چپتر 251: خطای پسر، کوتاهی پدر در آموزش است!
0«مرده، واقعاً مرده!»
«چه خبره؟»
«اینجا چه خبره؟»
جسد او فِی همچون سگی مرده‌شدم روی زمین افتاده بود. چگونه ممکن‌فرو بود توجهی را به خود جلب نکند؟
در مدتی کوتاه، هیاهوی‌شنیدن این اتفاق چنان بالا گرفت‌فرو که در سراسر اردوگاه پیچید.
رفته‌رفته افراد بیشتری گرد هم آمدند. بیشترشان‌مشت با دیدن جسد او فِی از سر شگفتی‌ناگهان فریاد می‌زدند و سپس دربارهٔ ماجرا پرس‌وجو می‌کردند.
دیری نپایید که لایه‌هایی از دیوارهای‌بحث انسانی صحنه را احاطه کردند؛ همه‌جا‌شدن صدای پچ‌پچ و بحث به گوش می‌رسید.
«دو نفر یهو با‌کشت هم درگیر شدن و‌حرف یکیشون درجا مرد. خیلی وحشتناکه!»
شخصی با احتیاط به‌شنیدن فانگ یوان اشاره کرد‌ناگهان و گفت: «قاتل اونه!»
فانگ یوان با دستانی گره‌خورده بر سینه و سری‌زهره‌تَرک برافراشته، بی‌تفاوت در همان نقطه ایستاده بود و چنان‌پیش‌تر به بحث‌های اطراف بی‌اعتنایی می‌کرد که گویی اصلاً وجود ندارند.
طبیعتاً افرادی هم بودند که شک‌بحث داشتند: «هی، اون فقط یه خدمتکاره،شدن چطور می‌تونه یه استاد گو رو بکشه؟»
استاد گویی که تمام ماجرا را دیده بود، گفت: «اون‌شین خدمتکار نیست، من خودم دیدم که یه نیزهٔ سفید پرتاب کرد‌مارپیچِ و او فِی رو هم با یه مشت کشت، زهره‌تَرک شدم!»
با شنیدن این حرف،شنیدن قلب چن شین ناگهان‌ناگهان فرو ریخت: «یه نیزهٔ سفید؟!»
او پیش‌تر تصادفاً شاهد مرگ ژانگ ژو بود و تصویر نیزهٔ استخوانیِ مارپیچِ‌قلب فانگ یوان عمیقاً در ذهنش حک شده بود. از این رو، با شنیدن‌عمیقاً عبارت حساسِ «نیزهٔ سفید»، بی‌درنگ هر دو صحنه را به هم ربط داد.
صدای ناخشنود جیا لونگ‌صدای به گوش رسید: «چه خبره؟نفر چه گندی اینجا بالا اومده؟!»
جمعیت به‌سرعت راه را‌کشت باز کردند: «آه، رئیس‌حرف کاروان و معاون‌ها هستن.»
«یکنفر مرده!»
معاون رئیسی که به صحنه نگاه می‌کرد،مشت با صدایی آهسته گفت: «خیلی خب، یکنفر‌شین کشته شده... اِ، این پسرِ معاون او نیست؟»
درست پس از پایان‌صدای حرفش، فریادی سوگوارانه در‌می‌رسید گوش همه طنین‌انداز شد.
پیکری به‌سرعت به سمت جسد او فِی‌شنیدن دوید، اما ناگهان حرکتش کند شد: «آه! پسرم!!تصادفاً چی به سرت اومد، چی به سرت اومد؟!»
این شخص او یانگ گونگ‌حرف از خاندان او بود؛ مردی‌ریخت کوتاه و لاغراندام با بینیِ عقابی.
صورت او فِی کاملاً متلاشی شده بود و مغز و خونش‌شنیدن در هم آمیخته و گودال کوچکی روی زمین تشکیل داده بود.ژانگ کاملاً روشن بود که نیروی حیاتش از پیش تماماً خاموش گشته است.
او یانگ گونگ در حالی که اشک از گونه‌هایش سرازیر بود، چشمانش‌شدن را به جسد پسرش دوخت و فریاد زد: «پسرم، چه مرگ وحشتناکی‌گفت داشتی. کار کی بود؟! کی پسرم رو این‌قدر بی‌رحمانه کشته؟! تیکه‌تیکه‌ش می‌کنم!!»
او از شدت خشم از‌زهره‌تَرک کوره در رفته بود و‌شین فریادهایش به هذیان‌های یک دیوانه می‌مانست.
گویی در پاسخ به‌شنیدن پرسش او، تمام نگاه‌ها‌ناگهان روی فانگ یوان قفل شد.
فانگ یوان پوزخندی زد و با خونسردی‌مشت گفت: «معلومه که کار منه. مگه کوری؟شین این‌همه وقته اینجا وایسادم و منو ندیدی؟»
چنین پاسخ متکبرانه‌ای باعث‌صدای شد تا جمعیت بی‌درنگ‌می‌رسید در غوغا فرو رود.
جیا لونگ و دیگر‌کشت معاونانِ رئیس نیز نتوانستند‌حرف جلوی اخم‌کردن خود را بگیرند.
ظاهر بی‌باک فانگ یوان آن‌ها را به تردید انداخته بود. به‌ویژه‌پیش‌تر لباس خدمتکاریِ فانگ یوان باعث می‌شد نتوانند از چندوچون این وضعیت‌عبارت سر در بیاورند، از این رو محتاطانه ترجیح دادند در حاشیه بمانند.
او یانگ گونگ با نگاهی برنده چون چاقو به فانگ‌شدم یوان خیره شد، اما با وجود اینکه از شدت نفرت‌شاهد تقریباً دیوانه شده بود، حرکتی نکرد و غرید: «قاتل تویی!»
فانگ یوان اندکی غافلگیر شد.
پسر خودش بی‌جان در برابرش افتاده بود، اما این‌قلب او یانگ گونگ در کمال تعجب نیت قتل خود‌ژانگ را مهار می‌کرد و به سوی او هجوم نمی‌آورد.
در حقیقت، در میان کسانی که برای تجارت به سفرهای دور می‌رفتند، چه کسی هوشیار نبود؟ او‌استخوانیِ یانگ گونگ سالیان درازی زیسته بود و در سفرهایش با مرگ و زندگی خو گرفته بود. او‌به‌سرعت یک بزرگ بود و ایستادن در چنین جایگاه والایی در خاندان او، گواهی بر توانمندی‌اش به شمار می‌رفت.
با وجود این، حرکت‌نکردنِ او‌سفید به این معنا نبود که فانگ‌شنیدن یوان نیز دست روی دست می‌گذارد.
راستش را بخواهید، حضور او فِی، فانگ یوان را بی‌نهایت خوشحال کرده بود‌یکیشون — او قصد داشت از وی درس عبرتی بسازد تا به دیگران هشدار دهد،دستانی و بدین ترتیب حضور قدرتمندش می‌توانست جمعیت را در بهت و هراس فرو برد.
اما تنها یک او فِی برای این‌شنیدن کار کافی نبود. ولی چه می‌شد اگر این‌تصادفاً او یانگ گونگ را هم به آن می‌افزود...
هاهاها، این بی‌نقص می‌شد!
با فکر کردن به این موضوع، لب‌های فانگ یوان به لبخندی شیطانی کشیده شد: «پیرمرد، درست به‌موقع‌ریخت پیدات شد. پسرت جرئت کرد به بانوی خاندانِ من بی‌احترامی کنه، خشمِ توی دلم هنوز فروکش نکرده!ناخشنود پسرت مرتکب جرم شد چون تو درست تربیتش نکردی. مقصر اصلی تویی، حالا با جونت تقاص پس بده!»
پس از گفتن این حرف، به جلو‌گوش دوید و در یک چشم‌به‌هم‌زدن، چیزی نمانده‌درجا بود تا با او یانگ گونگ برخورد کند.
از شدت خشم،مشت ریش او یانگ‌شدم گونگ به لرزه افتاد.
این چه مزخرفاتی‌شدم بود؟ این دیگر‌قلب چه منطقِ پیچیده‌ای بود؟!
این مرد آشکارا قاتل‌نیزهٔ بود، اما داشت او را‌زهره‌تَرک به‌عنوان مقصر اصلی جلوه می‌داد!!
او دیگر قادر به مهار‌پچ‌پچ خشم خود نبود و با‌یهو درندگی به فانگ یوان پاتک زد.
بنگ! آن‌پرتاب دو با‌کشت هم برخورد کردند.
صدای خفه‌ای به‌شدم گوش رسید و‌قلب باد در اطرافشان خروشید.
فانگ یوان پیش از آنکه بتواند اثر ضربه را خنثی کند، پنج تا شش‌شین قدمِ پیاپی به عقب رفت. زرهِ نوریِ روی بدنش چند بار به‌شکلی ضعیف سوسو‌شده زد و سپس تثبیت شد؛ در روزنه‌اش، گوی سایبان از پیش بی‌حال شده بود.
در مقابل، او یانگ گونگ همچون عروسکی که نخ‌هایش بریده شده باشد،شدن به پرواز درآمد. او در میانِ هوا خون سرفه کرد و وقتی روی‌قاتل زمین افتاد، به‌سختی توانست بایستد؛ چهره‌اش از پیش همچون کاغذ رنگ‌پریده شده بود.
هر کسی‌پرتاب می‌توانست ببیند چه‌زهره‌تَرک کسی قوی‌تر است!
«چطور ممکنه؟»
«اون یاروی زشت به‌وضوح‌نیزهٔ داره هالهٔ یه استاد گوی‌زهره‌تَرک رتبه ۲ رو نشون میده!»
«او یانگ گونگ تو موضع ضعفه، اون‌گوش پیر شده و تحلیل رفته. در عوض، اون‌مرد یارو داره از مزیتش تا نهایت استفاده می‌کنه...»
معاونانِ رئیس‌پرتاب به‌سرعت وضعیت‌کشت را تحلیل کردند.
او یانگ گونگ پس از رویاروییِ اولیه‌شان توانست خود را بازیابد، خشمش‌تصادفاً حتی بیشتر شعله‌ور شد و در حالی که آرزو می‌کرد می‌توانست بی‌درنگ فانگ‌ربط یوان را تکه‌تکه کند، غرید: «داری با پای خودت می‌ری به پیشواز مرگ!»
درست پیش از این، او انتظار نداشت که فانگ یوان قدم اول را‌قلب بردارد و از آنجا که هیچ اطلاعاتی دربارهٔ فانگ یوان نداشت، تحت اضطرارِ‌عمیقاً وضعیت، نتوانست درست فکر کند و تصمیم گرفت رودررو با فانگ یوان روبه‌رو شود.
او یانگ گونگ با خشم غرش کرد و به‌نفر سوی فانگ یوان یورش برد: «عوضی، بهت نشون می‌دم‌شخصی تفاوت بین رتبه ۲ و رتبه ۳ تو چیه!»
فانگ یوان در حالی که گوی سایبان را حفظ می‌کرد، بی‌باک بود؛ با‌ریخت نیزهٔ استخوانیِ مارپیچ در یک دست، گوی ماه خونین در دست دیگر و‌حساسِ علف جهنده در پاهایش، او نیز به سوی او یانگ گونگ هجوم برد.
جمعیت بی‌درنگ عقب‌شدم نشست و فضای‌قلب خالیِ بزرگی ایجاد کرد.
او یانگ گونگ در مرحلهٔ آغازین رتبه ۳ و فانگ یوان در مرحلهٔ‌قلب بالایی رتبه ۲ قرار داشت؛ تفاوت میان پایه‌های تزکیهٔ آن‌ها بسیار فاحش بود،عمیقاً فاصله‌ای به اندازهٔ یک قلمرو کوچک و فراتر از آن، یک قلمرو بزرگ.
با وجود این،همه‌جا وضعیت فانگ یوان‌بحث بسیار غیرعادی بود.
او جوهر ازلی نقره برفی را که از بای نینگ بینگ قرض گرفته‌ریخت بود در اختیار داشت و بیشتر، کرم‌های گوی رتبه ۳ را به کار‌حساسِ می‌گرفت. قدرت نبردِ کلیِ او حتی از او یانگ گونگ هم فراتر می‌رفت.
آن دو پنج دور با‌حرف هم جنگیدند، اما فانگ یوان‌ریخت همچنان دستِ بالا را داشت.
جمعیت از‌خودم دیدن این صحنه‌سفید مبهوت مانده بود.
«ایـ... این... چه خبره؟»
«یه استاد گوی رتبه ۳زهره‌تَرک واقعاً داره زیر فشار یه‌شین استاد گوی رتبه ۲ کم میاره؟!»
«این مسخره‌ست!»
جمعیت نمی‌توانست این صحنه را‌سفید باور کند و بسیاری با‌شدم چهره‌هایی بهت‌زده خیره مانده بودند.
پس از گذشت چند دورِ دیگر، فانگ‌گوش یوان کاملاً برتری‌اش را حفظ کرد و او‌مرد یانگ گونگ را به شدت در هم می‌کوبید.
در این میان،مشت عدهٔ کمی از‌شدم جمعیت متوجه موضوعی شدند.
«این یارو زشته داره هالهٔ‌حرف رتبه ۲ نشون میده، ولی تزکیهٔ‌پیش‌تر واقعیش قطعاً بالاتر از این حرفاست!»
«آره، حتماً داره از یه کرم گو‌مشت برای مخفی کردن هاله‌ش استفاده می‌کنه. قبلش‌شین که داشت ادای خدمتکارا رو درمی‌آورد نفهمیدیم.»
«این یارو خیلی بی‌رحمه، همه‌ش داره نقاط حیاتی‌می‌رسید او یانگ گونگ رو هدف می‌گیره. اوضاع اصلاً‌خیلی برای او یانگ گونگ خوب به نظر نمی‌رسه.»
در این لحظه، او یانگ گونگ در دل خون می‌گریست؛ او گمان‌فرو می‌کرد به راحتی می‌تواند فانگ یوان را شکست دهد، اما چه کسی‌شده فکرش را می‌کرد این مرد در واقع گرگی در لباس میش باشد!
جای تعجب نداشت که او برای حمله پیش‌قدم‌ناگهان شده بود و ترسی در چهره نداشت؛ چرا‌تصویر که پایهٔ تزکیه‌اش هیچ دست‌کمی از او نداشت.
این مرد واقعاً‌دیدم بیش از حد‌پرتاب پست و بی‌شرم بود!
با گذشت چند دورِ دیگر، نتیجه برای همه‌می‌رسید روشن شد؛ بیشترِ حاضران می‌دیدند که او یانگ‌خیلی گونگ در چه وضعیت وخیمی گرفتار شده است.
«او یانگ گونگ‌مشت کارش تمومه، اگه همین‌طوری‌شنیدن پیش بره کشته میشه!»
«او یانگ گونگ از اون یکی ضعیف‌طره‌شین و از همون اولِ مبارزه کم‌کم داشته‌مرگ می‌باخته. عمراً بتونه انتقام مرگ پسرش رو بگیره.»
«این یارو زشته با این قدرت‌پرتاب زیاد و روش‌های بی‌رحمانه‌ش واقعاً قویه،حرف آخه این از کدوم گوری پیداش شد؟»
«من می‌شناسمش، این همون خدمتکاریه که‌بحث تو کوه فی هو یه عالمه‌شدن از شاهانِ میمونِ راهزن رو شکست داد!»
جمعیت پی‌درپی اظهار نظر‌کشت می‌کردند؛ آن‌ها نگران، کنجکاو،حرف هراسان و مبهوت بودند.
با دیدن اینکه او یانگ گونگ در آستانهٔ مرگ به دست فانگ یوان است،مرگ جیا لونگ—به عنوان رئیس کاروان—دیگر نتوانست دست روی دست بگذارد؛ او بی‌درنگ وارد میدان‌جیا نبرد شد، میان درگیری پرید و فریاد زد: «جفتتون بس کنید. حتماً سوءتفاهمی پیش اومده!»
در آن لحظه، او یانگ گونگ غرق در عرق شده بود، قلبش از‌قلب ترسِ مرگ به شدت می‌تپید و رنگ‌پریده و بی‌جان به نظر می‌رسید؛ با شنیدن‌ذهنش سخنان جیا لونگ، بی‌درنگ غرق در شادی شد و روزنهٔ امیدی به چشم دید.
او بی‌درنگ از فانگ‌صدای یوان فاصله گرفت و‌می‌رسید به جیا لونگ نزدیک‌تر شد.
فانگ یوان به سرعت نگاهی انداخت و دریافت که دیگر نمی‌تواند به موقع خود را‌تصادفاً به او یانگ گونگ برساند؛ با صدای بلندی خندید، از حرکت ایستاد و گفت: «برادر‌ناخشنود جیا لونگ، به موقع رسیدی! بیا با هم با نیزهٔ استخوانی کارش رو تموم کنیم!»
با شنیدن این‌شدم حرف، تمام جمعیت‌قلب مات و مبهوت ماندند.
این یاروی‌خودم زشت رئیس جیا‌سفید لونگ را می‌شناخت؟
این نخستین فکری‌همه‌جا بود که از‌بحث ذهن جمعیت گذشت.
با چنین احوال‌پرسیِ صمیمانه‌ای،کشت به نظر می‌رسید رابطهٔ‌حرف بسیار خوبی با هم دارند.
این دومین فکری‌شدم بود که از‌قلب ذهن جمعیت گذشت.
نه، شاید عمداً‌دیدم این حرف را‌پرتاب زده تا گمراه‌شان کند.
این سومین فکری‌همه‌جا بود که از‌بحث ذهن جمعیت گذشت.
همان‌طور که ضرب‌المثل می‌گوید، «حاضرانِ در گود سردرگم‌اند، اما‌قلب تماشاگرانِ بیرون گود همه‌چیز را شفاف می‌بینند.» تماشاگران درگیرِ‌ژانگ نبرد نبودند، از این رو طبیعتاً می‌توانستند روشن‌تر فکر کنند.
در این لحظه، جیا لونگ کاملاً سردرگم‌شین بود، چرا که پیش از این حتی یک‌ژانگ کلمه هم با فانگ یوان هم‌کلام نشده بود.
او یانگ گونگ از او هم سردرگم‌تر بود؛ نمی‌توانست تشخیص دهد جیا‌حرف لونگ و فانگ یوان چه رابطه‌ای با هم دارند. می‌دانست که فانگ‌استخوانیِ یوان ممکن است فقط بلوف زده باشد، اما اگر حقیقت داشت چه؟
اگر حقیقت داشت، آنگاه از‌پچ‌پچ سوی فانگ یوان و جیا‌یهو لونگ مورد حملهٔ گازانبری قرار می‌گرفت.
پای جانش در میان بود و او یانگ گونگ طبیعتاً جرئت نمی‌کرد‌فرو چنین خطری را به جان بخرد؛ از این رو مسیرش را تغییر داد‌عبارت و به سمت جنوب شرقی، دور از فانگ یوان و جیا لونگ گریخت.
جیا لونگ برای جلوگیری از‌حرف هرگونه سوءظن، بی‌درنگ از حرکت‌ریخت ایستاد و گفت: «آروم باش.»
فانگ یوان با‌دیدم صدای بلندی خندید‌پرتاب و به تعقیبش پرداخت.
او یانگ گونگ بی‌درنگ دریافت که در تلهٔ فانگ یوان‌یهو افتاده است؛ تازه می‌خواست دهان باز کند که ناگهان شخصی‌فانگ از میان جمعیت بیرون جهید—بای نینگ بینگ بی‌رحمانه یورش برده بود.
در همان لحظه،مشت سه نیزهٔ استخوانیِ‌شدم مارپیچ پی‌درپی شلیک شد.
او یانگ گونگ که وحشت‌زده شده بود، ناخودآگاه‌ناگهان و بدون اینکه حتی برگردد، گوی دفاعی‌اش را‌تصویر فعال کرد و فریاد زد: «یکی دیگه هم باهاشه؟!»
با وجود این، گوی دفاعی همچون تیری رهاشده و بی‌رمق بود؛شنیدن دو نیزهٔ استخوانیِ مارپیچ را دفع کرد، اما سومین نیزه مستقیماً از‌تصویر پشت به سر او یانگ گونگ اصابت کرد و جمجمه‌اش را شکافت.
او یانگ گونگ کشته شد!
با مرگ او، رنگ از‌زهره‌تَرک رخسار همه پرید و غوغای عظیمی‌ناگهان در میان حاضران به پا شد.
او معاون رئیس‌شدم کاروان بود، یک‌قلب استاد گوی رتبه ۳!
مرگ او یانگ گونگ باعث شد‌پرتاب رنگ از رخسار رئیس و معاونان کاروان‌قلب بپرد و تهدیدی سنگین را احساس کنند.
«روانی‌های گستاخ!»
«واقعاً جرئت‌پرتاب کردن یه معاون‌زهره‌تَرک رئیس رو بکشن!»
«بیاین قدرتمون‌زهره‌تَرک رو یکی‌شنیدن کنیم و بگیریمشون!!»
بای نینگ بینگ کلاه حصیری‌اش را دور انداخت؛ در حالی که موهای نقره‌ای‌اش در‌شین هوا تاب می‌خورد و نگاه سردش را روی همه می‌چرخاند، جوهر ازلی نقره برفی‌اش‌شده را با تمام قدرت آزاد کرد و غرید: «کی جرئت داره منو دستگیر کنه؟!»
«آه، این‌کردند جوهر ازلی‌صدای نقره برفیه!»
«اون واقعاً یه‌مشت استاد گوی مرحلهٔ‌شدم اوج رتبه ۳ ئه!»
در تمام کاروان، تنها جیا لونگ در مرحلهٔ‌ناگهان بالایی رتبه ۳ قرار داشت و سایر رؤسا‌تصویر یا در مرحلهٔ آغازین بودند یا مرحلهٔ میانی.
گروهی که تازه می‌خواستند‌نیزهٔ دست به کار شوند، ناگهان‌زهره‌تَرک در جای خود میخکوب شدند.
فانگ یوان شانه به شانهٔ بای نینگ بینگ ایستاد، رشته‌ای از جوهر‌شدن ازلی نقره برفی را از روزنه‌اش بیرون کشید و در حالی که‌گفت با آن در دستش بازی می‌کرد، گفت: «اگه می‌خواید بمیرید، بیاید جلو، هاهوها.»
خدای من!پرتاب یک مرحلهٔ اوج‌زهره‌تَرک رتبه ۳ دیگر!
جمعیت از ترس‌شدم به لرزه افتاد و‌شین تمام جسارتشان فروکش کرد.
فانگ یوان و بای نینگ بینگ با‌مشت نگاهی سرد و بی‌تفاوت به همه خیره‌شین شدند. اردوگاه غرق در سکوت شد، سکوتی مطلق...