک کند.
این تصمیمی خردمندانه بود، چرا‌غافلگیرانهٔ که در صورتِ ادامهٔ نبرد،فلس‌های اوضاع بیش‌ازپیش به ضررش تمام می‌شد.
«لعنتی...»
«بای نینگ‌می‌چکید بینگ، اگه جرئت‌حفظ داری فرار نکن!»
«اون برادر بزرگ شیونگ‌این شین رو کشت، بکشیدش، انتقام‌فرو برادر شیونگ شین رو بگیرید!!!»
گروه شیونگ لی با‌حملهٔ صدای بلند ناسزا می‌گفتند،چشمانِ اما نتوانستند به او برسند.
پیش از این، چهار نفرِ آن‌ها به‌سختی توانسته بودند حلقه‌ای‌می‌ماند محاصره تشکیل دهند، اما اکنون با کم شدنِ یک نفر،احتمالیِ بای نینگ بینگ به‌آسانی سدِ آن‌ها را در هم شکست.
درست در لحظه‌ای که بای نینگ بینگ می‌خواست میدان نبرد‌ناچار را ترک کند، تیغِ ماهی از میان بوته‌ها به پرواز درآمد‌تنها و شخصی بیرون پرید و به سرعت به دنبالش روانه شد.
بنگ!
بای نینگ بینگ تیغهٔ یخی‌اش را تاب داد و تیغِ‌فلس‌های ماه را دفع کرد. اما ضربهٔ شخصی به شکمش اصابت‌حرکتی کرد و او را سه قدمِ بلند به عقب راند.
در این فاصله، شیونگ لی و دیگران‌حملهٔ از بهت بیرون آمدند، نزدیک شدند و‌مخفی دوباره بای نینگ بینگ را محاصره کردند.
بای نینگ بینگ بی‌اعتنا به آن سه‌لحظه نفر، به تازه‌وارد خیره شد و با‌هولناکِ خنده‌ای کوتاه گفت: «پس بالاخره پیدات شد...»
چشمان شیونگ لین با‌این دیدن سوسوی امید درخشید‌ناچار و گفت: «فانگ یوانه!»
شیونگ جیانگ غرق در‌حملهٔ شادی فریاد زد: «فانگ‌چشمانِ یوان، کارت عالی بود!»
شیونگ لی ساکت ماند؛ اگرچه ظاهری بی‌پروا داشت، اما افکارش از هر کس دیگری‌مخفی دقیق‌تر بود. فانگ یوان زودتر حمله نکرده بود، اما ناگهان ظاهر شد... آیا تمام این‌افکار مدت داشت نبرد را تماشا می‌کرد؟ فکر کردن به این احتمال، او را ناآرام ساخت.
فانگ یوان لبخند ملایمی زد و ظاهری پیروزمندانه به خود گرفت، اما دلش فرو ریخت.اذعان عقب‌نشینیِ بای نینگ بینگ ترفندی برای بیرون کشیدنِ او بود. فانگ یوان از نیت او آگاه‌آن‌ها بود و دستش را خوانده بود، اما چه فایده؟ او مجبور بود خود را نشان دهد.
او حالت چهرهٔ شیونگ لی‌لحظه را نیز در نظر گرفته‌خورَد بود و انتظارش را می‌کشید.
او دهان باز کرد: «خیالتون راحت‌هوشیار باشه. به خاندان خبر دادم، فقط یکم‌طول دیگه دوام بیارید، نیروی کمکی تو راهه!»
شیونگ لی فوراً آسوده‌خاطر شد.
روحیهٔ نبرد شیونگ لین و شیونگ جیانگ شعله‌ور گشت. در همین‌فرو حین، بای نینگ بینگ ناگهان با صدای بلند خندید: «هاها، پس اسمش‌گوی فانگ یوانه، عجب آدم جالبی... حالا بیشتر از قبل دلم می‌خواد بکشمت!!!»
چشمان فانگ یوان با نوری سرد درخشید‌نیز و در حالی که یک قدم به‌کند جلو برمی‌داشت، گفت: «فکر نکنم عرضه‌شو داشته باشی.»
شیونگ جیانگ دندان‌هایش را به هم سایید و در‌دیده حالی که به سمت بای نینگ بینگ می‌دوید، گفت:اختصاص «بای نینگ بینگ، آسمان مرگت رو می‌خواد، کارت تمومه!»
شیونگ لین غرید و به سمت پشت‌حملهٔ بای نینگ بینگ حرکت کرد: «بای نینگ بینگ،است تو خیلی مغروری، امروز تاوانش رو پس می‌دی!»
شیونگ لی گفت: «فانگ یوان،حفظ یکم عقب بمون، پشتمون باش و‌فرو نذار بای نینگ بینگ فرار کنه.»
اگر فانگ یوان مداخله‌این می‌کرد، هماهنگیِ میان آن‌ناچار سه نفر از بین می‌رفت.
نبرد ادامه یافت.
چهرهٔ فانگ یوان آرام بود و در‌حملهٔ حالی که بی‌وقفه به حملاتش ادامه می‌داد،مخفی حرف‌های شیونگ لی را باد هوا پنداشت.
گروه شیونگ لی اخم کردند؛ مداخلهٔ یک فرد خارجی باعث می‌شد آرایش نبرد آشفته شود‌اذعان و همکاری‌شان با شکست مواجه گردد. اما هر حملهٔ فانگ یوان بی‌رحمانه و قاطع بود و‌آن‌ها با درک دقیقی از فرصت‌ها انجام می‌شد، به طوری که در عوض کمک بزرگی برایشان بود.
در ابتدا، شیونگ لی با لحنی تهدیدآمیز بر سر او غرید، اما‌هولناکِ خیلی زود، به‌کلی ساکت شد. چهرهٔ درهم‌کشیده‌اش رفته‌رفته آرام گرفت و در‌نشان عوض ابروهایش بالا رفت که نشان از حیرتش نسبت به فانگ یوان داشت.
فانگ یوان زیاد حمله نمی‌کرد، اما هر ضربه‌اش تأثیر‌دیده شگرفی بر روند نبرد می‌گذاشت. با به نمایش درآوردنِ‌اختصاص روش‌های استادانه‌اش، فوراً کنترل نبرد را در دست گرفت.
گروه پنج‌نفرهٔ شیونگ لی در ابتدا هنگام مبارزه با بای نینگ بینگ در موضع ضعف قرار‌طول داشتند و در نهایت دو تن از اعضایشان کشته شدند. اما با ورود فانگ یوان به‌یعنی میدان و ترکیب قدرت رزمی آن سه نفر، توانستند بای نینگ بینگ را در گوشه‌ای گیر بیندازند.
«بای نینگ‌می‌چکید بینگ، برو‌جدی‌اش به درک!»
شیونگ لی با صدای بلندی غرید، به بالا پرید و با‌قدرتِ شدت فرود آمد. ده انگشتش را در هم گره کرد تا‌می‌جنگید مشتی بسازد و آن را به سمت بای نینگ بینگ کوبید.
بای نینگ بینگ می‌خواست جاخالی دهد، اما فانگ یوان‌دیده در همان لحظه ظاهر شد و هم‌زمان تیغِ ماهی‌اختصاص شلیک کرد که مسیر پرش او را مسدود ساخت.
بای نینگ بینگ‌هم‌زمان چاره‌ای جز تحمل‌جلوگیری حملهٔ شیونگ لی نداشت.
«گوی سپر آب!»
از سوراخ‌های بینی‌اش، دو رشته بخار‌حتی آب به دور بدنش پیچید و‌هولناکِ سدی کروی از رطوبت متراکم شکل داد.
با برخورد شدیدی و صدای ترقِ خفه‌ای،می‌ماند مشت سنگین شیونگ لی بر سد فرود آمد‌حواسش و آن را در دم در هم شکست.
اما این کار همچنین باعث شد مشت تمام‌غافلگیرانهٔ شتابِ انباشته‌اش را از دست بدهد و به‌طول بای نینگ بینگ اجازه داد از مرگ بگریزد.
با این وجود، شیونگ لی نگاهی به فانگ یوان انداخت که نشان از تحسین داشت.اذعان اگر همکاری بی‌نظیر او نبود، بای نینگ بینگ از این ضربه جاخالی می‌داد. در آن صورت‌آن‌ها بای نینگ بینگ مجبور نمی‌شد ضربه را مستقیماً دریافت کند و جوهر ازلی‌اش را هدر دهد.
«باز هم گوی سپر آب...»
فانگ یوان به نگاه شیونگ‌غافلگیرانهٔ لی اهمیتی نداد، بلکه با اخم‌مخفی روی بای نینگ بینگ تمرکز کرد.
همین گوی سپر آب بود که مخمصهٔ بای‌غافلگیرانهٔ نینگ بینگ را تسکین می‌داد. قدرت دفاعیِ سپر‌طول آب حتی از گوی یشم سفید هم برتر بود.
اما نقطه ضعفی داشت — او باید به شکل یک توپ درمی‌آمد و‌قدرتِ بر آبِ در حال حرکت تکیه می‌کرد تا نیرو را دور کند و‌نشان آسیب را پراکنده سازد تا بتواند تمام قابلیت‌های دفاعی‌اش را به نمایش بگذارد.
اگر بای نینگ بینگ به دیواری تکیه‌نیز داده بود، نمی‌توانست شکل کروی به خود‌کند بگیرد و قدرت دفاعی‌اش به شدت کاهش می‌یافت.
جنگل‌های بسیاری در کوه چینگ مائو وجود داشت،چشمانِ اما با این حال بای نینگ بینگ بسیار محتاط‌احتمالیِ بود و مراقب بود تا در تنگنا قرار نگیرد.
فانگ یوان در این فکر بود: «تا زمانی که این گوی سپر آب رو‌مخفی شکست بدم، می‌تونم بای نینگ بینگ رو تو تنگنا قرار بدم. اما چطوری؟» که‌می‌گذاشت ناگهان دهان بای نینگ بینگ باز شد و پرندهٔ آبیِ جدیدی به بیرون پرواز کرد.
شیونگ لی و دیگران از‌حفظ این حمله وحشت داشتند، اما‌ناچار فانگ یوان کوچک‌ترین دستپاچگی‌ای نشان نداد.
او به سردی‌حفظ خروشی کرد و‌حتی تیغِ ماهی شلیک نمود.
با صدای بنگی، تیغِ ماه‌غافلگیرانهٔ به پرندهٔ یخی برخورد کرد‌فلس‌های و باعث انفجار آن شد.
بای نینگ بینگ با صدای بمی غرید؛ او‌غافلگیرانهٔ بیش از حد نزدیک بود و پس از انفجار‌بخشی پرندهٔ یخی، خودش نیز مورد اصابت آن قرار گرفت.
شدت برخورد باعث شد به هوا پرتاب شود و سپس‌ناچار روی زمین بیفتد. در همان زمان، نیمی از اندام سمت‌سرکوب چپش یخ زد و توانایی مبارزه را از دست داد.
با دیدن این صحنه، چشمان شیونگ لی از خوشحالی درخشید‌خورَد و فریاد زد: «فرصتی الهی! بمیر!» و بازوانش را جمع‌کرم‌های کرد تا مشت دیگری به سمت بای نینگ بینگ روانه کند.
این ضربه بسیار سنگین بود و از آنجا که بای نینگ بینگ روی زمین‌بخشی افتاده بود، قابلیت‌های دفاعیِ گوی سپر آب کمتر از نصفِ حالت معمول بود؛ اگر این‌یعنی ضربه به سرش می‌خورد، شکی نبود که او، بای نینگ بینگ، در دم جان می‌داد.