چپتر 1799: سوان بو جین در تله می‌افتد
0صحرای غربی.
مقر خاندان فانگ.
آخ!
فانگ دی چانگ دهانی پر‌استنتاج از خون سرفه کرد و‌شدیدی با سر به زمین افتاد.
فانگ یون که در آن حوالی بود،هالهٔ بی‌درنگ به جلو شتافت، زیر بازوی فانگ‌فیزیکی‌اش دی چانگ را گرفت و فریاد زد: «پدر!»
جراحات فانگ دی چانگ وخیم بود‌شدیدی و پس از ایستادن روی پاهایش،بیش همچنان تلوتلو می‌خورد و سرگیجه داشت.
به‌سرعت وضعیتش را‌والامقامِ بررسی کرد و‌آغازین لبخند تلخی زد.
مغزش بیشترین آسیب را متحمل شده بود؛ شکاف عظیمی در آن به چشم می‌خورد که چیزی‌بیش نمانده بود مغزش را به دو نیم کند. روحش نیز آسیب دیده بود و نورِ سبزِ‌اینکه عجیبی که هالهٔ مسیر چوب را از خود ساطع می‌کرد، کالبد فیزیکی‌اش را در بر گرفته بود.
همان‌طور که به کاخِ‌نورِ غول‌پیکرِ پیشِ رویش نگاه می‌کرد،چوب فانگ دی چانگ آهی کشید.
این کاخ همچون کوهی استوار و سربه‌فلک‌کشیده بود؛ آجرهای سبز و کاشی‌های طلایی‌اش، عطرِ غلیظِ‌تسلی گیاهان و درختان را در فضا می‌پراکند. شکوه و وقاری خاص در کنارِ سرزندگی در‌هنوز آن موج می‌زد. بر کتیبهٔ سردرِ کاخ، سه واژهٔ بزرگ حک شده بود: کاخ لوبیای الهی!
فانگ دی چانگ آهی کشید و گفت: «هرچه باشد، این خانهٔ گوی جاودان را والامقامِ جاودانِ نیلوفر‌استنتاج آغازین خلق کرده است؛ بی‌نقص است و هیچ رخنه‌ای ندارد. سعی کردم با زور استنتاج کنم اما‌فانگِ چنین پس‌زنیِ شدیدی را متحمل شدم. قدرتِ یک والامقام را دست‌کم گرفتم و بیش از حد عجله کردم.»
فانگ یون برای تسلی دادن به او‌اما گفت: «پدر، اوضاع خاندان فانگِ ما در‌دست‌کم حال حاضر بد نیست، می‌تونیم آروم‌تر پیش بریم.»
فانگ دی چانگ سر تکان داد: «با اینکه اوضاع تثبیت شده، اما هنوز جای امیدواری نیست. اون‌کاخِ خاندان‌ها فقط به خاطر حرکت کشندهٔ مسیر سرقتِ ما شوکه شدن و فعلاً دست نگه داشتن، اما‌عطرِ هرگز از فشار آوردن به ما دست برنداشتن. باید قدر تک‌تک ثانیه‌ها رو بدونیم و نمی‌تونیم سستی کنیم.»
«چشم، پدر.»
فانگ دی چانگ به کاخ لوبیای الهی نگاه کرد و دوباره آه کشید: «آه، مایهٔ تأسفه که‌استنتاج خاندان فانگِ ما هیچ جاودانهٔ مسیر چوبی نداره. هستهٔ این کاخ لوبیای الهی، مسیر چوبه. اگه یه‌فانگِ جاودانهٔ رتبه ۷ مسیر چوب کمکم می‌کرد، پیشرفت خیلی بیشتری توی استنتاجِ این خانهٔ گوی جاودان داشتم.»
صحرای غربی مملو از بیابان‌هایی بود که واحه‌ها‌چنین آن‌ها را زینت می‌بخشیدند؛ مسیر چوب و مسیر‌بیش آب، کمترین میزان تزکیه‌گر را در این منطقه داشتند.
در میان پنج منطقه، مرز جنوبی بیشترین جاودانه‌های مسیر‌چوب چوب را در خود جای داده بود، در حالی‌غول‌پیکرِ که دریای شرقی بیشترین جاودانه‌های مسیر آب را داشت.
فانگ یون پس از کمی تأمل گفت:شدم «خاندان فانگِ ما جاودانهٔ مسیر چوب نداره،برای اما یه خبرهٔ مسیر خردِ دیگه داریم.»
نگاه فانگ دی چانگ باریک شد و در حالی‌است که رگه‌ای از هوشیاری در چشمانش برق می‌زد، پرسید:کنم «منظورت سوان بو جینه؟ خودش ازت خواست که معرفیش کنی؟»
فانگ یون سر تکان داد: «نه، نه، این حرفِ خودمه. سرور سوان‌قدرتِ بو جین هیچ‌وقت همچین اشاره‌ای بهم نکرده. راستش رو بخواید، از وقتی‌حاضر به خاندان ملحق شده، همیشه بیرون مونده و هیچ‌وقت با من تماسی نگرفته.»
در آن لحظه، چهرهٔ فانگ دی چانگ آرام گرفت: «هرچه باشه، سوان‌می‌کرد بو جین از خونِ خاندان فانگ نیست. با اینکه به خاندانِ ما‌این ملحق شده، اما باید این موضوع رو همیشه گوشهٔ ذهنمون داشته باشیم.»
فانگ یون سرش را خاراند‌پس‌زنیِ و پرسید: «پدر، شما به وفاداری‌گرفتم سرور سوان بو جین شک دارید؟»
فانگ دی چانگ چشمانش را ریز کرد: «اگه کمکش رو داشتم، قطعاً پیشرفت می‌کردم. اما ظاهر آدم‌ها رو‌کنم میشه دید، نه باطنشون رو؛ مخصوصاً وقتی پای گنجینهٔ بی‌همتایی مثل کاخ لوبیای الهی در میون باشه. حتی اگه‌نیست قبلاً هم چنین نیتی نشون نداده باشه، وقتی شبانه‌روز با این کاخ در تماس باشه، سخته که طمع نکنه.»
فانگ دی چانگ که هنوز‌استنتاج خاطرجمع نشده بود، پرسید: «اخیراً تحرکی‌شدم از سوان بو جین سر زده؟»
فانگ یون صادقانه پاسخ داد: «هیچ تحرکی نداشته. با این حال، شایعاتی علیه سرور سوان بو جین پخش شده‌پیشِ که می‌گن او در واقع وارثِ پیرمرد لیه شن هست؛ یه نوادهٔ اهریمنی که خاندان ما استخدامش کرده. همچنین‌فضا شایعه شده که خاندان وان قراره این موضوع رو بررسی کنه و هویت سرور سوان بو جین رو بسنجه.»
فانگ دی چانگ پوزخند زد: «این آدما هنوزم دارن سعی می‌کنن برای‌بیش سوان بو جین پاپوش بدوزن! اما این بهانه‌شون یه‌کم پایه‌واساس داره؛ حداقل‌پیش از اون شایعهٔ قبلی که می‌گفتن او همون اهریمن، فانگ یوانه، کمی واقع‌گرایانه‌تره.»
فانگ دی چانگ پوزخند زد، بی‌خبر از آنکه‌کرده شایعهٔ پیشین در واقع عینِ حقیقت بود و‌زور این شایعهٔ جدید بود که حقیقت را تحریف می‌کرد.
پیرمرد لیه شن، جاودانه‌ای از مسیر خرد در خاندان وان بود، اما به دلیل سانحه‌ای در حین تزکیه، عقلش را از‌اوضاع دست داد و به یک دیوانه تبدیل شد. او تزکیهٔ رتبه ۷ داشت و پس از دیوانه‌شدن، قدرتش از پیش هم‌کشندهٔ بیشتر شد. او خسارات عظیمی به خاندان وان وارد کرد و حتی جاودانه‌های سایر نیروهای جناح حق را به قتل رساند.
این ماجرا در آن برهه از زمان، غوغایی در دنیای جاودانه‌های صحرای غربی به پا کرد؛ چندین نیروی جناح‌پیشِ حق با یکدیگر متحد شدند تا پیرمرد لیه شن را محاصره کرده و از پای درآورند. اما هرچه کردند،فضا نتوانستند هیچ ردی از پیرمرد لیه شن بیابند. او به‌کلی ناپدید شده بود و این پرونده برای همیشه باز ماند.
فانگ دی چانگ با لحنی عمیق گفت: «سوان بو جین قدرت فوق‌العاده‌ای داره و این‌جور حقه‌های پیش‌پاافتاده رو خوب می‌فهمه. اما زمان زیادی از پیوستنش به خاندان فانگ‌اینکه نمی‌گذره، پس طبیعیه که به‌عنوان نقطه ضعفِ خاندان فانگ در نظر گرفته بشه. باید حواسمون بهش باشه و بذاریم توی واحهٔ شبنم آسمانی بمونه. نباید اجازه بدیم دست به‌کنیم حرکت عجولانه‌ای بزنه که بهانه‌ای دست دشمنا بده. در مورد هویتش هم، خاندان فانگِ ما اتهاماتش رو پاک می‌کنه و توضیح کاملی به جناح حقِ صحرای غربی ارائه می‌ده.»
به‌محض اینکه حرفش به‌جاودانِ پایان رسید، حالت چهرهٔ‌کرده فانگ دی چانگ دگرگون شد.
فانگ یون با‌کردم دیدن این تغییر‌کنم پرسید: «چی شده؟»
رنگ از رخسارِ رنگ‌پریده و ضعیفِ فانگ دی چانگ پرید و بی‌جان شد: «سوان بو جین‌همان‌طور نامه‌ای فرستاده و گفته با استنتاج معکوس، یه جاودانهٔ مسیر خرد رو همین حوالی پیدا کرده‌کاشی‌های که احتمالاً همون کسیه که شایعات رو پخش کرده. اون همین الان برای دستگیریش راه افتاده.»
فانگ یون مبهوت ماند: «چی؟!»
طبق قوانین، جاودانه‌هایی که برای نگهبانی از منابع مستقر شده‌بی‌نقص بودند، در صورت تمایل به ترک پست خود، باید به خاندان‌پس‌زنیِ گزارش می‌دادند. آن‌ها تنها پس از تأیید خاندان اجازهٔ حرکت داشتند.
اما اقدام سوان بو جین کاملاً برعکس بود؛ او پیش از‌شدم گزارش دادن، حرکت کرده بود. چه خاندان فانگ موافقت می‌کرد چه‌فانگِ نه، او منطقهٔ مأموریتش را ترک کرده و به راه افتاده بود.
فانگ دی چانگ دندان‌قروچه کرد و گفت: «آخرش هم‌چوب یه تزکیه‌گر تنهاست، ذاتش وحشیه!» از قضا به شدت مجروح‌پیشِ بود و در این لحظه نمی‌توانست استنتاج زیادی انجام دهد.
چاره‌ای نداشت جز اینکه با بزرگِ اعظمِ اولِ‌قدرتِ خاندان فانگ، فانگ گونگ، تماس بگیرد تا هرچه‌دادن سریع‌تر برای پشتیبانی از سوان بو جین برود.
فانگ یون کمی گیج شده بود: «شاید اوضاع اون‌قدرها هم بد نباشه. با فرستادن بزرگِ‌کردم اعظمِ اول برای پشتیبانی، قضیه رو زیادی شلوغ نمی‌کنیم؟ سرور سوان بو جین جاودانهٔ مسیر‌برای خَرده، حتماً قبل از رفتن استنتاج کرده و برای حل این مشکل اطمینان کامل داره.»
چهرهٔ فانگ دی چانگ درهم رفت: «سوان بو جین واقعاً فوق‌العاده‌ست، اما غرور زیادی داره و بقیه می‌تونن از همین نقطه ضعف برای نقشه کشیدن‌نیست علیهش استفاده کنن. اگه نیروهای جناح حق عمداً اونو به اونجا کشونده باشن و یه سری تله براش گذاشته باشن، فاجعه میشه. اگه دستگیر یا‌هرگز کشته بشه، اون خاندان‌ها می‌تونن مدارک محکمه‌پسندی جعل کنن و خاندان فانگ ما رو مقصر جلوه بدن و بعدش بیشتر خاندانمون رو تحت فشار بذارن.»
«البته این فقط یه احتماله، بیا امیدوار باشیم که‌چوب من دارم بدبینانه نگاه می‌کنم. مهم‌تر از همه، خاندان‌غول‌پیکرِ فانگ ما تو این زمان حساس نمی‌تونه همچین اشتباهی بکنه.»
فانگ یون تازه متوجه ماجرا شد و‌شدم رنگ از رخسارش پرید. با لبخندی زورکی گفت:تسلی «نباید تا این حد جدی باشه، مگه نه؟»
اما ماجرا‌جاودان دقیقاً تا همین‌نیلوفر حد جدی بود!
با رسیدن فانگ یوان به آن مکان، وان‌چنین لیانگ هان، جاودانهٔ مسیر خرد، با چهره‌ای آسوده‌خاطر‌بیش گفت: «سوان بو جین، بالاخره رسیدی. خیلی وقته منتظرتم.»
به محض اینکه حرفش به پایان رسید،هالهٔ میدان نبرد جاودانِ ازپیش‌آماده‌شده فعال گشت و‌فیزیکی‌اش فانگ یوان را در خود گرفتار کرد.
فانگ یوان که در ظاهر سوان بو جین فرو رفته‌دست‌کم بود، پوزخندی زد و گفت: «پس تله بود!» همان‌طور که‌حاضر به سه جاودانهٔ در حال نزدیک شدن می‌نگریست، چشمانش برقی زد.
هر سه‌جاودان جاودانه، رتبه‌جاودانِ هفت بودند.
یکی از آن‌ها بلندقامت و لاغراندام بود، ردایی سبز بر تن داشت و گردبادهایی او را‌بیش احاطه کرده بودند. نامش وان شیائو بود. او با اطمینان گفت: «سوان بو جین، تو چطور‌اینکه می‌تونی جاودانهٔ مسیر خرد باشی! واقعاً به همین راحتی با پای خودت اومدی تو تلهٔ ما.»
چهرهٔ دومین جاودانه، وان هائو گوانگ، قابل مشاهده نبود؛ تمام بدنش با زرهی از نور پوشیده شده بود که حرارت بسیار بالایی از‌کشید خود ساطع می‌کرد. زره نوریِ ضخیم وزوز می‌کرد. او گفت: «سوان بو جین، اگه عقل تو کله‌ت باشه، تسلیم میشی و با خاندان وانِ‌کتیبهٔ ما همکاری می‌کنی تا دست خاندان فانگ رو رو کنیم. این‌طوری ما هم سخت نمی‌گیریم و حتی باهات مثل یه مهمون ویژه رفتار می‌کنیم!»
سومین جاودانه، همان جاودانهٔ مسیر خردی بود که فانگ یوان را به اینجا کشانده بود؛ وان لیانگ هان. پیشانی‌اش متورم و چهره‌اش زشت بود، اما‌بریم در این لحظه لبخند بر لب داشت: «دوست من سوان بو جین، تو به عنوان یه جاودانهٔ مسیر خرد، باید خیلی بهتر از ما متوجه‌باید وضعیت فعلی باشی. حتی اگه امروز جون سالم به در ببری، تو آینده دردسرهای بی‌پایانی سراغت میاد. تو همچین موقعیتی نباید تو خاندان فانگ باشی.»
فانگ یوان‌جاودان با چهره‌ای‌جاودانِ بی‌رحم پوزخند زد.
ظاهر جعلی او، سوان بو جین، مردی لاغراندام با موهای بلند و خاکستری بود و چشمان سیاهش‌عجله گویی فراز و نشیب‌های زندگی و جاه‌طلبی را در خود جای داده بود. او در میدان نبرد‌هنوز جاودان گرفتار شده بود و سخنان سه جاودانه را نیز شنید، اما هیچ تغییری در چهره‌اش پدیدار نگشت.
این کاملاً طبیعی بود!
زیرا فانگ یوان قدرت حقیقی خود را پنهان کرده بود. نه تنها در برابر‌برای این سه رتبه هفت، بلکه حتی اگر سه رتبه هشت نیز در آنجا حضور داشتند،تثبیت او هیچ ترسی به دل راه نمی‌داد و حتی از این بابت خوشحال هم می‌شد.
سه جاودانهٔ خاندان وان گمان می‌کردند فانگ یوان را به دام انداخته‌اند، غافل‌ندارد از اینکه فانگ یوان این بار از مرز جنوبی بازگشته بود تا به‌طور‌دست‌کم ویژه به حساب آن‌ها برسد و در صحرای غربی آشوب به پا کند!
در مدت اخیر، وان لیانگ هان بارها و بارها فانگ یوان را استنتاج کرده بود. اگرچه‌بیش فانگ یوان از محافظتِ بی‌نقصِ امپراتور یاما برخوردار بود، اما این کار همچنان بنیان روح او را‌تثبیت کاهش می‌داد و بسیار آزاردهنده بود؛ از این رو، او باید این بار از شرشان خلاص می‌شد.
فانگ یوان بی‌درنگ ورودی روزنهٔ‌سبزِ جاودان خود را گشود و‌خود جانوران روح را رها کرد.
جانوران روحِ برهوت و جانوران روحِ باستانی‌شدم یکی پس از دیگری بیرون آمدند و‌برای جاودانه‌های خاندان وان را در شوک فرو بردند.
مگر او جاودانهٔ مسیر خرد‌نیلوفر نبود؟ چطور می‌توانست این تعداد‌بی‌نقص جانور روح را کنترل کند؟
وان شیائو فریاد زد: «مهم نیست چند تا جانور روح بیاری بیرون، تو این‌دست‌کم میدان نبرد جاودان هیچ فایده‌ای نداره!» او میدان نبرد جاودان را فعال کرد و‌پیش در دم، گردبادی عظیم پدیدار گشت و آرام‌آرام به سوی فانگ یوان به حرکت درآمد.
جانوران روح به‌طور متراکم اطراف فانگ‌عجیبی یوان را احاطه کرده بودند و با‌کالبد بسیج تدریجی او، تعدادشان مدام افزایش می‌یافت.
سه جاودانهٔ خاندان وان بیش از پیش متزلزل شدند: «چطور می‌تونه این‌همه جانور روح داشته باشه؟»دادن این سوان بو جین آشکارا یک جاودانهٔ مسیر خرد بود، اما در واقع ارتش عظیمی از‌امیدواری جانوران روح را کنترل می‌کرد؛ آیا او بیش از حد از مسیر اصلی خود غافل نشده بود؟
سرعت گردباد بیشتر شد‌جاودانِ و به ارتش جانوران‌کرده روحِ فانگ یوان نزدیک گشت.
جانوران روح غریدند و دست به ضدحمله زدند، اما به‌شدیدی نظر می‌رسید گردباد در این میدان نبرد جاودان از قدرتی آسمانی‌اوضاع برخوردار است. اگرچه گردباد تضعیف شد، اما همچنان پایداریِ فوق‌العاده‌ای داشت.
فانگ یوان شخصاً حرکت‌نورِ کشنده‌ای را برای سد کردن‌چوب راه گردباد به کار گرفت.
با دیدن این حرکت کشنده،پس‌زنیِ از بهت و حیرتِ سه‌دست‌کم جاودانهٔ خاندان وان اندکی کاسته شد.
فانگ یوان به جای حرکت‌نیلوفر کشندهٔ مسیر روح، از یک حرکت‌هیچ کشندهٔ مسیر خرد استفاده کرده بود.
وان هائو گوانگ فریاد زد:استنتاج «این‌طوری نمیشه، انگار تعداد جانوران‌شدیدی روحش تمومی نداره. من حمله می‌کنم!»
وان لیانگ هان‌دیده موافقت کرد: «برو،عجیبی ما ازت محافظت می‌کنیم.»
وان هائو گوانگ با کشتار راه خود را از‌والامقام میان ارتش جانوران روح باز کرد؛ او بی‌نهایت سریع بود‌حال و برتریِ مسیر نور را به کمال به نمایش می‌گذاشت.
هر بار که فانگ یوان ارتش جانوران روح را برای‌بی‌نقص محاصرهٔ او بسیج می‌کرد، وان لیانگ هان و وان شیائو حرکات‌پس‌زنیِ کشنده‌ای را برای محافظت از وان هائو گوانگ به کار می‌گرفتند.
با هماهنگی بی‌نقصشان، وان هائو‌استنتاج گوانگ توانست خطوط را بشکند‌شدیدی و به مرکز نفوذ کند.
چهرهٔ فانگ یوان هیچ‌نورِ تغییری نکرد و چهار جانور‌چوب روح دیگر را بیرون فرستاد.
«ها؟» شتاب وان هائو گوانگ به‌شدیدی شدت متوقف شد و با وحشت‌بیش به زبان آورد: «جانوران روح ازلی!»
وان لیانگ هان و وان شیائو‌آغازین مبهوت ماندند و هر دو با‌رخنه‌ای لحنی ناباورانه فریاد زدند: «چهار تا؟»