چپتر 1737: بنیان دربار آسمانی
0لیو لیو لیو بسیار زود پا به میدان نبرد‌پیش‌تر گذاشته بود، اما از میان گروه قدرتمندانِ دشت‌های شمالی،کشندهٔ دیگران جان باخته بودند و تنها او باقی مانده بود.
این نبرد چنان خطرناک و سهمگین‌حرکت بود که قربانی شدنِ جاودانه‌های رتبه‌شکافت هشت امری کاملاً عادی به شمار می‌رفت.
دستاوردهای لیو لیو لیو در این نبرد درخشان بود؛ او دست‌کم هشت تن از اعضای دربار آسمانی‌فرو را از پای درآورده بود. او با تکیه بر تجربهٔ سرشارِ رزمی‌اش، از مدت‌ها پیش پری زی وِی‌باخت را زیر نظر گرفته و به این نتیجه رسیده بود که او مهره‌ای کلیدی در این نبرد است!
اکنون ناگهان دست به حمله‌ای‌خفه غافلگیرانه زد، اما برای این یورش‌بدنِ از مدت‌ها پیش برنامه‌ریزی کرده بود.
در همان لحظه، مو بر تنِ پری زی‌کسی وِی سیخ شد و احساسِ خطرِ مرگی که‌خفه تمام ذهنش را پر کرده بود، نفسش را برید!
پری زی وِی به‌خوبی می‌دانست که تنها با اتکا به روش‌های‌بدنِ دفاعی‌اش، توانِ دفعِ حملهٔ دشمن را ندارد. اما در آن لحظه،می‌گشت فرصتی برای به کارگیریِ تمهیداتِ دفاعیِ دیگر برای او باقی نمانده بود!
درست در همان لحظهٔ حساس که پری‌خفه زی وِی در آستانهٔ مرگ قرار داشت،شکافت جاودانه‌ای از دربار آسمانی از گوشه‌ای بیرون جهید.
او وو شوانگ بود؛صدایی همان کسی که پیش‌تر به‌خاکستری یاریِ دوک لونگ شتافته بود!
خششش!
با صدایی خفه، حرکت کشندهٔ لیو لیو لیو که‌خاکستری به خنجری خاکستری می‌مانست، بدنِ وو شوانگ را شکافت‌به‌سرعت و حتی در شانهٔ پری زی وِی فرو رفت.
چهرهٔ لیو لیو لیو به‌سرعت دگرگون شد‌خفه و همان‌طور که در دم ناپدید می‌گشت، غرید:حتی «لعنتی، این یارو بیشترِ ضربه رو دفع کرد...»
پری زی وِی‌خششش جراحتِ سنگینی برداشت، اما‌کشندهٔ وو شوانگ جان باخت.
لیو لیو لیو بی‌هیچ ردی ناپدید‌جهید گشت؛ چه کسی می‌دانست در ظهورِ‌لونگ بعدی‌اش، جانِ چه کسی را خواهد گرفت.
گرومب!
امواج هوا به خروش درآمد.
دوک لونگ صدها قدم به‌خفه عقب پرتاب گشت تا اینکه‌می‌مانست سرانجام توانست به‌سختی تعادلش را بازیابد.
او سرانجام حرکت کشندهٔ ویرانیِ هفت‌گانهٔ مطلق را دفع‌پیش‌تر کرد، اما بهای این کار، از دست دادنِ هر‌کشندهٔ دو دست و نابودیِ فلس‌های اژدهای روی سینه‌اش بود.
دستانش بی‌جان آویزان ماند، فلس‌های‌خفه اژدهایش کاملاً در هم شکست‌می‌مانست و خون، سینه‌اش را سرخ کرد.
دوک لونگ بی‌درنگ روش‌های شفابخش را به کار گرفت، اما نشان‌های دائوی‌می‌مانست مسیر تاریکی روی دستانش بی‌نهایت متراکم بود؛ افزون بر این، با آرایشی‌می‌گشت رازآلود قرار گرفته بودند که به‌شدت مانع از تأثیرِ روندِ درمان می‌شد.
صدایی از درون ویرانیِ هفت‌گانهٔ مطلق با پوزخند طعنه زد: «هاهاها! دوک لونگ،حتی تو گرفتارِ طعمهٔ مار و گرفتاریِ حیاتِ تاریکِ ما شدی، اون‌وقت هنوزم خیال‌بیشترِ می‌کنی می‌تونی تو این زمانِ کوتاه جراحت‌هاتو ترمیم کنی؟ به همین خیال باش!»
در ادامه، محرابِ بخت و بلا سبک مبارزه‌اش را‌پیش‌تر تغییر داد؛ ناگهان زمین را شکافت و به اعماق‌کشندهٔ رفت تا از پایین به دوک لونگ شبیخون بزند.
حرکت کشندهٔ جاودانی‌خششش فعال گشت و به‌کشندهٔ دوک لونگ اصابت کرد.
گلولهٔ نوریِ طلایی و عظیمی‌خششش پدیدار شد و دوک لونگ‌خنجری را درون خود به دام انداخت.
گلولهٔ نور پیوسته کوچک‌تر می‌شد و فضای دوک لونگ را‌می‌مانست تنگ‌تر می‌کرد؛ استخوان‌هایش به صدا افتاده بود، فلس‌های اژدهایش مدام‌همان‌طور می‌ریخت و شکاف‌های آشکاری روی شاخ‌های اژدهایی‌اش به چشم می‌خورد.
با دیدنِ به دام‌گوشه‌ای افتادنِ دوک لونگ، بینگ‌کسی سای چوان آهِ آسودگی کشید.
سرعت دوک لونگ بیش از حد حیرت‌انگیز بود، در حالی که‌بدنِ حرکت کشنده‌ای که محرابِ بخت و بلا به کار گرفت، نسبتاً‌می‌گشت کند بود و اصابتِ آن به هدف کار دشواری به شمار می‌رفت.
خوشبختانه جاودانه‌های دشت‌های شمالی مهارت بالایی در نبرد داشتند؛ از آنجا که روی نقاط ضعفِ او تمرکز کرده بودند،چهرهٔ توجه دوک لونگ به آن‌ها جلب شد و تنها توانست به دفاعی منفعلانه بسنده کند. هماهنگی با ویرانیِ هفت‌گانهٔ‌گشت مطلق نیز رفته‌رفته بیشتر می‌شد و همین امر، فرصتِ مناسب را برای اصابتِ حرکت کشنده به دوک لونگ فراهم آورد!
تَرَق!
بخش بزرگی از‌جاودانه‌ای شاخ‌های اژدهای دوک‌جهید لونگ فرو ریخت.
حجم زیادی از‌خششش موهای بنفش در‌حرکت هوا پراکنده گشت.
اشباحِ نُه اژدها از حرکت کشندهٔ محافظتِ نُه‌حرکت اژدها که به دور بدن دوک لونگ پیچیده‌شانهٔ بودند، به‌سختی در برابر فشار سهمگینِ محیط مقاومت می‌کردند.
صدای بینگ سای چوان در سراسر میدان نبرد طنین‌انداز شد: «دوک‌بدنِ لونگ، دورانِ سلطهٔ تو به سر اومده! گویِ تقدیر به آسمانِ‌می‌گشت عمرِ درازِ من تعلق می‌گیره! و اما تو... مرگ در انتظارته!»
او تنها توانسته بود دوک لونگ را برای مدتی کوتاه به‌دوک دام بیندازد و قادر به گرفتنِ جانش نبود، اما این موضوع اهمیتی‌شکافت نداشت؛ می‌توانست از همین فرصت برای درهم‌شکستنِ روحیهٔ دربار آسمانی بهره ببرد.
همان‌طور که انتظار می‌رفت، با دیدنِ‌حرکت به دام افتادنِ دوک لونگ، تزلزل به‌حتی جانِ بسیاری از اعضای دربار آسمانی افتاد.
دوک لونگ ناگهان با صدای بلند خندید: «حتی اگه همین‌جا‌خنجری کشته بشم، که چی؟ شما جاودانه‌های دشت‌های شمالی از مرگ‌به‌سرعت ترسی ندارید، اون‌وقت فکر می‌کنید اعضای دربار آسمانی از مرگ می‌ترسن؟»
تنها با همین چند کلمه،خفه جاودانه‌های دربار آسمانی به خروش‌می‌مانست آمدند و روحیه‌شان اوج گرفت.
«ما به خاطر مسئولیت‌هامون‌گوشه‌ای به خواب رفتیم، نه‌کسی به خاطر ترس از مرگ.»
«خنده‌داره! ما از‌خششش مرگ بترسیم؟ ما‌حرکت اعضای دربار آسمانی هستیم!»
«ما مدافعِ شکوهِ بشریت هستیم؛ از‌صدایی عصر باستانِ دور تا به حال،می‌مانست هرگز از فدا کردنِ جونمون ترسی نداشتیم!»
جاودانه‌های دربار آسمانی دست به ضدحمله زدند؛ آن‌ها بی‌هیچ تردیدی از بدن‌های فیزیکیِ خود برای سد کردنِ حرکات کشندهٔ‌دگرگون جاودانه‌های دشت‌های شمالی بهره می‌گرفتند. به محض به دست آمدن کوچک‌ترین فرصت، جاودانه‌های دربار آسمانی با نادیده گرفتنِ سلامتِ‌بعدی‌اش جسمانیِ خود، وحشیانه یورش می‌بردند و تلاش می‌کردند تا قدرتمندانِ دشت‌های شمالی را همراه با خود به کام مرگ بکشانند.
جاودانه‌های دشت‌های شمالی جنگاورانی دلاور‌بیرون بودند، اما جاودانه‌های دربار آسمانی جنونِ‌دوک محض را در پیش گرفته بودند!
با درکِ وخامتِ اوضاع، بینگ سای چوان زیر لب غرید:می‌مانست «لعنتی.» او قصد داشت روحیهٔ دربار آسمانی را در هم بشکند،ناپدید اما سخنان دوک لونگ تمام نقشه‌هایش را نقش بر آب کرد.
بینگ سای چوان پوزخندی زد و بار دیگر صدایش در سراسر میدان نبرد طنین‌انداز شد: «خنده‌داره! فداکاریِ شما هیچ معنایی نداره. هر چند تا جاودانه هم‌لعنتی که از جبههٔ ما قربانی بشن مهم نیست؛ اونا فقط ساختهٔ حرکت کشندهٔ والامقامِ اهریمنِ نیلوفرِ سرخ هستن و از همون اولش هم زنده نبودن. با‌پرتاب معاوضهٔ جونِ شما با این مرده‌ها، قطعاً ماییم که این نبرد رو می‌بریم! دربار آسمانیِ شما چقدر بنیان داره؟ این وضعیت تا کِی می‌تونه ادامه پیدا کنه؟»
دوک لونگ پوزخندی زد‌صدایی و پاسخ داد: «بنیان؟ ما‌خاکستری بیشتر از حدِ نیاز داریم!»
او ضدحمله را آغاز کرد.
با وجود اینکه قادر به استفاده از‌کشندهٔ دستانش نبود، هاله‌اش به خروش درآمد و‌شانهٔ همچون دیواری مستحکم او را در بر گرفت.
دوک لونگ با نگاهی تحقیرآمیز به محرابِ بخت و بلا خیره شد: «آسمانِ عمرِ درازِ شما تو عصر باستانِ میانه تأسیس شده و از اون موقع فقط حدود‌بیشترِ سیصد هزار سال می‌گذره. اما دربار آسمانیِ ما چی؟ از تأسیسش دقیقاً سه میلیون و هشتصد و هفتاد و نُه هزار و ششصد و هشتاد و هفت سال‌به‌سختی می‌گذره! خودت حساب کن ببین چند برابرِ آسمانِ عمرِ درازِ شماست! سعی نکن بنیانِ دربار آسمانیِ من رو تخمین بزنی... هه، حتی تو وحشیانه‌ترین رؤیاهات هم نمی‌تونی تصورش کنی!»
دوک لونگ ادامه داد: «بینگ سای چوان،کشندهٔ یه نگاه به گورستان جاودان بنداز و بعدش‌فرو اون شبحِ رود زمانِ مضحکت رو تماشا کن.»
چهرهٔ بینگ سای‌جاودانه‌ای چوان در هم رفت،شوانگ اما سکوت پیشه کرد.
نیازی به نگاه کردن نداشت؛خفه تمام این مدت داشت این‌می‌مانست دو منطقه را زیر نظر می‌گرفت.
جاودانه‌های دشت‌های شمالی که از شبحِ رود زمان‌حرکت بیرون می‌آمدند، رفته‌رفته کمتر می‌شدند. اما در سوی دیگر،فرو گروه‌های جاودانه‌ها همچنان پی‌درپی در دربار آسمانی بیدار می‌گشتند.
بنیانِ دربار‌شتافته آسمانی حقیقتاً ژرف‌خفه و درک‌ناپذیر بود.
دوک لونگ ادامه داد: «یه قبیله مگه چقدر می‌تونه جمعیت داشته باشه؟ چند تا‌خششش نابغه قراره از توش دربیاد؟ بینگ سای چوان، قارهٔ مرکزیِ ما رو ببین. ما‌چهرهٔ از بین تموم فانی‌های قارهٔ مرکزی، هر جور نابغه‌ای رو که بخوایم گلچین می‌کنیم!»
«حتی اگه یه قبیله نابغه‌ای هم داشته باشه، واقعاً می‌تونن درست پرورشش بدن؟حتی پیوندهای خونی و خانوادگیِ قبیله خودشون میشن یه سدِ راه. این داستانِ روابط خانوادگی‌ضربه توی فرقه‌های ما خیلی کم‌رنگ‌تره. از این گذشته، رقابت‌های فرقه خیلی عادلانه‌تر و شفاف‌تره.»
«حتی اگه یه نابغه توی خانوادهٔ بالارده‌های قبیله پیدا بشه، مگه یه جاودانهٔ قبیله چقدر می‌تونه وقت بذاره تا این کوچک‌ترِ نابغه رو پرورش بده؟ جاودانه‌ها هم هزار تا‌ضربه گرفتاری دارن و سرشون به‌شدت شلوغه. اما توی فرقه‌ها، یه کوچک‌ترِ نابغه از کلی آدم راهنمایی می‌گیره. از همون لحظه‌ای که تزکیه رو شروع می‌کنن تا وقتی که بشن‌بازیابد یه جاودانه، قدم‌به‌قدم راهنماییِ درست دریافت می‌کنن. توی فرقه‌ها مأموریت‌های زیادی هست که پاداش‌های فراوانی برای راهنماییِ کوچک‌ترها داره! حالا ازت می‌پرسم، چند تا قبیله می‌تونن همچین کاری بکنن؟»
صدای دوک لونگ اوج گرفت و آکنده از تکبر و غرور شد: «جاودانه‌های دشت‌های‌شانهٔ شمالی، واقعاً دل‌وجرئتِ زیادی دارین که به دربار آسمانی حمله کردین! اما حیف که درکِ‌کرد شما توی همون نظامِ قبیله‌ای‌تون گیر کرده؛ شما بنیانِ دربار آسمانی رو بدجوری دست‌کم گرفتین!»
بینگ سای چوان خاموش ماند.
می‌خواست پاسخی دندان‌شکن‌خششش بدهد، اما هیچ کلامی‌کشندهٔ بر زبانش جاری نمی‌شد.
چرا که‌دوک حقیقت، تمام‌وکمال پیشِ‌خششش رویشان قرار داشت!
جاودانه‌ها پی‌درپی و‌خششش بی‌وقفه از گورستانِ جاودانِ‌کشندهٔ دربار آسمانی بیدار می‌شدند.
بیش از سه‌جاودانه‌ای میلیون سال پیش،جهید عصر باستانِ دور.
والامقامِ جاودانِ خاستگاه ازلی به جاودانه‌های انسانیِ پیرامونش نگریست و‌می‌مانست به‌آرامی سر تکان داد: «تموم جاودانه‌های قارهٔ مرکزی اینجا جمع‌همان‌طور شدن، چند تا دوست هم از چهار منطقهٔ دیگه حضور دارن.»
«سرورم، والامقامِ جاودانِ خاستگاه ازلی، ما به‌محضِ‌خفه دریافتِ پیامتون خودمون رو به اینجا رسوندیم.شکافت سراپا گوشیم تا دستورات و آموزه‌هاتون رو بشنویم.»
والامقامِ جاودانِ خاستگاه ازلی لبخند زد و پیشنهادش را مطرح کرد:بدنِ «از امروز به بعد، قارهٔ مرکزی فرقه‌هایی رو تأسیس می‌کنه و‌می‌گشت شاگردانی رو می‌پذیره تا مهارت‌هامون رو به نسلِ آینده منتقل کنیم.»
«چی؟»
«برچیدنِ نظامِ خاندان‌ها؟»
«من پیش‌تر این شایعه رو شنیده‌صدایی بودم، اما سرورم، والامقامِ جاودانِ خاستگاه‌می‌مانست ازلی، شما واقعاً می‌خواید همچین کاری بکنید؟»
«این کار‌شتافته یه مقدار‌صدایی بیش از حد...»
جاودانه‌های انسان با‌جاودانه‌ای چهره‌هایی بی‌میل، به‌جهید بحث و گفتگو پرداختند.
شخصی با لحنی محتاطانه سعی کرد او را متقاعد کند: «سرورم، والامقامِ جاودانِ خاستگاه ازلی، شما تنها جاودانهٔ رتبه ۹همان‌طور در دنیایِ کنونی هستید. اگه بخواید خاندانِ خودتون رو تأسیس کنید، بدون شک تبدیل به ابرنیرویِ شماره یکِ کلِ دنیا‌خواهد میشه! فرزندانِ شما شکوه و مهارت‌هاتون رو به ارث می‌برن و تمومِ خاندان‌های ما قطعاً رهبریِ خاندانِ شما رو می‌پذیرن.»
والامقامِ جاودانِ خاستگاه ازلی به‌آرامی سر تکان داد و با نگاهی آرام به آن جاودانه نگریست: «خاندان؟ می‌خوام ازتون بپرسم، آیا در طولِ تاریخ، هیچ خاندانی بوده که‌بیشترِ دوامِ طولانی داشته باشه؟ وقتی یه خاندان بزرگ میشه، پیوندهای خونی رفته‌رفته کم‌رنگ میشن. زمانی که من هنوز والامقامِ جاودان نشده بودم، ما با نیروهای انسانِ دگرگونه می‌جنگیدیم؛به‌سختی دلیلِ پیروزیِ ما علاوه بر اتحادمون، این بود که از درگیری‌های داخلیِ اونا استفاده می‌کردیم. من می‌خوام فرقه‌ها رو به وجود بیارم، سازمانی که به روابطِ خونی متکی نباشه!»
جاودانه‌های انسان مدتی سکوت کردند، تا اینکه شخصی با لبخندی زورکی گفت: «سرورم والامقامِ جاودان، حق با شماست؛به‌سرعت وقتی یه خاندان به قدرتِ مطلق می‌رسه، اتحادش به‌راحتی سست میشه. اما شما فرق دارید، شما اولین جاودانه‌ای‌گشت هستید که تا رتبه ۹ تزکیه کرده! حتی ممکنه در آینده هیچ والامقامِ جاودانِ رتبه ۹ دیگه‌ای ظهور نکنه.»
«تا زمانی که شما توی خاندان حضور داشته باشید،پیش‌تر کدوم عضوی جرئت می‌کنه راهش رو جدا کنه؟ با‌کشندهٔ وجودِ شما، این خاندان قوی‌ترین اتحاد رو خواهد داشت!»
والامقامِ جاودانِ خاستگاه ازلی سر تکان داد:کشندهٔ «حق با توئه. اما اگه من حضور نداشته‌فرو باشم چی؟ مگه چقدرِ دیگه می‌تونم زنده بمونم؟»
جاودانه‌های انسان مبهوت ماندند.
شخصی گفت: «سرورم والامقامِ‌صدایی جاودان، شما الان در‌خنجری اوجِ قدرتِ خودتون هستید!»
شخصِ دیگری گفت: «ما بی‌وقفه به دنبالِ‌شوانگ گوی طول عمر می‌گردیم، شما قطعاً جاودانه‌ای خواهید‌صدایی بود که طولانی‌ترین عمر رو در تاریخ داشته!»
والامقامِ جاودانِ خاستگاه ازلی لبخند زد و با‌خنجری لحنی آرام گفت: «اما در نهایت بازم می‌میرم.رفت کی می‌تونه توی این دنیا تا ابد زنده بمونه؟»
سر تکان داد،لونگ آهی کشید و‌صدایی خودش پاسخ داد: «هیچ‌کس.»
جاودانه‌ها غرق در سکوت شدند.
والامقامِ جاودانِ خاستگاه ازلی ادامه داد: «به‌جز گوی طول عمر، بقیهٔ روش‌های افزایشِ‌شتافته عمر همگی نقص دارن. اما حتی اگه گوی طول عمر رو هم جمع‌آوری‌فرو کنیم، همه‌مون می‌دونیم که تولیدِ گوی طول عمر مدام رو به کاهشه، این‌طور نیست؟»
جاودانه‌های انسان همچنان خاموش ماندند.
والامقامِ جاودانِ خاستگاه ازلی سرش را بالا گرفت، گویی نگاهش از دیواره‌های غار عبور می‌کرد و مستقیماً ابرها و آسمان‌ها را نظاره می‌کرد: «این ارادهٔ آسمانه. راه و‌بیشترِ روشِ آسمان اینه که از داشته‌های اضافی کم می‌کنه تا کاستی‌ها رو جبران کنه؛ هرگز هیچ وجودِ مطلقی با عمرِ جاودان وجود نداشته! بلندترین درخت، بیشترین آسیب رو‌به‌سختی از باد می‌بینه و یه تپهٔ شنیِ بلند، با امواجِ خروشان فرو می‌ریزه. قدرتمندانِ جدیدِ انسانِ دگرگونه ظهور می‌کنن تا جایگزینِ قدیمی‌ها بشن، نژادِ انسانِ ما هم دقیقاً همین‌طوره.»
«من ممکنه توی دنیا شکست‌ناپذیر باشم، اما این فقط موقتیه و‌بدنِ یه روز می‌میرم. این موضوع به دائوی آسمانی، تقدیر و همچنین قوانین‌غرید و مقررات مربوط میشه؛ تمومِ این‌ها در «افسانه‌های رن زو» مکتوب شده.»