چپتر 198: بی‌رحمی در کشتار، قساوت برای سودجویی از فاجعه
0«فانگ یوان،زدند داری چه‌نگاه غلطی می‌کنی؟»
«زود باش تمومش‌حال کن، دشمن جلومونه، چطور‌سرور می‌تونیم با هم بجنگیم؟»
«همین الان‌می‌نگریست بس کن،تغییر وگرنه... آخ!»
همه در بهت فرو رفتند. فانگ‌آره یوان با بی‌رحمی یکی دیگر از‌قبل افراد خاندان را از پای درآورد.
فانگ یوان فریاد زد: «من فقط افراد‌می‌نگریست خاندان گو یوئه رو می‌کشم، غریبه‌ها گورشون‌می‌تونی رو گم کنن! وگرنه شما رو هم می‌کشم!»
همه مات و مبهوت ماندند و چند‌سرور قدم عقب رفتند؛ کسی انتظار نداشت فانگ‌چنین یوان تا این حد مجنون شده باشد.
«فانگ یوان دیوونه شده!»
«اون دیگه هیچی‌نیست حالیش نیست، با‌آره هم حمله کنید!»
«آره، اگه همین‌طوری پیش بره، حتی قبل‌می‌نگریست از اینکه جدِ اول دشمن رو شکست‌می‌تونی بده، همه‌مون به دست فانگ یوان سلاخی می‌شیم...»
گویی فانگ یوان نیزه‌ای در لانهٔ زنبور فرو کرده باشد،نگاه همه به تکاپو افتادند، اما هیچ‌کس جرئت حمله نداشت؛ بیشترشان‌می‌تونی تنها می‌توانستند فریاد بزنند و دیگران را به مبارزه تشویق کنند.
بای نینگ بینگ قهقهه زد و‌جنون‌آمیز ناگهان با حمله به شخصی در‌منم کنارش، جان او را گرفت: «هاهاها، جالبه!»
شخصِ در حال مرگ که‌کنید از افراد خاندان بای بود،بره نالید: «سرور بای نینگ بینگ، شما...!»
همه فریاد زدند: «اوه‌نگاه نه، سرور بای نینگ‌چنین بینگ هم دیوونه شده!»
نگاه فانگ یوان متمرکز شد؛ همان‌طور‌نالید که به بای نینگ بینگ می‌نگریست، انتظار‌می‌نگریست چنین تغییر ناگهانی‌ای را از او نداشت.
بای نینگ بینگ جنون‌آمیز خندید: «حالا که تو می‌تونی افراد خاندان خودت رو بکشی، منم نمی‌تونم ازت کم‌خیلیا بیارم. هعی، از اونجایی که خیلیا مردن، آیندهٔ خاندان بای دیگه نابود شده، ما دیگه نمی‌تونیم یه دهکده‌عالیه باشیم. رئیس خاندانی هم که بهش مدیون بودم مرده، پس بهتره همین الان بکشمشون و یکم خوش بگذرونم.»
فانگ یوان از ته دل خندید: «هه‌اگه هه هه، عالیه.» سپس بدنش به سرعت‌جدِ به حرکت درآمد و کشتارش را آغاز کرد.
از آنجا که این افراد خاندان در هر صورت می‌مردند، همان‌جنون‌آمیز بهتر که به دست فانگ یوان کشته می‌شدند تا به جای‌اونجایی گو یوئهٔ نسل اول، به رشد درجهٔ استعداد او کمک کنند.
این افرادِ گرفتار در سد خونی، چطور می‌توانستند حریف ترکیب فانگ یوان و‌می‌نگریست بای نینگ بینگ شوند؟ به خصوص بای نینگ بینگ که در آستانهٔ مرگ‌بیارم قرار داشت، بسیار قوی‌تر بود و حتی بیشتر از فانگ یوان آدم می‌کشت.
فانگ یوان ضربهٔ آخر‌تغییر را وارد می‌کرد و‌حالا خونشان را بیرون می‌کشید.
پس از کشتن صد نفر، گوی جمجمه خون‌همین‌طوری به حد نهایی خود رسید و جمجمهٔ بلورین‌شکست شروع به تغییر رنگ به سرخِ خونی کرد.
فانگ یوان با خنده‌ای از سر‌همان‌طور رضایت، گوی جمجمه خون را به کار‌حالا گرفت و آن را بالای سرش برد.
دندان‌های جمجمه از هم باز شد و جریان‌زدند خونی خوشبو از آن بیرون جهید که فانگ‌ناگهانی‌ای یوان را از سر تا پا خیس کرد.
فانگ یوان از این حس‌ناگهانی‌ای ناخوشایند لذت می‌برد؛ نفس عمیقی‌خودت کشید و در لحظه غرق شد.
ردای سیاه و موهایش در کنار بدنِ غرق در خونش، او‌حتی را شبیه اهریمنی می‌ساخت که مستقیماً از جهنم بیرون آمده است.گویی اطرافیان با دیدن او، همگی وحشت‌زده شدند و از ترس فریاد کشیدند.
فانگ یوان با خود اندیشید: «درجهٔ استعدادم واقعاً افزایش پیدا کرد!» درجهٔ استعداد فانگ یوان در ابتدا تنها ۴۴ درصد و در درجهٔ C بود، اما پس از استفاده از گوی تدفین حیات انسان-جانور، به ۴۳ درصد کاهش یافته بود. اکنون، در حالی که زیر جریان خون ایستاده بود و خون به درون روزنه‌اش می‌ریخت، درجهٔ استعدادش ۱۰ درصد افزایش یافت و به ۵۳ درصد رسید.
فانگ یوان چشمانش را باز کرد و با تکان دادن سر از‌همان‌طور روی رضایت، دور دیگری از کشتار را آغاز کرد: «واقعاً گنجینهٔ بزرگیه،نمی‌تونم جای تعجب نیست که گو یوئهٔ نسل اول مثل جونش ازش مراقبت می‌کرد!»
آن دو نفر‌چنین خونریزی عظیمی درون سد‌خندید خونی به راه انداختند.
آنجا به‌حالیش کشتارگاهی بزرگ‌حمله تبدیل شده بود.
گو یوئه مو یان به‌متمرکز جلو شتافت و فریاد زد: «فانگ‌جنون‌آمیز یوان، ای هیولای مجنون و دیوونه!»
فانگ یوان حملهٔ او را جاخالی داد‌سرور و هزارپای طلاییِ ارّه‌ای خود را بالا‌چنین برد و سپس آن را فرود آورد.
دختر جوان‌می‌نگریست به دو‌تغییر نیم تقسیم شد.
گو یوئه دونگ تو و همسرش زانو‌اگه زدند و التماس کردند: «فانگ یوان، خواهش می‌کنیم‌اول بذار بریم، ما عمو و زن‌عموی تو هستیم!»
فانگ یوان سرد خندید؛ دست چپش را تکان‌چنین داد و تیغِ ماهِ خونینی به بیرون پرتاب شد‌منم که سر آن دو را از تن جدا کرد.
گوی جمجمه خون، خونِ افراد خاندان گو یوئه‌زدند را جذب کرد و به جریان خون غلیظی‌ناگهانی‌ای تبدیل شد که به درون فانگ یوان می‌ریخت.
فانگ یوان چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید: «چه لذتی...»بکشی او تنها گرمایی را احساس می‌کرد که در بدنش جریان می‌یافت‌نمی‌تونیم و باعث می‌شد ذهنش تیزتر شود، گویی دوباره متولد شده بود.
درجهٔ استعداد دوباره‌نیست بالا رفت و‌آره به ۶۳ درصد رسید!
در درجه‌بندی استعداد یک استاد گو، ۴۰ تا ۵۹ درصد درجهٔ C، ۶۰ تا ۷۹ درصد درجهٔ B، و ۸۰ درصد و بالاتر درجهٔ A محسوب می‌شد.
فانگ یوان رسماً از درجهٔ C خارج شده و به استعدادی با درجهٔ B تبدیل شده بود!
فانگ یوان چشمانش را باز‌ناگهانی‌ای کرد و با دقت خیره‌خودت شد: «اما، سطح تزکیه‌م افت کرد...»
درجهٔ استعداد فانگ یوان به درجهٔ B ارتقا یافت، اما سطح تزکیه‌اش از رتبه ۳ به رتبه ۲ سقوط کرد.
عجیب بود!
گو یوئهٔ نسل اول آشکارا با افزایش درجهٔ استعدادش،اوه سطح تزکیهٔ خود را حفظ کرده بود، پس چرا‌خندید وقتی نوبت به فانگ یوان رسید، چنین اتفاقی افتاد؟
فانگ یوان در دل آهی‌ناگهانی‌ای کشید: «این مشکل باید به‌خودت خاطر گوی روزنه سنگی باشه!»
فانگ یوان از گوی روزنه سنگی استفاده کرده بود تا تمام پتانسیل خود را بیرون بکشد، که باعث‌همه‌مون شده بود سطح تزکیه‌اش تا مرحلهٔ اوجِ رتبه ۳ بالا برود. اما این گوی جمجمه خون، جریان خون‌دیگران باکیفیتی را به درون او تزریق می‌کرد و با بالا بردن پتانسیل روزنه، درجهٔ استعدادش را افزایش می‌داد.
غیرقابل انکار بود که‌نگاه این دو گو در‌چنین ماهیت با هم تضاد داشتند.
اما گوی جمجمه خون رتبه ۴ بود، در حالی که گوی روزنه سنگی در رتبه ۳ قرار داشت. گوی جمجمه خون بر گوی روزنه‌نمی‌تونم سنگی غلبه کرد و باعث شد روزنهٔ فانگ یوان از حالت سنگی دوباره به غشای نور بازگردد. با این حال، افزایش سطح تزکیه‌ای که‌سپس روزنهٔ سنگی به همراه آورده بود نیز در حال از بین رفتن بود و حتی در این فرایند سطح تزکیهٔ او را کاهش می‌داد.
این تغییر چیزی بود‌تغییر که فانگ یوان در چنین‌می‌تونی زمان کوتاهی انتظارش را نداشت.
اما بای نینگ بینگ داشت قوی‌تر می‌شد؛ او به هر کجا که می‌رفت،اینکه همه را می‌کشت. از این رو، فانگ یوان توانست قدرت خود را حفظ‌کرده کند و از حمله دست بکشد و تنها به جمع‌آوری خونِ دودمان بپردازد.
گو یوئهٔ نسل اول که بیرون از سد‌چنین خونی بود، با دیدن سلاخی شدن افراد، به‌بکشی خشم آمد و فریاد کشید، اما فایده‌ای نداشت.
او دودمان خود را گسترش داده و صدها سال صبر کرده بود. همهٔ‌می‌نگریست این‌ها برای همین لحظه بود؛ کشتن نوادگانش برای افزایش درجهٔ استعداد خود. پس‌بیارم از این همه برنامه‌ریزی طولانی، در نهایت شخص دیگری از آن سود برد.
سرورْ دُرنای آسمان نیز با دیدن این صحنه‌حالا کمی جا خورد: «این پسر، با این سن‌هعی کم این‌قدر بی‌رحمه، حتی اهریمنی‌تر از جدِ خودشه!»
کشتار ادامه‌حالیش یافت، تا اینکه‌کنید شش ساعت بعد...
سطح تزکیهٔ فانگ یوان به مرحلهٔ آغازینِ رتبه ۱تغییر سقوط کرد، اما روزنه‌اش دوباره به غشای نور تبدیل‌نمی‌تونم شد و می‌توانست جوهر ازلی را به تنهایی بازیابی کند.
او بیش از ده بار در خون غسل کرد و در دفعات‌همان‌طور آخر، اثر آن رو به افول گذاشت. دفعات نخست، استعدادش را ۱۰٪نمی‌تونم افزایش داد، اما با هر بار تلاش، این درصد کمتر و کمتر می‌شد.
اما استعدادش از درجهٔ C و ۴۳٪، به بیش از ۹۰٪ رسیده بود.
۹۰٪، استعداد درجهٔ A!
استعداد درجهٔ A!!
فانگ یوان مشتش را گره کرد؛ در دلش شوری برپا بود: «توی پانصد سال زندگی قبلیم، تازه بعد از دویست سال و فقط با شانس و اقبال محض تونستم استعدادم رو از درجهٔ C به B برسونم. کی فکرش رو می‌کرد این بار بتونم از یه فاجعه سود ببرم و به درجهٔ A برسم.»
بای نینگ بینگ دست‌تغییر از کشتار کشید و جلو‌می‌تونی آمد: «خب، قدم بعدی چیه؟»
درون حصار خونین، تنها آن دو باقی‌اگه مانده بودند. بقیه، چه استاد گو و‌جدِ چه فانی، همگی از دم تیغ گذشته بودند.
بیرون از حصار نیز، هیچ‌کس از‌همان‌طور ترکش‌های نبرد دو قدرتمندِ رتبه ۵خندید جان سالم به در نبرده بود.
در تمام آن منطقه، تنها آن‌نالید دو نفر درون حصار و آن‌همان‌طور دو نفر بیرونِ حصار زنده بودند.
فانگ یوان نگاهی به بیرون انداخت و خونسرد گفت: «قدم‌خودت بعدی اینه که صبر کنیم تا گو یوئهٔ نسل اول‌آیندهٔ شکست بخوره و گویِ گل آسمانی پرده خون ناپدید بشه.»
بای نینگ‌حالیش بینگ پیگیر‌حمله شد: «بعدش چی؟»
فانگ یوان چرخید و به بای‌همان‌طور نینگ بینگ نگاه کرد. لبخندی زد‌خندید و گفت: «بعدش؟ بعدش می‌تونی بری بمیری.»
بای نینگ بینگ جا خورد.
بی‌درنگ چشمانش را ریز کرد‌ناگهانی‌ای و در مردمک‌های آبی‌رنگش، نیتِ قتلی‌بکشی خطرناک موج زد: «اوه؟ منظورت چیه؟»
فانگ یوان خندید: «انفجارِ انتحاریِ کالبدِ روحِ یخِ ظلمتِ شمال بی‌نهایت قدرتمنده. با‌اینکه اینکه تزکیه‌ت پایینه و شانسش زیاد نیست، اما بازم می‌تونه به خبرگانِ رتبه‌کرده ۵ آسیب بزنه. بعد از انفجار، می‌تونی مسیر برف و یخبندان رو کنترل کنی؟»
گوشهٔ لب بای نینگ بینگ‌متمرکز پرید: «من از کجا بدونم؟ تا‌جنون‌آمیز حالا که خودم رو منفجر نکردم!»
فانگ یوان قاه‌قاه خندید و ضربه‌ای به سینهٔ او‌اوه زد: «ولی من می‌دونم که می‌تونی!» ناخودآگاه، تصویرِ انفجار انتحاریِ‌حالا بای نینگ بینگ در زندگیِ قبلی‌اش، در ذهنش جان گرفت.
و آن جمله در خاطرش طنین‌انداز‌جنون‌آمیز شد: «به جای من زندگی کن‌منم و شاهد شکوه این دنیا باش!»
فانگ یوان ادامه داد: «من کنارت می‌مونم. بعد از‌پیش اینکه خودت رو منفجر کردی، وقتی زمانش برسه، جونت‌همه‌مون رو نجات می‌دم و باعث می‌شم دوباره زنده بشی.»
«اگه نتونستی چی؟»
فانگ یوان خندهٔ خشکی سر داد: «هه‌هه‌هه. پس باید قمار کنی. وقتی منفجر بشی، من درست کنارت می‌ایستم.خندید اگه به نیتم شک داری، می‌تونی طوفان یخ رو بفرستی تا منم بکشه. حتماً تا الان متوجه شدی.رئیس درسته، تزکیهٔ من الان تو مرحلهٔ آغازینِ رتبه ۱ افت کرده. اون موقع، هیچ راهی برای زنده موندن ندارم.»
«اما اگه حرفم رو باور کنی، بازم ممکنه دروغ گفته باشم و در نهایت زنده‌ت نکنم، چون‌اونجایی اصلاً راهی براش ندارم. برای همین، باید قمار کنی؛ هر تصمیمی که بگیری، فقط به افکارِ الانت‌خوش بستگی نداره، بلکه به چیزی بستگی داره که تو آخرین لحظهٔ قبل از مرگت بهش فکر می‌کنی.»
چهرهٔ بای‌حالیش نینگ بینگ‌حمله در هم رفت.
حرف‌های فانگ یوان او را به یک قمار دعوت می‌کرد. اما در‌خندید حقیقت، مگر خودِ فانگ یوان هم در حال قمار نبود؟ او جان خودش‌آیندهٔ را وسط گذاشته بود و همه‌چیز به افکار بای نینگ بینگ بستگی داشت.
لحظه‌ای بعد، بای نینگ بینگ سرش را بالا گرفت‌اوه و با صدای بلند خندید: «هه هه. چقدر هیجان‌انگیز...خندید بی‌نهایت هیجان‌انگیزه! پس منم پای این قمار می‌شینم، هاها!»
فانگ یوان توجهی به او‌ناگهانی‌ای نکرد و حواسش را به‌خودت نبردِ بیرونِ حصار خونین معطوف ساخت.
همان‌طور که انتظار می‌رفت، گو یوئهٔ نسل‌اگه اول در موضع ضعف قرار داشت و زیر‌اول فشار حملاتِ سرورْ دُرنای آسمان گرفتار شده بود.
با وجود اینکه او جوهر ازلی‌اش را بازیابی کرده بود،ناگهانی‌ای اما نمی‌توانست این روند را در طولانی‌مدت حفظ کند؛ پس‌بیارم در یک نبرد فرسایشی، چطور می‌توانست حریفِ سرورْ دُرنای آسمان شود؟
افزون بر این، سرورْ دُرنای آسمان به‌خوبی با‌زدند شگردهای او آشنا بود و اجازه نمی‌داد گو‌ناگهانی‌ای یوئهٔ نسل اول هیچ فرصتی برای جبران پیدا کند.
لحظه‌ای بعد، گو یوئهٔ نسل اول غریو کشید: «دارم از خشم دیوونه‌منم می‌شم! دزدِ لعنتی، تو نقشهٔ هزارساله‌م رو به باد دادی! امروز از جونت‌رئیس می‌گذرم، اما یه روز پیدات می‌کنم و تیکه‌تیکه‌ت می‌کنم تا دلم خنک بشه!»
گو یوئهٔ نسل اول پس از فریاد زدنِ‌همین‌طوری این جملاتِ خشمگینانه، بال‌هایش را به هم کوبید و‌بده با فرار از میدان نبرد، به دل آسمان زد.
سرورْ دُرنای آسمان فریاد زد: «فکر فرار‌می‌نگریست به سرت نزنه!» و بی‌درنگ به پرتویی از‌خودت نور بدل گشت و بی‌امان به تعقیبش پرداخت.
با پایان یافتن نبردِ سهمگینِ‌بود آن دو، میدان نبرد در‌نگاه یک چشم‌به‌هم‌زدن غرق در سکوت شد.
اکنون بهترین زمان برای فرار‌ناگهانی‌ای بود، اما شفقِ پردهٔ خونین همچون‌بکشی سدی عظیم راهشان را بسته بود.
چهار ساعت بعد، حصار خونین‌کنید رفته‌رفته نازک شد و در‌بره آستانهٔ محو شدن قرار گرفت.
اما درست در همان زمان، نوری‌همان‌طور سفیدرنگ از آسمان فرود آمد و‌خندید به سرورْ دُرنای آسمان بدل گشت.
بدنش غرق در جراحت بود. زخمی از شانهٔ چپ تا پهلویش کشیده شده بود؛ زخمی چنان عمیق‌جنون‌آمیز که استخوان‌هایش به چشم می‌خورد و خونی سرخ و آمیخته به زهرِ بنفش از آن بیرون می‌زد.دهکده با این حال، چهره‌اش غرق در شعف بود و شادیِ رسیدن به انتقامِ دیرینه‌اش در آن موج می‌زد.
او در دست راستش جمجمه‌ای را گرفته‌خندید بود؛ چهره‌ای غرق در خون که متعلق‌ازت به کسی نبود جز گو یوئهٔ نسل اول!
بای نینگ بینگ با حیرت‌کنید گفت: «یعنی واقعاً تونست گو‌بره یوئهٔ نسل اول رو بکشه؟»
اما فانگ یوان خندید: «به نظر می‌رسه این پیرمرد با‌ناگهانی‌ای تمام وجودش از گو یوئهٔ نسل اول کینه به دل‌بیارم داشته. هه‌هه، برای کشتنِ نسل اول، مطمئناً بهای سنگینی پرداخته.»
در حین صحبتِ آن‌ها، حصار خونین‌نالید محو شد و دیگر هیچ مانعی‌همان‌طور بین آن دو و پیرمرد باقی نماند.
سرورْ دُرنای آسمان به پرواز درآمد، از بالا به آن‌ها خیره شد و با خنده‌ای بلند گفت: «دزدهای‌خیلیا کوچولو، زود اون دو تا کرمِ گو رو بدید به من. الان حالم خوبه، شاید از جونتون گذشتم.عالیه وگرنه وقتی حصار خونین کاملاً از بین بره، کاری می‌کنم که حتی یه قبر هم برای جنازه‌هاتون پیدا نشه!»
فانگ یوان و بای نینگ بینگ‌آره نگاهی به یکدیگر انداختند و بدون‌قبل اینکه کلمه‌ای بر زبان بیاورند، پوزخند زدند.
سرورْ دُرنای آسمان از کوره دررفت:همان‌طور «بچه‌پروها، با زبون خوش نیومدید، حالا‌خندید باید با زور بیاید! حقِ جفتتون مرگه!»
هنوز حرفش تمام نشده بود‌بود که به پرتویی از نور‌نگاه سفید بدل شد و هجوم آورد.
بای نینگ بینگ با‌تغییر خنده‌ای مستانه، گام بلندی‌حالا به جلو برداشت: «منتظرت بودم!»
با گفتن این حرف، رنگ‌کنید از رخسارش پرید و بدنش‌بره به مجسمه‌ای یخی بدل گشت.
بادهای سرد شروع به وزیدن کردند و طوفانی‌چنین سهمگین به پا خاست. برف و یخبندان پهنهٔ‌بکشی آسمان را پوشاند و رودخانهٔ یخیِ بی‌کرانی پدیدار شد.
سرورْ دُرنای آسمان با ناباوری گفت: «این دیگه چیه!» او حتی در خواب‌می‌نگریست هم نمی‌دید که اوضاع به چنین سمتی پیش برود؛ همین غافلگیری باعث شد‌بیارم تا در برابر حملهٔ بای نینگ بینگ بی‌دفاع بماند و درون یخ مهروموم شود.