چپتر 1773: مکاشفهٔ فانگ یوان
0درون میدان نبرد یاما،لحنی دو جاودانه رو در‌ناچیزی روی یکدیگر ایستاده بودند.
فانگ یوان آهی کشید و گفت: «وقتمون کمه،می‌توانست پس مستقیم می‌گم. می‌خوام با خاندان چی معامله‌ای بکنم،برده به نتایج تحقیقات من توی مسیر رؤیا علاقه‌ای دارید؟»
چی چو یو اندکی جا‌آرایه خورد و سپس، نگاه سرد‌ارشد و یخی‌اش تغییر نامحسوسی کرد.
برقی از هیجان برای لحظه‌ای در‌تبحرِ چشمان چی چو یو درخشید و‌ارشد گفت: «مسیر رؤیا؟ اشتباه که نشنیدم؟»
اکنون دیگر نتایج تحقیقات‌لحنی فانگ یوان در مسیر‌ناچیزی رؤیا، بر کسی پوشیده نبود.
هنگامی که او با چهرهٔ مبدلِ وو یی های ظاهر شد، هدفش قلمرو رؤیا بود. فانگ یوان روش‌هایی‌بسیاری در اختیار داشت که می‌توانست قلمروهای رؤیا را به انسان تبدیل کند؛ او پیش‌تر در نبرد بر سر‌داشته قلمروهای رؤیا از این روش بهره برده بود و بسیاری از ابرنیروها، شدیداً خواهانِ این روشِ او بودند.
فانگ یوان زنجرهٔ بهار و پاییز را در اختیار داشت؛ او از آینده‌ای‌کلمات که مسیر رؤیا در آن به شکوفایی رسیده بود، تولدی دوباره یافته بود،حفظ پس عجیب نبود که به برخی از اسرار مسیر رؤیا دسترسی داشته باشد.
می‌توان گفت نتایج تحقیقات فانگ یوان در‌آرایه مسیر رؤیا، در اوجِ پنج منطقه قرار داشت‌کلمات و بسیار جلوتر از زمانهٔ این جهان بود.
فانگ یوان لبخندی زد و با لحنی عادی گفت: «من تنها پیشرفت ناچیزی در اسرار قلمروهای رؤیا و ژرفای مسیر رؤیا داشته‌ام.ارشد اما اگر به شما بگویم که سطح تبحرِ من در مسیر آرایه از درونِ قلمرو رؤیا به دست آمده است، ارشد چه‌گفتگو فکری می‌کند؟» کلمات او همچون تخته‌سنگِ عظیمی بود که در قلب چی چو یو سقوط کرد و تلاطمی عظیم به پا نمود.
چی چو یو که منقلب شده‌اختیار بود و دیگر نمی‌توانست خونسردی‌اش را‌کند حفظ کند، پرسید: «اوه؟ حقیقت داره؟!»
فانگ یوان از ته دل خندید. او این گفتگو را‌ارشد با ظرافت طراحی کرده بود تا از حالت تهاجمیِ چی چو‌نمود یو بکاهد؛ اکنون، کنترل جریان مکالمه کاملاً در دستان او بود.
این وضعیت‌اگر با زندگیِ‌بگویم پیشین تفاوت داشت.
فانگ یوان کرم گویی از مسیر‌تنها اطلاعات را به سوی او پرتاب کرد‌شما و گفت: «ارشد، نگاهی به این بندازید.»
چی چو یو آن را گرفت و نگاهش لرزید؛قلمروهای ناخودآگاه گوی فانیِ مسیر اطلاعات را در مشت خود فشرد،ابرنیروها گویی هراس داشت که کرمِ کوچک پرواز کند و بگریزد.
گوی فانیِ مسیر اطلاعات حاویِ جزئیاتِ گوناگونی دربارهٔ اسرار مسیر‌ارشد رؤیا بود؛ محتوایی که جذابیتی باورنکردنی داشت! چی چو یو چنان‌نمود غرقِ آن شد که به‌سرعت تمام اطلاعاتش را از نظر گذراند.
چی چو یو لبانش را‌سطح تر کرد؛ احساس می‌کرد در همین‌است مدت کوتاه گلویش خشک شده است.
او به‌شدت‌جهان تحت‌تأثیر قرار‌لحنی گرفته بود.
چی چو یو به‌سختی آرامش خود‌اختیار را حفظ کرد و با لحنی‌کند حساب‌شده پرسید: «دنبال چه معامله‌ای هستی؟»
«من قلمروهای رؤیا رو می‌خوام. قلمروهای رؤیا‌دست رو به من بدید تا منم نتایج‌همچون تحقیقات مسیر رؤیایِ آینده رو در اختیارتون بذارم.»
چی چو یو بی‌درنگ موافقت نکرد و پاسخ‌درونِ داد: «کار سختیه. ابرنیروهای جناح حق دارن از‌همچون تقریباً تمام قلمروهای رؤیای مرز جنوبی محافظت می‌کنن.»
فانگ یوان لبخند زد: «ارشد چی، من قلمروهای رؤیای روی کوه یی تیان رو می‌خوام. با وجود اینکه‌درونِ آرایه‌های اونجا تغییر کردن، اما شما مسئول اصلی هستید. ضمناً می‌دونم که درهای پشتیِ مخفیِ زیادی اونجا وجود‌نمی‌توانست داره؛ برای خاندان شما خیلی راحته که بدون هیچ دردسری، بخشی از قلمروهای رؤیا رو به سرقت ببرن.»
با شنیدن این حرف،بود حالت چهرهٔ چی چو‌می‌توانست یو دوباره تغییر کرد.
فانگ یوان درکِ بسیار‌تبحرِ روشنی از اوضاع داشت!آمده این حقیقت واقعاً رعب‌آور بود!
درهای پشتی در آرایهٔ کوه یی تیان، شاهکارِ افتخارآمیزِ چی چو یو به شمار می‌رفتند. او‌همچون آن‌ها را درست در مقابل چشمان تمام نیروهای مرز جنوبی خلق کرده بود؛ در واقع، او‌داره با سوءاستفاده از ضعفِ مهارتِ آن‌ها در مسیر آرایه، این درهای پشتی را مخفیانه تعبیه کرده بود.
«فکر می‌کردم همه رو فریب‌عادی دادم، اما کی فکرشو می‌کرد‌داشته‌ام فانگ یوان دستم رو خونده باشه.»
«همم... شاید فقط فانگ‌بود یوان نباشه... آه، من نوابغِ‌قلمروهای این دنیا رو دست‌کم گرفتم.»
چی چو یو‌سطح داشت بیش از‌درونِ حد خیال‌پردازی می‌کرد.
فانگ یوان این اطلاعات را در زندگیِ پیشین‌درونِ خود به دست آورده بود؛ اطلاعاتی که توسط‌همچون شخصِ چی چو یو در اختیارش قرار گرفته بود.
فانگ یوان اطلاعاتِ چی چو یو را علیه خودِ او‌داشته‌ام به کار گرفت که بسیار هم کارساز واقع شد. بی‌دلیل‌آمده نبود که می‌گفتند: «اغلب اوقات، بزرگ‌ترین دشمنِ هرکس، خودِ اوست.»
هم‌زمان با درهم‌شکستنِ مقاومتِ چی‌روش‌هایی چو یو، فانگ یوان به‌انسان اعمال فشار بر او ادامه داد.
هر مذاکره‌ای در نوع خود یک نبرد بود؛آمده هرچند به صراحتِ مبارزهٔ فیزیکی نبود، اما همچنان تقابلِ‌قلب قدرتی بر پایهٔ هوش و تاکتیک به شمار می‌رفت.
در مقایسه با زندگیِ پیشین، فانگ یوان برتریِ بسیار زیادی داشت. او اکنون به‌می‌کند لطف اطلاعاتش قدرتمندتر بود و حریفش را به‌خوبی می‌شناخت؛ تاکتیکِ او در ظاهرسازی، تأثیری‌حفظ شگرف داشت. حتی شخصی مانند چی چو یو نیز قربانیِ این ترفند شده بود.
مذاکراتِ معامله به‌سرعت انجام گرفت‌عادی و در نهایت، همه‌چیز کاملاً‌داشته‌ام به نفع فانگ یوان تمام شد.
چی چو یو با این معامله‌اختیار موافقت کرد، اما با توجه به‌کند جایگاهش، این اتفاق برای او «تحقیرآمیز» بود.
اما چاره‌ای وجود نداشت؛تبحرِ فانگ یوان اهرمِ فشارِ قدرتمندی‌است علیه او در دست داشت.
نخست آنکه، او نمی‌توانست هیچ گزندی به فانگ یوان‌دست برساند؛ حتی اگر تلاش می‌کرد با او مقابله کند،عظیمی خطراتِ این کار بسیار بالا و دستاوردهایش ناچیز بود.
دوم آنکه، اگر با فانگ یوان همکاری می‌کرد، او دست از‌اما غارتِ خاندان چی برمی‌داشت و حتی به نتایج تحقیقاتِ مسیر رؤیا‌ارشد نیز دست می‌یافتند؛ موضوعی که برای چی چو یو به‌شدت وسوسه‌انگیز بود.
در نهایت، چی چو یو همچنان نگرانِ خائنانِ نفوذی در جناح حقِ‌کند مرز جنوبی بود و می‌خواست آن‌ها را پیدا کند. او احتمال می‌داد‌بهار که از طریق فانگ یوان بتواند به هویتِ این خائنان پی ببرد.
روزنهٔ جاودانِ‌بگویم فرمانروا، مرز‌تبحرِ جنوبیِ کوچک.
کوهی خالی و برهنه، بدون هیچ‌گونه پوشش گیاهی، باشکوه و استوار بر روی زمین قد برافراشته بود.تخته‌سنگِ زمینِ پیرامونِ آن مسطح نبود و پستی‌وبلندی‌هایی داشت، اما شیبِ آن‌ها ملایم بود و تنها تپه‌هایی کوچک به‌ظرافت چشم می‌خوردند. وجودِ همین تپه‌ها باعث می‌شد کوهِ برهنه در چشم‌انداز، حتی عظیم‌تر از آنچه بود جلوه کند.
در این لحظه، بر فراز قلهٔ این کوه‌ناچیزی برهنه، جاودانه‌ای از نژاد مردمان سنگی با تزکیهٔ‌تبحرِ رتبه ۶ ایستاده بود و به آسمان می‌نگریست.
«این روزنهٔ جاودان بعد از‌روش‌هایی تبدیل شدن به غار-بهشت، واقعاً‌انسان با یه سرزمین متبرک فرق کرده!»
«چقدر عظیم و باشکوهه! وسعتِ این روزنهٔ جاودانِ فرمانروا‌است فراتر از حدِ منطقه؛ به شکل غیرقابل‌تصوری بزرگه. واقعاً‌سقوط برازندهٔ معجزه‌ایه که والامقامِ اهریمنِ روحِ شبح خلقش کرده!!»
هر بار که شی‌بگویم شی چنگ به این مکان‌دست می‌نگریست، در دل آهی می‌کشید.
این منظره‌ای باشکوه، یک‌لحنی معجزه و در یک‌ناچیزی کلام، سازه‌ای الهی بود!
او کاملاً مبهوتِ عظمتِ والامقامِ اهریمنِ‌اختیار روحِ شبح شده بود و حتی ذره‌ای‌پیش‌تر به مقاومت در برابر فانگ یوان نمی‌اندیشید.
پشت سر او، گروهی از‌آرایه استادان گویِ مرد سنگی حضور داشتند‌فکری که با یکدیگر گرمِ گفتگو بودند.
«بعد از بیشتر از‌بگویم ده روز زحمت، بالاخره‌درونِ این کوه رو ساختیم!»
«خیلی خسته‌م، مجبور بودیم‌لحنی هر روز از کلهٔ سحر‌ژرفای تا آخر شب کار کنیم.»
«شنیدم ساختنِ این کوه،بود مأموریتی بوده که اون‌می‌توانست وجودِ برتر بهمون داده.»
«برای اینکه زودتر تمومش کنیم، بهای سنگینی دادیم و‌است کرم‌های گو رو بی‌وقفه فعال نگه داشتیم؛ حداقل سی تا‌تلاطمی کرم گوی مسیر خاک توی این کار از بین رفتن...»
«حالا که حرفش شد،بگویم حس نمی‌کنید شانس موفقیتِ‌درونِ پالایش گو اینجا خیلی بالاست؟»
«آه... وقتی مأموریت‌های فرقه رو‌عادی تموم کنیم، پاداش می‌گیریم. امیدوارم اون‌اما جاودانهٔ برتر پاداش‌های باارزشی بهمون بده.»
جاودانهٔ مرد سنگی که دیگر طاقت شنیدن نداشت،می‌توانست با عصبانیت غرید: «ساکت بشید! فکر کردید در حدی‌برده هستید که دربارهٔ کارهای اون سرورِ بزرگ حرف بزنید؟»
استادان گویِ مرد سنگی‌تبحرِ به‌سرعت سرهایشان را پایین انداختند‌است و از ترس ساکت شدند.
در همین لحظه، با سوسو زدنِ‌تبحرِ نوری سبز، شبحی از آسمان فرود‌ارشد آمد و در هوا شناور ماند.
استادان گویِ مرد سنگی سر بلند کردند؛ او همزادِ مسیر‌داشته‌ام زمانِ فانگ یوان با تزکیهٔ رتبه ۶ بود. قلب همه‌آمده به تپش افتاد و بی‌درنگ زانو زدند تا ادای احترام کنند.
شی شی چنگ با تواضعِ‌روش‌هایی تمام، به‌سرعت ادای احترام کرد:انسان «این زیردست به سرورم درود می‌فرسته!»
همزاد فانگ یوان با‌تبحرِ چهره‌ای بی‌تفاوت سر تکان داد‌است و پرسید: «آرایه تکمیل شده؟»
مأموریت فانگ یوان تنها ساختِ یک کوه‌آرایه مصنوعی نبود؛ آن‌ها وظیفه داشتند آرایه‌ای جاودان‌می‌کند را در دلِ این کوه برپا کنند.
شی شی چنگ بی‌درنگ گزارش داد: «سرورم، من‌ناچیزی آرایهٔ مسیر آتش رو دقیقاً طبق نقشهٔ آرایه‌ای که‌آرایه شما دادید برپا کردم؛ الان فقط کافیه فعالش کنید.»
فانگ یوان پیش از این با استفاده‌داشت از حس الهیِ خود به درون کوه‌این نفوذ کرده و در حال بررسیِ آن بود.
او سر تکان داد؛ از برپاییِ این آرایه کاملاً رضایت داشت. درست‌می‌کند زمانی که می‌خواست مردمان سنگی را مرخص کند، متوجه شد شی شی‌نمی‌توانست چنگ قصد دارد چیزی بگوید، اما جرئتِ به زبان آوردنش را ندارد.
شی شی چنگ سطح تزکیهٔ رتبه ۶ را داشت، اما پیش‌تر یک بار‌فکری با فانگ یوان مبارزه کرده بود. میدان نبرد جاودانِ او، یعنی «عروسک سنگیِ ابرِ‌خونسردی‌اش خاکستری»، تأثیر عمیقی بر فانگ یوان گذاشته و استعدادِ قابل‌توجهش را ثابت کرده بود.
پس از انتقالِ مردمان سنگی، فانگ یوان جاودانه‌های این نژاد را به جزیرهٔ نیلوفر سنگی فرستاد تا با‌درونِ حرکت کشندهٔ «خودِ آینده» آشنا شوند. در این میان، شی شی چنگ به عنوان رهبر قبیلهٔ مردمان سنگی‌نمی‌توانست در آنجا ماند؛ جایگاهی که بی‌شباهت به موقعیت شوئه اِر و مو تان سانگ در قبایلِ خودشان نبود.
همزاد فانگ یوان توقف کرد و پرسید:داشت «حرفی با من داری؟» او در برابر این‌روش شخصِ بااستعداد کمی از خود شکیبایی نشان می‌داد.
شی شی چنگ پلک زد و رنگ از رخسارش پرید. او دل به دریا زد و گفت: «شنیدم سرورم پیوسته در‌نمود حال حمله بودن و پیروزی‌های بزرگی به دست آوردن. الان جناح حقِ مرز جنوبی به‌شدت ترسیده. حتی بزرگِ اعظمِ اولِ خاندان‌کاملاً چی، چی چو یو، هم در برابر شما کاری از پیش نبرد و فقط تونست رفتنِ آزادانهٔ شما رو تماشا کنه...»
برقی در چشمان فانگ یوان درخشید. او انسانِ زیرکی بود؛ چگونه می‌توانست منظور شی شی‌کلمات چنگ را نفهمد؟ او میانِ کلام مرد سنگی پرید و گفت: «جاودانه‌های قبیله‌ت می‌خوان من‌اوه دست نگه دارم و تو آرامش زندگی کنم. می‌گن نیازی نیست این‌قدر خطر کنم، مگه نه؟»
شی شی چنگ با چهره‌ای وحشت‌زده تا کمر خم شد و گفت:اگر «آه، سرورم مرا ببخشید! این گستاخی فقط از جانبِ خودم بود. بزرگانِ اعظم‌کلمات همگی در جزیرهٔ نیلوفر سنگی مشغول تزکیه‌اند و از این ماجرا خبر ندارن.»
همزاد فانگ‌هدفش یوان در‌بود دل پوزخند زد.
مردمان سنگی طرز فکری متفاوت با او داشتند. آن‌ها می‌خواستند در آرامش زندگی کنند و‌تخته‌سنگِ با روندی کُند اما پایدار پیشرفت کنند؛ آن‌ها از خطر بیزار بودند. بزرگ‌ترین آرزویشان این بود‌خندید که فانگ یوان در غاری پنهان شود و صدها یا هزاران سال فقط به تزکیه بپردازد.
آن‌ها نمی‌خواستند فانگ یوان خود را به خطر بیندازد،دست چرا که در صورتِ مرگِ او، روزنهٔ جاودانِ فرمانروا‌عظیمی آشکار می‌شد و پایِ همگیِ آن‌ها نیز به میان می‌آمد.
اما مگر‌جهان چنین چیزی‌لحنی ممکن بود؟
فانگ یوان در پیِ حیات ابدی بود و این هدف تنها با نابودیِ گویِ‌این تقدیر محقق می‌شد. اگر دربار آسمانی گویِ تقدیر را به‌طور کامل ترمیم می‌کرد، هرگز‌رسیده او را به حالِ خود رها نمی‌کردند؛ روزی او را می‌یافتند و جانش را می‌گرفتند.
پنهان شدن و وقت‌کشی تنها به یأس و تباهی می‌انجامید. تنها در آخرین مجمعِ مسیر پالایشِ قارهٔ‌قلب مرکزی بود که هر چهار منطقه به قارهٔ مرکزی یورش می‌آوردند. تنها در آن زمان که دربار آسمانی‌کرده در ضعیف‌ترین حالتِ خود قرار داشت، فانگ یوان می‌توانست با وارد عمل شدن، شانسی برای پیروزی داشته باشد.
آرزوی انسان‌های دگرگونه هرگز برآورده نمی‌شد. نه‌تنها این، بلکه آن‌ها در آینده‌ارشد ناچار بودند برای فانگ یوان بجنگند. سرنوشتِ آن‌ها از همین حالا به‌منقلب او گره خورده بود و دیگر نمی‌توانستند خود را از مهلکه کنار بکشند.
حرف‌های شی شی چنگ در واقع بازتابِ افکارِ بسیاری از جاودانه‌های انسانِ دگرگونه بود.بگویم آن‌ها به جای آنکه خودشان مستقیماً حرفی بزنند، شی شی چنگ را جلو انداخته‌عظیمی بودند تا این پیشنهاد را مطرح کند؛ این روشی برای حفظِ امنیتِ خودشان بود.
این ترفندی‌هدفش سنجیده و‌بود سیاسی بود.
فانگ یوان نه این حرف را رد کرد و‌است نه پذیرفت، تنها دستش را تکان داد و گفت:سقوط «نخبگانِ قبیله رو جمع کن و از این کوه برید.»
«چشم.»
با دور شدنِ شی‌لحنی شی چنگ، همزاد فانگ یوان‌ژرفای آرایهٔ کوه را فعال کرد.
در دم، آرایه به کوره‌ای سوزان بدل گشت و گرمای شدیدی‌تبدیل از آن ساطع شد. این گرما به‌سرعت درون کوه را سوزاند‌روشِ و به خاکستر تبدیل کرد و امواجی از مواد مذاب پدید آورد.
لحظه‌ای بعد، با انفجاری مهیب، قلهٔ کوه فوران‌آمده کرد. دود به آسمان برخاست و گدازه‌ها از‌عظیمی دامنهٔ کوه سرازیر شدند؛ دمای محیط به‌شدت بالا رفت.
استادان گویِ مردمان سنگی از دور نظاره‌گر بودند. از شدت‌آمده حیرت نفس در سینه‌شان حبس شد؛ این روشِ تغییرِ محیطِ‌سقوط طبیعی و خلقِ یک آتشفشان از هیچ، حقیقتاً خیره‌کننده بود.
حتی شی شی چنگ نیز عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفت.داشته‌ام سطح تبحرِ او در مسیر آرایه پایین بود و تازه در‌است این لحظه متوجهِ کاربردِ آرایه‌ای شد که خودش برپا کرده بود.
اما اتفاقِ‌هدفش تکان‌دهنده‌تر پس از‌روش‌هایی آن رخ داد.
دستی عظیم در آسمانِ بالای کوه پدیدار گشت. دست‌است به بزرگیِ خودِ کوه بود و با باز شدنِ‌سقوط پنج انگشتش، درختانِ بی‌شماری را روی آتشفشان پراکنده کرد.
این درختان غرق در نوری‌سطح روان بودند؛ به‌نرمی فرود آمدند و‌است مستقیماً درونِ مواد مذاب کاشته شدند.
ریشه‌ها به‌سرعت گدازه‌های هولناک را جذب کردند و درختان تمامِ مواد مغذی‌اگر را به درون کشیدند. دیری نپایید که شاخه‌ها قد کشیدند، برگ‌ها جوانه‌می‌کند زدند و نورِ زیبایِ خورشیدِ در حالِ غروب از آن‌ها ساطع شد.
این‌ها درختانِ سایبانِ غروب بودند!
لحظه‌ای بعد، دست‌های بیشتری پدیدار‌آرایه شدند و ققنوس‌های آتش را‌ارشد در سراسرِ آتشفشان پراکنده کردند!
ققنوس‌های آتش یکی پس از دیگری‌تبحرِ بر قلهٔ آتشفشان فرود آمدند و آرایه‌فکری به‌سرعت آن‌ها را سرکوب و مهروموم کرد.
همزاد فانگ یوان بر تمامِ‌عادی این فرایند نظارت داشت و‌داشته‌ام هیچ اتفاقِ غیرمنتظره‌ای رخ نداد.
دهان شی شی چنگ از‌روش‌هایی تعجب باز ماند و با چهره‌ای‌تبدیل مات‌ومبهوت به این صحنه خیره شد.
هرچند می‌دانست فانگ یوان به رتبه هشت‌دست صعود کرده است، اما شنیدنِ این موضوع هرگز‌تخته‌سنگِ به‌اندازهٔ تماشایِ آن با چشمانِ خودش تکان‌دهنده نبود.
در میانِ این ققنوس‌های آتش، هیولاهای برهوتِ باستانی‌درونِ نیز به چشم می‌خوردند؛ تنها یکی از آن‌ها‌همچون برای از پای درآوردنِ شی شی چنگ کافی بود.
در نهایت، همزاد فانگ یوان شمارِ زیادی از‌ناچیزی پرندگانِ مسیر آتش را در انواعِ گوناگون در‌تبحرِ آنجا رها کرد؛ تنوعِ آن‌ها بسیار گسترده بود.
همزاد فانگ یوان به سوی شی شی چنگ پرواز کرد‌انسان و گفت: «از این به بعد، اینجا به نامِ کوهِ‌شدیداً پرندهٔ آتشین شناخته می‌شه. این نقطهٔ منابعِ قبیلهٔ مردمان سنگیِ شماست.»
این غافلگیریِ عظیمی بود!
شی شی چنگ که‌بگویم به‌شدت هیجان‌زده شده بود، بی‌درنگ‌دست زانو زد و سپاسگزاری کرد.
همزاد فانگ یوان لبخند زد: «بلند شو. قبلاً هم‌ژرفای گفتم که به همه‌تون کمک می‌کنم. این نقطهٔ منابعِ متوسط،دست پاداشِ من به شما برای زحماتتون تو ساختِ این کوهه.»
شی شی چنگ که غرق در قدردانی بود، گفت:قلمروهای «این زیردست شرمساره.» در مقایسه با این کوهِ پرندهٔ آتشین،ابرنیروها زحماتی که آن‌ها کشیده بودند حقیقتاً ناچیز به شمار می‌رفت.
کرم‌های گویی که برای برپاییِ آرایهٔ کوهِ پرندهٔ آتشین به کار رفته‌می‌کند بود، نقشهٔ آرایه و تمامیِ منابعِ فراهم‌شده، همگی از سوی فانگ یوان‌نمی‌توانست تأمین شده بودند؛ این در واقع هدیه‌ای از جانبِ او به آن‌ها بود.
همزاد فانگ یوان افزود: «در‌سطح آینده هم مأموریت‌هایی بهتون می‌دم.آمده کوهِ پرندهٔ آتشین آخرین مورد نیست.»
شی شی چنگ مبهوت‌لحنی ماند؛ معنای ژرفی در‌ناچیزی کلمات فانگ یوان نهفته بود.
ققنوس‌های آتش و درختانِ سایبانِ‌روش‌هایی غروب از کجا آمده بودند؟انسان او آن‌ها را غارت کرده بود.
اینکه فانگ یوان می‌گفت کوهِ پرندهٔ آتشین آخرین‌آمده مورد نیست، بدان معنا بود که او همچنان‌عظیمی به غارت و خطر کردن ادامه خواهد داد!
جاودانه‌های انسانِ دگرگونه با ظرافتِ تمام به فانگ یوان توصیه کرده بودند و فانگ یوان‌کلمات نیز با همان ظرافت پیشنهادشان را رد کرده بود. اما اگر کسی کمی در آن‌اوه تأمل می‌کرد، درمی‌یافت که پاسخِ فانگ یوان تا چه حد سلطه‌جویانه و مرعوب‌کننده بوده است.
شی شی چنگ جرئت نکرد با او‌پیشرفت مخالفتی کند؛ حتی پس از دریافتِ این‌بگویم هدیه، موجی از خوشحالی در دلش جوشید.
«با این کوهِ پرندهٔ‌بود آتشین، قبیلهٔ مردمان سنگیِ‌می‌توانست من بالاخره می‌تونه اوج بگیره!»
«مگه سرور فانگ یوان‌تبحرِ کسیه که به این راحتی‌است متقاعد بشه و نظرش برگرده؟»
با نگاهی پرحرارت با خود اندیشید: «این مشکلِ من نیست. سرور فانگ یوان وظیفهٔ رهبریِ قبیله‌همچون رو به من سپرده و این منابع، منابعِ تزکیهٔ من هم هستن! تا وقتی که پام‌داره رو از گلیمم درازتر نکنم، قطعاً می‌تونم با سرعت تزکیه کنم و سطحم رو بالا ببرم.»
زیرِ فشارِ بلایا و مصائب، هر جاودانه‌ای‌پیشرفت برای قدرتِ نبردِ خود ارزشِ فراوانی قائل‌بگویم بود و ولعِ عمیقی برای افزایشِ آن داشت.
با ترفندِ سیاسیِ فانگ یوان، شی شی‌داشت چنگ از همین حالا راهِ خود را‌این از سایرِ جاودانه‌های مردمان سنگی جدا کرده بود.
مردمان سنگی برای مدیریتِ کوهِ پرندهٔ آتشین بسیار‌آمده مناسب بودند. دمای خاکِ اطرافِ آتشفشان بالا بود و‌قلب مکانِ دلچسبی برای خوابیدنِ مردمان سنگی به شمار می‌رفت.
البته، مردمان تخم‌مرغی‌شما مناسب‌ترین نژاد برای‌تبحرِ مدیریتِ آتشفشان‌ها بودند.
اما در حال حاضر، فانگ یوان هیچ‌پیشرفت قصدی برای آوردنِ مردمان تخم‌مرغی نداشت. توسعهٔ‌بگویم همین گروه‌های انسانِ دگرگونه برای اکنون کفایت می‌کرد.
حرف‌های شی شی‌قلمرو چنگ، دیدگاهِ تازه‌ای‌اختیار به فانگ یوان بخشید.
«برخلافِ زندگیِ قبلیم، این بار قبایلِ انسانِ دگرگونهٔ زیادی رو‌ارشد زیرِ بال‌وپر گرفتم. باید پرورش و قدرتمندشون کنم. همچنین لازمه‌عظیم بخشی از توجه و منابعم رو به اونا اختصاص بدم.»
فانگ یوان می‌توانست با استفاده از روش‌های مسیر بردگی، تمامیِ‌آمده این قبایلِ انسانِ دگرگونه را مطیعِ خود سازد؛ اما در‌سقوط آن صورت، فرصتِ پرورشِ طبیعیِ آن‌ها را از دست می‌داد.
«من می‌خوام مسیر انسان رو درک کنم. این مسیر مثلِ مسیر بردگی نیست؛ هر کسی افکار و خواسته‌های‌درونِ خودش رو داره. برای حفظِ یک سازمان، باید افکار و احساساتِ اعضاش رو در نظر بگیرم. هیچ دو فردی‌خونسردی‌اش کاملاً شبیهِ هم نیستن؛ هر چقدر هم که به هم شبیه باشن، باز هم تفاوت‌های خودشون رو دارن... هوم؟»
ناگهان فکری‌هدفش از ذهن‌بود فانگ یوان گذشت.
جرقه‌ای از الهام همچون‌تبحرِ آذرخش در ذهنش درخشید و‌است تمامِ افکارش را روشن ساخت.
این تجلیِ مسیر انسان بود!
ناگهان فانگ یوان به نکتهٔ خاصی پی برد. با‌ژرفای چهره‌ای درهم‌رفته زمزمه کرد: «مسیر انسان... که این‌طور. من‌درونِ در تمامِ این مدت، یک حرکت کشندهٔ مسیر انسان داشتم...»
در این لحظه، سطح‌بود تبحرِ او در مسیر انسان،قلمروهای به مرحلهٔ استاد ارتقا یافت.
استادِ مسیر انسان!