چپتر 846: متقاعد کردن فانگ ژنگ
0قارهٔ مرکزی،بار سرزمین متبرک‌شدت هو جاودانه.
در کاخ دانگ هون، فانگ یوان کالبد‌نداشت حقیقی‌اش را نمایان کرد. پیکرِ زامبیِ جاودانِ هشت‌بازوی‌بی‌نهایت او روی تخت نشسته و چشمانش بسته بود.
درون روزنهٔ جاودانش،نداشت نبردی سهمگین میان‌برخوردار اراده‌ها در جریان بود.
ارادهٔ مو یائو با خشم فریاد زد: «فانگ‌تحلیل یوان، به طرز فجیعی کشته می‌شی!» اما لحظه‌ای بعد،مقایسه ارادهٔ ستاره‌ای فانگ یوان به سوی او یورش برد.
دو اراده در‌دیگر هم آمیختند و نبردی‌فرستاد پرخطر را آغاز کردند.
دیری نپایید که ارادهٔ ستاره‌ای فانگ یوان با سرعتی چشمگیر‌برخوردار تحلیل رفت. با وجود اینکه ارادهٔ جعلی مو یائو نیز آسیب‌چندین دید، اما تلفاتش در مقایسه با فانگ یوان بسیار کمتر بود.
فانگ یوان اهمیتی نداد و تنها به تماشای نبرد‌سرانجام نشست. او برخلاف گذشته، برای یاری رساندن به ارادهٔ ستاره‌ای‌اش‌کشنده در نبرد، از حرکات کشندهٔ مسیر خرد چندانی بهره نگرفت.
وقتی ارادهٔ ستاره‌ای فانگ یوان در آستانهٔ شکست‌تحلیل قرار گرفت، او لبخندی زد و تودهٔ دیگری‌تلفاتش از ارادهٔ ستاره‌ای را روانهٔ میدان نبرد کرد.
چیزی نگذشت که ارادهٔ ستاره‌ایِ او‌سوم بار دیگر به شدت تحلیل رفت و‌چنین فانگ یوان دستهٔ سوم را نیز فرستاد.
ارادهٔ مو یائو هیچ منبعی برای تجدید قوا نداشت، اما فانگ یوان‌یکی از چنین امکانی برخوردار بود. او دسته‌های ارادهٔ ستاره‌ای را یکی پس از‌بازداشت دیگری فرستاد تا سرانجام ارادهٔ مو یائو را به وضعیتی بی‌نهایت ضعیف کشاند.
فانگ یوان ارادهٔ ستاره‌ای خود را از میدان نبرد بیرون کشید. او چندین حرکت کشنده را فعال‌چندین کرد و ارادهٔ جعلی مو یائو را بار دیگر از حرکت بازداشت. سپس به تغذیهٔ آن پرداخت‌جست‌وجو و اجازه داد تا رفته‌رفته بهبود یابد، تا بتواند در دفعات بعدی دوباره آن را جست‌وجو کند.
فانگ یوان ارادهٔ جعلی مو یائو را در هم کوبید‌وجود و به توده‌ای بی‌شکل تبدیل کرد؛ به گونه‌ای که او‌اهمیتی حتی توانِ نفرین کردن یا حفظ کالبد انسانی‌اش را نداشت.
ارزشمندترین اطلاعاتِ نهفته در این ارادهٔ جعلیِ مو یائو، سرنخ‌های میراث والامقامِ اهریمنِ‌چنین نیلوفر سرخ بود که فانگ یوان پیش‌تر آن‌ها را به دست آورده بود.چندین تنها چیزی که باقی مانده بود، خاطراتِ تجربیاتِ او در پالایش گو بود.
در طول مدتی که در همایش مسیر پالایش شرکت می‌کرد، فانگ یوان‌یکی جست‌وجو در خاطراتِ پالایشِ گویِ ارادهٔ مو یائو را فراموش نکرده بود.فعال افزون بر این، می‌خواست مهارتِ خود را در نبرد اراده‌ها نیز پرورش دهد.
در آغاز، بدون استفاده از روش‌های مسیر‌دسته‌های خرد، ارادهٔ ستاره‌ای فانگ یوان همواره شکست می‌خورد‌بیرون و به‌هیچ‌وجه حریف ارادهٔ جعلی مو یائو نبود.
مو یائو به راستی پری پیشینِ خانهٔ انسِ جان بود؛ زنی از مردمان مرکبی که جاودانهٔ‌تلفاتش شمشیر بو چینگ، عاشقش شد و او را به عنوان تنها همسر خود برگزید. حتی در‌حرکات میان تمام نسل‌های پریان در خانهٔ انسِ جان، مو یائو یکی از برجسته‌ترینِ آن‌ها به شمار می‌رفت.
با وجود اینکه این عجوزه عمدتاً در‌فرستاد مسیر پالایش تزکیه می‌کرد، تبحر او در‌امکانی مسیر خرد بسیار فراتر از فانگ یوان بود.
فانگ یوان برای تمرین دادن خود، عمداً با ارادهٔ مو یائو وارد نبردِ خالصِ اراده‌ها‌بی‌نهایت می‌شد. تلفات او در این نبردها با نسبت حیرت‌انگیز صد به یک بود. فانگ یوان در‌رفته‌رفته ازای نابودیِ یک بخش از ارادهٔ مو یائو، صد بخش از اراده‌اش را از دست می‌داد.
اما رفته‌رفته، هرچه بیشتر می‌جنگیدند، تجربهٔ فانگ یوان نیز بیشتر می‌شد. مهم‌تر‌ضعیف از همه، او از راهنمایی‌های میراث مسیر خردِ دونگ فانگ چانگ فان‌پرداخت برخوردار بود و با شرکتِ مداوم در این نبردها، به سرعت پیشرفت می‌کرد.
او از وضعیتی تقریباً ناآشنا، به سطحی‌چشمگیر رسید که می‌توانست رودررو با ارادهٔ جعلی‌آسیب مو یائو پیکار کند؛ پیشرفت او شگرف بود.
نسبت تلفات او از‌شدت صد به یک، به‌هیچ چهار به یک کاهش یافت.
به بیان دیگر، چهار بخش از ارادهٔ‌نداشت ستاره‌ای فانگ یوان برای شکست دادن یک‌وضعیتی بخش از ارادهٔ جعلی مو یائو کافی بود.
ارادهٔ جعلی مو یائو از اینکه فانگ یوان تجربیاتش را می‌دزدید و از‌کشاند او به عنوان حریفی تمرینی و پله‌ای برای ترقی خود استفاده می‌کرد، بی‌نهایت خشمگین‌رفته‌رفته بود؛ اما به دلیل محدودیت‌هایش، با وجود تمام این خشم، کاری از دستش برنمی‌آمد.
ارادهٔ ستاره‌ای به ذهن فانگ یوان بازگشت‌چشمگیر و او به بررسی خاطراتی از مو یائو‌دید پرداخت که ارادهٔ ستاره‌ای به سرقت برده بود.
دیری نپایید که چشمانش‌شدت را گشود و لبخندی‌هیچ بر لبانش نقش بست: «جالبه.»
این خاطره ارتباطی به تجربیات پالایش گو نداشت. در عوض، حاوی اطلاعاتی از دورانی بود که مو یائو و جاودانهٔ‌کشید شمشیر بو چینگ با یکدیگر سفر می‌کردند. آن‌ها در رشته کوه یانگ واقعی در قارهٔ مرکزی، گروهی از هیولاهای برهوت‌کوبید را از پای درآورده بودند و دقیقاً زمانی که می‌خواستند غنائم خود را جمع‌آوری کنند، چکنده‌سنگی ختمی‌شکل در غار یافتند.
چکنده‌سنگ‌های ختمی‌شکل، مادهٔ جاودانِ کمیابی از رتبهٔ ۷ بودند. این چکنده‌سنگ‌بی‌نهایت هر سال یک قطره مایعِ قلبِ سنگ تولید می‌کرد؛ مایعی که به‌تغذیهٔ مراتب ارزشمندتر بود و ماده‌ای جاودان از رتبهٔ ۸ به شمار می‌رفت!
بو چینگ قصد داشت‌دیری چکنده‌سنگ را قطع کند،تحلیل اما مو یائو مانعش شد.
اگر چکنده‌سنگ را قطع می‌کرد، تنها یک مادهٔ جاودانِ رتبهٔ ۷ به دست می‌آورد، اما اگر‌دسته‌های آن را به حال خود رها می‌کرد، سال‌ها بعد مقدار زیادی مایعِ قلبِ سنگ در آن‌تغذیهٔ جمع می‌شد. ارزش یک مادهٔ جاودانِ رتبهٔ ۸ بسیار بیشتر از ماده‌ای از رتبهٔ ۷ بود.
بو چینگ پیشنهاد مو یائو را پذیرفت‌نداشت و آرایه‌های گوی ظریف و پیچیده‌ای را‌وضعیتی برای پنهان کردنِ کاملِ این غار برپا کرد.
«سال‌های زیادی گذشته، اگه این غار هنوز پیدا نشده باشه، مقدار مادهٔ جاودانِ رتبهٔ ۸، یعنی مایع قلب سنگ، اونجا باید‌بازداشت خیلی زیاد باشه. حتی اگه نتونم ازش استفاده کنم، می‌تونم جمعش کنم. تو آینده می‌تونم تو آسمان زرد گنجینه بفروشمش، یا معامله‌ش‌نفرین کنم تا مواد جاودانی که می‌خوام رو به دست بیارم! مادهٔ جاودانِ رتبهٔ ۸ چیزیه که خیلی از جاودانه‌ها شدیداً دنبالش هستن.»
فانگ یوان غرق در شادی شد،سرعتی اما در عین حال، شناخت عمیق‌تری نسبت‌نیز به ارادهٔ جعلی مو یائو پیدا کرد.
«این ارادهٔ جعلیِ مو یائو ترفندهای زیادی تو آستین داره. اون عمداً این خاطرهٔ باارزش رو پنهان‌یکی کرده بود. تازه بعد از جست‌وجوی بیشترِ خاطراتش متوجه این موضوع شدم. چنین ترفندی حتی تو میراث‌اجازه مسیر خردِ دونگ فانگ چانگ فان هم ثبت نشده، باید هر طور شده از زیر زبونش بکشم بیرون!»
فانگ یوان‌فرستاد در دل با‌تجدید خود عهد بست.
اما در حال حاضر،چنین نمی‌توانست به در هم‌یکی کوبیدنِ مو یائو ادامه دهد.
ارادهٔ جعلی او به زمان نیاز داشت‌چشمگیر تا خود را بازیابد، در غیر این‌آسیب صورت، توانِ تحملِ آسیب‌های بیشتر را نداشت.
فانگ یوان برای به دست آوردن مایع قلب سنگ راهی‌تجدید رشته کوه یانگ واقعی نشد. او برخاست و با گشودن‌بی‌نهایت ورودی زندان، به پیشِ روی برادر کوچک‌ترش، فانگ ژنگ، رفت.
فانگ ژنگ‌فرستاد در وضعیت عجیبی‌تجدید به سر می‌برد.
چشمانش بسته بود و روی زمین دراز کشیده بود. حالت چهره‌اش گهگاه‌ضعیف میان بی‌رحمی و آرامش تغییر می‌کرد. فریاد می‌کشید و دست و پایش‌پرداخت را بی‌هدف به هر سو تکان می‌داد؛ گویی در کابوسی گرفتار شده بود.
بی‌شک این‌آغاز کارِ فانگ‌دیری یوان بود.
فانگ یوان دست تکان‌شدت داد و اثرِ روشِ‌هیچ خود را متوقف کرد.
فانگ ژنگ که به نفس‌نفس افتاده و‌نداشت غرق در عرق بود، پس از مدتی از‌بی‌نهایت جا برخاست و پرسید: «با من چیکار کردی؟»
با نگاهی آکنده‌نداشت از نفرت به‌برخوردار فانگ یوان خیره شد.
فانگ یوان خنده‌ای کرد و با خونسردی گفت: «برادرِ خوبم، چیزایی که بهت نشون دادم، اتفاقاتِ واقعی بودن. این ترکیبی از خاطراتِ من و خاطراتِ سرورْ دُرنای آسمان‌برای بود. الان دیگه باید بدونی که فاجعهٔ کوه چینگ مائو کارِ من نبود، بلکه تقصیرِ همون کسی بود که استاد صداش می‌زنی؛ سرورْ دُرنای آسمان. اگه اون نمیومد‌سوم و سعی نمی‌کرد میراث حقیقی دریای خون رو تصاحب کنه، شاید ما هنوز هم به عنوان یه خانواده با خوبی و خوشی روی کوه چینگ مائو زندگی می‌کردیم.»
فانگ ژنگ مات و مبهوت ماند.سوم در آن لحظه، زبانش بند آمده بود،چنین یا بهتر است گفت، نمی‌دانست چه بگوید!
فانگ یوان حقیقت را می‌گفت. هرچند افراد خاندان به دست فانگ یوان کشته شده بودند،بی‌نهایت اما او برای زنده ماندن چاره‌ای جز این کار نداشت. اگر سرورْ دُرنای آسمان برای‌داد تصاحب میراث حقیقی دریای خون تلاش نمی‌کرد، سه قبیلهٔ کوه چینگ مائو هرگز نابود نمی‌شدند.
البته سرورْ دُرنای آسمان ریشهٔ این ماجرا را از‌سرانجام فانگ ژنگ پنهان نکرده بود، بلکه آن را به‌حرکت شیوه‌ای دلپذیرتر و به نفعِ خود توضیح داده بود.
فانگ ژنگ پیش از این نیز به این مسئله‌رفت اندیشیده بود، اما هر بار که به آن فکر‌بسیار می‌کرد، ناخودآگاه از روبه‌رو شدن با آن طفره می‌رفت.
اما حالا، فانگ یوان روحِ سرورْ دُرنای‌فرستاد آسمان را جستجو کرده و خاطراتش را مستقیماً‌برخوردار در ذهن فانگ ژنگ به نمایش گذاشته بود.
این کار به سادگی حقیقتِ بی‌رحمانه و وقایع‌چنین را پیش روی فانگ ژنگ قرار می‌داد؛ او‌ضعیف حتی اگر می‌خواست هم نمی‌توانست از آن‌ها فرار کند!
صدای خندهٔ فانگ یوان در فضا طنین‌انداز شد: «هه‌هه‌هه. برادرِ عزیزم، نگو که تا حالا‌بیرون به این فکر نکرده بودی که استادت، سرورْ دُرنای آسمان، مسئولیتِ غیرقابل‌انکاری توی نابودی کوه‌بتواند چینگ مائو داره؟ تو حتی اونو به عنوان استادت قبول کردی، واقعاً که یه خائنی.»
سخنانِ فانگ یوان بسیار تند‌نپایید و تیز بود و تا‌وجود اعماقِ وجودِ فانگ ژنگ رسوخ کرد.
فانگ ژنگ فریاد زد: «خفه‌دستهٔ شو!» او هرگز در تمامِ عمرش‌قوا چنین خشمی را تجربه نکرده بود!
«خفه شو، دیگه حرف نزن. ای اهریمن، تو بودی که خاندان رو قتل‌عام کردی،وضعیتی تو عمو و زن‌عمو رو کشتی، کارِ تو بود، کارِ تو بود، ای قاتل!پرداخت اگه کمکِ استاد نبود، من خیلی وقت پیش مرده بودم، نمی‌ذارم به استادم تهمت بزنی...»
فانگ یوان لبخندی تمسخرآمیز زد و با خنده گفت: «اوه؟ مگه سرورْ دُرنای آسمان تو رو نجات نداد تا ازت استفاده کنه و منو‌پرداخت پیدا کنه؟ هه‌هه‌هه، همین چند وقت پیش، فرقهٔ دُرنای جاودان سعی کرد از تو برای حمله به سرزمین متبرک هو جاودانهٔ من استفاده کنه،اطلاعاتِ مگه اون موقع تا پای مرگ نرفتی؟ برادر احمقِ من، اونا دارن ازت سوءاستفاده می‌کنن و تو هم با کمالِ میل بهشون سواری می‌دی؟»
فانگ ژنگ در حالی که چشمانش را بسته بود و‌وجود چهره‌اش از خشم و وحشت در هم رفته بود، گوش‌هایش را‌نداد گرفت و فریاد زد: «دیگه حرف نزن، خفه شو، خفه شو!»
چهرهٔ فانگ یوان سرد و لحنش یخی شد: «برادرِ سست‌ارادهٔ من، تو حتی شجاعتِ روبه‌رو شدن با حقیقت رو هم نداری. حتی اگه‌خود الان قدرتِ یه استاد گوی رتبه ۵ رو داشته باشی، تو اعماقِ وجودت هنوز فقط یه بچه‌ای که بزرگ نشده. اما تو از خونِ‌بی‌شکل منی، به عنوان برادرِ بزرگ‌ترت، بهت یه فرصت می‌دم. به من ملحق شو، من آموزشت می‌دم و قویت می‌کنم، اون‌وقت بزرگ و پخته می‌شی.»
فانگ ژنگ چشمانش را باز کرد؛ چشمانش کاسهٔ خون بود و با خشم به فانگ یوان خیره شد: «نه... نه! ای قاتل! می‌خوای تا سر حدِ مرگ برات‌پرداخت کار کنم؟ کور خوندی! حتی... حتی اگه فرقهٔ دُرنای جاودان داره ازم سوءاستفاده می‌کنه، من ازشون متنفر نیستم. چون اونا بودن که منو پرورش دادن. اما تو! تو کسی‌میراث هستی که عمو و زن‌عمو رو کشتی، تو تمامِ خاندانمون رو قتل‌عام کردی. ازت متنفرم، هیچ‌وقت نمی‌بخشمت! اگه فرصتش پیش بیاد، خودم با دستای خودم می‌کشمت و انتقام می‌گیرم!!!»
فانگ یوان چشمانش را‌چنین ریز کرد و در‌یکی سکوت به فانگ ژنگ نگریست.
او به جای خشمگین شدن، خندید: «هه‌هه‌هه، به نظر‌رفت می‌رسه توی فرقهٔ دُرنای جاودان چیزای زیادی یاد گرفتی.بسیار با دیدنِ این اشتیاقت برای کشتنم، بی‌صبرانه منتظرش می‌مونم.»
فانگ یوان با گفتنِ‌شدت این حرف، روی برگرداند‌هیچ و سلول را ترک کرد.
در این روزها، فانگ یوان بیشترِ توانِ خود را روی همایشِ‌دسته‌های مسیر پالایش متمرکز کرده بود. اما استفاده از گوی خرد و‌حرکت گوی افکار ستاره‌ای برای انجام استنتاج‌ها را نیز از یاد نبرده بود.
استنتاجِ حرکتِ چهرهٔ نیمه‌آشنا تا این مرحله، تمامِ توانایی‌های فانگ یوان را به کار گرفته بود. از‌چندین این رو، فانگ یوان به سراغِ استنتاجِ حرکت کشندهٔ خودِ بی‌شمار رفت و موفق شد گویِ جاودانِ‌جست‌وجو کششِ آب را با آن تلفیق کند؛ در این مقطع، خودِ بی‌شمار دارای سه هستهٔ مسیر قدرت بود.
پس از آن، فانگ یوان دستورالعملِ گوی کیسه هوا را اصلاح‌اینکه کرد. اکنون تولید انبوهِ این گو مراحلِ بیشتری داشت که انجامشان‌تنها ساده‌تر بود و خطرِ پالایش نیز سی درصد کاهش یافته بود.
اما هنگامی که قصد داشت دستورالعملِ گوی افکار خاطره، گوی افکار ستاره‌ای و گویِ افکارِ بدخواهانه را‌یکی اصلاح کند، به بن‌بست خورد. تزکیهٔ مسیر خردِ فانگ یوان تازه آغاز شده بود و سطح تبحرِ‌اجازه او در مسیر خرد بسیار پایین بود؛ همین امر سرعتِ استنتاجِ این دستورالعمل‌ها را به شدت کاهش می‌داد.
در این چند روزِ اخیر، فانگ‌قوا یوان توجهِ خود را معطوفِ دستورالعملِ‌یکی گوی جاودانِ خدای خون کرده بود.
او رفته‌رفته دستورالعملِ خدای خون را تکمیل کرد و به جزئیاتی پی برد. حتی اگر خدای خون‌چندین را پالایش می‌کرد، برای استفاده از آن به یک خویشاوندِ خونی نیاز داشت. کشتنِ یک خویشاوندِ خونی‌جست‌وجو به او اجازه می‌داد تا از طریقِ قدرتِ گوی جاودانِ خدای خون، یک خدای خون به دست آورد.
اگر این خویشاوند مقاومتی نشان نمی‌داد و با کمالِ میل جانش را فدا می‌کرد، خدای خونِ‌تلفاتش تولیدشده ارتباطِ تنگاتنگی با جاودانه پیدا می‌کرد و می‌شد آن را به راحتی کنترل کرد. در مقابل،کشندهٔ اگر خویشاوند حاملِ خشم و کینه بود، خدای خون ممکن بود به صاحبش واکنشِ معکوس نشان دهد.
به همین دلیل بود‌شدت که فانگ یوان تلاش می‌کرد‌منبعی فانگ ژنگ را متقاعد کند.
اگر او راهِ دیگری برای رهایی از وضعیتِ زامبی جاودانِ خود داشت، قطعاً از فانگ‌بی‌نهایت ژنگ برای این منظور استفاده می‌کرد. در مجموع، فانگ ژنگ در گذشته دردسرهای زیادی برای فانگ‌رفته‌رفته یوان درست کرده بود و فانگ یوان قصد نداشت او را به حالِ خود رها کند.