چپتر 1811: شمشیر سپیده‌دم
0رود زمان.
دیری نپایید که پس از ورود فانگ‌مبهوت یوان با کشتی جنگیِ پرندهٔ ده‌هزارساله، گو‌مسیر لیو رو راه را بر او بست.
گو لیو رو بر صندلی چرخ‌دارِ چوبی نشسته بود. رنگ از رخسارش‌مسیر پریده و بیمارگونه می‌نمود، اما چشمانش سرمایی یخبندان داشت. او گفت: «فانگ‌هنوز یوان تویی؟ من گو لیو رو از دربار آسمانیم. اومدم جونتو بگیرم.»
با پایان یافتنِ سخنانش، گلوله‌هایی‌نبرد از نورِ خاکستری-سفید همچون شهاب‌سنگ‌کرده به سوی فانگ یوان هجوم آوردند.
گرومب! گرومب! گرومب!
کشتی جنگیِ پرندهٔ‌شدت ده‌هزارساله، این انوارِ خاکستری-سفید‌مبهوت را تماماً سد کرد.
اما خودِ کشتی‌جاودانه‌های نیز بر اثر‌مانده انفجارها به شدت لرزید.
جاودانه‌های درونِ کشتی‌اطلاعاتِ جنگیِ پرندهٔ ده‌هزارساله مبهوت‌گذاشته مانده بودند و می‌گفتند:
«این شخص‌زندگی یه قدرتمندِ‌هنگامی بزرگِ مسیر زمانه!»
«حرکت کشندهٔ مسیر‌برد زمانش توی رود‌چوان زمان تقویت میشه.»
«بنیانِ دربار آسمانی واقعاً‌آسمانِ غیرقابل‌درکه، هنوز چیزی نگذشته‌بینگ یه پیرمردِ کارکشته پیداش شده.»
فانگ یوان پوزخند‌انفجارها زد: «می‌ترسم عرضهٔ‌جاودانه‌های گرفتنِ جونمو نداشته باشی.»
او در ابتدا اندکی‌شرکت غافلگیر شد، اما لحظه‌ای‌بشناسد بعد این شخص را شناخت.
در نبردِ زندگی پیشین، هنگامی که آسمانِ دیرزیستی به دربار آسمانی‌چوان یورش برد، بینگ سای چوان برای جلب اعتمادِ فانگ یوان، تمام‌شرکت اطلاعاتِ وضعیت نبرد در دربار آسمانی را در اختیار او گذاشته بود.
و گو لیو رو‌آسمانِ در آن نبرد بیدار‌بینگ شده و شرکت کرده بود.
از این رو، فانگ یوان توانست‌جاودانه‌های به‌سرعت گو لیو رو را بشناسد‌شخص و حتی از تمام روش‌هایش آگاه بود.
بی‌درنگ، فانگ یوان با کشتی‌کرده جنگیِ پرندهٔ ده‌هزارساله به نبرد‌روش‌هایش با گو لیو رو شتافت.
با درگرفتنِ نبرد،پیشین امواجی خیره‌کننده در‌دیرزیستی محیط پیرامون پدیدار گشت.
حرکات گو لیو رو ظریف بود و حرکاتِ پنهانِ بسیاری در خود نهان داشت. او‌اطلاعاتِ به‌وضوح قدرتمندِ بزرگی در مسیر زمان بود، اما سبکی مشابهِ مسیر خرد را به کار می‌گرفت.درگرفتنِ در واقع، مسیرِ اصلیِ تزکیهٔ او مسیر زمان بود، اما مسیر خرد را نیز تزکیه می‌کرد.
فانگ یوان احساس می‌کرد در برابرِ شطرنج‌بازی قدرتمند‌مبهوت قرار گرفته است؛ اگر اندکی غفلت می‌کرد، به درونِ‌حرکت ضرباهنگِ حریف کشیده می‌شد و در تله‌هایی بی‌شمار می‌افتاد.
خوشبختانه فانگ یوان از سبکِ مبارزهٔ گو لیو رو‌حتی آگاه بود؛ کشتی جنگیِ پرندهٔ ده‌هزارساله وحشیانه به پیش‌پیرامون تاخت و آرایش‌های گو لیو رو را در هم شکست.
نبردِ طولانی نتیجه‌ای در‌هنگامی بر نداشت؛ گو لیو‌برد رو تصمیم به عقب‌نشینی گرفت.
در حالی که فانگ یوان از سینهٔ‌برد کشتی به تعقیب او می‌پرداخت، با سردی‌تمام فریاد زد: «مگه نیومده بودی جونمو بگیری؟»
گو لیو رو پوزخند زد: «من که عجله‌ای ندارم، تو واسه چی هول زدی؟بزرگِ فانگ یوان، تو واقعاً اهریمنی هستی که اسمت دنیا رو به هم ریخته، یه‌کم عرضه‌نگذشته داری. تا وقتی برگردم، این کشتیِ کوچولوت رو رمزگشایی کردم و اون موقع جونتو می‌گیرم.»
هرچند نیمی از بدنش فلج بود، اما‌به‌سرعت صندلی چرخ‌داری که بر آن نشسته بود،درگرفتنِ یک خانهٔ گوی جاودانِ فشرده به شمار می‌رفت.
دو چرخ به‌سرعت بر سطح رودخانه‌دیرزیستی حرکت کردند و گو لیو رو را‌جلب با سرعتی سرسام‌آور از آنجا دور ساختند.
جاودانه‌ای از انسان‌های دگرگونه پیشنهاد‌دیرزیستی داد: «سرورم فانگ یوان، اجازه‌چوان بدید یورش سیل‌آسا رو فعال کنیم!»
حرکت کشندهٔ یورش سیل‌آسا می‌توانست جریانِ آبِ پیرامون را‌مانده در رود زمان تغییر دهد و به کشتی جنگیِ‌کشندهٔ پرندهٔ ده‌هزارساله کمک کند تا با سرعتی شگرف حرکت کند.
چشمان فانگ یوان برای لحظه‌ای درخشید و‌به‌سرعت پیش از رد کردنِ پیشنهاد گفت: «عجله‌ای‌درگرفتنِ نیست. به جاش از شمشیر سپیده‌دم استفاده کنید.»
هیچ‌کس جرئت نداشت از فرمان او سرپیچی کند؛برد هالهٔ کشتی جنگیِ پرندهٔ ده‌هزارساله به خروش درآمد‌اطلاعاتِ و نوری سفید و کورکننده به بیرون پرتاب شد.
از میانِ نورِ نقره‌ای-سفید، آبِ رود‌یورش زمان به جوشش افتاد و رشته‌هایی‌جلب بی‌شمار از نورِ نقره‌ای پدیدار گشت.
پرتوهای نقره‌ای به‌سرعت متراکم شده و شکل‌درونِ گرفتند و به تیغه‌هایی تیز و شمشیرمانند بدل‌مسیر گشتند که با خشونت به بیرون شلیک شدند.
گو لیو رو که طبیعتاً‌کرده به حرکات فانگ یوان توجه داشت،آگاه بلافاصله متوجه این موضوع شد: «چی؟»
افکار در ذهنش به خروش درآمدند و با هم برخورد کردند، و او به‌سرعت به استنتاج پرداخت: «این اولین باریه که فانگ یوان این‌توانست حرکت کشندهٔ مسیر زمان رو نشون میده. واقعاً شگفت‌انگیزه! در واقع داره از آب رود زمان استفاده می‌کنه تا ردپایی از تیزترین قدرتِ مسیر‌سبکی زمان رو بیرون بکشه. هرچند شکل شمشیر دارن، اما در اصل نشان‌های دائوی مسیر زمان هستن. اگه اینا بهم بخوره، سالم از اینجا بیرون نمی‌رم!»
ذهن گو لیو رو اندکی‌دیرزیستی تکان خورد و در درون از‌برای قدرتِ این حرکت کشنده شگفت‌زده شد.
خودِ این حرکت کشنده در سطح رتبه هشت بود و فانگ یوان با‌قدرتمندِ استفادهٔ هوشمندانه از رود زمان، آن را بیش از پیش ارتقا داده بود؛غیرقابل‌درکه بدین ترتیب، قدرت آن بسیار فراتر از حرکات کشندهٔ عادیِ رتبه هشت رفته بود.
احتیاطِ گو لیو رو نسبت به فانگ یوان سطحِ دیگری یافت و نیتِ کشتارش به خروش درآمد: «استعداد این‌پدیدار اهریمن وحشتناکه. نه‌تنها می‌تونه از رود واژگون‌جریان استفاده کنه، بلکه حتی تحقیق روی رود زمان رو هم شروع کرده.تزکیهٔ نمی‌تونم بذارم این اهریمن زنده بمونه! باید با تمام توانم از شرش خلاص بشم، وگرنه تو آینده تهدید بزرگی میشه!»
ویژژژ! ویژژژ! ویژژژ!
شمشیرهای نقره‌ای به‌هنگامی سوی گو لیو‌یورش رو شلیک شدند.
دیری نپایید که گو لیو رو‌جاودانه‌های مجروح گشت؛ حرکت کشندهٔ دفاعیِ او‌شخص قادر به سد کردنِ شمشیرهای بُرنده نبود.
برخی از جاودانه‌های انسان دگرگونه‌کرده در حالی که روحیه‌شان به اوج‌آگاه رسیده بود، فریاد زدند: «بکشیدش، بکشیدش!»
پس از آنکه بار پیشین رتبه هشتِ دربار آسمانی‌بینگ را از پای درآورده بودند، اعتمادبه‌نفسشان اوج گرفته بود و‌اختیار حتی گو لیو رو را به چشمِ یک شکار می‌دیدند.
آن‌ها با سطح تزکیهٔ رتبه هفتِ خود، قدرتمندِ بزرگی از‌چوان دربار آسمانی با رتبه هشت را شکار کرده بودند؛ این‌بیدار حسِ دستاورد و هیجان، جسم و ذهنشان را به لرزه درمی‌آورد.
فانگ یوان از ته دل خندید و گو لیو‌مانده رو را به سخره گرفت: «مگه نمی‌خواستی جونمو بگیری؟کشندهٔ الان به نظر میاد جونِ پیرِ خودت در خطره.»
گو لیو رو به سردی خروشی برآورد اما پاسخی‌حتی نداد و تنها به‌سرعت گریخت. صندلی چرخ‌دارِ او از‌پیرامون پیش پر از جای زخم و بریدگی شده بود.
فانگ یوان خندید: «مثل‌هنگامی یه سگِ ولگرد ترسیدی،برد آبروی دربار آسمانی رو بردی.»
شمشیرهای بُرنده با ظرافتی بی‌نظیر توسط‌یورش او کنترل می‌شدند و ردا و‌جلب گوشتِ گو لیو رو را می‌شکافتند.
گو لیو رو ساکت بود.
فانگ یوان طعنه زد: «به نظر میاد تو دربار‌حتی آسمانی فقط آشغالایی مثل تو پیدا میشن، اینم از نیروی‌پدیدار شماره یکِ دنیا. انگار دربار آسمانی همچین تحفه‌ای هم نیست.»
گو لیو رو با شنیدن توهین‌های فانگ یوان به‌بینگ دربار آسمانی دیگر نتوانست تحمل کند: «خفه شو! مگه اهریمن‌اختیار حقیری مثل تو می‌تونه عظمت دربار آسمانی رو درک کنه؟»
ویژژژ!
پیش از آنکه حتی حرفش تمام شود، شمشیری از‌مانده کنار سرش گذشت و بخش زیادی از موها و‌کشندهٔ پوستش را برید. خونِ سرخ و روشن بی‌وقفه فواره زد.
گو لیو رو از درد فریاد کشید‌به‌سرعت و ضربه‌ای به صندلی چرخ‌دارش زد. صندلی‌درگرفتنِ با سرعتی بی‌سابقه به جلو شلیک شد.
«دنبالش کنید!»
«زیاد دووم نمیاره.»
«درسته، گویِ جاودانش با شمشیر‌لرزید سپیده‌دم نابود شده، واسه همین‌بودند صندلی چرخ‌دارش داره از هم می‌پاشه!»
بسیاری از زیردستان فانگ یوان‌کرده فریاد زدند؛ در این لحظه، روحیهٔ‌آگاه آن‌ها در بالاترین حدِ خود بود.
در واقع، صندلی چرخ‌دارِ گو لیو رو پیوسته‌برد در حال فروپاشی بود و در مسیرش، حجم زیادی‌وضعیت از اجسادِ متلاشی‌شدهٔ کرم‌های گو را به جا می‌گذاشت.
اما فانگ یوان حالت چهره‌اش‌دیرزیستی را حفظ کرد و با‌چوان بی‌تفاوتی لبخند زد: «توقف کنید!»
«ها؟!» جاودانه‌ها غافلگیر شدند، اما جرئت نکردند از فرمانش‌مانده سرپیچی کنند و بی‌درنگ قدرتشان را با هم ترکیب‌کشندهٔ کردند تا کشتی جنگیِ پرندهٔ ده‌هزارساله را متوقف کنند.
گو لیو رو که داشت «برای حفظ جانش فرار‌حتی می‌کرد» با دیدن این صحنه، تمام بدنش لرزید. احساس خفگی‌پدیدار در سینه‌اش بالا آمد، اما نمی‌توانست آن را خالی کند.
فانگ یوان لبخندی زد و در حالی که فضای خالیِ بالای رودخانهٔ پیشِ‌جلب رو را برانداز می‌کرد، با خونسردی گفت: «عجب آرایهٔ گویِ مسیر زمانِ فوق‌العاده‌ای.بشناسد برام سؤاله کدوم یکی از اعضای دربار آسمانی این‌طور ویژه منتظر من نشسته؟»
صدای لی هوانگ منتقل شد: «داری‌یورش با من حرف می‌زنی، لی هوانگ!»جلب و هم‌زمان، آرایه‌ای بزرگ پدیدار گشت.
بیشترِ جاودانه‌های زیردستِ فانگ یوان از این‌درونِ منظره مبهوت شدند. برخی از جاودانه‌های انسانِ دگرگونه‌مسیر تازه پس از مدتی توانستند واکنش نشان دهند:
«پس تله بود!»
«اون پیرمرد‌زندگی چقدر خوب‌هنگامی نقش بازی کرد!!»
«نزدیک بود بیفتیم تو تله. اگه‌یورش به خاطر سرور فانگ یوانِ دانا و‌اعتمادِ قدرتمند نبود، الان تو وضعیت افتضاحی بودیم.»
گو لیو رو با‌شدت چهره‌ای تاریک آرام به‌مبهوت پرواز درآمد و نزدیک شد.
برای اجرای این حقه، او عمداً از یک گویِ جاودان گذشته و حتی خودش را مجروح کرده بود. خون به‌گشت شدت از او می‌رفت، اما در حقیقت این‌ها جراحاتی بود که خودش به خود وارد کرده بود. اما چه کسی‌می‌کرد فکرش را می‌کرد که نقشهٔ خودزنیِ او، تنها به نمایشی تبدیل شود که فانگ یوان با خونسردی به تماشایش نشسته بود.
لی هوانگ با صدایی بم گفت:دیرزیستی «به نظر میاد با این آرایهٔ‌برای مهروموم‌کنندهٔ نیلوفرِ سرکوبگرِ رودخانه آشنایی داری.»
فانگ یوان بی‌پرده اعتراف کرد:دیرزیستی «درسته، تو زندگی قبلیم حسابی‌چوان از این آرایه ضربه خوردم.»
گو لیو رو پوزخند زد:لرزید «حالا که شناختیش هم فرقی‌بودند نمی‌کنه، زندگیت همین‌جا به پایان می‌رسه.»
با پایان یافتن حرف او، دو‌توانست خانهٔ گوی جاودان در سمت چپ‌بی‌درنگ و راستِ فانگ یوان پدیدار شدند.
یکی از خانه‌های گوی جاودان باشکوه و باعظمت بود و سقف نارنجی‌اش به درناهایی‌اعتمادِ با بال‌های گشوده می‌مانست. این خانهٔ گوی جاودان سه لایه نورِ پاییزی از خود‌روش‌هایش ساطع می‌کرد و بسیار خارق‌العاده بود. آن عمارت، «عمارتِ درنای زردِ سه پاییز» بود.
خانهٔ گوی جاودانِ دیگر، اهرمی غول‌پیکر و همچون یشم سفید بود. هفت‌جلب کوسهٔ عظیم با دندان‌هایی تیز در جلوی اهرم قرار داشتند و آن‌به‌سرعت اهرمِ غول‌پیکر را به جلو می‌کشیدند. آن بنا، «اهرمِ جریانِ کوسه» بود.
فانگ یوان عمارت حال و گذشته و‌درونِ قایقِ ابدی را نابود کرده بود و‌بزرگِ دربار آسمانی همچنان در حال بازسازیِ آن‌ها بود.
ساختِ عمارتِ درنای زردِ سه پاییز و اهرمِ جریانِ‌حتی کوسه از مدت‌ها پیش آغاز شده بود؛ آن‌ها به‌تازگی تکمیل‌پدیدار شده و برای شرکت در این نبرد فرستاده شده بودند.
عمارتِ درنای زردِ سه پاییز مسیر عقب‌نشینیِ فانگ یوان‌بینگ را مسدود کرد. گو لیو رو بار دیگر وارد‌نبرد عمل شد و کشتی جنگیِ پرندهٔ ده‌هزارساله را متوقف ساخت.
اهرمِ جریانِ کوسه قوس زیبایی در حاشیهٔ‌برد میدان نبرد رسم کرد و پیش از‌تمام پیوستن به درگیری، لی هوانگ را سوار کرد.
نبرد بزرگی درگرفت که‌شدت باعث خروش رودخانه و‌مبهوت برخاستن امواج خروشانِ بی‌شماری گشت.
لی هوانگ و گو لیو رو‌توانست مبهوت مانده بودند: «این خانهٔ گوی‌بی‌درنگ جاودانِ رتبه هشت عجب دفاع قدرتمندی داره!»
کشتی جنگیِ پرندهٔ ده‌هزارساله دفاعی بی‌نهایت قدرتمند از خود به نمایش گذاشت و‌جلب باعث شد تمام حرکات کشندهٔ جناحِ دربار آسمانی بی‌اثر شود؛ کشتی طوری در‌بشناسد جای خود ایستاده بود که گویی عمداً اجازه می‌داد حملات به آن برخورد کنند.
پس از مدتی درگیری، فانگ‌دیرزیستی یوان با صدای بلند خندید: «گو‌برای لیو رو، دستت برام رو شده!»
با گفتن این حرف، کشتی‌لرزید جنگیِ پرندهٔ ده‌هزارساله خود را‌بودند به نقطهٔ ضعفِ دشمن کوبید.
حالت چهرهٔ گو لیو رو دگرگون شد: «اوضاع خرابه.» در لحظهٔ بعد، حرکت‌شتافت کشندهٔ مسیر زمانِ او که سد راهِ کشتی جنگیِ پرندهٔ ده‌هزارساله شده بود، با‌نهان صدای بلندی در هم شکست و پس‌زنیِ آن باعث شد او خون سرفه کند.
اهرمِ جریانِ کوسه و عمارتِ درنای‌دیرزیستی زردِ سه پاییز حرکات کشندهٔ خود‌برای را به کار گرفتند: «جلوش رو بگیرید!»
فانگ یوان با خونسردی‌آسمانِ دستور داد: «راهتون رو‌بینگ باز کنید و برید جلو.»
با وقوع انفجارهایی پی‌درپی، کشتی‌لرزید جنگیِ پرندهٔ ده‌هزارساله با شتابی‌بودند غیرمنطقی از میدان نبرد خارج شد.
گو لیو رو به‌سرعت جلوی لی هوانگ را که می‌خواست تعقیبشان‌آگاه کند گرفت: «دنبالش نرو!» او با چهره‌ای تاریک و صدایی سنگین‌ظریف گفت: «این خانهٔ گوی جاودان واقعاً برازندهٔ رتبه هشته، نمی‌تونیم متوقفش کنیم.»
لی هوانگ مشت‌هایش را گره کرد: «لعنتی!» او احساس خفگی‌سای می‌کرد؛ او جاودانه‌ای از مسیر آتش بود و تنها با‌گذاشته کمک اهرمِ جریانِ کوسه می‌توانست در رود زمان مبارزه کند.
اگر فانگ یوان در تله می‌افتاد، او بستری‌بینگ برای نمایش قدرت خود پیدا می‌کرد، اما متأسفانه‌وضعیت فانگ یوان این فرصت را به او نداد.
با وجود این، اتفاقی که‌لرزید لی هوانگ را از این هم‌می‌گفتند ناامیدتر می‌کرد هنوز در راه بود.
فانگ یوان با دیدن اینکه دربار آسمانی تعقیبش نمی‌کند، بی‌درنگ کشتی جنگیِ‌بی‌درنگ پرندهٔ ده‌هزارساله را متوقف کرد و با لبخند گفت: «دوستان، کشتی جنگیِ پرندهٔ‌بسیاری ده‌هزارسالهٔ من هنوز حرکتی به اسم شکار سالیان بی‌شمار داره. لطفاً ارزیابیش کنید.»
جناحِ دربار آسمانی به‌سرعت گارد دفاعی گرفت. آن‌ها بوی عجیبی را که‌برای از کشتی جنگیِ پرندهٔ ده‌هزارساله به مشام می‌رسید حس کردند. دیری نپایید‌توانست که غرشِ جانورانِ بی‌شماری از هر سو طنین‌انداز شد و رفته‌رفته نزدیک‌تر گشت.
«این‌ها... جانوران سال، جانوران‌آسمانِ سال باستانی و حتی‌بینگ جانورانِ سالِ ازلی هستن!»
«تعداد جانوران سال‌انفجارها خیلی زیاده، انگار یه‌درونِ موج جانوران شکل دادن!»
لی هوانگ و گو‌شرکت لیو رو با دیدن این‌حتی صحنه لرزه بر اندامشان افتاد.
کاشف به عمل آمد که خانهٔ گوی جاودانِ رتبه‌بینگ هشتِ فانگ یوان تنها برای کوبیدن و برخورد ساخته نشده‌اختیار بود، بلکه چنین حرکت کشندهٔ رعب‌آوری نیز در آستین داشت!