چپتر 1818: حقانیت دربار آسمانی
0به دست آوردن چیِ خون بسیار آسان بود! هر کس‌خامِ می‌توانست با کشتن جانوران فانی و به کارگیری روش‌های مسیر خون‌گرفت برای استخراج آن، مقدار زیادی از این چی را فراهم کند.
با پرورش هیولاهای برهوت در‌مورد روزنهٔ جاودان، منبعی بی‌پایان از‌صرفاً مواد جاودانِ چیِ خون تأمین می‌شد.
دقیقاً به این دلیل که منابع مسیر خون به آسانی‌هرگز به دست می‌آمد، این مسیر تهدیدی شگرف به شمار می‌رفت و‌پسرکِ جناح حق در هر پنج منطقه، آن را ممنوع کرده بود.
اگر پای مواد جاودانِ دیگری در میان بود، شاید فانگ‌دیگر ژنگ از فرقه کمک می‌گرفت، اما این تنها چیِ خون‌عبور بود و او به مقدار زیادی از آن نیاز نداشت.
برای فانگ ژنگ، فراهم کردن چیِ‌دلش خونِ مورد نیازش تنها کمی دردسر داشت‌موانع و صرفاً نیازمندِ صرفِ اندکی زمان بود.
با اندیشیدن به این موضوع، فانگ ژنگ نقشهٔ خود را‌صرفاً به فان شی لیو اطلاع داد، چرا که به دلیل‌لیو هویتِ خاصش، نمی‌توانست خودسرانه کوه فی هه را ترک کند.
فان شی لیو پس از آگاهی از این موضوع، مأموریتی به فانگ ژنگ محول کرد: «به‌موقع گفتی!هیجان یه گاو نرِ کوهستانِ طلایی تو منطقهٔ شمال غربی داره آشوب به پا می‌کنه، برو و شرش رو‌سراغ کم کن. بکشش یا به بردگی بگیرش، اگه بتونی زنده‌گیریش کنی، دو برابر امتیازات مشارکت فرقه رو می‌گیری.»
قلب فانگ ژنگ لرزید؛ گاو نرِ کوهستانِ‌هیجان طلایی یک هیولای برهوت بود و او پیش‌موانع از این هرگز با هیولای برهوتی نجنگیده بود.
اما دیری نپایید که‌مأموریت با پذیرفتنِ این مأموریت، اندکی‌پسرکِ هیجان در دلش جوانه زد.
فانگ ژنگ دیگر آن پسرکِ خامِ گذشته نبود. او‌داشت از موانع بسیاری در سرزمین متبرک لانگ یا عبور‌خود کرده بود و پس از کمی تأمل، تصمیمش را گرفت.
او بی‌درنگ به سراغ گاو‌می‌گیری نرِ کوهستانِ طلایی نرفت، بلکه راهیِ‌برهوتی برج اطلاعاتیِ فرقهٔ درنای جاودان شد.
برج اطلاعاتی درنای سفید، خانهٔ گوی‌مأموریت جاودانی نُه‌طبقه بود که در منطقه‌ای دنج‌گذشته در دامنهٔ کوه فی هه قرار داشت.
این برج در میان‌مأموریت مِهی غلیظ و پوشش‌دیگر گیاهیِ سرسبزی پنهان بود.
فانگ ژنگ سوار‌کردن بر درنایی به‌نیازش آنجا پرواز کرد.
هرچند او مسیر خون را تزکیه می‌کرد، اما در فرقهٔ‌هرگز درنای جاودان آموزش دیده و شاگردِ سرورْ دُرنای آسمان بود؛دیگر از این رو، با هدایتِ درناهای پرنده آشنایی کامل داشت.
زمانی که در سرزمین متبرک لانگ یا حضور داشت و در‌پسرکِ جنگ عظیم سه قاره شرکت کرده بود، فرصتی برای رام کردن‌تصمیمش درناها نیافت، اما همچنان علاقه‌اش را به آن‌ها حفظ کرده بود.
اما با بازیِ تقدیر، فنگ جیو گه جانش را نجات داد‌گذشته و او به فرقهٔ درنای جاودان بازگشت. از آنجا که دربار آسمانی‌سراغ تصمیم به پرورش او گرفته بود، توانست به یک جاودانه تبدیل شود.
با رسیدن به سطح تزکیهٔ جاودانه، او حتی به مقامِ‌صرفاً بزرگِ اعظمِ فرقهٔ درنای جاودان دست یافت و به آسانی‌لیو درنایی را به عنوان مرکبِ سفر برای خود فراهم کرد.
جلوی برج اطلاعاتی درنای سفید نگهبانی به چشم نمی‌خورد و تنها‌برهوتی دو درنا در سطح هیولای برهوت آنجا آرمیده بودند. در صورت بروز‌گذشته هرگونه حادثه، این درناها پدیدار گشته و نقش نگهبان را ایفا می‌کردند.
همان‌طور که فانگ ژنگ سوار بر درنایش به‌دلش برج اطلاعاتی درنای سفید نزدیک می‌شد، درنای پرندهٔ‌بسیاری زیر پایش به لرزه افتاد و فریادهایش مضطربانه گشت.
فانگ ژنگ بی‌اختیار آهی کشید: «این درنای پرنده یه جانور جهش‌یافتهٔ‌گذشته رتبه ۵ئه. اون قدیما که تو فرقهٔ درنای جاودان بودم، فکر‌بی‌درنگ می‌کردم قدرت فوق‌العاده‌ای داره، اما الان دیگه چیز خاصی به نظر نمی‌رسه.»
«تفاوت بین فانی‌کردن و جاودانه واقعاً‌نیازش زمین تا آسمونه.»
پس از فرود آمدنِ فانگ ژنگ‌قلب در مقابل برج اطلاعاتی درنای سفید، درنایش‌دیری از شدت ترس در آستانهٔ فروپاشی بود.
فانگ ژنگ آهی کشید‌نپایید و آن را به‌دلش درون روزنهٔ جاودانش بازگرداند.
او از مقامِ بزرگِ اعظم برخوردار بود، از این‌پسرکِ رو درهای برج اطلاعاتی درنای سفید بی‌هیچ پرسشی به‌عبور رویش گشوده بود؛ فانگ ژنگ قدم به درون گذاشت.
در هر طبقه از این‌مورد برج اطلاعاتی، شمار فراوانی از گوهای‌نیازمندِ فانیِ مسیر اطلاعات به چشم می‌خورد.
اگر فانگ ژنگ خواهانِ استخراج اطلاعات‌قلب از آن‌ها بود، باید در ازای‌نجنگیده آن از امتیازات مشارکت فرقه می‌پرداخت.
خودِ برج اطلاعاتی قابلیت ذخیرهٔ اطلاعات را داشت، اما فرقهٔ درنای جاودان دست به چنین کاری نمی‌زد. چرا که در‌عبور صورت نابودی برج، تمام اطلاعات نیز از بین می‌رفت. این برج اطلاعاتی، خانهٔ گوی جاودانی بود که تنها بر یک‌دنج جنبه تمرکز داشت؛ درست مانند خانه‌های گوی جاودانِ دربار آسمانی، این برج نیز تنها از قدرت مسیر اطلاعات برخوردار بود.
اگر این یک خانهٔ گوی جاودانِ کامل با‌دیگر قابلیت‌های تهاجمی و تدافعی بود، دیگر برای محافظت از‌لانگ خود نیازی به دو درنای سفیدِ هیولای برهوت نداشت.
فانگ ژنگ هیچ بنیانی در مسیر اطلاعات نداشت و از این رو نمی‌توانست به‌زمان اسرار نهفته در این برج پی ببرد. اما می‌توانست حدس بزند که این برج‌کوه از آرایشی خاص برای حفظ، انتقال و حتی نابودیِ این کرم‌های گو بهره می‌برد.
برج اطلاعاتی درنای سفید تواناییِ گردآوری و‌لرزید به‌روزرسانیِ اطلاعات را دارا بود و بیشترِ‌نپایید انواع اخبار و اطلاعات در آن یافت می‌شد.
البته، تنها رده‌بالاها‌دیری می‌توانستند به اسرارِ‌مأموریت حقیقی دسترسی پیدا کنند.
با وجود اینکه فانگ ژنگ یک بزرگِ اعظم بود، اما‌خامِ نمی‌توانست در زمرهٔ رده‌بالاهای فرقهٔ درنای جاودان جای گیرد. به دلیل‌گرفت هویتِ خاصش، دیگران او را از جمع خود طرد کرده بودند.
در گذشته، فانگ ژنگ هنوز خام و‌کمی ساده‌لوح بود، اما با گذشت این سال‌ها،زمان به خوبی این سیاست‌ها را درک کرده بود.
او از رسیدن به چنین‌می‌گیری درکی احساس غرور نمی‌کرد، بلکه‌هرگز تنها لبخندی تلخ بر لبانش می‌نشست.
اکنون می‌توانست شرایطی را که فانگ یوان در کوه چینگ مائو با آن دست‌وپنجه نرم‌موانع می‌کرد، درک کند. با وضعیتی که فانگ یوان در آن زمان داشت، رده‌بالاها روی خوشی به‌فرقهٔ او نشان نمی‌دادند و او برای قدرتمندتر شدن، چاره‌ای جز توسل به نیرنگ و غارت نداشت.
«حقیقت اینه که از زمان تأسیس فرقهٔ درنای جاودان، مگه اونا هم‌نبود دقیقاً همین کار رو نمی‌کردن؟ اونا منابع زیادی رو غصب می‌کنن؛ خیلی از‌بلکه این نقاطِ منابع یه زمانی متعلق به جناح اهریمنی یا جاودانه‌های تنها بوده.»
«و با وجود اینکه دربار آسمانی به حقانیت و عدالت‌صرفاً معروفه، این موضوع کاملاً حقیقت نداره. با نگاهی به تاریخ می‌شه‌اطلاع دید که تمام قلمروشون رو از چنگ انسان‌های دگرگونه بیرون کشیدن.»
فانگ ژنگ با‌امتیازات خود اندیشید: «دربار آسمانی‌لرزید تنها نمایندهٔ حقانیتِ بشریته.»
در حالت عادی، دیگر جاودانه‌های جناح‌مأموریت حق در قارهٔ مرکزی چنین تفکری نداشتند‌گذشته و این دیدگاهی کفرآمیز به شمار می‌رفت.
اما فانگ ژنگ با مویین‌ها زندگی کرده بود. هرچند که در‌گذشته آنجا نیز طرد شده بود، اما با تمام وجود فرهنگ و‌بی‌درنگ عادات زندگیِ مویین‌ها را لمس کرده و آن‌ها را درک می‌کرد.
دیگر جاودانه‌ها چگونه می‌توانستند‌خونِ در محیطی تحت سلطهٔ انسان‌های‌داشت دگرگونه زندگی و رشد کنند؟
این تجربهٔ بی‌نظیر، دیدگاهی منحصربه‌فرد به فانگ ژنگ بخشیده بود. تمام‌برهوتی سختی‌های گذشته‌اش اکنون به گنجینه‌ای ارزشمند برای او بدل گشته بود؛خامِ هرچند که وسعتِ دیدش چندان پهناور نبود، اما بی‌شک بی‌همتا بود.
فانگ ژنگ همان‌طور که اطلاعات را بررسی می‌کرد، لبخند تلخی زد‌پسرکِ و زیر لب گفت: «اما جایگاه هر کس، دیدگاه و رفتارش‌تصمیمش رو تعیین می‌کنه. من هنوز حقانیت دربار آسمانی رو ترجیح می‌دم.»
او چند طبقه بالا رفت تا اینکه گویِ‌دیگر فانیِ مسیر اطلاعاتِ مربوط به آن را یافت‌متبرک و گفت: «هیولای برهوت، گاو کوهستانی طلایی... هوم، همینه.»
با نفوذ دادن حس‌خونِ الهی‌اش به درون گو،دردسر امواجی از اطلاعات دریافت کرد.
گاو کوهستانی طلایی به بزرگی یک کوه بود. این گونه تنها شامل جنس‌دیری ماده می‌شد و تمایل زیادی به خوردن جوهر فلز داشت. پس از بلعیدن‌بسیاری چند صد کیلوگرم جوهر فلز، به درون غاری می‌رفت و به خواب فرو می‌رفت.
فانگ ژنگ خندید و‌نپایید گفت: «خوردن و خوابیدن، خوابیدن‌جوانه و خوردن؟ عجب زندگیِ خوبیه.»
او به خواندن ادامه داد: «شاخ، ارزشمندترین بخشِ بدنِ گاو کوهستانی طلایی است. هر صد سال، شاخ به اندازهٔ ده گام رشد می‌کند و این رشد و امتداد آن‌قدر ادامه‌درنای می‌یابد که خمیده شده و دور تا دورِ سر، گردن و شکم جانور می‌پیچد. وقتی شاخ به شکم می‌رسد، نوک تیز آن به پوستی چرمی و ضخیم تبدیل می‌شود. هر زمان‌درناهای که گاو سرش را تکان دهد، شاخ به جلو کشیده شده و پوستِ زهدانش را می‌شکافد. سپس فرزندانی که گوساله‌های طلایی نامیده می‌شوند، از این زخم بیرون پریده و متولد می‌گردند.»
چشمان فانگ ژنگ برقی زد‌مورد و زیر لب گفت: «این‌صرفاً روش تولیدمثل خیلی شبیه مردمان سنگیه.»
فانگ ژنگ‌برابر به خواندن‌مشارکت ادامه داد.
پس از زایمانِ گاو کوهستانی طلایی، از آنجا که زخم‌دیگر بسیار بزرگ است، جانور درد شدیدی متحمل می‌شود و در‌عبور حالی که به شدت خونریزی می‌کند، ناله‌های بلندی سر می‌دهد.
اگر گوساله‌های طلاییِ تازه‌متولدشده تصمیم بگیرند زخم مادرشان را‌پسرکِ بلیسند، نشان‌های دائوی روی زبانشان، گاو کوهستانی طلایی را‌عبور به سرعت درمان می‌کند تا جایی که کاملاً بهبود یابد.
اما اگر چنین نکنند، مادر از بین می‌رود. در این حالت،نیازمندِ گوساله‌ها می‌توانند خون مادرشان را بنوشند و به سرعت قدرت بگیرند‌داد و بدین ترتیب، دورهٔ ضعفِ گوسالگی را به تندی پشت سر بگذارند.
فانگ ژنگ‌برابر در دل آهی‌می‌گیری کشید: «خیلی جالبه!»
تمام زندگی یک گاو کوهستانی طلایی در خوردن و خوابیدن خلاصه می‌شد. این یعنی‌نبود پس از زایمان، حتی اگر گوساله‌ها تصمیم به نجات مادر می‌گرفتند، مادر از آن‌ها‌راهیِ مراقبت نمی‌کرد و پس از بلعیدن مقدار زیادی غذا، دوباره به خواب زمستانی فرو می‌رفت.
برای بقای خودِ‌پذیرفتنِ گوساله‌ها، نجات ندادن‌دلش مادر سودمندتر بود.
از این رو، بیشتر گوساله‌ها تنها جان دادنِ‌دردسر مادرشان را تماشا می‌کردند و فقط بخش کوچکی از‌نقشهٔ آن‌ها زخم را می‌لیسیدند و او را نجات می‌دادند.
«زایمانِ این گاو اغلب به معنای یه فاجعه‌ست.هیولای هرچند برای بقا ضروریه، اما من بازم از اون‌هیجان گوساله‌هایی که مادرشون رو نجات می‌دن بیشتر خوشم میاد.»
فانگ ژنگ همان‌طور‌دیری که می‌خواند، نقشه‌اش را‌هیجان در ذهن پایه‌ریزی کرد.
او برج اطلاعات را ترک کرد. اکنون‌جوانه اطمینانش برای انجام این مأموریتِ فرقه، با‌بسیاری پیش از خواندنِ این اطلاعات کاملاً تفاوت داشت.
او تصمیم گرفت از‌خونِ عادات گاو کوهستانی طلایی‌دردسر به نفع خود بهره ببرد.
مگر این‌برابر جانور عاشق خوردن‌می‌گیری جوهر فلز نبود؟
پس او مقداری جوهر فلز فراهم می‌کرد. درست همان‌طور‌جوانه که مردم برای ماهیگیری از طعمه استفاده می‌کردند، او‌متبرک نیز با جوهر فلز گاو را به دام می‌انداخت!
قدرت فانگ ژنگ بالاتر از حد متوسط بود. او در این مدت‌نبود درون روزنهٔ جاودانش با بسیاری از حرکات کشندهٔ جاودانِ مسیر خون آشنا‌نرفت شده بود و اکنون توانایی رویارویی با گاو کوهستانی طلایی را داشت.
اما وقتی می‌توانست تنها با نیمی‌نیازش از توانش پیروز شود، چرا باید‌صرفِ تمام قدرتش را به کار می‌گرفت؟
بهترین راه این بود که خردمندانه با دشمن‌هیولای بجنگد و از تمام برتری‌های موجود بهره ببرد‌مأموریت تا قدرت باقی‌مانده‌اش را برای حوادث پیش‌بینی‌نشده حفظ کند.
این عادتی بود که فانگ‌پذیرفتنِ ژنگ پس از نبردهای بی‌شمار در‌پسرکِ دوران فانی بودنش کسب کرده بود.
چند روز‌نپایید بعد، فانگ ژنگ‌هیجان به مقصدش رسید.
او مخفیانه وارد دره شد و مقدار‌کمی زیادی جوهر فلز در منطقه‌ای که گاو کوهستانی‌اندیشیدن طلایی معمولاً در آن پرسه می‌زد، قرار داد.
وقتی گاو کوهستانی طلایی به آن حوالی رسید، زمین را‌هرگز بو کشید. برقی در چشمانش درخشید و به سرعت جوهر‌دیگر فلزی را که در عمق خاک دفن شده بود، پیدا کرد.
گاو کوهستانی طلایی با‌نپایید سم‌ها و شاخ‌هایش شروع‌دلش به کندن زمین کرد.
سنگ‌ها به اطراف پرتاب می‌شدند و ابرهایی از گرد و غبار‌گذشته به هوا برمی‌خاست. جوهر فلز خیلی زود از زیر خاک بیرون کشیده‌سراغ شد و گاو کوهستانی طلایی با شادمانی شروع به بلعیدن آن کرد.
فانگ ژنگ که شخصاً اوضاع‌مورد را زیر نظر داشت، در دل‌نیازمندِ غرق در شادی شد: «موفق شدم!»
او صبورانه منتظر ماند تا‌می‌گیری گاو کوهستانی طلایی پس از سیر‌برهوتی شدن، به غار بازگردد و بخوابد.
سه روز بعد، صدای‌نپایید ناله‌های گاو کوهستانی طلایی از‌جوانه درون غار به گوش رسید.
فانگ ژنگ که در خواب بود، با وحشت از‌پسرکِ جا پرید. پس از اینکه به خود آمد، با خوشحالی‌تأمل گفت: «بالاخره زهر پخش شد، الان دیگه داره اثر می‌کنه.»
با این حال‌کردن وارد غار نشد و‌کمی صبورانه بیرون منتظر ماند.
درد شدیدِ زهر، گاو کوهستانی طلایی را به جنون کشاند. جانور در غار‌دیری به این‌سو و آن‌سو می‌کوبید و باعث لرزش کل کوه می‌شد. جنگلِ اطراف‌بسیاری به هم ریخت و شمار زیادی از موجودات زنده پا به فرار گذاشتند.
پس از گذشت‌دیری مدتی طولانی، هیاهوی درون‌هیجان غار رفته‌رفته فروکش کرد.
اکنون فانگ ژنگ وارد غار شد‌دلش و نبرد شدیدی را با گاو کوهستانی‌موانع طلایی که نیمه‌جان شده بود، آغاز کرد.
پس از مدتی، با دیدن اینکه‌نیازش گاو کوهستانی طلایی کاملاً به خشم آمده‌اندکی است، فانگ ژنگ از غار بیرون رفت.
مبارزه با گاو کوهستانی طلایی در فضای بستهٔ غار‌پیش بسیار خطرناک بود. اگر غار فرو می‌ریخت، فانگ ژنگ حتی‌جوانه به عنوان یک جاودانهٔ رتبه ۶ نیز به دردسر می‌افتاد.
از طرفی، هدف فانگ ژنگ زنده گرفتنِ گاو کوهستانی‌جوانه طلایی بود؛ او نمی‌خواست با نابود کردن منطقه، خانه‌متبرک و کاشانهٔ تمام موجودات زنده را از بین ببرد.
فانگ ژنگ از غار خارج‌هیجان شد و گاو کوهستانی طلایی‌خامِ نیز او را دنبال کرد.
آن دو در دره به مبارزه پرداختند. در نهایت، فانگ‌صرفاً ژنگ با استفاده از حرکت کشندهٔ سردی خون، گاو کوهستانی‌لیو طلایی را منجمد ساخت و آن را زنده به دام انداخت.
با این وجود، درست زمانی که می‌خواست گاو‌هیولای کوهستانی طلایی را به درون روزنهٔ جاودان خود‌مأموریت بفرستد، هالهٔ قدرتمندی از بدن جانور فوران کرد.
هم‌زمان، دیگی به رنگ برنز‌پذیرفتنِ و طلا، سینه‌کشان از بدن‌دیگر گاو کوهستانی طلایی بیرون آمد.
فانگ ژنگ که به‌مأموریت شدت شوکه شده بود،دیگر گفت: «این دیگه چیه؟!»
در لحظهٔ بعد، یک جاودانهٔ‌مورد رتبه ۸ از درون دیگ‌صرفاً طلایی به بیرون پرواز کرد.
«معنویت در جوهرِ فلز نهان است،
نورِ الهی سیصد هزار سال در خوابِ گران است.
به لطفِ بختی شگرف، دگربار روشنای روز را می‌بینم،
و سپاس می‌گویم جان‌نثارِ خونِ حق را.»
این جاودانهٔ زنِ رتبه ۸، همان‌طور که این ابیات را به‌مورد آرامی می‌خواند، روبه‌روی فانگ ژنگ فرود آمد. او لبخندی به فانگ‌موضوع ژنگ زد و پرسید: «دوست کوچک، تو بودی که مرا بیدار کردی؟»
فانگ ژنگ مبهوت مانده‌شرش بود؛ او هرگز چنین‌اگه وضعیتی را پیش‌بینی نمی‌کرد!