چپتر 137: سایه مرگ
0با دیدن اینکه مشت شیونگ لی در آستانهٔ‌گرفتم برخورد با بای نینگ بینگ بود، چهرهٔ شیونگ‌کردم لین و شیونگ جیانگ غرق در شادی شد.
تنها فانگ یوان در فاصله‌ای‌موج دور ایستاده بود و در چشمانش‌نگاه برقی از جدیت به چشم می‌خورد.
با شناختی که او از بای‌انگشتانش نینگ بینگ داشت، چطور ممکن بود‌داد چنین اشتباه پیش‌پاافتاده‌ای از او سر بزند؟
همان‌طور که‌قرار انتظار می‌رفت، درست‌شکل در همین لحظه!
بای نینگ بینگ ناگهان ضربه زد؛ گوشت دست راست‌بدنی و ساعدش تماماً به یخِ آبیِ شفاف و سرماداری تبدیل‌خاص شد، به طوری که استخوان‌های انگشتانش از بیرون نمایان بود.
انگشتانش را صاف کنار هم قرار داد تا‌ایستاد دستش به شکل تیغه‌ای درآید و همچون صاعقه‌تلاپ ضربه‌ای وارد کرد که قلب شیونگ لی را شکافت!
«آرغ!» حرکتِ رو‌تبدیل به پایینِ بدن‌انگشتانش شیونگ لی متوقف شد.
با چشمانی گشادشده خیره ماند،شکل سرش را پایین انداخت و‌ضربه‌ای با ناباوری به سینه‌اش چشم دوخت.
«چطور ممکنه؟»
«سرور شیونگ لی!»
با این چرخش ناگهانیِ وقایع،استخوان‌های شیونگ جیانگ و شیونگ لین‌کنار نمی‌توانستند آنچه را می‌دیدند باور کنند.
«فکر کردی دست راستم واقعاً با مشت تو شکست؟ ساده‌لوح! من از قبل گویِ عضلات یخی رتبه ۳ رو به کار گرفتم و‌ماند بدنی با عضلات یخی ساختم، این دفاعِ مطلقه! دلیل اینکه اون‌موقع تظاهر کردم این بود که می‌خواستم یه نفرِ خاص رو غافلگیر کنم.»ساده‌لوح بای نینگ بینگ در حالی که نگاهی تحقیرآمیز در چشمانش موج می‌زد، به‌آرامی ایستاد و در پایان حرف‌هایش به فانگ یوان نگاه کرد.
چهرهٔ فانگ یوان آرام بود‌یخی و او نیز متقابلاً به‌ساختم بای نینگ بینگ خیره شده بود.
تلاپ.
شیونگ لی دهانش را باز کرد‌انگشتانش و با سختی آخرین کلماتش را‌داد به زبان آورد: «بای... نینگ بینگ...»
از دستِ یخیِ بای نینگ بینگ سرمایی‌درآید ساطع شد که قلب شیونگ لی را منجمد‌آرغ کرد و به نیروی حیات او پایان داد!
شیونگ لین که مرگ شیونگ لی را به چشم دیده بود،دفاعِ تحت تأثیر درد و خشمی شدید، بی‌توجه به خطرِ پیشِ رو به‌نگاهی سمت بای نینگ بینگ هجوم برد و فریاد زد: «آشغالِ حقه‌باز، می‌کشمت!»
شیونگ جیانگ به‌موقع وارد عمل‌موج شد، شیونگ لین را نگه داشت‌نگاه و گفت: «شیونگ لین، آروم باش!»
شیونگ جیانگ در حالی که اندوهش را‌بیرون مهار می‌کرد، گفت: «رئیس گروه مرده، ما دیگه‌تیغه‌ای حریفش نیستیم. زود فرار کن، من جلوش درمیام!»
شیونگ لین مبهوت مانده‌دستش بود و با چشمانی‌همچون سرخ گفت: «برادر شیونگ جیانگ...»
شیونگ جیانگ دست او را پس‌رتبه زد، قدمی به جلو برداشت و‌مطلقه راه بای نینگ بینگ را سد کرد.
گویِ پیوند سایه!
سایهٔ زیر پاهایش ناگهان جان گرفت، به‌بیرون شکلی مورمورکننده در هم پیچید و خود‌شکل را به سایهٔ بای نینگ بینگ متصل کرد.
شیونگ جیانگ در حالی که نگاهش روی بای نینگ بینگ قفل شده بود، فریاد زد: «من گویِ‌پایینِ پیوند سایه رو دارم! اگه صدمه ببینم، بای نینگ بینگ هم همون آسیب رو می‌بینه. نمی‌تونه به این‌وقایع راحتی منو بکشه. شیونگ لین، تو هنوز جوونی و استعدادت از من و رئیس گروه بهتره، زود برو!»
شیونگ لین با چشمانی اشک‌بار فریاد‌رتبه زد: «برادر شیونگ جیانگ!» او نقطه‌مطلقه ضعف گویِ پیوند سایه را می‌دانست.
در نبرد قبلی نیز شیونگ جیانگ از این کرم گو استفاده کرده‌آرام بود، اما به محض اینکه بای نینگ بینگ فاصلهٔ کافی می‌گرفت، سایه جدا‌یخیِ می‌شد. شیونگ جیانگ این حرف‌ها را تنها برای دلداری دادن به او می‌زد.
به‌ویژه اکنون، جوهر ازلیِ کافی برای شیونگ جیانگ باقی نمانده بود؛قرار او پیش از این مقدار زیادی از آن را مصرف کرده‌قلب بود و حتی گویِ زامبی سرگردان نیز از کار افتاده بود.
گویی پاهای شیونگ لین در زمین ریشه دوانده بود، چرا که حاضر‌کرد نبود حتی یک قدم به عقب بردارد. او برگشت، به فانگ یوان‌سرش چشم دوخت و پرسید: «فانگ یوان، پس چرا نیروی کمکی هنوز نرسیده؟!»
فانگ یوان بی‌آنکه حرفی بزند،یخی تنها با نگاهی ثابت به‌ساختم بای نینگ بینگ خیره ماند.
بای نینگ بینگ دست راستش را تکان داد و پس از لحظاتی، دستش دوباره حالت گوشتی و طبیعی خود را بازیافت.کلماتش او با لحنی تمسخرآمیز گفت: «نیروی کمکی؟ هه‌هه‌هه، اگه نیروی کمکی در کار بود تا الان رسیده بودن، همه‌ش دروغه. نوچ‌هجوم نوچ نوچ، تو از اون یکی هم ساده‌لوح‌تری. واقعاً فکر کردی یه روشِ پیش‌پاافتاده مثل گویِ پیوند سایه می‌تونه منو نگه داره؟»
او با تحقیر به‌طوری سایه نگاه کرد و‌نمایان کوچک‌ترین اهمیتی به آن نداد.
شیونگ لین مشت‌هایش را گره کرد و‌درآید در حالی که از چشمانش آتش می‌بارید،شکافت با خشم پرسید: «فانگ یوان، این حقیقت داره؟»
فانگ یوان بی‌توجه به او، به بای نینگ بینگ خیره شد و‌مطلقه در حالی که لبخندی روی لبانش شکل می‌گرفت، گفت: «اون حرکتت جوهر ازلیِ‌موج زیادی ازت برد، مگه نه؟ الان چقدر جوهر ازلی توی روزنه‌ت برات مونده؟»
شیونگ لی از یک کرم گوی دفاعی استفاده کرده بود، اما دفاع آن‌نیز از گویِ یشم سفیدِ فانگ یوان ضعیف‌تر بود. نتیجه این شد که دفاعش در‌ساطع هم شکست، اما چنین حمله‌ای آشکارا در توان یک استاد گوی رتبه ۲ نبود.
با توجه به صحنهٔ پیشین، فانگ یوان‌بیرون حدس زد که بای نینگ بینگ از‌شکل گویِ اهریمن یخبندانِ رتبه ۳ استفاده کرده است.
توانایی این گو بسیار بالا بود و در میان گوهای رتبه ۳ شهرت داشت، اما استفادهٔ بیش از‌بدن حد از آن به کاربر آسیب می‌رساند. مشکلات مفصلی تنها یک عارضهٔ خفیف بود؛ در موارد جدی‌تر، عضلات‌نمی‌توانستند شخص منجمد می‌شد و آسیب می‌دید، از این رو باید در کنار دیگر کرم‌های گو به کار گرفته می‌شد.
بای نینگ بینگ پیش‌تر گفته بود که عضلاتش به عضلات یخی‌دفاعِ تبدیل شده‌اند و می‌توانند سرمای یخبندان را تاب بیاورند. بنابراین، استفادهٔ‌حالی هم‌زمانِ این دو گو در کنارِ گویِ اهریمن یخبندان، ترکیبی مکمل می‌ساخت.
با این حال، بای نینگ بینگ داشت با استفاده از جوهر ازلیِ رتبه ۲،متقابلاً یک کرم گوی رتبه ۳ را به‌زور فعال می‌کرد؛ پس طبیعتاً مصرف بسیار بالایی‌منجمد داشت، اما او برای شکستن این بن‌بست چاره‌ای جز استفاده از این روش نداشت.
چهرهٔ بای نینگ بینگ دگرگون شد؛ حرکت‌بیرون قبلی جوهر ازلیِ زیادی از او گرفته‌شکل بود و فانگ یوان دستش را خوانده بود.
به همین دلیل، پس از کشتن شیونگ‌درآید لی دیگر حمله‌ای نکرد و از زمانِ‌شکافت صحبت کردن برای بازیابیِ خود بهره برد.
بای نینگ بینگ از ته دل خندید، سرش را تکان داد و اعتراف کرد: «بدک نبود،کردم جوهر ازلی من داره ته می‌کشه. دست راستم رو بی‌حرکت نگه داشتم تا تو رو به‌آرام حمله تحریک کنم. اما تو گول نخوردی. هه‌هه‌هه، نبرد واقعی تازه داره شروع میشه، مگه نه؟»
فانگ یوان‌حالی چشمانش را‌تحقیرآمیز ریز کرد.
اگر بای نینگ بینگ انکار می‌کرد، فانگ یوان‌نمایان بی‌شک حمله می‌کرد. اما بای نینگ بینگ اعتراف‌درآید کرد و ظاهری بی‌باک از خود نشان داد...
این یعنی بای نینگ بینگ یا می‌دانست که قرار است بمیرد‌وارد و ترسی از مرگ نداشت، یا احتمالاً برگ برنده‌های قدرتمندِ دیگری‌خیره در آستین داشت و به زنده ماندن خود کاملاً مطمئن بود.
استادان گوی معمولی تنها سه تا پنج‌کار کرم گو داشتند؛ حتی چینگ شو و‌اون‌موقع چی شان نیز از این قاعده مستثنی نبودند.
اما استثنائاتی هم وجود داشت.
برای مثال فانگ یوان، با داشتن گوی ماهتابان، گوی یشم سفید، گوی‌داد فلس‌های مخفی، کرم شراب چهارطعم، زنجرهٔ بهار و پاییز، علف گوش ارتباط‌آرغ با زمین و علف حیات نه برگ، هفت کرم گو در اختیار داشت.
بای نینگ بینگ امید خاندان بای و نابغه‌ای بی‌همتا بود که کالبد‌کرد روح یخ ظلمت شمال را در اختیار داشت. از آغاز مسیر تزکیه‌اش، از‌پایین حمایت همه‌جانبهٔ خاندانش برخوردار بود و ثروتش بی‌شک بر فانگ یوان برتری داشت.
تا به اینجا بیش از شش کرم‌کار گو به نمایش گذاشته بود و فانگ‌اون‌موقع یوان اطمینان داشت که گوهای دیگری نیز دارد.
همین کرم‌های گو به او اجازه می‌دادند‌به‌آرامی تا با وجودِ داشتنِ جوهر ازلیِ اندک‌متقابلاً در چنین موقعیتی، همچنان خونسردی‌اش را حفظ کند.
در حقیقت، دردسرسازترین‌تبدیل نوع حریف کسی‌انگشتانش چون او بود.
کسی که نه تنها استعداد داشت،تیغه‌ای بلکه از مرگ نمی‌هراسید و کرم‌های‌کرد گوی فراوانی نیز در اختیار داشت.
وجود این سه عامل، تأثیر شگرفی بر پیروزی یا شکستِ استاد‌دفاعِ گو در نبرد می‌گذاشت. به‌ویژه کرم‌های گو؛ داشتن یک گوی قدرتمند‌حالی یا خاص، می‌توانست به استاد گو فرصت دهد تا ورق را برگرداند.
گوی اهریمنِ یخِ بای نینگ بینگ یک کرم گوی رتبه ۳ بود، از این‌متقابلاً رو، حتی دفاعِ گوی یشم سفیدِ فانگ یوان نیز در برابرش در هم می‌شکست.منجمد به همین دلیل بود که فانگ یوان شخصاً با بای نینگ بینگ درگیر نشده بود.
فانگ یوان از گو یوئه مان شی، شیونگ لی و دیگران‌قرار بهره گرفته بود تا رازهای بای نینگ بینگ را بیرون بکشد. هرچه‌شکافت باشد، تنها با شناختِ دشمن است که می‌توان از پیروزی اطمینان یافت.
از نظر استعداد، فانگ یوان تنها در درجهٔ C قرار داشت. در مقایسه با بای نینگ بینگ، تفاوتشان از زمین تا آسمان بود. بای نینگ بینگ تزکیه را زودتر آغاز کرده بود، حمایت خاندان را پشت سر داشت و کرم‌های گوی برجسته‌تری نسبت به فانگ یوان در اختیار داشت.
از نظر خلق‌وخو، بی‌باکی‌اش‌عضلات در برابر مرگ او‌گرفتم را تقریباً شکست‌ناپذیر می‌ساخت.
تفاوت این دو در آن بود که بای نینگ‌پایان بینگ قوی و فانگ یوان ضعیف بود. این حقیقتی‌باز بود که باید آن را می‌پذیرفت و درک می‌کرد.
اما جذابیت نبردها به همین‌استخوان‌های بود؛ قدرتمندان لزوماً همیشه پیروز نمی‌شدند‌قرار و ضعیفان نیز همواره شکست نمی‌خوردند.
پیروزیِ دور از انتظارِ فانگ یوان غیرممکن نبود، اما برای‌ضربه‌ای رسیدن به آن باید تمام روش‌هایش را به کار می‌گرفت‌چشمانی و از هر ذره قدرتی که می‌توانست جمع کند بهره می‌برد.
«گو یوئه مان شی فقط شروع ماجرا بود،گرفتم گروه شیونگ لی هم پایانش نیست.» فانگ یوان‌کردم با این فکر در سر، دست به حمله زد.
با شلیک یک تیغِ‌تحقیرآمیز ماه، سری از تن جدا‌پایان شد و خون فواره زد!
در آن لحظه، مردمک چشمان بای‌انگشتانش نینگ بینگ به اندازهٔ ته‌سنجاق جمع‌داد شد و رنگ از رخسارش پرید.
تیغِ ماهِ فانگ یوان به‌شکل سوی او نیامده بود، بلکه سر‌وارد شیونگ جیانگ را هدف گرفته بود.
شیونگ جیانگ انتظار خیانت فانگ یوان را نداشت؛گرفتم فشار حملات بای نینگ بینگ بسیار سنگین بود‌کردم و تمام حواسش به او معطوف شده بود.
جوهر ازلی چندانی برایش باقی نمانده بود، از این رو‌حرف‌هایش برای حفظ آن، گوی زامبی سرگردان را فعال نگه نداشت‌آخرین و در نتیجه با همان یک ضربه از پای درآمد.
بنگ!
همان‌طور که بای نینگ بینگ دهانی پر از‌همچون خون بالا می‌آورد، رنگ از رخسارش پرید و هم‌زمان،پایینِ رد خون از گوش‌ها، بینی و چشمانش جاری شد.
از زمان آغاز‌گویِ نبرد، این سنگین‌ترین جراحتی‌کار بود که متحمل می‌شد.
گوی پیوند سایه!
به واسطهٔ اثرِ اشتراکِ آسیب، وقتی استادِ گویِ دارندهٔ پیوند سایه جراحتی برمی‌داشت، ۱۰شکل درصد از آسیب به استاد گوی متصل‌شده نیز وارد می‌شد. اکنون که شیونگ جیانگ‌متوقف مرده بود، جراحات مرگبارش از طریق سایه به بای نینگ بینگ نیز منتقل گشت.
این جراحت اثری مستقیم داشت و‌تیغه‌ای حتی گوی سپر آبِ بای نینگ بینگ‌قلب نیز نمی‌توانست در برابر آن مقاومت کند.
یک ثانیه بعد، شیونگ لین که از‌کار شوک درآمده بود، با قلبی درهم‌شکسته و صدایی‌تظاهر خشمگین فریاد زد: «فانگ یوان، چه غلطی کردی؟!»
فانگ یوان او را نادیده گرفت و‌به‌آرامی در حالی که بدنش با نور یشم سفید‌شده می‌درخشید، به سوی بای نینگ بینگ یورش برد.
پس از برداشتنِ چنین جراحتی، بدن بای نینگ بینگ تلوتلو‌کنار می‌خورد و سرش گیج می‌رفت؛ قدرت نبرد او به شدت‌وارد افت کرده بود. با دیدن یورش فانگ یوان، بی‌درنگ عقب کشید.
فانگ یوان بی‌امان تعقیبش می‌کرد‌شکل و طعنه زد: «بای نینگ بینگ،وارد مگه نبرد مرگ و زندگی نمی‌خواستی؟»
بای نینگ بینگ دندان‌قروچه‌ای کرد و در سکوت‌گرفتم گریخت. قدم‌هایش نامنظم بود، اما طعنه‌های فانگ یوان را‌می‌خواستم نادیده گرفت و به زور تمرکزش را حفظ کرد.
هرچند می‌دانست که به پایان عمرش نزدیک است‌ایستاد و ترسی از مرگ نداشت، اما احمق نبود.تلاپ در چنین وضعیت خطرناکی، قلبش آرام‌تر و خونسردتر می‌شد.
شیونگ لین سر جایش خشکش زده‌انگشتانش بود و قصد نداشت در تعقیب بای‌دستش نینگ بینگ به فانگ یوان کمک کند.
قلبش لبریز از درد و خشم بود.درآید او همان‌قدر که از بای نینگ بینگ‌شکافت نفرت داشت، از فانگ یوان نیز بیزار بود.
بای و فانگ با‌عضلات فاصله‌ای اندک از یکدیگر،گرفتم دره را زیر پا گذاشتند.
با گذشت زمان، جراحات بای نینگ بینگ‌به‌آرامی رفته‌رفته بهبود یافت و خون‌ریزی بینی و‌متقابلاً چشمانش بند آمد. قدم‌هایش نیز کم‌کم استوارتر شد.
او صرفاً فرار نمی‌کرد، بلکه در‌انگشتانش تمام این مدت، کرم گویش را برای‌دستش التیام جراحات بدنش به کار گرفته بود.
فانگ یوان در‌داد حین تعقیب، در دلش‌درآید به شدت شگفت‌زده بود.
«جوهر ازلی بای نینگ بینگ پیش از این تقریباً تمام شده بود، اما در همین‌تظاهر مدت کوتاه، آن‌قدر جوهر بازیابی کرد که برای درمان جراحاتش کافی باشد. کالبد روح یخ‌حرف‌هایش ظلمت شمال، یکی از ده کالبد مطلق... این دیگر چه سرعت بازیابیِ جوهر ازلی‌ای است!»
هرچه بیشتر به این حقایق‌موج پی می‌برد، عزمش برای کشتن‌حرف‌هایش بای نینگ بینگ جزم‌تر می‌شد.
گوی ماهتابان!
فانگ یوان تیغِ ماهی به درشتی یک‌درآید صورت شلیک کرد؛ تیغ با صدایی وزوزمانند‌شکافت هوا را شکافت و به پرواز درآمد.
بای نینگ بینگ با شنیدن‌یخی این صدا سعی کرد جاخالی دهد،دفاعِ اما تیغِ ماه بازویش را برید.
خون از زخمِ شکافته فواره زد،می‌زد اما جراحت به‌سرعت با لایه‌ای از‌آرام یخ پوشیده شد و خون‌ریزی بند آمد.
بای نینگ بینگ عضلات یخی را به دست آورده بود.کنار این دستاورد، درست مانند افزایش قدرتِ گوی گراز سیاه و‌وارد سفید بود؛ حفظِ آن به هیچ جوهر ازلی‌ای نیاز نداشت.
اما قلب بای نینگ بینگ همچنان در سیاهی فرو می‌رفت. پیش‌وارد از آنکه جراحات قدیمی‌اش التیام یابد، زخم‌های جدیدی بر بدنش می‌نشست؛خیره کاملاً روشن بود که فانگ یوان قصد داشت ذره‌ذره جانش را بگیرد!