چپتر 1804: شکستن مرز به سوی روح برهوت
0درونِ روزنهٔ جاودانِ فرمانروا.
آرایهٔ مسیر روح‌باعث از پیش به‌درستی‌بگیرد چیده شده بود.
این آرایه با شعاعی‌بین در حدود سه لی،باقی در هوا شناور بود.
آرایه درخششی تاریک و دلگیر از خود‌تبدیل ساطع می‌کرد. شکل آن به نانِ تختِ‌کاملاً عظیمی با لبه‌های ستبر و مرکزی نازک می‌مانست.
بادهای وهم‌آلود در سراسرِ آرایه وزیدن گرفت‌بسیار و دمای درونش را به‌شدت کاهش داد،تکنیکِ اما همه‌چیز در بیرونِ آرایه عادی بود.
فانگ یوان پیش از آنکه احساس رضایت کند، آرایه را چندین بار با حس الهی‌اش بررسی‌همچنان کرد و در دل اندیشید: «این آرایه از یک حرکت کشندهٔ مسیر روح اصلاح شده است؛گذشته بسیار پایدارتر از آن حرکت کشنده است و می‌توان آن را بسیار روان‌تر و ظریف‌تر کنترل کرد.»
این تکنیکِ منحصربه‌فردِ تزکیهٔ روح بود که در میراث حقیقیِ‌درست فرقهٔ سایه ثبت شده بود؛ تکنیکی که به روحِ انسان‌احساساتی اجازه می‌داد مرزها را بشکند و به سطحِ روحِ برهوت برسد!
بر پایهٔ این حرکت کشندهٔ تزکیهٔ روح‌تبدیل و تبحرش در مسیر آرایه، فانگ یوان‌کاملاً آن را بهبود بخشید و کامل کرد.
همه‌چیز مهیا بود. فانگ‌کشندهٔ یوان روحِ صدمیلیون‌نفره‌اش را‌پایدارتر به درونِ آرایه فرستاد.
هستهٔ روحِ یک هیولای برهوت در چنگ روحِ‌ساعتِ فانگ یوان بود و هنگامی که روح به‌همچنان مرکز آرایه رسید، هستهٔ روح را در هم شکست.
هستهٔ روح از پیش پردازش‌رفت شده بود و اکنون آرایه‌درست آن را به‌شدت ضعیف‌تر می‌کرد.
هستهٔ روح متلاشی گشت‌متلاشی و به مِهی تبدیل شد‌به‌سرعت که به بیرون شناور گشت.
آرایه به‌سرعت به کار افتاد و‌است باعث شد مه، روحِ صدمیلیون‌نفرهٔ فانگ‌ظریف‌تر یوان را کاملاً در بر بگیرد.
در طی چند ساعتِ بعد،کاملاً این مه رفته‌رفته رقیق‌تر شد‌رفته‌رفته تا اینکه به‌کلی از بین رفت.
روحِ صدمیلیون‌نفرهٔ فانگ یوان همچنان در شکل اولیهٔ‌باقی خود باقی مانده بود؛ درست مانند ظاهرِ کالبدِ‌زنده جاودانِ فرمانروایش، توپر و زنده به نظر می‌رسید.
با وجود این، احساساتی که‌گشت فانگ یوان در درونش داشت،کار با گذشته تفاوت شگرفی می‌کرد.
روحِ فانگ یوان به‌کشندهٔ دستانش نگریست و اندیشید:پایدارتر «پس روح برهوت این است؟»
او به‌وضوح حس می‌کرد که اگرچه تغییر‌چند چندانی در شکل ظاهری‌اش ایجاد نشده، اما‌بین قدرت عظیمی در درونش در حالِ جوشش است.
این قدرت در‌به‌کلی حالتِ پیشینِ او‌همچنان حتی قابل‌تصور هم نبود.
روحِ صدمیلیون‌نفره می‌توانست در دنیای واقعی مداخله کند، اما حتی اگر جانوران وحشیِ‌صدمیلیون‌نفرهٔ عادی به آن حمله می‌کردند، در معرض خطر قرار می‌گرفت. با این حال،اولیهٔ قدرتِ روحِ برهوت در مقایسه با روحِ صدمیلیون‌نفره، تفاوتِ زمین تا آسمان داشت.
روحِ فانگ یوان با هیجان از‌است آرایه بیرون پرید و اندیشید: «بگذار‌ظریف‌تر در یک نبرد واقعی امتحانش کنم.»
فانگ یوان از پیش تدارکات‌کاملاً را دیده بود؛ هیولای برهوتی‌رفته‌رفته در همان نزدیکی محبوس بود.
هیولای برهوت تازه آزادی‌اش را به دست آورده‌باقی بود که دید روحِ سیاهِ متمایل به آبی،زنده با جثهٔ یک انسان بالغ، به سویش پرواز می‌کند.
هیولا وحشیانه غرید و‌متلاشی با دهانی باز به سمتِ‌به‌سرعت روحِ فانگ یوان یورش برد.
روحِ فانگ یوان در آخرین لحظه ناگهان‌بسیار به بالا پرواز کرد، از گازِ هیولای برهوت‌منحصربه‌فردِ جاخالی داد و بر فراز سرش قرار گرفت.
سپس پای راستش را‌صدمیلیون‌نفرهٔ بالا برد و همچون تبری‌بعد آن را به پایین کوبید.
گرومب!
با برخورد ضربه، صدای بلندی طنین‌انداز شد‌تبدیل و هیولای برهوت که به اندازهٔ یک تپه‌بگیرد بود، زمین خورد و آسیب سنگینی متحمل شد.
روحِ فانگ یوان در حالی‌اصلاح که مشت و لگد می‌پراند، به‌روان‌تر تعقیبش پرداخت و فریاد زد: «دوباره!»
هیولای برهوت فاقد هوش بود و با توجه‌ساعتِ به جثهٔ بزرگش، تنها می‌توانست منفعلانه کتک بخورد،همچنان در حالی که فانگ یوان حملاتش را جاخالی می‌داد.
حملاتِ روحِ برهوت تماماً به هدف می‌نشست. پس از‌مانده مدتی کتک خوردن، هیولای برهوت ناله‌ای سر داد و‌می‌رسید با از دست دادنِ ارادهٔ نبردش، پا به فرار گذاشت.
روحِ فانگ یوان تعقیبش‌متلاشی نکرد؛ او بعداً ترتیبِ‌بیرون دستگیریِ آن را می‌داد.
هیجانِ خفیفی در‌حرکت افکارِ روحِ فانگ‌است یوان پرسه می‌زد.
«من واقعاً‌افتاد قدرتِ یک هیولای‌کاملاً برهوت را دارم!»
«با افزودنِ تکنیک‌های رزمی‌ام،بین هیولاهای برهوتِ عادی در‌باقی نبردِ تن‌به‌تن حریفم نمی‌شوند.»
«با وجود این، روحِ انسانی‌ام می‌توانست شناور بماند، اما پس‌کار از شکستن مرز و رسیدن به روح برهوت، دیگر قادر‌رقیق‌تر به پرواز نیستم و باید به کرم‌های گو تکیه کنم.»
روحِ فانگ یوان می‌توانست در طول نبرد‌بسیار به اطراف پرواز کند، زیرا روح حاویِ‌تکنیکِ گوهای جاودانِ مختلف و همچنین جوهر جاودان بود.
برخی از جانوران روح می‌توانستند‌کاملاً پرواز کنند، اما برخی دیگر‌رفته‌رفته قادر به این کار نبودند.
در سوابقِ میراث حقیقیِ فرقهٔ سایه آمده بود که وقتی‌درست روحِ انسان مرزها را می‌شکست و به روح برهوت می‌رسید،احساساتی نمی‌توانست پرواز کند. زیرا انسان‌ها ذاتاً قادر به پرواز نبودند.
روحِ یک مرد پردار متفاوت‌گشت بود و می‌توانست پرواز کند،کار اما مردمان پردار انسان‌های خالصی نبودند.
حتی روحِ شبح که به اوجِ تزکیهٔ روح‌پایدارتر رسیده بود نیز نمی‌توانست پرواز کند و در‌تزکیهٔ نبردِ کوه یی تیان مجبور بود روی زمین بایستد.
«تعدادِ نشان‌های دائو مسیر روح بر روی‌چند روح به‌شدت افزایش یافته، در واقع از‌بین مرز ده هزار نشانِ دائو گذشته است!»
پیش از این، روحِ فانگ یوان نشان‌های‌اولیهٔ دائو مسیر روحِ معدودی داشت، با وجود‌فرمانروایش اینکه تا سطحِ روحِ صدمیلیون‌نفره تزکیه شده بود.
دلیلش این بود که فانگ یوان از دو سرزمین مقدسِ تزکیهٔ روح، یعنی کوه دانگ هون‌چند و درهٔ لوئو پو استفاده کرده بود. اگر او از روش‌های دیگرِ تزکیهٔ روح بهره می‌گرفت،کالبدِ مجبور می‌شد برای انباشتنِ همین سطح از بنیان، نشان‌های دائو را بر روی روحش افزایش دهد.
کالبدِ فیزیکی حاملِ‌حرکت نشان‌های دائو بود؛است روح نیز همین‌طور.
تنها مسیر روح نبود که می‌توانست نشان‌های‌چند دائو را بر روی روح بیفزاید، مسیرهای‌بین دیگر نیز قادر به این کار بودند.
مانند مسیر زمان.
شیا چا، جاودانهٔ رتبه هشتِ مرز جنوبی، روشی دفاعی بر روی روح خود ترتیب داده بود. روح‌ساعتِ او با شبکه‌ای شکل‌گرفته از نشان‌های دائو مسیر زمان پوشیده شده بود. این لایهٔ دفاعی در زندگی‌توپر قبلی، هنگامی که فانگ یوان روح او را جستجو می‌کرد، مشکلات بسیاری برایش به وجود آورده بود.
با شکستن مرز و شکل دادن‌است به یک روح برهوت، اکنون فانگ‌ظریف‌تر یوان می‌توانست به تزکیهٔ روحش ادامه دهد.
این مسیر بسیار‌باعث طولانی‌تر و گسترده‌تر از‌چند تزکیهٔ روحِ انسانی بود.
روحِ ده برهوت، روحِ‌بین صد برهوت، روحِ هزار‌باقی برهوت، روحِ ده هزار برهوت...
روحِ برهوتِ فانگ یوان شروع به تزکیه کرد، همزادِ مسیر‌کار زمان بر روی استنتاج‌ها متمرکز شد، در حالی که بدن‌رقیق‌تر اصلیِ فانگ یوان به تحقیق بر روی همزادِ اژدهامردم ادامه داد.
با وجود اینکه خودش این‌اصلاح همزاد را خلق کرده بود،می‌توان این بدن همچنان ارزش تحقیقاتی داشت.
روحِ همزادِ اژدهامردم در اصل ظاهرِ‌بگیرد کالبدِ جاودانِ فرمانروای فانگ یوان را داشت‌به‌کلی و از بنیانِ روحِ سی‌میلیون‌نفره برخوردار بود.
با این حال، در حال حاضر ظاهر آن تغییر شگرفی‌درست کرده بود. روح اکنون درست شبیه به بدنِ اژدهامردم به‌احساساتی نظر می‌رسید؛ با دم اژدها، شاخ‌ها، فلس‌ها و مردمک‌های عمودیِ اژدها.
علاوه بر این، نشان‌های دائو مسیر روح بر روی‌به‌سرعت این روح تا اعداد تک‌رقمی کاهش یافته و بنیان‌بعد روح تنها در حدِ روحِ چند ده انسان بود.
این نتیجهٔ پالایشِ فانگ یوان‌اصلاح بود و دقیقاً همان چیزی بود‌روان‌تر که می‌خواست به آن دست یابد.
ارواحِ شکافته‌شده همگی روح‌هایی انسانی بودند. هنگام ورود به بدنِ‌رفته‌رفته یک اژدهامردم، آن کالبد تنها می‌توانست به تسخیرِ روحِ انسانی درآید‌مانند و آن موجودیت نمی‌توانست کاملاً یک اژدهامردم در نظر گرفته شود.
فانگ یوان همزادِ اژدهامردم را خلق کرد تا برای به دست آوردنِ خانهٔ‌کالبدِ گوی جاودان، کاخ اژدها، تلاش کند. چه حرکات کشندهٔ مسیر دگرگونی و چه‌نگریست تسخیرِ روح، هیچ‌کدام نمی‌توانستند اطمینانی را که این همزاد به همراه داشت، فراهم کنند.
پس از پالایشی طاقت‌فرسا، فانگ‌گشت یوان بدنِ اژدهامردم را با‌کار روحِ اژدهامردمیِ همسان پالایش کرد.
تنها به این‌حرکت شکل، یک اژدهامردمِ‌است کامل به شمار می‌آمد.
همزادِ رؤیای نابِ‌باعث فانگ یوان تنها‌بگیرد یک محصولِ نیمه‌کاره بود.
بدنِ فیزیکیِ همزادِ رؤیای ناب هیچ نقصی نداشت، اما روحش، روحِ‌مانند انسانیِ فانگ یوان بود. با وجود اینکه همزادِ رؤیای ناب یک‌گذشته انسان به شمار می‌آمد، اما با شکافتِ روحِ فانگ یوان همخوانی نداشت.
پیش از آنکه شکافتِ روحِ فانگ یوان بتواند کاملاً به شکلِ بدنِ‌باعث فیزیکی‌اش درآید و این دو واقعاً با یکدیگر همخوانی پیدا کنند، به‌رفت دوره‌ای طولانی برای انطباق و به‌کارگیریِ برخی روش‌های مسیر روح نیاز بود.
در واقع، زمانی که فانگ یوان تازه بدنِ جاودانِ فرمانروا را به دست آورده‌تکنیکِ بود، این بدن با روحش همخوانی نداشت. پس از دوره‌ای طولانی از تزکیه و‌بشکند به‌کارگیریِ روش‌های مسیر روح برای تنظیمِ روحش، به حالتِ کاملاً همخوانِ کنونی دست یافت.
اژدهامردمان، انسان‌های دگرگونه‌باعث بودند و طبیعتاً بدنِ‌چند فیزیکی‌شان ویژگی‌های منحصربه‌فردی داشت.
مردمان سنگی سرشار از نشان‌های دائو مسیر زمین بودند، مردمان برفی در مسیر یخ‌فرمانروایش و برف تبحر داشتند، مویین‌ها از نشان‌های دائو مسیر پالایش بهره می‌بردند، مردمان دریایی به‌تغییر مسیر آب تعلق داشتند و اژدهامردمان از بدو تولد، صاحبِ نشان‌های دائو مسیر بردگی بودند.
اژدهامردمان در مسیر بردگی استعدادی بی‌نظیر داشتند؛ آن‌ها‌بیرون پادشاهانی مادرزاد بودند که بسیار راحت‌تر از سایر‌چند نژادها می‌توانستند بر دیگر موجودات زنده فرمانروایی کنند.
فانگ یوان با خود اندیشید: «تأثیرِ نشان‌های دائو‌پایدارتر مسیر بردگی نه تنها در مسائل خارجی، بلکه در‌میراث ساختار داخلیِ اژدهامردمان هم سود عظیمی به همراه داره.»
بر اساس استنتاج‌های فانگ یوان، به‌بگیرد لطفِ نشان‌های دائو مسیر بردگی، ساختار اجتماعیِ‌به‌کلی اژدهامردمان بسیار منسجم‌تر از سایر نژادها می‌گشت.
این انسجام ریشه در‌بین عوامل بیرونی نداشت، بلکه‌باقی در وجودِ اژدهامردمان ذاتی بود.
از دیدگاه فانگ یوان، تأثیرِ نشان‌های‌مِهی دائو مسیر بردگی بر ساختار درونیِ اژدهامردمان،صدمیلیون‌نفرهٔ بسیار چشمگیرتر از تأثیرات بیرونیِ آن بود!
برخلافِ سایر نژادها، به‌ویژه بشریت که‌است همواره درگیرِ جنگ‌ها و اختلافات داخلی‌ظریف‌تر بود، اژدهامردمان کاملاً با یکدیگر متحد بودند.
مسیر بردگی نیز در نبردهای فرسایشی تخصص داشت. هزینهٔ تزکیه در مسیر‌اینکه بردگی بالا بود، اما اگر تزکیه‌گر در آن به سطح مشخصی می‌رسید،فرمانروایش می‌توانست یک‌تنه به مصافِ لشکری برود و بر دشمنانِ قوی‌تر غلبه کند.
برخی مسیرها مانند مسیر خون، مسیر‌همچنان فلز، مسیر شمشیر و امثال آن‌ها،ظاهرِ قدرت نبرد فردیِ بالایی به همراه داشتند.
اما تنها مسیرهای معدودی از این ویژگیِ خاص برخوردار بودند‌کار که فرد بتواند یک‌تنه در برابر جمعیتی بجنگد و بر دشمنان‌اینکه قوی‌تر پیروز شود. برای نمونه، می‌توان به مسیر آرایه اشاره کرد.
زمانی که فانگ یوان فانی بود و در رقابتِ دربار امپراتوری‌روان‌تر می‌جنگید، روش‌های مسیر بردگی را به کار گرفت. چندی پیش نیز، از‌روحِ روش‌های مسیر آرایه برای اسیر کردنِ جاودانه‌های مرز جنوبی بهره برده بود.
فانگ یوان ناگهان متوجه نکته‌ای شد: «بی‌دلیل نبود که توی‌رفته‌رفته زندگی قبلی، کاخ اژدها تونست دی زانگ شنگ رو به بردگی‌مانند بگیره. این خانهٔ گوی جاودان باید متعلق به مسیر بردگی باشه!»
فانگ یوان از‌به‌کلی جزئیاتِ درونیِ کاخ‌همچنان اژدها اطلاعِ چندانی نداشت.
حتی اکنون نیز نمی‌دانست بای‌گشت نینگ بینگ چگونه ناگهان به‌کار مالکِ کاخ اژدها بدل گشته بود.
اما این موضوع اهمیتی نداشت.
«حتی اگه همزادِ اژدهامردم‌صدمیلیون‌نفرهٔ به دردی نخوره، هنوز بای‌بعد نینگ بینگِ زنده رو دارم.»
همزادِ اژدهامردم تنها در سطحِ تزکیهٔ استاد گوی رتبه یک‌درست قرار داشت و گامِ بعدی، ارتقای او به سطحِ جاودانه‌احساساتی بود. مسیرِ او نیز به احتمالِ فراوان، مسیر بردگی می‌بود.
فانگ یوان پیش از این، روزنهٔ همزادِ رؤیای ناب را، هرچند‌افتاد با دشواری، مهروموم کرده بود. شکافتِ روح پیوسته در حالِ تزکیه‌به‌کلی بود و فعالانه تغییر می‌کرد تا با بدنِ فیزیکی همخوان شود.
این دو شکافتِ روح شاید اندکی تزکیهٔ مسیر روح‌کشنده داشتند، اما این تزکیه تنها در سطحی ظاهری باقی‌حقیقیِ می‌ماند و هرگز به پایِ روحِ بدنِ اصلی نمی‌رسید.
چرا که نشان‌های دائو مسیرهای مختلف،بگیرد با یکدیگر تضاد پیدا کرده و‌اینکه در کارِ هم تداخل ایجاد می‌کردند.
فانگ یوان در حالی که چشمانش‌همچنان چون آتشی سوزان می‌درخشید، با خود اندیشید:کالبدِ «کمی بیشتر تزکیه می‌کنم، بعدش وقتِ حمله‌ست.»
در دربار آسمانی،ضعیف‌تر پری زی وِی‌مِهی همچنان همه‌کاره بود.
در تالار بزرگ مرکزی.
پیامی به دستش‌باعث رسید که گره از‌چند ابروهای درهم‌کشیده‌اش باز کرد.
«عالیه، نیای کهن شوئه هو پیشنهاد‌همچنان شاهزاده فنگ شیان رو پذیرفته و‌ظاهرِ کمک‌های مالیِ ما رو دریافت می‌کنه!»
آسمانِ دیرزیستی قصد داشت تمامِ دنیای جاودانه‌های دشت‌های شمالی را یکپارچه سازد‌باعث و در این راه عزمِ راسخی از خود نشان می‌داد؛ از این‌رفت رو، درگیری‌های شدیدی با جاودانه‌های تنها و اعضای جناح اهریمنی پیدا کرده بود.
بر همین اساس، پری زی وِی نقشه‌ای کشید و‌کشنده در اقدامی جسورانه، شاهزاده فنگ شیان را به دشت‌های‌حقیقیِ شمالی بازگرداند تا نیای کهن شوئه هو را متقاعد سازد.
نیای کهن شوئه هو در ابتدا تمایلی به این کار‌رفته‌رفته نداشت و بر موضعِ خود پافشاری می‌کرد، اما با اصرارهای‌درست همسرش، سرانجام با اکراه به همکاری با دربار آسمانی تن داد.
پری زی وِی با لبخندی حاکی‌همچنان از اعتمادبه‌نفس گفت: «هرچند همکاریِ فعلیِ‌ظاهرِ ما محدوده، اما در آینده این‌طور نمی‌مونه.»
با نگاهی‌اکنون به وضعیتِ‌متلاشی سراسرِ دنیا...
پیشرفتِ مهمی در دشت‌های شمالی حاصل شده بود، در‌کشنده حالی که دربار آسمانی از پشت‌پرده نیز آتش‌بیارِ معرکه می‌شد‌فرقهٔ تا در میانِ جناح حق صحرای غربی درگیری ایجاد کند.
در قاره مرکزی هیچ اتفاقِ خاصی جریان نداشت. در دریای شرقی، چند نیروی بزرگ، دشت‌رفت صعود به آسمان را میانِ خود تقسیم کرده بودند. اما در خفا، دربار آسمانی تمامِ‌احساساتی توانِ خود را برای یافتنِ خانهٔ گوی جاودان، یعنی کاخ اژدها، به کار گرفته بود.
لبخند از روی لبانِ‌بین پری زی وِی محو شد:مانده «اما در مورد مرز جنوبی...»
اوضاع در‌اکنون مرز جنوبی‌متلاشی چندان امیدوارکننده نبود.
فانگ یوان در حالِ اخاذی از جناح حق مرز جنوبی بود و پری زی وِی‌منحصربه‌فردِ کاری برای توقفِ او از پیش نمی‌برد. در همین حال، اتحاد جنوبی شکل گرفته بود؛ هرچند‌برسد جایگاهِ رهبرِ اتحاد همچنان خالی بود، اما برج‌های فانوسِ خاندان تیه در همه‌جا قد علم می‌کردند.
هر دوی این اتفاقات،صدمیلیون‌نفرهٔ اخبارِ ناگواری برای دربار‌ساعتِ آسمانی به شمار می‌آمدند.
«فانگ یوان هم هست؛ اون تعدادِ زیادی از جاودانه‌های مرز جنوبی‌مانند رو اسیر کرده و مواد جاودانِ بی‌شماری به جیب زده. از طرفی،تفاوت تمامِ جاودانه‌های مسیر پالایشِ فرقهٔ لانگ یا رو هم زیرِ دستش داره...»
پری زی وِی با دقتی‌گشت تمام، هرگونه اخبارِ مربوط به‌کار فانگ یوان را زیر نظر داشت.
اما فانگ یوان مخفی‌کشندهٔ شده بود و هیچ ردی‌کشنده از او به چشم نمی‌خورد.
پری زی وِی فشارِ سنگینی را روی دوشِ‌ساعتِ خود احساس می‌کرد؛ او ترجیح می‌داد فانگ یوان‌همچنان همه‌جا آشوب به پا کند و مهارگسیخته بتازد.
اما در حال حاضر، حتی‌رفت کوچک‌ترین شایعه‌ای دربارهٔ وضعیتِ اخیرِ‌درست فانگ یوان به گوشش نمی‌رسید.
«فانگ یوان داره چیکار می‌کنه؟»
«قدرتش چقدر بیشتر شده؟»
«کی و‌افتاد کجا دوباره‌صدمیلیون‌نفرهٔ پیداش میشه؟»
پرسشِ آخر، پری‌به‌کلی زی وِی را‌همچنان چندان درگیرِ خود نکرد.
تقریباً نیمی از ماه‌متلاشی نگذشته بود که اطلاعاتی از‌به‌سرعت یک نبرد به دستش رسید.
فانگ یوان ناگهان در رود‌اصلاح زمان ظاهر شده و به‌می‌توان نبرد با چهار شونزی پرداخته بود.
او تنها نبود؛ بلکه یک خانهٔ‌بگیرد گوی جاودانِ رتبه هشت به شکلِ یک‌به‌کلی کشتی را نیز با خود آورده بود!