---

---

---

لطفا کپی و بازنشر نکنید،

روی ترجمه کارها زحمت خیلی خیلی زیادی کشیده شده،

لطفا شور و شوق ما رو کور نکنید،

منبع: ناولها | novelha.net

---

---

---

← برگشت

اربابِ گو

چپتر 198: بی‌رحمی در کشتار، قساوت برای سودجویی از فاجعه • ⏱ 13 دقیقه

چپتر 198: بی‌رحمی در کشتار، قساوت برای سودجویی از فاجعه

0

«فانگ یوان،‌نیست​ داری چه‌کنید​ غلطی می‌کنی؟»

«زود باش تمومش‌کنید​ کن، دشمن جلومونه، چطور‌پیش​ می‌تونیم با هم بجنگیم؟»

«همین الان‌حال​ بس کن،‌بود​ وگرنه... آخ!»

همه در بهت فرو رفتند. فانگ‌نالید​ یوان با بی‌رحمی یکی دیگر از‌همان‌طور​ افراد خاندان را از پای درآورد.

فانگ یوان فریاد زد: «من فقط افراد‌همین‌طوری​ خاندان گو یوئه رو می‌کشم، غریبه‌ها گورشون‌اول​ رو گم کنن! وگرنه شما رو هم می‌کشم!»

همه مات و مبهوت ماندند و چند‌پیش​ قدم عقب رفتند؛ کسی انتظار نداشت فانگ‌شکست​ یوان تا این حد مجنون شده باشد.

«فانگ یوان دیوونه شده!»

«اون دیگه هیچی‌حال​ حالیش نیست، با‌نالید​ هم حمله کنید!»

«آره، اگه همین‌طوری پیش بره، حتی قبل‌همین‌طوری​ از اینکه جدِ اول دشمن رو شکست‌اول​ بده، همه‌مون به دست فانگ یوان سلاخی می‌شیم...»

گویی فانگ یوان نیزه‌ای در لانهٔ زنبور فرو کرده باشد،‌قبل​ همه به تکاپو افتادند، اما هیچ‌کس جرئت حمله نداشت؛ بیشترشان‌گویی​ تنها می‌توانستند فریاد بزنند و دیگران را به مبارزه تشویق کنند.

بای نینگ بینگ قهقهه زد و‌سرور​ ناگهان با حمله به شخصی در‌می‌نگریست​ کنارش، جان او را گرفت: «هاهاها، جالبه!»

شخصِ در حال مرگ که‌بود​ از افراد خاندان بای بود،‌نگاه​ نالید: «سرور بای نینگ بینگ، شما...!»

همه فریاد زدند: «اوه‌کنید​ نه، سرور بای نینگ‌پیش​ بینگ هم دیوونه شده!»

نگاه فانگ یوان متمرکز شد؛ همان‌طور‌همین‌طوری​ که به بای نینگ بینگ می‌نگریست، انتظار‌اول​ چنین تغییر ناگهانی‌ای را از او نداشت.

بای نینگ بینگ جنون‌آمیز خندید: «حالا که تو می‌تونی افراد خاندان خودت رو بکشی، منم نمی‌تونم ازت کم‌حالا​ بیارم. هعی، از اونجایی که خیلیا مردن، آیندهٔ خاندان بای دیگه نابود شده، ما دیگه نمی‌تونیم یه دهکده‌خاندانی​ باشیم. رئیس خاندانی هم که بهش مدیون بودم مرده، پس بهتره همین الان بکشمشون و یکم خوش بگذرونم.»

فانگ یوان از ته دل خندید: «هه‌سرور​ هه هه، عالیه.» سپس بدنش به سرعت‌چنین​ به حرکت درآمد و کشتارش را آغاز کرد.

از آنجا که این افراد خاندان در هر صورت می‌مردند، همان‌قبل​ بهتر که به دست فانگ یوان کشته می‌شدند تا به جای‌نیزه‌ای​ گو یوئهٔ نسل اول، به رشد درجهٔ استعداد او کمک کنند.

این افرادِ گرفتار در سد خونی، چطور می‌توانستند حریف ترکیب فانگ یوان و‌اول​ بای نینگ بینگ شوند؟ به خصوص بای نینگ بینگ که در آستانهٔ مرگ‌افتادند​ قرار داشت، بسیار قوی‌تر بود و حتی بیشتر از فانگ یوان آدم می‌کشت.

فانگ یوان ضربهٔ آخر‌بود​ را وارد می‌کرد و‌اوه​ خونشان را بیرون می‌کشید.

پس از کشتن صد نفر، گوی جمجمه خون‌زدند​ به حد نهایی خود رسید و جمجمهٔ بلورین‌ناگهانی‌ای​ شروع به تغییر رنگ به سرخِ خونی کرد.

فانگ یوان با خنده‌ای از سر‌اگه​ رضایت، گوی جمجمه خون را به کار‌جدِ​ گرفت و آن را بالای سرش برد.

دندان‌های جمجمه از هم باز شد و جریان‌بره​ خونی خوشبو از آن بیرون جهید که فانگ‌همه‌مون​ یوان را از سر تا پا خیس کرد.

فانگ یوان از این حس‌نالید​ ناخوشایند لذت می‌برد؛ نفس عمیقی‌متمرکز​ کشید و در لحظه غرق شد.

ردای سیاه و موهایش در کنار بدنِ غرق در خونش، او‌متمرکز​ را شبیه اهریمنی می‌ساخت که مستقیماً از جهنم بیرون آمده است.‌بکشی​ اطرافیان با دیدن او، همگی وحشت‌زده شدند و از ترس فریاد کشیدند.

فانگ یوان با خود اندیشید: «درجهٔ استعدادم واقعاً افزایش پیدا کرد!» درجهٔ استعداد فانگ یوان در ابتدا تنها ۴۴ درصد و در درجهٔ C بود، اما پس از استفاده از گوی تدفین حیات انسان-جانور، به ۴۳ درصد کاهش یافته بود. اکنون، در حالی که زیر جریان خون ایستاده بود و خون به درون روزنه‌اش می‌ریخت، درجهٔ استعدادش ۱۰ درصد افزایش یافت و به ۵۳ درصد رسید.

فانگ یوان چشمانش را باز کرد و با تکان دادن سر از‌جدِ​ روی رضایت، دور دیگری از کشتار را آغاز کرد: «واقعاً گنجینهٔ بزرگیه،‌کرده​ جای تعجب نیست که گو یوئهٔ نسل اول مثل جونش ازش مراقبت می‌کرد!»

آن دو نفر‌مرگ​ خونریزی عظیمی درون سد‌زدند​ خونی به راه انداختند.

آنجا به‌شخصِ​ کشتارگاهی بزرگ‌مرگ​ تبدیل شده بود.

گو یوئه مو یان به‌آره​ جلو شتافت و فریاد زد: «فانگ‌قبل​ یوان، ای هیولای مجنون و دیوونه!»

فانگ یوان حملهٔ او را جاخالی داد‌پیش​ و هزارپای طلاییِ ارّه‌ای خود را بالا‌شکست​ برد و سپس آن را فرود آورد.

دختر جوان‌حال​ به دو‌بود​ نیم تقسیم شد.

گو یوئه دونگ تو و همسرش زانو‌سرور​ زدند و التماس کردند: «فانگ یوان، خواهش می‌کنیم‌تغییر​ بذار بریم، ما عمو و زن‌عموی تو هستیم!»

فانگ یوان سرد خندید؛ دست چپش را تکان‌پیش​ داد و تیغِ ماهِ خونینی به بیرون پرتاب شد‌همه‌مون​ که سر آن دو را از تن جدا کرد.

گوی جمجمه خون، خونِ افراد خاندان گو یوئه‌بره​ را جذب کرد و به جریان خون غلیظی‌همه‌مون​ تبدیل شد که به درون فانگ یوان می‌ریخت.

فانگ یوان چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید: «چه لذتی...»‌همان‌طور​ او تنها گرمایی را احساس می‌کرد که در بدنش جریان می‌یافت‌منم​ و باعث می‌شد ذهنش تیزتر شود، گویی دوباره متولد شده بود.

درجهٔ استعداد دوباره‌حال​ بالا رفت و‌نالید​ به ۶۳ درصد رسید!

در درجه‌بندی استعداد یک استاد گو، ۴۰ تا ۵۹ درصد درجهٔ C، ۶۰ تا ۷۹ درصد درجهٔ B، و ۸۰ درصد و بالاتر درجهٔ A محسوب می‌شد.

فانگ یوان رسماً از درجهٔ C خارج شده و به استعدادی با درجهٔ B تبدیل شده بود!

فانگ یوان چشمانش را باز‌نالید​ کرد و با دقت خیره‌متمرکز​ شد: «اما، سطح تزکیه‌م افت کرد...»

درجهٔ استعداد فانگ یوان به درجهٔ B ارتقا یافت، اما سطح تزکیه‌اش از رتبه ۳ به رتبه ۲ سقوط کرد.

عجیب بود!

گو یوئهٔ نسل اول آشکارا با افزایش درجهٔ استعدادش،‌حتی​ سطح تزکیهٔ خود را حفظ کرده بود، پس چرا‌سلاخی​ وقتی نوبت به فانگ یوان رسید، چنین اتفاقی افتاد؟

فانگ یوان در دل آهی‌نالید​ کشید: «این مشکل باید به‌متمرکز​ خاطر گوی روزنه سنگی باشه!»

فانگ یوان از گوی روزنه سنگی استفاده کرده بود تا تمام پتانسیل خود را بیرون بکشد، که باعث‌خندید​ شده بود سطح تزکیه‌اش تا مرحلهٔ اوجِ رتبه ۳ بالا برود. اما این گوی جمجمه خون، جریان خون‌رئیس​ باکیفیتی را به درون او تزریق می‌کرد و با بالا بردن پتانسیل روزنه، درجهٔ استعدادش را افزایش می‌داد.

غیرقابل انکار بود که‌کنید​ این دو گو در‌پیش​ ماهیت با هم تضاد داشتند.

اما گوی جمجمه خون رتبه ۴ بود، در حالی که گوی روزنه سنگی در رتبه ۳ قرار داشت. گوی جمجمه خون بر گوی روزنه‌کرده​ سنگی غلبه کرد و باعث شد روزنهٔ فانگ یوان از حالت سنگی دوباره به غشای نور بازگردد. با این حال، افزایش سطح تزکیه‌ای که‌جالبه​ روزنهٔ سنگی به همراه آورده بود نیز در حال از بین رفتن بود و حتی در این فرایند سطح تزکیهٔ او را کاهش می‌داد.

این تغییر چیزی بود‌بود​ که فانگ یوان در چنین‌نگاه​ زمان کوتاهی انتظارش را نداشت.

اما بای نینگ بینگ داشت قوی‌تر می‌شد؛ او به هر کجا که می‌رفت،‌می‌نگریست​ همه را می‌کشت. از این رو، فانگ یوان توانست قدرت خود را حفظ‌بیارم​ کند و از حمله دست بکشد و تنها به جمع‌آوری خونِ دودمان بپردازد.

گو یوئهٔ نسل اول که بیرون از سد‌پیش​ خونی بود، با دیدن سلاخی شدن افراد، به‌بده​ خشم آمد و فریاد کشید، اما فایده‌ای نداشت.

او دودمان خود را گسترش داده و صدها سال صبر کرده بود. همهٔ‌اول​ این‌ها برای همین لحظه بود؛ کشتن نوادگانش برای افزایش درجهٔ استعداد خود. پس‌افتادند​ از این همه برنامه‌ریزی طولانی، در نهایت شخص دیگری از آن سود برد.

سرورْ دُرنای آسمان نیز با دیدن این صحنه‌اوه​ کمی جا خورد: «این پسر، با این سن‌جنون‌آمیز​ کم این‌قدر بی‌رحمه، حتی اهریمنی‌تر از جدِ خودشه!»

کشتار ادامه‌شخصِ​ یافت، تا اینکه‌بود​ شش ساعت بعد...

سطح تزکیهٔ فانگ یوان به مرحلهٔ آغازینِ رتبه ۱‌بره​ سقوط کرد، اما روزنه‌اش دوباره به غشای نور تبدیل‌دست​ شد و می‌توانست جوهر ازلی را به تنهایی بازیابی کند.

او بیش از ده بار در خون غسل کرد و در دفعات‌جدِ​ آخر، اثر آن رو به افول گذاشت. دفعات نخست، استعدادش را ۱۰٪‌کرده​ افزایش داد، اما با هر بار تلاش، این درصد کمتر و کمتر می‌شد.

اما استعدادش از درجهٔ C و ۴۳٪، به بیش از ۹۰٪ رسیده بود.

۹۰٪، استعداد درجهٔ A!

استعداد درجهٔ A!!

فانگ یوان مشتش را گره کرد؛ در دلش شوری برپا بود: «توی پانصد سال زندگی قبلیم، تازه بعد از دویست سال و فقط با شانس و اقبال محض تونستم استعدادم رو از درجهٔ C به B برسونم. کی فکرش رو می‌کرد این بار بتونم از یه فاجعه سود ببرم و به درجهٔ A برسم.»

بای نینگ بینگ دست‌بود​ از کشتار کشید و جلو‌نگاه​ آمد: «خب، قدم بعدی چیه؟»

درون حصار خونین، تنها آن دو باقی‌سرور​ مانده بودند. بقیه، چه استاد گو و‌چنین​ چه فانی، همگی از دم تیغ گذشته بودند.

بیرون از حصار نیز، هیچ‌کس از‌اگه​ ترکش‌های نبرد دو قدرتمندِ رتبه ۵‌اینکه​ جان سالم به در نبرده بود.

در تمام آن منطقه، تنها آن‌همین‌طوری​ دو نفر درون حصار و آن‌جدِ​ دو نفر بیرونِ حصار زنده بودند.

فانگ یوان نگاهی به بیرون انداخت و خونسرد گفت: «قدم‌متمرکز​ بعدی اینه که صبر کنیم تا گو یوئهٔ نسل اول‌خودت​ شکست بخوره و گویِ گل آسمانی پرده خون ناپدید بشه.»

بای نینگ‌شخصِ​ بینگ پیگیر‌مرگ​ شد: «بعدش چی؟»

فانگ یوان چرخید و به بای‌اگه​ نینگ بینگ نگاه کرد. لبخندی زد‌اینکه​ و گفت: «بعدش؟ بعدش می‌تونی بری بمیری.»

بای نینگ بینگ جا خورد.

بی‌درنگ چشمانش را ریز کرد‌نالید​ و در مردمک‌های آبی‌رنگش، نیتِ قتلی‌همان‌طور​ خطرناک موج زد: «اوه؟ منظورت چیه؟»

فانگ یوان خندید: «انفجارِ انتحاریِ کالبدِ روحِ یخِ ظلمتِ شمال بی‌نهایت قدرتمنده. با‌می‌نگریست​ اینکه تزکیه‌ت پایینه و شانسش زیاد نیست، اما بازم می‌تونه به خبرگانِ رتبه‌بیارم​ ۵ آسیب بزنه. بعد از انفجار، می‌تونی مسیر برف و یخبندان رو کنترل کنی؟»

گوشهٔ لب بای نینگ بینگ‌آره​ پرید: «من از کجا بدونم؟ تا‌قبل​ حالا که خودم رو منفجر نکردم!»

فانگ یوان قاه‌قاه خندید و ضربه‌ای به سینهٔ او‌حتی​ زد: «ولی من می‌دونم که می‌تونی!» ناخودآگاه، تصویرِ انفجار انتحاریِ‌می‌شیم​ بای نینگ بینگ در زندگیِ قبلی‌اش، در ذهنش جان گرفت.

و آن جمله در خاطرش طنین‌انداز‌سرور​ شد: «به جای من زندگی کن‌می‌نگریست​ و شاهد شکوه این دنیا باش!»

فانگ یوان ادامه داد: «من کنارت می‌مونم. بعد از‌اوه​ اینکه خودت رو منفجر کردی، وقتی زمانش برسه، جونت‌خندید​ رو نجات می‌دم و باعث می‌شم دوباره زنده بشی.»

«اگه نتونستی چی؟»

فانگ یوان خندهٔ خشکی سر داد: «هه‌هه‌هه. پس باید قمار کنی. وقتی منفجر بشی، من درست کنارت می‌ایستم.‌سلاخی​ اگه به نیتم شک داری، می‌تونی طوفان یخ رو بفرستی تا منم بکشه. حتماً تا الان متوجه شدی.‌تشویق​ درسته، تزکیهٔ من الان تو مرحلهٔ آغازینِ رتبه ۱ افت کرده. اون موقع، هیچ راهی برای زنده موندن ندارم.»

«اما اگه حرفم رو باور کنی، بازم ممکنه دروغ گفته باشم و در نهایت زنده‌ت نکنم، چون‌خندید​ اصلاً راهی براش ندارم. برای همین، باید قمار کنی؛ هر تصمیمی که بگیری، فقط به افکارِ الانت‌باشیم​ بستگی نداره، بلکه به چیزی بستگی داره که تو آخرین لحظهٔ قبل از مرگت بهش فکر می‌کنی.»

چهرهٔ بای‌شخصِ​ نینگ بینگ‌مرگ​ در هم رفت.

حرف‌های فانگ یوان او را به یک قمار دعوت می‌کرد. اما در‌اینکه​ حقیقت، مگر خودِ فانگ یوان هم در حال قمار نبود؟ او جان خودش‌کرده​ را وسط گذاشته بود و همه‌چیز به افکار بای نینگ بینگ بستگی داشت.

لحظه‌ای بعد، بای نینگ بینگ سرش را بالا گرفت‌حتی​ و با صدای بلند خندید: «هه هه. چقدر هیجان‌انگیز...‌سلاخی​ بی‌نهایت هیجان‌انگیزه! پس منم پای این قمار می‌شینم، هاها!»

فانگ یوان توجهی به او‌نالید​ نکرد و حواسش را به‌متمرکز​ نبردِ بیرونِ حصار خونین معطوف ساخت.

همان‌طور که انتظار می‌رفت، گو یوئهٔ نسل‌سرور​ اول در موضع ضعف قرار داشت و زیر‌تغییر​ فشار حملاتِ سرورْ دُرنای آسمان گرفتار شده بود.

با وجود اینکه او جوهر ازلی‌اش را بازیابی کرده بود،‌حتی​ اما نمی‌توانست این روند را در طولانی‌مدت حفظ کند؛ پس‌می‌شیم​ در یک نبرد فرسایشی، چطور می‌توانست حریفِ سرورْ دُرنای آسمان شود؟

افزون بر این، سرورْ دُرنای آسمان به‌خوبی با‌بره​ شگردهای او آشنا بود و اجازه نمی‌داد گو‌همه‌مون​ یوئهٔ نسل اول هیچ فرصتی برای جبران پیدا کند.

لحظه‌ای بعد، گو یوئهٔ نسل اول غریو کشید: «دارم از خشم دیوونه‌می‌نگریست​ می‌شم! دزدِ لعنتی، تو نقشهٔ هزارساله‌م رو به باد دادی! امروز از جونت‌بیارم​ می‌گذرم، اما یه روز پیدات می‌کنم و تیکه‌تیکه‌ت می‌کنم تا دلم خنک بشه!»

گو یوئهٔ نسل اول پس از فریاد زدنِ‌زدند​ این جملاتِ خشمگینانه، بال‌هایش را به هم کوبید و‌جنون‌آمیز​ با فرار از میدان نبرد، به دل آسمان زد.

سرورْ دُرنای آسمان فریاد زد: «فکر فرار‌همین‌طوری​ به سرت نزنه!» و بی‌درنگ به پرتویی از‌شکست​ نور بدل گشت و بی‌امان به تعقیبش پرداخت.

با پایان یافتن نبردِ سهمگینِ‌اگه​ آن دو، میدان نبرد در‌قبل​ یک چشم‌به‌هم‌زدن غرق در سکوت شد.

اکنون بهترین زمان برای فرار‌نالید​ بود، اما شفقِ پردهٔ خونین همچون‌همان‌طور​ سدی عظیم راهشان را بسته بود.

چهار ساعت بعد، حصار خونین‌بود​ رفته‌رفته نازک شد و در‌نگاه​ آستانهٔ محو شدن قرار گرفت.

اما درست در همان زمان، نوری‌اگه​ سفیدرنگ از آسمان فرود آمد و‌اینکه​ به سرورْ دُرنای آسمان بدل گشت.

بدنش غرق در جراحت بود. زخمی از شانهٔ چپ تا پهلویش کشیده شده بود؛ زخمی چنان عمیق‌دست​ که استخوان‌هایش به چشم می‌خورد و خونی سرخ و آمیخته به زهرِ بنفش از آن بیرون می‌زد.‌دیگران​ با این حال، چهره‌اش غرق در شعف بود و شادیِ رسیدن به انتقامِ دیرینه‌اش در آن موج می‌زد.

او در دست راستش جمجمه‌ای را گرفته‌زدند​ بود؛ چهره‌ای غرق در خون که متعلق‌تغییر​ به کسی نبود جز گو یوئهٔ نسل اول!

بای نینگ بینگ با حیرت‌بود​ گفت: «یعنی واقعاً تونست گو‌نگاه​ یوئهٔ نسل اول رو بکشه؟»

اما فانگ یوان خندید: «به نظر می‌رسه این پیرمرد با‌حتی​ تمام وجودش از گو یوئهٔ نسل اول کینه به دل‌می‌شیم​ داشته. هه‌هه، برای کشتنِ نسل اول، مطمئناً بهای سنگینی پرداخته.»

در حین صحبتِ آن‌ها، حصار خونین‌همین‌طوری​ محو شد و دیگر هیچ مانعی‌جدِ​ بین آن دو و پیرمرد باقی نماند.

سرورْ دُرنای آسمان به پرواز درآمد، از بالا به آن‌ها خیره شد و با خنده‌ای بلند گفت: «دزدهای‌حالا​ کوچولو، زود اون دو تا کرمِ گو رو بدید به من. الان حالم خوبه، شاید از جونتون گذشتم.‌خاندانی​ وگرنه وقتی حصار خونین کاملاً از بین بره، کاری می‌کنم که حتی یه قبر هم برای جنازه‌هاتون پیدا نشه!»

فانگ یوان و بای نینگ بینگ‌نالید​ نگاهی به یکدیگر انداختند و بدون‌همان‌طور​ اینکه کلمه‌ای بر زبان بیاورند، پوزخند زدند.

سرورْ دُرنای آسمان از کوره دررفت:‌اگه​ «بچه‌پروها، با زبون خوش نیومدید، حالا‌اینکه​ باید با زور بیاید! حقِ جفتتون مرگه!»

هنوز حرفش تمام نشده بود‌اگه​ که به پرتویی از نور‌قبل​ سفید بدل شد و هجوم آورد.

بای نینگ بینگ با‌بود​ خنده‌ای مستانه، گام بلندی‌اوه​ به جلو برداشت: «منتظرت بودم!»

با گفتن این حرف، رنگ‌بود​ از رخسارش پرید و بدنش‌نگاه​ به مجسمه‌ای یخی بدل گشت.

بادهای سرد شروع به وزیدن کردند و طوفانی‌پیش​ سهمگین به پا خاست. برف و یخبندان پهنهٔ‌بده​ آسمان را پوشاند و رودخانهٔ یخیِ بی‌کرانی پدیدار شد.

سرورْ دُرنای آسمان با ناباوری گفت: «این دیگه چیه!» او حتی در خواب‌اول​ هم نمی‌دید که اوضاع به چنین سمتی پیش برود؛ همین غافلگیری باعث شد‌افتادند​ تا در برابر حملهٔ بای نینگ بینگ بی‌دفاع بماند و درون یخ مهروموم شود.

ناولها | novelha.net