چپتر 1848: دود نورانی رؤیایی
0کاخی عظیم به‌تأثیرِ رنگ ارغوانی و طلایی‌اکنون در آسمان شناور بود.
حرکت کشندهٔ‌چنته جاودان —تأثیرِ دودِ نورانیِ رؤیایی!
همزادِ اژدهامردم این خانهٔ گویِ جاودان‌رؤیا را به کار گرفت و حجم‌درونِ عظیمی از دودِ غلیظ پدید آورد.
دودِ غلیظ به هر سو که می‌رفت، همه‌چیز را می‌بلعید. فانگ یوان برای آزمایش،بلعیده جانورِ سالِ ازلی را به آنجا کشاند. هیولا نتوانست مقاومت کند و در حالی‌ناظرِ که غرش می‌کرد، مغلوبِ دودِ غلیظ شد و بی‌هیچ رد و نشانی ناپدید گشت.
همزادِ اژدهامردم اراده کرد: «جمع شو.» دودِ‌اکنون مسیرِ رؤیا همچون پیتونی که به غارِ‌نیست خود بازگردد، به درونِ کاخِ اژدها پس کشید.
هر آنچه دود بلعیده‌تأثیرِ بود نیز به طور‌اکنون طبیعی واردِ کاخِ اژدها شد.
این همان حرکت کشندهٔ مسیرِ رؤیا بود که فانگ یوان در زندگیِ پیشینِ خود به چشم‌آنچه دیده بود. در آن دوران، کاخِ اژدها دودِ غلیظی پدید آورده بود که برجِ ناظرِ آسمان‌ناظرِ را می‌خورد و می‌پوساند؛ حتی با وجود اینکه برج به حالتِ شبح درآمده بود، همچنان آسیب دید.
مهارتی یگانه برای چیرگی بر جهان؛ در این برهه‌کاخِ از زمان، دنیای جاودانه‌ها و حتی دربارِ آسمانی، هیچ‌واردِ راهی برای مقابله با روش‌های مسیرِ رؤیا در چنته نداشتند.
تأثیرِ مسیرِ‌نداشتند رؤیا آنی‌آنی و بی‌درنگ بود.
اما اکنون که فانگ یوان شخصاً آن را به کار می‌گرفت،دریافت دریافت که دودِ نورانیِ رؤیایی برخلافِ تصورِ پیشینِ او، یک حرکت کشندهٔ‌پیش‌تر تهاجمیِ مسیرِ رؤیا نیست، بلکه برای به اسارت گرفتنِ دشمنان کاربرد دارد.
همان‌طور که پیش‌تر رخ داد، کاخِ اژدها تنها با استفاده از‌بازگردد همین یک حرکت، جانورِ سالِ ازلی را که از قدرت نبردِ رتبه‌همان ۸ برخوردار بود، اسیر کرد و به‌آسانی در درونِ کاخ سرکوب نمود.
کاخِ اژدها یک خانهٔ گویِ جاودانِ مسیرِ بردگی بود؛ با‌اژدها وجودِ در اختیار داشتنِ گویِ جاودانِ نشانِ رؤیا از مسیرِ‌زندگیِ رؤیا در رتبه ۸، ماهیت و ریشهٔ آن تغییری نکرده بود.
حرکت کشندهٔ دودِ نورانیِ رؤیایی در اصل برای یاری رساندن به قابلیتِ‌تصورِ بردگیِ کاخِ اژدها طراحی شده بود؛ به این صورت که ابتدا هدف‌تنها را اسیر و گرفتار می‌کرد و سپس او را به بردگی می‌کشید.
افزون بر دودِ نورانیِ رؤیایی،آنی کاخِ اژدها از دو حرکت کشندهٔ‌دریافت دیگرِ مسیرِ رؤیا نیز بهره می‌برد.
یکی از آن‌ها «مکاشفهٔ رؤیا» نام داشت که از‌غارِ تأثیراتِ مسیرِ خرد برخوردار بود و به جاودانه اجازه‌بلعیده می‌داد در خواب، رؤیا ببیند و به مکاشفاتی دست یابد.
دیگری «رؤیا در رؤیا» بود؛ قابلیتی که اجازه می‌داد قلمروهای رؤیا در درونِ قلمروهای رؤیایِ دیگر بنا شوند. درست‌همان مانند زمانی که همزادِ اژدهامردم در حالِ کاوشِ قلمروِ رؤیا بود و به وو شوای تبدیل شد، در حالی که‌آسیب خودِ وو شوای برای دستیابی به مکاشفات، به رؤیای دیگری فرو رفته بود؛ این همان قدرتِ رؤیا در رؤیا بود.
اما قلمروِ رؤیایی که پیش‌تر کاخِ‌اما اژدها را در بر گرفته بود،تصورِ از قدرتِ خودِ نشانِ رؤیا نشئت می‌گرفت.
فانگ یوان اندکی تأمل کرد؛آنی در موقعیتِ کنونیِ او، دودِ نورانیِ‌دریافت رؤیایی بیشترین کاربردِ عملی را داشت.
با وجودِ اینکه مکاشفهٔ رؤیا حرکتی بس ژرف بود، اما برای‌بازگردد فعال‌سازی نه تنها جوهرِ جاودان، بلکه ارادهٔ آسمان را نیز می‌بلعید!واردِ به بیان دیگر، این حرکت کشنده نیازمندِ مشارکتِ ارادهٔ آسمان بود.
در مورد وو شوای، او از تقدیرِ آسمانی برخوردار بود و اژدهامردم مقدر شده بودند که‌طور بر مسندِ قدرتِ مطلق تکیه زنند. از این رو، ارادهٔ آسمان به اژدهامردم یاری می‌رساند؛ استفاده‌وجود از این حرکت برای او مانعی نداشت، چرا که از هدایت و یاریِ دائوی آسمانی بهره‌مند می‌شد.
اما فانگ‌نداشتند یوان قادر به‌بی‌درنگ چنین کاری نبود.
فانگ یوان اهریمنی برون‌جهانی بود که ارادهٔ آسمان همواره او را سرکوب کرده و هدف‌نیست قرار می‌داد. او در تمامِ این مسیر، دشمنِ خونیِ ارادهٔ آسمان بود و حتی حرکت‌رتبه کشنده‌ای به نامِ «فروپاشیِ ارادهٔ آسمان» در اختیار داشت که مختصِ نابود کردنِ ارادهٔ آسمان بود.
با این اوصاف، چگونه‌جمع می‌توانست انتظار داشته باشد که‌غارِ ارادهٔ آسمان به یاری‌اش بشتابد؟
در خصوصِ «رؤیا در رؤیا»، این‌خود حرکت کشنده به جای موجوداتِ زنده،آنچه قلمروهای رؤیا را هدف قرار می‌داد.
با فعال‌سازیِ آن، لایه‌ای عمیق‌تر‌بی‌درنگ از یک قلمروِ رؤیا در‌دریافت درونِ قلمروِ رؤیایی دیگر شکل می‌گرفت.
اما این‌چنته قابلیت چه‌تأثیرِ سودی داشت؟
این حرکت، امکانِ دست‌کاری‌جمع و تغییر در قلمروهای‌پیتونی رؤیا را فراهم می‌کرد.
در آن دوران، وو شوای با بهره‌گیری از همین قابلیت، قلمروِ رؤیایِ کاخِ اژدها را دست‌کاری کرد و رؤیایی در درونِ‌پیشینِ رؤیا آفرید. هنگامی که همزادِ اژدهامردمِ فانگ یوان در حالِ کاوشِ آن بود، پیوسته با چنین رؤیاهایی روبه‌رو می‌شد. بی‌تردید، این‌یگانه امر قلمروِ رؤیا را بسیار پیچیده‌تر می‌کرد و سبب می‌شد کاوشگر به‌آسانی در آن گم شده و تسلیمِ قلمروِ رؤیا گردد.
اما این حرکت‌تأثیرِ برای فانگ یوان‌اما چه کاربردی داشت؟
در آن بازهٔ زمانیِ کوتاه، افکارِ فانگ یوان حولِ‌شخصاً محورِ کاوش در قلمروهای رؤیا می‌چرخید — او می‌توانست با‌دشمنان دست‌کاریِ این قلمروهای رؤیا، رؤیایی در درونِ رؤیا خلق کند.
از آنجا که این رؤیاهایِ تودرتو ساختهٔ خودِ فانگ یوان بودند و‌درونِ به او تعلق داشتند، وی می‌توانست منطقهٔ امنی در درونِ قلمروِ رؤیا‌زندگیِ بنا کند تا در آن پناه گرفته و قوای خود را بازیابد.
اما مهم‌ترین‌رؤیا دستاورد، گویِ جاودانِ‌غارِ نشانِ رؤیا بود!
این گویِ جاودان شباهتِ بسیاری به نشانِ جانورِ روح داشت که در اختیارِ فانگ یوان بود؛اسارت اولی کرمِ گویی از مسیرِ رؤیا بود که توانایی‌های مسیرِ بردگی را در خود داشت و‌به‌آسانی دومی کرمِ گویی از مسیرِ روح بود که از قابلیتِ مشابهی در مسیرِ بردگی بهره می‌برد.
فانگ یوان پیش‌تر از طریقِ جانِ اژدها،اما به کاربردِ دقیقِ این گویِ جاودانِ نشانِ‌تهاجمیِ رؤیا در رتبه ۸ پی برده بود.
در آن دوران، هنگامی که دوک لونگ قصد داشت حرکتِ ریشه‌کنیِ اژدهامردم را به‌اژدها اجرا درآورد، وو شوای نیز از گزندِ آن در امان نبود. اما پس از‌دوران تلاش‌ها و آزمایش‌های طاقت‌فرسا، به دستاوردهایی رسید و توانست مرگِ خویش را به تعویق بیندازد.
او با بهره‌گیری از واپسین‌غارِ لحظاتِ عمرِ خویش، گویِ جاودانِ‌اژدها نشانِ رؤیا را فعال کرد.
او در این راه، نه تنها تمامِ جوهرِ‌شخصاً جاودانِ رتبه ۸ خود را فدا کرد، بلکه احساسات،گرفتنِ خاطرات و اراده‌هایش را نیز به پایِ آن ریخت.
پس از به انجام رساندنِ این تمهیدات، بدنش به شدت تکیده و نحیف‌تصورِ شد و تنها ذره‌ای از روحش باقی ماند. در نهایت، بر تختِ اژدهای‌استفاده خویش تکیه زد و اندکی بعد، بهایِ سنگینِ این اقدام، جانش را گرفت.
او در پایان،کرد حتی جانِ خویش‌رؤیا را نیز فدا کرد.
او از هر‌همچون آنچه در توان‌خود داشت، مایه گذاشت.
از این رو، در شرایطِ کنونی، بهایِ فعال‌سازیِ گویِ جاودانِ نشانِ رؤیا‌تصورِ بسیار گزاف بود! وو شوای به دستِ حرکتِ ریشه‌کنیِ اژدهامردم کشته نشد،تنها بلکه استفاده از نشانِ رؤیا بود که او را به کامِ مرگ کشاند.
فانگ یوان در دل ارزیابی کرد: «او جاودانه‌ای از مسیرِ بردگی در‌برخلافِ مرحلهٔ اوجِ رتبه ۸ بود؛ جانِ خود را فدا کرد تا نشانِ‌داد رؤیا را فعال کرده و این قلمروِ رؤیایِ نشانِ رؤیا را پدید آورد.»
«در عصرِ کنونی، سرزمینِ متبرکی که کاخِ اژدها در آن پنهان شده‌درونِ بود از بین رفت. کاخ به اعماقِ دریا پناه برد و ننه‌زندگیِ رونگ، ژانگ یین و دیگر سردارانِ اژدها را به زیرِ سلطهٔ خود درآورد.»
«هرچند که کاخ توانست چهار قدرتمند با قدرت نبردِ رتبه ۸ را به دست آورد،نیز اما بنیانِ قلمروِ رؤیا به شدت تضعیف شد؛ به همین دلیل، هنگامی که همزادِ اژدهامردم در‌حتی حالِ کاوشِ آن بود، قلمروِ رؤیایِ کاخِ اژدها در برخی نقاط نشانه‌هایی از ضعف بروز می‌داد.»
بارزترینِ این ضعف‌ها در نمایشِ‌بی‌درنگ «عمارتِ باد و ابر» و‌دریافت «معبدِ آسمانِ سیاه» به چشم می‌خورد.
این دو فرقه، بخشی از ده فرقهٔ بزرگِ‌اکنون باستانیِ قارهٔ مرکزی بودند و در یک میلیون سال‌اسارت پیش، یعنی در دورانِ نیلوفرِ سرخ، وجودِ خارجی نداشتند.
قلمروِ رؤیا قادر نبود آن‌ها را‌رؤیا به درستی به تصویر بکشد و ناچار‌کاخِ بود به خاطراتِ همزادِ اژدهامردم اتکا کند.
این یک نقصِ آشکار بود و‌خود نشان می‌داد که قلمروِ رؤیا در آن‌دود زمان، به نهایتِ ظرفیتِ خود رسیده است.
«به بیانِ دیگر، با فدا کردنِ جاودانه‌ای در مرحلهٔ‌می‌گرفت اوجِ رتبه ۸ همچون وو شوای، می‌توانم چهار رتبه‌دشمنان ۸ و یک رتبه ۷ را به بردگی بکشم.»
اگر قلمرو رؤیای کاخ اژدها در حالت کامل خود قرار داشت، همزاد اژدهامردم حتی با به‌بلکه کارگیری گشایش رؤیا نیز احتمالاً دچار تغییر می‌شد. از این رو، او باید مدیون چهار جاودانهٔ‌اسیر رتبه ۸ دریای شرقی می‌بود که بخش عظیمی از قدرت قلمرو رؤیا را تحلیل برده بودند.
اگر نشان رؤیا به‌تنهایی به کار می‌رفت، کاربر جان‌غارِ خود را از دست می‌داد؛ چرا که این گوی‌بلعیده جاودان تمام بنیان جاودانه را برای ایجاد قلمرو رؤیا می‌بلعید.
وسعت و قدرت قلمرو رؤیا‌غارِ به شرایط و جاودانه‌ای بستگی داشت‌کشید که برای خلق آن قربانی می‌شد.
البته، جاودانه‌های رتبه ۶ و ۷ از جوهر جاودان‌می‌گرفت رتبه ۸ بی‌بهره بودند و در وهلهٔ اول اصلاً‌دشمنان نمی‌توانستند گوی جاودان نشان رؤیا را به کار گیرند.
جاودانه‌های رتبه ۸ را نیز نمی‌شد به‌اما این کار وادار کرد؛ آن‌ها باید با میل‌نیست و ارادهٔ خود دست به چنین کاری می‌زدند.
فانگ یوان با خود اندیشید: «این یعنی هر بار فعال‌سازی گوی‌بازگردد جاودان نشان رؤیا، به قیمت جان یک جاودانهٔ رتبه ۸ تمام می‌شود؟»همان این بها بسیار سنگین بود و او تمایلی به امتحان کردنش نداشت.
«اما در آینده، وقتی سطح تبحر مسیر رؤیای من بالا برود، می‌توانم با استفاده از گوی‌طور جاودان نشان رؤیا به عنوان هسته، حرکات کشنده‌ای خلق کنم که نشان رؤیا را محدود کنند‌وجود و نگذارند جاودانه را به‌طور کامل تخلیه کند؛ به این ترتیب قلمروهای رؤیای محدودتری شکل خواهد گرفت.»
«اما این‌نداشتند کار هم‌آنی فایدهٔ چندانی ندارد.»
فانگ یوان با خود اندیشید‌آنی که گوی جاودان نشان رؤیا‌می‌گرفت به‌تنهایی کاربرد زیادی برایش ندارد.
حتی اگر در آینده حرکات کشنده‌ای می‌ساخت که قلمروهای رؤیا را بدون کشتنِ جاودانهٔ کاربر خلق می‌کردند، فانگ‌بلعیده یوان همچنان باید بنیان، جوهر جاودان و بنیان روح خود را فدا می‌کرد؛ اما از همه مهم‌تر، معنای حقیقی‌اینکه او نیز دگرگون شده و از بین می‌رفت. این بدان معنا بود که سطوح تبحر فانگ یوان سقوط می‌کرد.
بدون معنای حقیقی، قلمرو رؤیا چیزی جز یک توهمِ توخالی نمی‌بود. دقیقاً به این دلیل که قلمروهای رؤیا دربردارندهٔ معنای‌زندگیِ حقیقی بودند، می‌شد از احساسات برای به دام انداختن افراد در درون آن‌ها بهره گرفت. اگر استاد گو در کاوش‌دید موفق می‌شد و از تداخل احساسات چشم‌پوشی می‌کرد، معنای حقیقی را به دست می‌آورد و سطوح تبحرش را ارتقا می‌بخشید.
«اما در آینده، زمانی که قلمروهای رؤیا در همه‌جا پدیدار شوند، می‌توانم با‌تهاجمیِ فدا کردنِ بخشی از سطح تبحرم، تله‌ای بسازم و علیه افراد کلیدی توطئه‌همین کنم. می‌توانم آن‌ها را به زیردستانم تبدیل کنم و دشمنانم را غافلگیر سازم.»
نشان رؤیا، دودِ نورِ رؤیایی، رؤیا‌بی‌درنگ در رؤیا و مکاشفهٔ رؤیا، دستاوردهای‌برخلافِ مسیر رؤیای او به شمار می‌رفتند.
برای فانگ یوان همهٔ آن‌ها کاربردی نبودند، اما باعث شدند توانایی‌های مسیر رؤیای او چندین برابر جهش‌دود یابد. به‌ویژه آنکه این حرکات کشنده بخشی از خانهٔ گوی جاودانِ کاخ اژدها بودند؛ به همین دلیل، فانگ‌حتی یوان می‌توانست به‌راحتی و بدون نیاز به تمرین چندانی، هر زمان که اراده کرد از آن‌ها بهره ببرد.
او علاوه بر مسیر‌پیتونی رؤیا، در زمینه‌های دیگر‌درونِ نیز دستاوردهای شگرفی داشت.
بارزترینِ آن‌ها چهار سردار اژدها بودند که ژانگ یین و ننه رونگ را نیز‌نیست شامل می‌شدند. فانگ یوان از اینکه قدرتمندانِ جدیدی با قدرت نبرد رتبه ۸ به‌نبردِ دست آورده بود، خشنود به نظر می‌رسید؛ آن هم نه یک نفر، بلکه چهار نفر!
تمام اندوخته‌های وو شوای و نژاد اژدهامردمش‌اما که برای آینده در کاخ اژدها پنهان شده‌نیست بودند، اکنون در تملک فانگ یوان قرار داشتند.
این میراث‌ها عمدتاً به مسیر بردگی مربوط‌همچون می‌شدند. اما ارزشمندترینِ آن‌ها به دیوار بلورین چیان‌کشید کون، قلهٔ سرزنش و مورچهٔ ارتشی اختصاص داشت.
در آن زمان، وو شوای بانوی عمارت خوشنویسی را سرکوب کرده و به بردگی کشیده بود و از‌واردِ این طریق، خانهٔ گوی جاودانِ او، یعنی عمارت خوشنویسی را به چنگ آورد. وو شوای پی برد که دلیلِ‌درآمده قدرتِ عظیمِ عمارت خوشنویسی این است که قطعات فراوانی از دیوار بلورین چیان کون در درون آن نهفته است.
دیوار بلورین چیان کون یک قلمروِ نهانِ آسمان و زمین بود که نامش در «افسانه‌های‌بلکه رن زو» به ثبت رسیده بود، اما همواره وضعیتی تکه‌تکه و پراکنده داشت. قطعاتِ دیوار‌برخوردار بلورین چیان کون در عمارت خوشنویسی، تنها بخش کوچکی از دیوار اصلی به شمار می‌رفت.
برای مقایسه، ارزش قلهٔ سرزنش با دریای پالایشِ ناقص برابری می‌کرد. جانِ سرزمین لانگ یایِ موسفید قصد داشت قلمروِ نهانِ آسمان و‌همان‌طور زمینِ دریای پالایش را خلق کند؛ او بهای گزافی پرداخت، اما در نهایت ناکام ماند. قلهٔ سرزنش از پیش تکمیل شده بود، با‌تغییری این وجود تنها در سطح یک قلمروِ نهانِ آسمان و زمینِ ناقص قرار می‌گرفت و در ذاتِ خود، از دریای پالایش پست‌تر بود.
مورچهٔ ارتشی، میراث حقیقی زاهد مورچهٔ سبز بود؛ پس از آنکه وو شوای آن را به ارث برد، به بهترین شکل از‌واردِ آن بهره گرفت و در آن زمان به روش اصلیِ تهاجمی‌اش تبدیل شد. کافی بود جمعیت این مورچه‌ها به حد مشخصی برسد‌دید تا قدرتی رعب‌آور پیدا کنند؛ به گونه‌ای که می‌شد با اتکا به آن‌ها، به‌تنهایی در برابر گروهی از جاودانه‌های رتبه ۸ ایستادگی کرد.
و در نهایت، خودِ کاخ اژدها،خود جانِ اژدها و سطح تبحر مسیر بردگی‌دود در میان این دستاوردها به چشم می‌خوردند.
پس از آنکه همزاد اژدهامردم قلمرو رؤیا‌اکنون را پشت سر گذاشت، سطح تبحر مسیر‌نیست بردگی‌اش مستقیماً تا مرزِ شبه‌استادِ متعال اوج گرفت.
در آن دوران، سطح تبحر مسیر بردگی وو شوای تنها یک قدم‌برخلافِ با مقام استادِ متعال فاصله داشت؛ هرچند او از موهبتِ استعداد ذاتیِ اژدهامردم‌تنها در مسیر بردگی برخوردار بود، اما نبوغ خودش نیز حقیقتاً رعب‌آور جلوه می‌کرد.
در درازای تاریخ، قهرمانان و نوابغ بی‌شماری پا به عرصهٔ شهرت گذاشته بودند. در رودِ طولانیِ‌آنچه تاریخ، ستارگان درخشان بی‌شماری با نوری خیره‌کننده سوسو می‌زدند؛ حتی با وجود ده والامقام که با قدرتی‌می‌خورد بی‌بدیل بر فرازشان ایستاده بودند، این ستارگان هرگز رنگ و جلای منحصربه‌فردِ خود را از دست ندادند.
دستاوردها بی‌کران بود؛ فانگ یوان‌غارِ عملاً میراثِ تمامِ نژاد اژدهامردم‌اژدها را به ارث برده بود!
هضم و جذب‌تأثیرِ این دستاوردها، به‌اما سالیانِ درازی نیاز داشت.
فانگ یوان کمی احساس درماندگی می‌کرد؛ زمانش‌اما محدود بود و چاره‌ای نداشت جز اینکه تنها‌نیست روی مواردی تمرکز کند که برایش سودمندتر بودند.
او در حال حاضر قصد نداشت روی مورچهٔ ارتشی کار کند؛ این روش تنها یک مزیت فرعی به‌بلعیده شمار می‌رفت، چرا که فانگ یوان همین حالا نیز از قدرت نبردِ کافی برای رویاروییِ یک‌تنه با گروهی از‌اینکه جاودانه‌های رتبه ۸ برخوردار بود. افزون بر این، ساختن یک ارتش از مورچه‌ها از نقطهٔ صفر، منابع هنگفتی می‌طلبید.
دیوار بلورین چیان کون و قلهٔ سرزنش، بنیان‌های مسیر اطلاعات محسوب می‌شدند و فانگ‌بلعیده یوان در این زمینه با کمبودِ روش‌های کارآمد مواجه بود. پیش از این نیز،ناظرِ او لی شیائو بای را دقیقاً به همین منظور وارد غار-بهشت ادبیات ژرف کرده بود.
تنها چیزی که مایهٔ اندک حسرتِ فانگ یوان می‌شد، این بود که کاخ اژدها از روش‌های دفاعیِ‌گرفتنِ مسیر رؤیا بی‌بهره بود. اگر چنین روش‌هایی وجود داشت، در دنیای کنونی که مسیر رؤیا برای این دوران‌نمود بسیار پیشرفته تلقی می‌شد، حتی از بالاپوشِ زمستانی و مهر محافظ جریان معکوس نیز قدرتمندتر و کارآمدتر می‌بودند!
اما با یادآوریِ زندگی پیشین، فانگ یوان می‌توانست با این‌می‌گرفت حقیقت کنار بیاید. اگر کاخ اژدها از چنین روش‌های دفاعیِ مسیر‌دارد رؤیایی برخوردار بود، دوک لونگ هرگز نمی‌توانست آن را تسخیر کند.