چپتر 1739: فداکاری دربار آسمانی
0میدان نبرد دربار آسمانی.
نبرد جاودانه‌های رتبه‌جسارت هشت به وضعیتی بی‌نهایت‌ایمان اسف‌بار کشیده شده بود.
«آسمانِ عمرِ دراز!شدند با این طرز‌رسید جنگیدنتون واقعاً ناامیدمون کردید!»
«همف! سگ‌های دربار آسمانی بدجوری به لاف‌زدنِ بی‌شرمانه‌بجنبید عادت کردن. زیادی به ریاست خو گرفتید، حالا‌چونگ تماشا کنید چطور همه‌تون رو با خاک یکسان می‌کنم!»
«ما و شما هر دو از نژاد انسانیم، اما‌چونگ درگیریِ داخلی‌مان به چنین روزی افتاده. جاودانه‌های دشت‌های شمالی،هیچ‌کس شما جسارت دارید، اما بویی از عقیده و ایمان نبرده‌اید.»
«شما هرگز‌شمالی عقاید ما‌دارید رو نمی‌فهمید!»
جاودانه‌های دشت‌های شمالی پی‌درپی جان می‌باختند،رسید اما مرگِ هر قدرتمندِ دشت‌های شمالی، بهای‌پالایش جانِ چند جاودانهٔ دربار آسمانی تمام می‌شد.
دوک لونگ که به شدت خشمگین بود، غرید: «دشت‌های‌بسیار شمالی! آسمانِ عمرِ دراز! با وجود اینکه قدرتِ دو طرف‌داره برابره، دربار آسمانیِ باعظمت به چنین وضعِ اسف‌باری افتاده... غیرقابل‌بخشه!»
گرومب!
دوک لونگ ناگهان دستانش را بالا برد‌ایمان و سرانجام کُره‌ای را که او را‌می‌باختند به دام انداخته بود، در هم شکست.
اما محرابِ بخت و بلا و هفت ویرانی‌باشید مطلق بی‌درنگ واکنش نشان دادند. آن سه پیوسته‌یوان با هم درگیر شدند و وضعیت به بن‌بست رسید.
«زود باشید، بجنبید!»
«بسیار خب،بسیار آرایهٔ مسیر پالایش‌پالایش بالاخره تعمیر شد.»
«یوان چونگ دو، حالا همه‌چیز به تو بستگی‌نبرده‌اید داره. ما ازت محافظت می‌کنیم و تا وقتی‌قدرتمندِ که نمردیم، هیچ‌کس مزاحمِ این آرایهٔ مسیر پالایش نمیشه!»
چند جاودانهٔ دربار آسمانی در حالی که از‌باشید چهار جهت دفاع می‌کردند و خط دفاعیِ مستحکمی‌یوان شکل داده بودند، این جملات را فریاد زدند.
از آنجا که جاودانه‌های دربار آسمانی‌زود فداکارانه دفاع می‌کردند، آرایهٔ مسیر پالایش تعمیر‌بالاخره شد و خط دفاعی دوباره شکل گرفت.
با دیدن این صحنه، بینگ سای‌بالاخره چوان بی‌درنگ از دوک لونگ فاصله‌داره گرفت تا دربار آسمانی را نابود کند.
دوک لونگ بی‌توجه به جراحاتش، تمام قدرت خود را به کار‌نمی‌فهمید گرفت تا محرابِ بخت و بلا و هفت ویرانی مطلق را‌می‌شد عقب نگه دارد و با صدای بلندی غرید: «حتی فکرشم نکن!»
بینگ سای چوان که نمی‌توانست‌بن‌بست خود را رها کند، بی‌درنگ‌بسیار نیروهایش را به حرکت درآورد.
جاودانه‌های دشت‌های شمالی بار دیگر یورش بردند و جاودانه‌های دربار آسمانی تلفات‌پالایش سنگینی متحمل شدند، اما با بیداریِ مداومِ جاودانه‌ها از گورستان جاودان و‌نمردیم پر کردنِ جای خالیِ کشتگان، خط دفاعی حتی از پیش نیز مستحکم‌تر گشت.
لیو لیو لیو که می‌خواست بی‌سروصدا به داخل نفوذ کند، با‌بستگی خود گفت: «خوبه، الان وقتشه! ها؟!» اما دیری نپایید که با از‌جهت بین رفتنِ پنهان‌سازی و نمایان شدنِ بدنِ اصلی‌اش، رنگ از رخسارش پرید.
جاودانه‌ای از دربار آسمانی که مرواریدهای یشمیِ فراوانی دورش شناور بود، با نیتِ کشتار‌می‌باختند به سوی او پرواز کرد و غرید: «پس تو همونی؟ همون مقصری که دستش‌وجود به خونِ خیلی از دوستانم در دربار آسمانی آلوده‌ست! جنایاتِ تو همین‌جا به پایان می‌رسه.»
یوان چونگ دو که تازه می‌خواست وارد آرایه‌باشید شود، تصادفاً این صحنه را دید و غرق در‌چونگ شادی زمزمه کرد: «اون ارشد یو ژو زی نیست...؟»
در طول تاریخ، یو ژو زیِ جاودانهٔ رتبه هشت، در افشای پنهان‌سازی‌ها ماهرترین‌بالاخره بود. از تعداد مرواریدهای یشمی که دورش شناور بود، بی‌شک بیشترِ گوهای جاودانش را‌نمیشه به همراه داشت. از این رو، او توانست لیو لیو لیو را مهار کند.
«ما می‌تونیم پیروز بشیم!مسیر با حضور این‌همه از ارشدهای‌چونگ دربار آسمانی، قطعاً برنده می‌شیم!»
«نه، دقیق‌تر بگم، پیروزی‌دارید به طور طبیعی و اجتناب‌ناپذیر‌هرگز متعلق به دربار آسمانیِ ماست!!»
چشمان یوان چونگ‌شدند دو از عزم‌رسید و اراده درخشید.
او بار دیگر وارد آرایهٔ گو شد و به محض‌آرایهٔ اینکه کنترل آن را به دست گرفت، با خرسندی دریافت‌ازت که این آرایهٔ مسیر پالایش بسیار برتر از قبلی است.
«پس قضیه اینه.»
«برای ترمیم گویِ تقدیر،دارید ارشدهای ما گوهای جاودانِ‌نبرده‌اید بسیار زیادی رو اضافه کردن...»
اشک در‌درگیر چشمان یوان چونگ‌بن‌بست دو حلقه زد.
هرچه گوهای جاودانِ بیشتری در این آرایهٔ مسیر‌بجنبید پالایش استفاده می‌شد، گوهای جاودانِ کمتری برای جاودانه‌ها باقی‌همه‌چیز می‌ماند و احتمال مرگشان در میدان نبرد بیشتر می‌گشت.
این فداکاریِ آن‌ها بود!
فداکاری‌ای از‌شمالی روی میل‌دارید و رغبت.
یوان چونگ دو چهارزانو نشست، چهره‌اش آرام بود‌باشید اما آتشی در قلبش زبانه می‌کشید. او با‌یوان خود گفت: «باید به ترمیم گویِ تقدیر ادامه بدم!»
آتشی شعله‌ور!
خاطره‌ای ژرف‌بسیار در میان آن‌پالایش آتش پدیدار گشت.
استادش پیش روی او ایستاده بود: «دویِ‌ایمان کوچک، باز هم که پشت کوه خوابیدی.می‌باختند اصلاً خوب نیست که همیشه این‌قدر تنبل باشی!»
یوان چونگ دوی‌شدند جوان با چهره‌ای ناراضی‌زود از خواب پرید: «استاد!»
او زیر لب غرولند کرد و با عصبانیت گفت:بسیار «استاد، چرا منو برنمی‌گردونید؟ من مسیر آتش رو دوست‌بستگی دارم، یه مرد واقعی باید مسیر آتش رو انتخاب کنه!»
«اما دویِ کوچک، استعداد تو توی مسیر پالایش بی‌نهایت حیرت‌انگیزه،همه‌چیز برای همین استاد مجبورت کرد مسیر پالایش رو تزکیه کنی.نمیشه در مقایسه با اون، استعدادت توی مسیر آتش خیلی معمولیه.»
«ولی من مسیر آتش رو دوست دارم، توی مبارزات خیلی باابهت و خیره‌کننده‌ست... اما در مورد مسیر پالایش، باید مدام توی یه اتاق مخفی بمونم و‌خشمگین بی‌وقفه گو پالایش کنم. بماند که هزینه‌ش بالاست، پالایش گو مرتب شکست می‌خوره و تمام زحمات به باد می‌ره. از همه مهم‌تر، پالایش گو درست مثل نبرد‌مطلق خطرات عظیمی داره. ترجیح می‌دم به جای اینکه از افسردگیِ پالایش گو بمیرم، از مسیر آتش استفاده کنم و با شکوهِ تمام توی میدان نبرد کشته بشم!»
استادش با درماندگی آهی کشید و با لحنی جدی گفت: «دویِ کوچک، تو باید مسیر پالایش رو انتخاب کنی، نه به‌ازت این خاطر که دوستش داری، بلکه به این خاطر که وظیفهٔ توست. جناحِ مسیر پالایشِ ما برای جان گرفتن، واقعاً به نابغه‌ای‌فداکارانه مثل تو نیاز داره! نذار احساساتت بهت غلبه کنه، دویِ کوچک. تو دیگه برای خودت مردی شدی، باید مسئولیتت رو بپذیری، فهمیدی؟»
یوان چونگ دوی جوان با دلخوری‌زود سرش را به عقب انداخت: «تچ،پالایش فهمیدم. اگه این دستور استاده، اطاعت می‌کنم.»
استادش دوباره آهی کشید: «این یه دستور نیست، مسئولیتِ توست. علاوه بر این،ازت تزکیهٔ مسیر پالایش هم کاملاً لذت‌بخش و شیرینه، یه روز این لذت رو‌دفاعیِ حس می‌کنی. پس، مسئولیتت رو به دوش بکش و با خوشحالی گو پالایش کن.»
«آخه چطور‌شمالی ممکنه همچین‌دارید اتفاقی بیفته؟!»
...
«منِ تنبل هرگز لحظه‌ای رو‌رسید تجربه نکرده بودم که چنین‌آرایهٔ مسئولیت سنگینی روی شونه‌هام سنگینی کنه.»
«درسته.»
«یه احساس‌شمالی دیگه هم‌دارید وجود داره... لذت.»
یوان چونگ دو لبخندی زد‌بن‌بست و در ذهنش خندید: «هه‌بسیار هه هه، ها ها ها.»
اشک پهنای‌شدند صورتش را‌بن‌بست پوشانده بود.
«استاد، بالاخره حرفاتون رو فهمیدم!»
«شاگردتون در نهایت ناامیدتون نکرد!»
«با حضور این رفقا در اینجا، اصلاً‌زود نیازی نیست که حواسم رو برای محافظت از‌تعمیر خودم پرت کنم، نیازی نیست نگران چیزی باشم.»
«باید تمام توانم را به کار بگیرم! وقتی گوی تقدیر کاملاً ترمیم‌پالایش شود، من به مسئولیتم عمل کرده‌ام و انتظارات همه را برآورده ساخته‌ام.نمردیم پس از آن... با کمال میل مرگ را در آغوش خواهم کشید.»
یوان چیونگ دو لبخندی زد و حرکت ممنوعه‌ای را فعال‌همه‌چیز کرد. با استفاده از این حرکت، چه پالایش گو موفقیت‌آمیز‌نمیشه می‌بود و چه با شکست مواجه می‌شد، مرگ او قطعی بود.
اما مگر اهمیتی داشت؟
برخی چیزها بسیار‌شدند مهم‌تر از جانِ‌رسید یک فرد بود!
میدان نبردِ غارِ اژدهای پنهان.
چهار جاودانهٔ دریای شرقی،مسیر کاخ اژدها را محاصره‌یوان کرده و دیوانه‌وار حمله می‌کردند.
چهار سردارِ اژدها سرکوب شده بودند‌عقیده و برای دفاع از خود، تنها‌پی‌درپی می‌توانستند به کاخ اژدها تکیه کنند.
«انگار تبدیل شدن‌شدند به یه اژدهامردم‌رسید بی‌هزینه هم نیست!»
«بیاید بیرون، مگه نمی‌خواستید ما رو‌زود به دام بندازید؟ حالا رفتید توی خانهٔ‌بالاخره گوی جاودان قایم شدید؟ یه مشت بزدل!»
«واقعاً ما رو دست‌کم گرفتید.»
سونگ چی یوان، چینگ یوئه آن و بقیه خشمگین‌هرگز بودند و یکی پس از دیگری حرکت‌های کشندهٔ قدرتمندی را‌چند به کار می‌گرفتند و جناح مقابل را قاطعانه سرکوب می‌کردند.
حتی یک انسان مهربان نیز گاهی خشمگین می‌شود، چه رسد به این چهار‌پالایش جاودانهٔ رتبه هشتِ دریای شرقی. نقشهٔ دوک لونگ و خیانت گروه ژانگ یین‌هیچ‌کس آن‌ها را به‌شدت خشمگین ساخته بود؛ آن‌ها با قدرت نبردِ فوق‌العاده‌ای فوران کردند!
در مقایسهٔ خلق‌وخوی مردمانِ‌بن‌بست پنج منطقه، اهالی دریای‌بجنبید شرقی ملایم‌ترین و سازگارترین بودند.
اما چنین دریای آرام و‌پالایش بی‌حرکتی، رویِ دیگرِ امواجِ خروشان‌همه‌چیز و سونامی‌ها را نیز داشت.
وقتی مردمان دریای شرقی‌دارید واقعاً خشمگین می‌شدند، دشمنانشان درک‌هرگز می‌کردند که وحشتِ واقعی چیست.
ناگهان، حملات‌درگیر گروه سونگ چی‌بن‌بست یوان کند شد.
«یکی اینجاست!»
«کیه؟»
«مشخصه که‌شمالی نیروهای کمکیِ‌دارید دربار آسمانیه!»
گروه چهارنفرهٔ سونگ چی یوان به‌سرعت تاکتیک‌هایشان را تغییر دادند؛بسیار دو نفر به حمله به کاخ اژدها ادامه دادند، درحالی‌که دو‌ازت نفر دیگر برای مقابله با نیروهای کمکی دشمن به پرواز درآمدند.
یک جاودانهٔ پیرِ دربار آسمانی لبخندی زد و‌بجنبید درحالی‌که بدنش به ذرات نور تبدیل و محو‌چونگ می‌شد، گفت: «فقط تا اینجا می‌تونستم شما رو بفرستم.»
طول عمر‌بسیار او به‌مسیر پایان رسیده بود.
«چین سونگ، با خیال راحت برو. حالا نوبت‌نبرده‌اید ماست!» این‌ها تعدادی از جاودانه‌های دربار آسمانی بودند‌قدرتمندِ که پری زی وی با دقت انتخابشان کرده بود.
هوا تسای یون و شن تسونگ شنگ به‌باشید جلو یورش بردند و گفتند: «خنده‌داره، این‌قدر با اشتیاق‌چونگ اومدید اینجا، شما پیرمردها می‌خواید ما تماشاگرِ مرگتون باشیم؟»
«اراذلِ دریای شرقی،وضعیت خوابِ رسیدن به کاخ‌باشید اژدها رو هم نبینید!»
«پیرمردی که یه‌آرایهٔ پات لب گوره،بالاخره چرا بی‌دردسر نمی‌میری؟!»
گرومب! گرومب! گرومب!
هر دو‌درگیر طرف بلافاصله‌وضعیت درگیر شدند.
میدان نبردِ سرزمین متبرک خطاناپذیر.
«غرررش—!»
غرشِ بی‌شمار اژدها‌جسارت در سراسر میدان‌عقیده نبرد طنین‌انداز شد.
حرکت کشندهٔ‌درگیر جاودان — اژدهای‌بن‌بست شمشیرِ اشباحِ بی‌شمار!
این حرکت کشندهٔ ترکیبی که شاملِ دگرگونی اژدهای‌بجنبید شمشیر باستانی، خودِ بی‌شمار، فرزند یاما، امپراتور یاما‌چونگ و چهره آشنا بود، بار دیگر فعال شد.
«اون فانگ یوانه!!»
«زود باشید، از‌جسارت آرایه محافظت کنید،عقیده نباید بذاریم موفق بشه.»
«فانگ یوان، عجب جرئتی داری!»
فانگ یوان پوزخند‌وضعیت زد: «حالا می‌خواید‌زود جلومو بگیرید؟ خیلی دیره!»
به لطف حملهٔ والامقامِ جاودانِ خورشید عظیم که توجه‌چونگ جاودانه‌های قاره مرکزی را به خود جلب کرده بود،هیچ‌کس فانگ یوان توانست حرکت کشنده‌اش را به‌راحتی فعال کند.
اژدهای شمشیرِ اشباحِ بی‌شمار خارق‌العاده بود؛ نه‌تنها قدرت عظیمی داشت، بلکه خلاص شدن‌جان از شر آن نیز دشوار بود. در نهایت، این حرکت نشان‌های دائوِ مسیر‌خشمگین روحِ فانگ یوان را مصرف می‌کرد و شبیه به باد نامحدودِ وو یونگ بود.
آرایهٔ پی‌درپی و بی‌وقفهٔ نُه-نُه شاید قدرتمند بود، اما هستهٔ درونی‌اش‌آرایهٔ همچنان ضعیف می‌نمود؛ پس از آنکه اژدهایانِ شبحِ بی‌شمارِ فانگ یوان‌محافظت ویرانی به بار آوردند، آرایه از قبل نشانه‌هایی از فروپاشی بروز می‌داد.
فانگ یوان به امپراتور یاما تبدیل شد، اژدهایانِ بی‌شمار پیرامونش غریدند و چشمان سرد‌تعمیر او به جاودانه‌های قاره مرکزی دوخته شد که برای انجام هر کاری درمانده بودند.حالی آرایهٔ پی‌درپی و بی‌وقفهٔ نُه-نُه از هسته‌اش، از درون به بیرون، شروع به فروپاشی کرد.
فروپاشیِ آرایه، پس‌زنیِ قدرتمندی به جاودانه‌های قاره مرکزی وارد‌چونگ کرد؛ بدون اینکه نیازی به حملهٔ فانگ یوان باشد،هیچ‌کس بسیاری به‌شدت مجروح شدند و در آستانهٔ مرگ قرار گرفتند.
وو یونگ با حالتی‌دارید پیچیده زمزمه کرد: «فانگ‌نبرده‌اید یوان واقعاً موفق شد.»
یائو هوانگ فریاد زد: «سریع، بهشون حمله‌زود کنید!» حالت سالخورده و بی‌حالِ او از بین‌تعمیر رفته بود و قهرمانانه پیشروی را رهبری می‌کرد.
«بذارید من با‌وضعیت شاهزاده فنگ شیان مقابله‌باشید کنم، همه‌تون برید عقب.»
کوه پای مویین،آرایهٔ مکانِ سرزمین متبرک‌بالاخره خطاناپذیر، نمایان شد.
فانگ یوان خنده‌ای شرورانه سر داد و همچون یک امپراتور اشاره کرد، اژدهایانِ شمشیرِ بی‌شمار مانند‌قدرتمندِ سربازانِ نترسِ او به پایین یورش بردند: «می‌خواید گوی تقدیر رو ترمیم کنید، هه، خیالِ باطل!برابره هرچند نابود کردنِ سرزمین متبرک خطاناپذیر کمی مایهٔ تأسفه، اما بیایید همین‌جا کار رو تموم کنیم.»
«تا وقتی من اینجام، حتی بهش فکر هم‌باشید نکن فانگ یوان!» در لحظه‌ای حیاتی، پیکری پدیدار‌یوان گشت و راه را بر اژدهایانِ شبحِ بی‌شمار بست.
قدرتمندِ رتبه‌شدند هشتِ مسیر آتش‌رسید — لی هوانگ!
حرکت کشندهٔ‌بسیار جاودان — ردای‌پالایش شعلهٔ خورشید سرسبز!
اژدهایانِ شبحِ بی‌شمار حتی پیش از‌عقیده نزدیک شدن، غرق در گیجی و‌پی‌درپی سستی شدند و خودبه‌خود آتش گرفتند.
لی هوانگ فریاد کشید: «تا‌بن‌بست وقتی من، لی هوانگ، اینجام،بسیار هیچ‌کدومتون قدم از قدم برنمی‌دارید!»
چشمان فانگ یوان با نوری سرد‌زود درخشید: «که این‌طور... پس می‌ذارم طعمِ حرکتِ‌بالاخره پی‌درپیِ اژدهای شمشیرِ اشباحِ بی‌شمار رو بچشی.»
حرکت کشندهٔ جاودان‌آرایهٔ — شمشیر اژدهای‌بالاخره شبحِ تلفیقِ بی‌شمار!
در عرضِ چند نفس زمان، اژدهایانِ شبحِ‌ایمان بی‌شمار در هم آمیختند و شمشیرِ روحِ غول‌پیکر‌مرگِ و قیرگونی را با نشان اژدها شکل دادند!
شمشیر روح در هوا شناور بود؛رسید نوک آن به سوی لی هوانگ‌مسیر نشانه رفته بود، اما حرکتی نمی‌کرد.
حرکت کشندهٔ‌شدند جاودان —بن‌بست مهر لوئو پو!
فانگ یوان با‌آرایهٔ مهر لوئو پو به‌تعمیر شمشیر روح ضربه زد.
در لحظهٔ بعد،جسارت شمشیر روح به‌سرعت‌عقیده به جلو یورش برد.
لی هوانگ برای لحظه‌ای درنگ کرد؛رسید سرعتِ شمشیر روح حیرت‌انگیز بود، اما او‌پالایش با سرعت خود همچنان می‌توانست جاخالی دهد.
اما در این لحظه،بن‌بست او نمی‌توانست جاخالی دهد! باید‌بسیار رودررو با آن مقابله می‌کرد!
شمشیر روح‌بسیار بی‌صدا بدن لی‌پالایش هوانگ را شکافت.
شعله‌ها فروکش کردند؛ چهرهٔ لی هوانگ رنگ‌پریده و بی‌جان‌هرگز شد. چشمانش از ناباوری کاملاً گشوده مانده بود و‌جانِ بدنش همچون بادبادکی که نخش بریده باشد، فرو ریخت.
فانگ یوان با بی‌تفاوتی نگاهی انداخت و گفت: «جرئت‌بجنبید کردی با قدرت ترکیبیِ هر دو حرکت من روبه‌رو‌همه‌چیز بشی؟ تلاش شجاعانه‌ای بود، اما از این احمقانه‌تر نمی‌شد.»
لی هوانگ مرده بود.