چپتر 284: یک، دو، پنج
0لی ران ناگهان روی یک‌اوضاع زانو روی زمین افتاد و با‌زده صدای بلند فریاد زد: «تسلیم می‌شوم!»
حریفش از پیشروی دست کشید و حمله‌اش را متوقف‌سپس کرد، چرا که نمی‌خواست لی ران را در تنگنا قرار‌آخه دهد. این کار برای هیچ‌یک از دو طرف سودی نداشت.
لی ران دهانی پر‌نفر از خون بیرون تف کرد‌شاید و لرزان از جا برخاست.
برای ترکِ هرچه سریع‌ترِ‌دزد میدان نبرد، عمداً چند ضربه‌هشت از حریفش دریافت کرده بود.
استاد گوی میزبان‌رفتم جلو آمد و نتیجهٔ‌فکر نبرد را اعلام کرد.
لی ران به‌شدت مضطرب بود؛ پس از پس‌بست گرفتن گوی اطلاعاتی تاک، با تظاهر به ناامیدی‌همچین و سرخوردگی، به‌سرعت میدان نبرد را ترک کرد.
او سرسری جراحاتش را بست‌دیگه و سپس با شتاب به‌اوضاع سوی خانه‌اش به راه افتاد.
«لعنتی، چطور همچین چیزی ممکنه؟زده آخه چه اتفاقی افتاده؟ چرا‌ساله ارتباطم با گوی غنچه قطع شد؟»
ابری تیره از اندوه‌شاید و نگرانی بر قلب‌می‌کنم لی ران سایه افکند.
گوی غنچه گویی بود که خودش آن را‌بست پالایش کرده بود؛ لحظه‌ای که فانگ یوان آن‌همچین را پالایش کرد، او بلافاصله متوجه این موضوع شد.
«فقط دو تا احتمال برای این وضعیت هست. اول اینکه گوی غنچه نابود شده باشه، دوم اینکه یه نفر دیگه پالایشش کرده‌شهر باشه! یعنی لو رفتم؟ نه، شاید اوضاع اون‌قدرها هم که فکر می‌کنم بد نباشه، ممکنه یه دزد زده باشه به خونه‌م. گندش بزنن،نیز من هشت ساله تو شهر خاندان شانگ زندگی می‌کنم، تقریباً همهٔ دزدا رو می‌شناسم، آخه کی می‌خواد از اون خراب‌شدهٔ من دزدی کنه!»
لی ران با قدم‌هایی تند راه می‌رفت. سنگ‌بزنن ستاره‌ای به‌قدری مهم بود که حتی او با آن‌دزدا ذات خونسردش نیز نمی‌توانست جلوی اضطراب خود را بگیرد.
او به‌شدت پشیمان بود.
باید گوی غنچه را در مکان‌سرسری امن‌تری پنهان می‌کرد و آن را‌خانه‌اش در محفظهٔ مخفیِ زیر تختش نمی‌گذاشت.
اما حقیقت این‌دوم بود که تقصیری‌پالایشش متوجه او نبود.
او جاسوس بود؛ برای حفظ پوشش خود هیچ دوستی نداشت و در چند سال گذشته،تقریباً هیچ تماسی با همسر یا فرزندش نگرفته بود. او اغلب به فاحشه‌خانه‌ها، قمارخانه‌ها و غذاخوری‌ها‌مهم رفت‌وآمد می‌کرد؛ این مکان‌ها پر از جمعیت بود و نمی‌توانست چیزی را در آنجا پنهان کند.
می‌توانست آن را در یک امانت‌فروشی پنهان کند، اما جلب توجهِ بیش‌خونه‌م از حد به یک سنگوارهٔ بی‌ارزش بسیار عجیب به نظر می‌رسید. اگر خاندان‌می‌خواد شانگ در آینده تحقیقاتی انجام می‌داد، این کار سوءظن بزرگی به همراه می‌آورد.
در شهر خاندان شانگ از هر قشری پیدا می‌شد و استادان گویِ دزدِ بسیاری در آن‌همچین حضور داشتند. اما برای تصاحبِ قهریِ گوی غنچه، به یک گوی رتبه ۳ نیاز بود. مسئله این‌خودش بود که چرا یک استاد گوی رتبه ۳ باید بخواهد از آن آلونکِ مخروبهٔ او دزدی کند؟
لی ران هشت سال در خفا زیسته بود، آن‌قدر طولانی که تقریباً گذشته‌اش را‌نباشه از یاد برده بود. وقتی گوی غنچه را پنهان می‌کرد، بسیار به کار خود مطمئن‌می‌شناسم بود، اما اکنون این اطمینان جای خود را به پشیمانی و سرزنشِ خویش داده بود.
«خدا کنه‌می‌کنم هنوز بشه اوضاع‌زده رو جمع‌وجور کرد!»
با دلی پر‌رفتم از تردید به خانه‌اش‌فکر بازگشت. در بسته بود.
در را باز‌سرخوردگی کرد و دید‌سرسری همه‌جا زیرورو شده است.
ناگهان فکری از‌دوم ذهنش گذشت: «کار‌پالایشش یه دزد بوده!»
روبه‌رو شدن با یک دزد‌زده ترسناک نبود؛ تا زمانی که هویتش‌شهر فاش نمی‌شد، همه‌چیز قابل جبران بود.
لی ران به خود دلداری داد: «درسته! هر بار که با خاندان وو ارتباط می‌گرفتم، پیام‌ها یک‌طرفه بود.خاندان هیچ مدرکی علیه من وجود نداره و اون گوی افسانه‌ای هم داخل سنگ ستاره‌ایه. تا وقتی شکافته نشه، کی‌حتی می‌فهمه چقدر می‌ارزه؟ فقط کافیه دزد رو پیدا کنم؛ با این هشت سال تجربه‌ای که تو این شهر دارم...»
با این افکار، بر‌به‌سرعت احساساتش مسلط شد و‌بست از وحشت‌کردن دست برداشت.
«برم گزارش بدم؟ از نگهبانا برای دستگیری دزد استفاده کنم؟ نه، اول باید از درِ مسالمت وارد بشم؛گندش بهترین حالت اینه که سنگ ستاره‌ای رو بی‌سروصدا پس بگیرم. به نگهبانای شهر هم اعتباری نیست، اونا برای یه‌می‌رفت آدم بی‌ارزش مثل من خودشون رو به زحمت نمی‌ندازن. شاید بهتر باشه یه استاد گویِ خاندان تیه استخدام کنم؟»
«ها؟ این دیگه چیه...» در این لحظه،گندش نگاهش را متمرکز کرد و پس از‌زندگی کنار زدنِ تختش، یک گو پیدا کرد.
گوی صدای قلب!
این گو رتبه ۲ بود؛ با رنگی سبز و سیاه و‌سوی اندازه‌ای در حدود شست یک نوزاد. ظاهری مارپیچ و شبیه به‌ارتباطم صدف حلزون داشت که یک سرش بزرگ و سرِ دیگرش باریک بود.
«گوی صدای قلب جفتیه؛ به دو تا استاد گو اجازه‌اوضاع میده تا فاصلهٔ صد قدمی تو ذهنِ هم با هم‌هشت حرف بزنن. نگو که... دزد اینو مخصوصاً برای من جا گذاشته؟!»
برقی از تردید در چشمان لی ران درخشید،بزنن اما دندان‌هایش را روی هم فشرد و گوی صدای‌دزدا قلب را مانند گوش‌گیر درون گوش خود قرار داد.
لی ران جوهر ازلی‌اش را به درون کرم‌می‌کنم تزریق کرد و با فعال‌سازی گوی صدای قلب،ساله ذهنش را متمرکز ساخت و پرسید: «تو کی هستی؟»
لحظه‌ای بعد، صدای فانگ یوان در سر لی ران‌سپس طنین‌انداز شد: «این سؤال اهمیتی نداره. مسئلهٔ مهم اینه‌ممکنه که لی ران یه اسم جعلیه، مگه نه؟ هه‌هه‌هه.»
در آن لحظه، مردمک‌های لی ران‌پالایشش منقبض شد؛ گویی صاعقه‌ای به او برخورد‌می‌کنم کرده باشد، در جای خود خشکش زد.
«گندش بزنن، هویتم رو‌دزد فهمیده!» وحشت سراپای لی‌بزنن ران را فرا گرفت.
اوضاع به‌یعنی بدترین حالت‌شاید ممکن درآمده بود!
اما او هر چه بود، هشت سال سابقهٔ جاسوسی داشت؛ حتی‌سوی با این چرخش ناگهانیِ وقایع، توانست ذهنش را آرام کند و‌ارتباطم به فانگ یوان پاسخ دهد: «اسم جعلی؟ کدوم اسم جعلی؟ منظورت چیه؟»
او این حرف را در حالی‌پالایشش زد که با احتیاط روی پنجهٔ‌فکر پا در آلونکِ مخروبه‌اش قدم برمی‌داشت.
سپس به دیوار تکیه‌دزد داد و از پنجره‌بزنن به خیابانِ بیرون چشم دوخت.
در حالی که به‌سرعت به دنبال راه چاره‌ای‌می‌کنم می‌گشت، با خود اندیشید: «گوی صدای قلب بُرد محدودی‌شهر داره، نهایتاً صد قدم. پس باید همین دوروبر باشه.»
برای استفاده از گوی صدای‌ترک قلب، شخص باید برای صحبت کردن‌سوی تمرکز می‌کرد؛ افکار عادی منتقل نمی‌شد.
اما فانگ یوان که از وضعیت روانی او به‌خوبی آگاه بود، خندهٔ سبکی‌می‌کنم کرد و گفت: «لی ران، خودت رو به اون راه نزن. من دشمنت‌تقریباً نیستم. تا زمانی که همکاری کنی، برای نشون دادن حسن‌نیتم، می‌تونیم همدیگه رو ببینیم.»
لی ران‌می‌کنم شوکه شد:دزد «همدیگه رو ببینیم؟»
سپس، صدای فانگ یوان در سرش‌اون‌قدرها طنین‌انداز شد: «حالا از اتاقت برو‌خونه‌م بیرون و از در بپیچ سمت چپ.»
لی ران در ذهنش‌به‌سرعت فریاد زد: «چرا باید‌بست به حرفت گوش بدم؟»
فانگ یوان خندید: «سعی نکن امتحان‌پالایشش کنی چقدر می‌دونم، فراتر از تصورته.فکر تا پنج می‌شمرم، خوب فکر کن.»
فانگ یوان شمرد: «یک.»
لی ران‌یعنی به‌سرعت شرایط‌شاید را سبک‌سنگین کرد.
هرچند گوی غنچه در دستان دزد‌سرسری بود، اما هیچ مدرکی نداشتند که‌خانه‌اش نشان دهد او جاسوس خاندان وو است.
او هشت سال در سایه‌ها‌دیگه کمین کرده بود، چطور ممکن‌اوضاع بود مدرکی وجود داشته باشد؟
فانگ یوان بی‌تفاوت گفت: «دو.»
اگر در این لحظه به حرف فانگ‌فکر یوان گوش می‌داد و دیگران او را‌بزنن می‌دیدند، این مدرکی قطعی بر جاسوس بودنش می‌شد.
اما اگر گوش‌سرخوردگی نمی‌داد، چه بلایی‌سرسری سر سنگ ستاره‌ای می‌آمد؟
فانگ یوان‌باشه به شمارش‌نفر ادامه داد: «پنج.»
ذهن لی ران غرق در‌زده آشوب شد و ناسزا گفت:ساله «گندش بزنن، اصلاً بلدی درست بشمری؟!»
فانگ یوان خندید: «هه‌شاید هه هه، به نظر‌می‌کنم می‌رسه تصمیمت رو گرفتی.»
لی ران نفس عمیقی کشید، مشت‌هایش را‌جراحاتش محکم گره کرد و در حالی که دندان‌هایش‌چطور را به هم می‌سایید، از خانه خارج شد.
او از در بیرون‌نفر رفت و به خیابانی شلوغ‌شاید رسید. سپس، به چپ پیچید.
حدود پنجاه قدم بعد، صدای‌زده فانگ یوان دوباره طنین‌انداز شد: «بپیچ‌شهر راست، تو سومین چهارراه، بپیچ چپ.»
لی ران با نگاهی تیزبین، همچون عقابی جمعیت را‌نباشه از نظر گذراند و با خود گفت: «اون می‌تونه حرکاتم‌شانگ رو ببینه، باید همین دور و بر باشه، اما کیه؟»
فانگ یوان به‌سرعت گفت: «بهت پیشنهاد می‌کنم این‌طرف و‌سپس اون‌طرف رو نگاه نکنی، این رفتار همیشگیت نیست. هه‌ممکنه هه، بعد از هشت سال، می‌خوای همه‌چیز به باد بره؟»
لی ران دندان‌هایش را چنان به هم فشرد که‌شاید به صدا افتادند: «لعنتی...» تهدید فانگ یوان باعث شد‌گندش سرش را پایین بیندازد و فقط به روبه‌رو نگاه کند.
او با پیروی از دستورات فانگ یوان،گندش در مسیرهای مختلفی چرخید و راه رفت،زندگی تا اینکه فانگ یوان به او گفت بایستد.
فانگ یوان بلافاصله ادامه داد:اوضاع «برگرد. تو دیدرست باید یه رستوران‌زده باشه، برو طبقهٔ سوم، همون‌جا منتظرتم.»
لی ران‌ناامیدی نگاه کرد و‌ترک قلبش فرو ریخت.
این رستوران، همان جایی بود‌دیگه که او اغلب به آن‌اوضاع می‌آمد؛ رستوران فو تای شیانگ هه.
احساس بدی در دلش رخنه کرد: «نکنه...» دزد‌بزنن آن‌قدر اطلاعات دربارهٔ او داشت که احساس می‌کرد‌همهٔ در دشت‌های برفی زمستان کاملاً برهنه شده است.
او وارد رستوران شد.
شاگردِ آشنای مغازه به او نگاه‌سرسری کرد و با اشتیاق صدا زد:خانه‌اش «سرور لی ران، شما اینجایید، بفرمایید بالا!»
چهرهٔ درهم‌کشیدهٔ لی ران لبخند محوی زد‌یعنی و در حالی که نهایت هوشیاری‌اش را‌نباشه حفظ کرده بود، از پله‌ها بالا رفت.
در نیمه‌های راه،نباشه پیش از رسیدن‌خونه‌م به طبقهٔ دوم.
فانگ یوان‌یعنی ناگهان گفت:شاید «صبر کن.»
لی ران‌ناامیدی از حرکت ایستاد‌ترک و پرسید: «چیه؟»
فانگ یوان دستور‌دوم داد: «برو پایین و‌یعنی از در برو بیرون.»
لی ران نفسش را با‌زده حرص بیرون داد و چون‌ساله چاره‌ای نداشت، به سمت خروجی رفت.
شاگرد مغازه با گیجی به‌اوضاع او نگاه کرد و به‌سرعت پرسید:زده «چیزی شده سرورم؟ دیگه غذا نمی‌خورید؟»
لی ران با تکان دادن‌ترک دست او را مرخص کرد‌شتاب و از رستوران بیرون رفت.
فانگ یوان ادامه داد: «روبه‌روت‌دیگه یه مغازه هست که نون‌اوضاع تنوری می‌فروشه، برو چند تا بخر.»
گوشهٔ چشم لی ران‌دزد پرید، اما از دستورات پیروی‌هشت کرد و چند نان خرید.
فانگ یوان دوباره گفت:شاید «خیلی خب، حالا برگرد‌می‌کنم به طبقهٔ سوم رستوران.»
در حالی که نان‌ها را در دست‌جراحاتش داشت و به رستوران برمی‌گشت، رگ‌های پیشانی‌لعنتی لی ران از شدت خشم بیرون زده بود.
شاگرد مغازه دید که او دوباره وارد می‌شود، با نگاهی‌اوضاع عجیب به او گفت: «سرور لی ران، اگه می‌خواستید نون‌هشت بخرید، فقط کافی بود صدام کنید، من می‌تونستم براتون بخرم.»
لی ران فریاد زد: «گمشو!» این کار‌گندش شاگرد مغازه را چنان ترساند که به‌زندگی خود لرزید و حرفش را قطع کرد.
او به طبقهٔ‌رفتم سوم رسید و‌اون‌قدرها پس از پله‌ها ایستاد.
فانگ یوان دستور داد: «ادامه‌ترک بده، دو سه قدم بردار‌شتاب و بپیچ چپ، منو می‌بینی.»
لی ران طبق دستورات عمل کرد، ستونی‌یعنی را دور زد و سرانجام فانگ یوان‌نباشه را دید که در جای همیشگی‌اش نشسته بود.
سپس دید که فانگ یوان دستش را‌گندش دراز کرد و او را به نشستن‌زندگی دعوت نمود. هم‌زمان، در ذهنش شنید: «بفرمایید بنشینید.»
لی ران حرفی نزد، بی‌سروصدا روبه‌روی‌اون‌قدرها فانگ یوان نشست و سپس بدون‌خونه‌م پلک زدن به او خیره شد.
حقیقت این بود که‌به‌سرعت ظاهر جوان فانگ یوان‌بست او را به‌شدت شوکه کرد.
در طول مکالماتشان، از آنجا که فانگ یوان او را کاملاً در‌فکر چنگ خود داشت، لی ران ناخودآگاه او را مردی میان‌سال و بی‌پروا،شانگ یا پیرمردی کلاه‌دار تصور کرده بود که چهره‌اش را در تاریکی پنهان می‌کند.
اما حقیقت کاملاً برعکس بود.
صدایِ گوی صدای قلب همیشه تغییر‌اون‌قدرها می‌یافت؛ از طریق آن نمی‌شد سن را‌گندش تشخیص داد، اما جنسیت به‌راحتی قابل‌تشخیص بود.
اگر با چشمان خودش نمی‌دید، لی‌سرسری ران هرگز فکر نمی‌کرد این مرد‌خانه‌اش مرموز تا این حد جوان باشد!
نور چراغ‌های خیابانِ پنجمین شهر داخلی از پنجره‌ها می‌گذشت و‌اوضاع بر چهرهٔ فانگ یوان می‌تابید. اگرچه او ظاهری معمولی داشت،هشت اما چشمانش به سیاهیِ جوهر بود؛ همچون مغاکی عمیق و مرموز.
لی ران چهرهٔ‌نباشه فانگ یوان را در‌گندش اعماق قلبش حک کرد.
با وجود اینکه این اولین دیدارشان بود،فکر می‌توانست قسم بخورد که در این زندگی‌بزنن هرگز ظاهر فانگ یوان را فراموش نخواهد کرد.
زیرا به خاطر همین مرد جوان‌سرسری بود که تمام نقشه‌هایش نقش بر آب‌راه شد، آن هم به چنین شکل درمانده‌ای!