چپتر 846: متقاعد کردن فانگ ژنگ
0قارهٔ مرکزی،شدت سرزمین متبرک‌سوم هو جاودانه.
در کاخ دانگ هون، فانگ یوان کالبد‌دسته‌های حقیقی‌اش را نمایان کرد. پیکرِ زامبیِ جاودانِ هشت‌بازوی‌بیرون او روی تخت نشسته و چشمانش بسته بود.
درون روزنهٔ جاودانش،تجدید نبردی سهمگین میان‌چنین اراده‌ها در جریان بود.
ارادهٔ مو یائو با خشم فریاد زد: «فانگ‌کشاند یوان، به طرز فجیعی کشته می‌شی!» اما لحظه‌ای بعد،سپس ارادهٔ ستاره‌ای فانگ یوان به سوی او یورش برد.
دو اراده در‌دستهٔ هم آمیختند و نبردی‌منبعی پرخطر را آغاز کردند.
دیری نپایید که ارادهٔ ستاره‌ای فانگ یوان با سرعتی چشمگیر‌وضعیتی تحلیل رفت. با وجود اینکه ارادهٔ جعلی مو یائو نیز آسیب‌بازداشت دید، اما تلفاتش در مقایسه با فانگ یوان بسیار کمتر بود.
فانگ یوان اهمیتی نداد و تنها به تماشای نبرد‌دسته‌های نشست. او برخلاف گذشته، برای یاری رساندن به ارادهٔ ستاره‌ای‌اش‌چندین در نبرد، از حرکات کشندهٔ مسیر خرد چندانی بهره نگرفت.
وقتی ارادهٔ ستاره‌ای فانگ یوان در آستانهٔ شکست‌کشاند قرار گرفت، او لبخندی زد و تودهٔ دیگری‌بازداشت از ارادهٔ ستاره‌ای را روانهٔ میدان نبرد کرد.
چیزی نگذشت که ارادهٔ ستاره‌ایِ او‌هیچ بار دیگر به شدت تحلیل رفت و‌برخوردار فانگ یوان دستهٔ سوم را نیز فرستاد.
ارادهٔ مو یائو هیچ منبعی برای تجدید قوا نداشت، اما فانگ یوان‌ضعیف از چنین امکانی برخوردار بود. او دسته‌های ارادهٔ ستاره‌ای را یکی پس از‌اجازه دیگری فرستاد تا سرانجام ارادهٔ مو یائو را به وضعیتی بی‌نهایت ضعیف کشاند.
فانگ یوان ارادهٔ ستاره‌ای خود را از میدان نبرد بیرون کشید. او چندین حرکت کشنده را فعال‌بیرون کرد و ارادهٔ جعلی مو یائو را بار دیگر از حرکت بازداشت. سپس به تغذیهٔ آن پرداخت‌بعدی و اجازه داد تا رفته‌رفته بهبود یابد، تا بتواند در دفعات بعدی دوباره آن را جست‌وجو کند.
فانگ یوان ارادهٔ جعلی مو یائو را در هم کوبید‌بیرون و به توده‌ای بی‌شکل تبدیل کرد؛ به گونه‌ای که او‌اجازه حتی توانِ نفرین کردن یا حفظ کالبد انسانی‌اش را نداشت.
ارزشمندترین اطلاعاتِ نهفته در این ارادهٔ جعلیِ مو یائو، سرنخ‌های میراث والامقامِ اهریمنِ‌برخوردار نیلوفر سرخ بود که فانگ یوان پیش‌تر آن‌ها را به دست آورده بود.کشنده تنها چیزی که باقی مانده بود، خاطراتِ تجربیاتِ او در پالایش گو بود.
در طول مدتی که در همایش مسیر پالایش شرکت می‌کرد، فانگ یوان‌ضعیف جست‌وجو در خاطراتِ پالایشِ گویِ ارادهٔ مو یائو را فراموش نکرده بود.پرداخت افزون بر این، می‌خواست مهارتِ خود را در نبرد اراده‌ها نیز پرورش دهد.
در آغاز، بدون استفاده از روش‌های مسیر‌امکانی خرد، ارادهٔ ستاره‌ای فانگ یوان همواره شکست می‌خورد‌کشاند و به‌هیچ‌وجه حریف ارادهٔ جعلی مو یائو نبود.
مو یائو به راستی پری پیشینِ خانهٔ انسِ جان بود؛ زنی از مردمان مرکبی که جاودانهٔ‌بازداشت شمشیر بو چینگ، عاشقش شد و او را به عنوان تنها همسر خود برگزید. حتی در‌توده‌ای میان تمام نسل‌های پریان در خانهٔ انسِ جان، مو یائو یکی از برجسته‌ترینِ آن‌ها به شمار می‌رفت.
با وجود اینکه این عجوزه عمدتاً در‌منبعی مسیر پالایش تزکیه می‌کرد، تبحر او در‌دسته‌های مسیر خرد بسیار فراتر از فانگ یوان بود.
فانگ یوان برای تمرین دادن خود، عمداً با ارادهٔ مو یائو وارد نبردِ خالصِ اراده‌ها‌بیرون می‌شد. تلفات او در این نبردها با نسبت حیرت‌انگیز صد به یک بود. فانگ یوان در‌دفعات ازای نابودیِ یک بخش از ارادهٔ مو یائو، صد بخش از اراده‌اش را از دست می‌داد.
اما رفته‌رفته، هرچه بیشتر می‌جنگیدند، تجربهٔ فانگ یوان نیز بیشتر می‌شد. مهم‌تر‌وضعیتی از همه، او از راهنمایی‌های میراث مسیر خردِ دونگ فانگ چانگ فان‌سپس برخوردار بود و با شرکتِ مداوم در این نبردها، به سرعت پیشرفت می‌کرد.
او از وضعیتی تقریباً ناآشنا، به سطحی‌ضعیف رسید که می‌توانست رودررو با ارادهٔ جعلی‌کشنده مو یائو پیکار کند؛ پیشرفت او شگرف بود.
نسبت تلفات او از‌سوم صد به یک، به‌تجدید چهار به یک کاهش یافت.
به بیان دیگر، چهار بخش از ارادهٔ‌دسته‌های ستاره‌ای فانگ یوان برای شکست دادن یک‌خود بخش از ارادهٔ جعلی مو یائو کافی بود.
ارادهٔ جعلی مو یائو از اینکه فانگ یوان تجربیاتش را می‌دزدید و از‌بی‌نهایت او به عنوان حریفی تمرینی و پله‌ای برای ترقی خود استفاده می‌کرد، بی‌نهایت خشمگین‌اجازه بود؛ اما به دلیل محدودیت‌هایش، با وجود تمام این خشم، کاری از دستش برنمی‌آمد.
ارادهٔ ستاره‌ای به ذهن فانگ یوان بازگشت‌ضعیف و او به بررسی خاطراتی از مو یائو‌فعال پرداخت که ارادهٔ ستاره‌ای به سرقت برده بود.
دیری نپایید که چشمانش‌سوم را گشود و لبخندی‌تجدید بر لبانش نقش بست: «جالبه.»
این خاطره ارتباطی به تجربیات پالایش گو نداشت. در عوض، حاوی اطلاعاتی از دورانی بود که مو یائو و جاودانهٔ‌فعال شمشیر بو چینگ با یکدیگر سفر می‌کردند. آن‌ها در رشته کوه یانگ واقعی در قارهٔ مرکزی، گروهی از هیولاهای برهوت‌گونه‌ای را از پای درآورده بودند و دقیقاً زمانی که می‌خواستند غنائم خود را جمع‌آوری کنند، چکنده‌سنگی ختمی‌شکل در غار یافتند.
چکنده‌سنگ‌های ختمی‌شکل، مادهٔ جاودانِ کمیابی از رتبهٔ ۷ بودند. این چکنده‌سنگ‌سرانجام هر سال یک قطره مایعِ قلبِ سنگ تولید می‌کرد؛ مایعی که به‌بازداشت مراتب ارزشمندتر بود و ماده‌ای جاودان از رتبهٔ ۸ به شمار می‌رفت!
بو چینگ قصد داشت‌سرانجام چکنده‌سنگ را قطع کند،کشاند اما مو یائو مانعش شد.
اگر چکنده‌سنگ را قطع می‌کرد، تنها یک مادهٔ جاودانِ رتبهٔ ۷ به دست می‌آورد، اما اگر‌سرانجام آن را به حال خود رها می‌کرد، سال‌ها بعد مقدار زیادی مایعِ قلبِ سنگ در آن‌اجازه جمع می‌شد. ارزش یک مادهٔ جاودانِ رتبهٔ ۸ بسیار بیشتر از ماده‌ای از رتبهٔ ۷ بود.
بو چینگ پیشنهاد مو یائو را پذیرفت‌دسته‌های و آرایه‌های گوی ظریف و پیچیده‌ای را‌خود برای پنهان کردنِ کاملِ این غار برپا کرد.
«سال‌های زیادی گذشته، اگه این غار هنوز پیدا نشده باشه، مقدار مادهٔ جاودانِ رتبهٔ ۸، یعنی مایع قلب سنگ، اونجا باید‌کشنده خیلی زیاد باشه. حتی اگه نتونم ازش استفاده کنم، می‌تونم جمعش کنم. تو آینده می‌تونم تو آسمان زرد گنجینه بفروشمش، یا معامله‌ش‌حتی کنم تا مواد جاودانی که می‌خوام رو به دست بیارم! مادهٔ جاودانِ رتبهٔ ۸ چیزیه که خیلی از جاودانه‌ها شدیداً دنبالش هستن.»
فانگ یوان غرق در شادی شد،بی‌نهایت اما در عین حال، شناخت عمیق‌تری نسبت‌حرکت به ارادهٔ جعلی مو یائو پیدا کرد.
«این ارادهٔ جعلیِ مو یائو ترفندهای زیادی تو آستین داره. اون عمداً این خاطرهٔ باارزش رو پنهان‌وضعیتی کرده بود. تازه بعد از جست‌وجوی بیشترِ خاطراتش متوجه این موضوع شدم. چنین ترفندی حتی تو میراث‌رفته‌رفته مسیر خردِ دونگ فانگ چانگ فان هم ثبت نشده، باید هر طور شده از زیر زبونش بکشم بیرون!»
فانگ یوان‌قوا در دل با‌امکانی خود عهد بست.
اما در حال حاضر،قوا نمی‌توانست به در هم‌برخوردار کوبیدنِ مو یائو ادامه دهد.
ارادهٔ جعلی او به زمان نیاز داشت‌ضعیف تا خود را بازیابد، در غیر این‌کشنده صورت، توانِ تحملِ آسیب‌های بیشتر را نداشت.
فانگ یوان برای به دست آوردن مایع قلب سنگ راهی‌نداشت رشته کوه یانگ واقعی نشد. او برخاست و با گشودن‌کشاند ورودی زندان، به پیشِ روی برادر کوچک‌ترش، فانگ ژنگ، رفت.
فانگ ژنگ‌قوا در وضعیت عجیبی‌امکانی به سر می‌برد.
چشمانش بسته بود و روی زمین دراز کشیده بود. حالت چهره‌اش گهگاه‌وضعیتی میان بی‌رحمی و آرامش تغییر می‌کرد. فریاد می‌کشید و دست و پایش‌سپس را بی‌هدف به هر سو تکان می‌داد؛ گویی در کابوسی گرفتار شده بود.
بی‌شک این‌دسته‌های کارِ فانگ‌سرانجام یوان بود.
فانگ یوان دست تکان‌سوم داد و اثرِ روشِ‌تجدید خود را متوقف کرد.
فانگ ژنگ که به نفس‌نفس افتاده و‌دسته‌های غرق در عرق بود، پس از مدتی از‌بیرون جا برخاست و پرسید: «با من چیکار کردی؟»
با نگاهی آکنده‌تجدید از نفرت به‌چنین فانگ یوان خیره شد.
فانگ یوان خنده‌ای کرد و با خونسردی گفت: «برادرِ خوبم، چیزایی که بهت نشون دادم، اتفاقاتِ واقعی بودن. این ترکیبی از خاطراتِ من و خاطراتِ سرورْ دُرنای آسمان‌دوباره بود. الان دیگه باید بدونی که فاجعهٔ کوه چینگ مائو کارِ من نبود، بلکه تقصیرِ همون کسی بود که استاد صداش می‌زنی؛ سرورْ دُرنای آسمان. اگه اون نمیومد‌آورده و سعی نمی‌کرد میراث حقیقی دریای خون رو تصاحب کنه، شاید ما هنوز هم به عنوان یه خانواده با خوبی و خوشی روی کوه چینگ مائو زندگی می‌کردیم.»
فانگ ژنگ مات و مبهوت ماند.هیچ در آن لحظه، زبانش بند آمده بود،برخوردار یا بهتر است گفت، نمی‌دانست چه بگوید!
فانگ یوان حقیقت را می‌گفت. هرچند افراد خاندان به دست فانگ یوان کشته شده بودند،بیرون اما او برای زنده ماندن چاره‌ای جز این کار نداشت. اگر سرورْ دُرنای آسمان برای‌بتواند تصاحب میراث حقیقی دریای خون تلاش نمی‌کرد، سه قبیلهٔ کوه چینگ مائو هرگز نابود نمی‌شدند.
البته سرورْ دُرنای آسمان ریشهٔ این ماجرا را از‌دسته‌های فانگ ژنگ پنهان نکرده بود، بلکه آن را به‌کشید شیوه‌ای دلپذیرتر و به نفعِ خود توضیح داده بود.
فانگ ژنگ پیش از این نیز به این مسئله‌خود اندیشیده بود، اما هر بار که به آن فکر‌تغذیهٔ می‌کرد، ناخودآگاه از روبه‌رو شدن با آن طفره می‌رفت.
اما حالا، فانگ یوان روحِ سرورْ دُرنای‌منبعی آسمان را جستجو کرده و خاطراتش را مستقیماً‌یکی در ذهن فانگ ژنگ به نمایش گذاشته بود.
این کار به سادگی حقیقتِ بی‌رحمانه و وقایع‌یکی را پیش روی فانگ ژنگ قرار می‌داد؛ او‌کشید حتی اگر می‌خواست هم نمی‌توانست از آن‌ها فرار کند!
صدای خندهٔ فانگ یوان در فضا طنین‌انداز شد: «هه‌هه‌هه. برادرِ عزیزم، نگو که تا حالا‌کشاند به این فکر نکرده بودی که استادت، سرورْ دُرنای آسمان، مسئولیتِ غیرقابل‌انکاری توی نابودی کوه‌بهبود چینگ مائو داره؟ تو حتی اونو به عنوان استادت قبول کردی، واقعاً که یه خائنی.»
سخنانِ فانگ یوان بسیار تند‌وضعیتی و تیز بود و تا‌بیرون اعماقِ وجودِ فانگ ژنگ رسوخ کرد.
فانگ ژنگ فریاد زد: «خفه‌فرستاد شو!» او هرگز در تمامِ عمرش‌چنین چنین خشمی را تجربه نکرده بود!
«خفه شو، دیگه حرف نزن. ای اهریمن، تو بودی که خاندان رو قتل‌عام کردی،خود تو عمو و زن‌عمو رو کشتی، کارِ تو بود، کارِ تو بود، ای قاتل!بهبود اگه کمکِ استاد نبود، من خیلی وقت پیش مرده بودم، نمی‌ذارم به استادم تهمت بزنی...»
فانگ یوان لبخندی تمسخرآمیز زد و با خنده گفت: «اوه؟ مگه سرورْ دُرنای آسمان تو رو نجات نداد تا ازت استفاده کنه و منو‌سپس پیدا کنه؟ هه‌هه‌هه، همین چند وقت پیش، فرقهٔ دُرنای جاودان سعی کرد از تو برای حمله به سرزمین متبرک هو جاودانهٔ من استفاده کنه،انسانی‌اش مگه اون موقع تا پای مرگ نرفتی؟ برادر احمقِ من، اونا دارن ازت سوءاستفاده می‌کنن و تو هم با کمالِ میل بهشون سواری می‌دی؟»
فانگ ژنگ در حالی که چشمانش را بسته بود و‌بیرون چهره‌اش از خشم و وحشت در هم رفته بود، گوش‌هایش را‌داد گرفت و فریاد زد: «دیگه حرف نزن، خفه شو، خفه شو!»
چهرهٔ فانگ یوان سرد و لحنش یخی شد: «برادرِ سست‌ارادهٔ من، تو حتی شجاعتِ روبه‌رو شدن با حقیقت رو هم نداری. حتی اگه‌کشید الان قدرتِ یه استاد گوی رتبه ۵ رو داشته باشی، تو اعماقِ وجودت هنوز فقط یه بچه‌ای که بزرگ نشده. اما تو از خونِ‌گونه‌ای منی، به عنوان برادرِ بزرگ‌ترت، بهت یه فرصت می‌دم. به من ملحق شو، من آموزشت می‌دم و قویت می‌کنم، اون‌وقت بزرگ و پخته می‌شی.»
فانگ ژنگ چشمانش را باز کرد؛ چشمانش کاسهٔ خون بود و با خشم به فانگ یوان خیره شد: «نه... نه! ای قاتل! می‌خوای تا سر حدِ مرگ برات‌بهبود کار کنم؟ کور خوندی! حتی... حتی اگه فرقهٔ دُرنای جاودان داره ازم سوءاستفاده می‌کنه، من ازشون متنفر نیستم. چون اونا بودن که منو پرورش دادن. اما تو! تو کسی‌سرخ هستی که عمو و زن‌عمو رو کشتی، تو تمامِ خاندانمون رو قتل‌عام کردی. ازت متنفرم، هیچ‌وقت نمی‌بخشمت! اگه فرصتش پیش بیاد، خودم با دستای خودم می‌کشمت و انتقام می‌گیرم!!!»
فانگ یوان چشمانش را‌قوا ریز کرد و در‌برخوردار سکوت به فانگ ژنگ نگریست.
او به جای خشمگین شدن، خندید: «هه‌هه‌هه، به نظر‌خود می‌رسه توی فرقهٔ دُرنای جاودان چیزای زیادی یاد گرفتی.تغذیهٔ با دیدنِ این اشتیاقت برای کشتنم، بی‌صبرانه منتظرش می‌مونم.»
فانگ یوان با گفتنِ‌سوم این حرف، روی برگرداند‌تجدید و سلول را ترک کرد.
در این روزها، فانگ یوان بیشترِ توانِ خود را روی همایشِ‌بی‌نهایت مسیر پالایش متمرکز کرده بود. اما استفاده از گوی خرد و‌سپس گوی افکار ستاره‌ای برای انجام استنتاج‌ها را نیز از یاد نبرده بود.
استنتاجِ حرکتِ چهرهٔ نیمه‌آشنا تا این مرحله، تمامِ توانایی‌های فانگ یوان را به کار گرفته بود. از‌بیرون این رو، فانگ یوان به سراغِ استنتاجِ حرکت کشندهٔ خودِ بی‌شمار رفت و موفق شد گویِ جاودانِ‌بعدی کششِ آب را با آن تلفیق کند؛ در این مقطع، خودِ بی‌شمار دارای سه هستهٔ مسیر قدرت بود.
پس از آن، فانگ یوان دستورالعملِ گوی کیسه هوا را اصلاح‌کشید کرد. اکنون تولید انبوهِ این گو مراحلِ بیشتری داشت که انجامشان‌رفته‌رفته ساده‌تر بود و خطرِ پالایش نیز سی درصد کاهش یافته بود.
اما هنگامی که قصد داشت دستورالعملِ گوی افکار خاطره، گوی افکار ستاره‌ای و گویِ افکارِ بدخواهانه را‌وضعیتی اصلاح کند، به بن‌بست خورد. تزکیهٔ مسیر خردِ فانگ یوان تازه آغاز شده بود و سطح تبحرِ‌رفته‌رفته او در مسیر خرد بسیار پایین بود؛ همین امر سرعتِ استنتاجِ این دستورالعمل‌ها را به شدت کاهش می‌داد.
در این چند روزِ اخیر، فانگ‌برخوردار یوان توجهِ خود را معطوفِ دستورالعملِ‌ضعیف گوی جاودانِ خدای خون کرده بود.
او رفته‌رفته دستورالعملِ خدای خون را تکمیل کرد و به جزئیاتی پی برد. حتی اگر خدای خون‌بیرون را پالایش می‌کرد، برای استفاده از آن به یک خویشاوندِ خونی نیاز داشت. کشتنِ یک خویشاوندِ خونی‌بعدی به او اجازه می‌داد تا از طریقِ قدرتِ گوی جاودانِ خدای خون، یک خدای خون به دست آورد.
اگر این خویشاوند مقاومتی نشان نمی‌داد و با کمالِ میل جانش را فدا می‌کرد، خدای خونِ‌بازداشت تولیدشده ارتباطِ تنگاتنگی با جاودانه پیدا می‌کرد و می‌شد آن را به راحتی کنترل کرد. در مقابل،بی‌شکل اگر خویشاوند حاملِ خشم و کینه بود، خدای خون ممکن بود به صاحبش واکنشِ معکوس نشان دهد.
به همین دلیل بود‌سوم که فانگ یوان تلاش می‌کرد‌قوا فانگ ژنگ را متقاعد کند.
اگر او راهِ دیگری برای رهایی از وضعیتِ زامبی جاودانِ خود داشت، قطعاً از فانگ‌بیرون ژنگ برای این منظور استفاده می‌کرد. در مجموع، فانگ ژنگ در گذشته دردسرهای زیادی برای فانگ‌دفعات یوان درست کرده بود و فانگ یوان قصد نداشت او را به حالِ خود رها کند.