چپتر 1861: فانگ گونگ سوءظن‌هایش را برطرف می‌کند
0مقر خاندان فانگ.
«فانگ دی چانگ» در بستر‌چنین آرمیده بود و چهره‌اش همچنان‌حیف کمی رنگ‌پریده به نظر می‌رسید.
جاودانهٔ رتبه ۶ جوانی‌جانش کنار بستر ایستاده بود؛هویتِ او فانگ یون بود.
فانگ یون پسرخواندهٔ فانگ دی چانگ بود؛ جوانی خوش‌سیما که چشمانش چون ستارگان‌لطف می‌درخشید. در این لحظه، با چهره‌ای نگران تعظیم کرد و گفت: «پدر، شما جراحات‌خبر سنگینی برداشته‌اید، باید خوب استراحت کنید. لطفاً بگید چه کاری می‌تونم براتون انجام بدم.»
فانگ یون به‌کلی بی‌خبر بود‌یوان که پدرِ پیش رویش شخص‌می‌آمد دیگری است؛ همزادی از فانگ یوان.
به عبارتی، فانگ یوان قاتلِ پدرش‌کار به حساب می‌آمد و فانگ یون داشت‌جین با دشمنِ خود همچون پدرش رفتار می‌کرد.
فانگ دی چانگ سرفه‌ای کرد، دستش را بی‌حال تکان‌جانِ داد و گفت: «یون اِر، نقش بازی نکن. یعنی پدرت‌اما هنوز ذاتت رو نمی‌شناسه؟ بیا اینجا بشین، این‌قدر معذب نباش.»
فانگ یون با شنیدن این حرف بی‌درنگ احساس راحتی کرد، شانه‌هایش را بالا انداخت، ابرو در هم‌برای کشید و کنار بستر نشست: «پدر، واقعاً من رو ترسوندید. فکر نمی‌کردم این بار دست به چنین‌محدود کار بزرگی بزنید، واقعاً خطرناک بود! حیف شد که ارشد سوان بو جین جانش رو از دست داد.»
غمی در‌دیگری چهرهٔ فانگ‌همزادی یون نمایان شد.
پیش از این، فانگ یوان در هویتِ سوان بو جین جانِ‌ارشد فانگ یون را نجات داده بود. فانگ یون همواره این لطف را‌لطف به خاطر داشت و احترام زیادی برای سوان بو جین قائل بود.
اما این بار، فانگ دی چانگ حقیقتِ نقشه را به فانگ یون نگفته‌لطف بود. تنها کسانی که از نقشهٔ حذفِ سوان بو جین خبر داشتند، به‌حذفِ بزرگِ اعظمِ اول، بزرگِ اعظمِ دوم و بزرگِ اعظمِ سومِ خاندان فانگ محدود می‌شدند.
افراد زیادی نباید‌جین از این نقشه مطلع‌نمایان می‌شدند، به‌ویژه فانگ یون.
سوان بو جین ارتباط زیادی با فانگ یون داشت و از آنجا‌دشمنِ که جاودانه‌ای زیرک در مسیر خرد بود، اگر فانگ یون حقیقت را‌بازی می‌دانست، او به‌راحتی می‌توانست کاری کند که فانگ یون توطئه را لو بدهد.
فانگ دی چانگ استاد‌دست اعظمِ مسیر خرد بود و‌خطرناک به تمام جزئیات دقت می‌کرد.
انصافاً اگر پای هر جاودانهٔ دیگری در میان بود، فانگ دی چانگ به‌راحتی‌لطف او را از پای درمی‌آورد. حتی فانگ یوان نیز اگر آن الهامِ پیش‌هنگام را‌خبر دریافت نمی‌کرد تا حرکتِ درخت الهی کارما را ارتقا بخشد، چه‌بسا به دردسر می‌افتاد.
فانگ دی چانگ هیچ لغزشی مرتکب نشده بود؛ او پیش از آن، سوان بو‌خاطر جین را تا حد ممکن دست‌بالا گرفته بود. اما با پی بردن به هویت‌داشتند حقیقی سوان بو جین، بی‌درنگ دریافت که فانگ یوان را به‌شدت دست‌کم گرفته است.
در واقع، نه‌تنها فانگ دی چانگ، بلکه حتی پری زی وِی، خبرهٔ بزرگِ مسیر خرد از دربار‌سرفه‌ای آسمانی نیز فانگ یوان را دست‌کم می‌گرفت. کار به جایی رسیده بود که تمامِ دنیای جاودانه‌های پنج‌این‌قدر منطقه فانگ یوان را به‌شدت دست‌کم می‌گرفتند؛ آن‌ها می‌پنداشتند فانگ یوان همچنان در رتبه ۷ قرار دارد.
فانگ یوان مدت‌ها پیش به رتبه ۸ صعود کرده بود و‌ارشد حتی با بهره‌گیری از هویتِ نیای دریای چی، توانسته بود بخشی از‌لطف میراث حقیقیِ مسیر چیِ خاستگاه ازلی را از چنگِ دوک لونگ درآورد.
فانگ دی چانگ تنها در رتبه ۷ بود؛ فانگ یوان به‌طور کامل دستِ‌لطف آرایهٔ گو و خانهٔ گویی را که او به آن‌ها تکیه داشت، خوانده بود.خبر در عین حال، کاخ لوبیای الهی نیز به نقطهٔ اتکای فانگ یوان بدل گشت.
فانگ دی چانگ، سوان بو جین را همچون‌هویتِ تمساحی پنداشته بود و هرگز تصور نمی‌کرد که‌زیادی زیر این پوستِ تمساح، اژدهایی درنده خفته باشد.
از این رو، در هم شکست. او‌قاتلِ چنان اشتباه مهلکی مرتکب شده بود که‌همچون دیگر هیچ شانسی برای جبران باقی نمانده بود.
فانگ دی چانگ گفت:دست «یون اِر، بیا دستت‌بزنید رو بده به من.»
فانگ یون سردرگم شد، اما‌غمی نمی‌خواست از دستور پدرش سرپیچی کند‌داده و مطیعانه دستش را دراز کرد.
فانگ دی چانگ‌جین سه گوی جاودان در‌نمایان دستان او قرار داد.
فانگ یون جا‌است خورد و پرسید:عبارتی «پدر، دارید چه‌کار می‌کنید؟»
«می‌خوام میراث‌نمی‌کردم مسیر خردم رو‌چنین بسپرم به تو.»
فانگ یون لحظه‌ای مات و مبهوت ماند و سپس گفت: «اما‌داده پدر، من مسیر ابر رو تزکیه می‌کنم، نه مسیر خرد. تازه،نگفته مگه خودتون قبلاً اجازه ندادید که مسیر ابر رو تزکیه کنم؟»
فانگ دی چانگ سر تکان داد: «قبلاً گذاشتم مسیر ابر رو تزکیه کنی چون‌خاطر ذات سرزنده‌ای داری و نمی‌خواستی زیر بار مسئولیت بری؛ این ویژگی‌ها به درد مسیر ابر‌بزرگِ می‌خوره. اما مسیر ابر فقط یه مسیر فرعیه و هیچ‌وقت به پای مسیر خرد نمی‌رسه.»
«مهم‌تر از همه، این اتفاق باعث شد به خودم شک کنم. مرگ سوان‌خود بو جین بهترین تلنگر برای من بود. باید دنبال یه وارث مسیر خرد برای‌پدرت خاندان بگردم تا اگه بلایی سرم اومد، کسی باشه که جام رو پر کنه.»
فانگ یون شتابزده‌بار پاسخ داد: «پدر،کار این حرف‌ها رو نزنید.»
فانگ دی چانگ با لحنی جدی و صمیمانه گفت: «زندگی غیرقابل پیش‌بینیه، ممکنه هر اتفاقی بیفته. زندگی‌برای پر از حوادث غیرمنتظره‌ست. من الان با این جراحات سنگین تو بستر افتادم؛ چیزی که قبلاً حتی‌محدود تصورش رو هم نمی‌کردم. از طرفی، خودت وضعیت خاندانمون رو می‌دونی. باید برای آیندهٔ خاندان فکری بکنم.»
فانگ یون سر تکان داد و با‌نمایان جدیتی کم‌نظیر گفت: «پدر، حق با شماست. از‌احترام این به بعد مسیر خرد رو تزکیه می‌کنم.»
فانگ دی چانگ با لبخندی سر تکان داد، اما سپس سرش را به نشانهٔ مخالفت تکان داد: «تو پسر منی و من به عنوان پدرت می‌دونم که به درد مسیر خرد نمی‌خوری؛اینجا همون مسیر ابر بیشتر از همه بهت می‌سازه. من دارم برای خاندان برنامه‌ریزی می‌کنم، اما قرار نیست تو رو نادیده بگیرم. پس نقشهٔ من اینه که اول میراث مسیر خرد رو بهت‌غمی بسپرم، اما نیازی نیست مسیر تزکیه‌ت رو عوض کنی. تو همین الان پایه‌های مسیر ابر رو شکل دادی و تغییر مسیر تو این مرحله، هم برات دردسر میشه و هم ضرر بزرگیه.»
«فعلاً فقط کافیه این میراث مسیر خرد رو پیش خودت نگه داری. اگه تو آینده وضعیت بحرانی پیش‌هویتِ اومد که لازم شد فداکاری کنی، اون موقع مسیر تزکیه‌ت رو عوض کن. اگه یه روزی هم من‌حذفِ از دنیا رفتم، یه وارث مناسب پیدا کن و این میراث مسیر خرد رو بهش انتقال بده، فهمیدی؟»
فانگ یون با خنده گفت: «پدر، نقشه‌تون خیلی حساب‌شده‌ست،جانِ متوجه شدم!» او با فهمیدن این موضوع که مجبور‌قائل نیست مسیر خرد را تزکیه کند، بی‌درنگ نفس راحتی کشید.
فانگ دی چانگ دستش را تکان داد و گفت: «برو دیگه بچه، می‌خوام استراحت کنم. اول‌زیادی برو با این سه تا گوی جاودان مسیر خرد آشنا شو. گوی جاودان افکار آشفتهٔ ارشد‌دوم سوان بو جین هم بینشونه؛ هرچند خودش مُرد، اما باید میراثش رو به نسل بعد منتقل کنم.»
فانگ یون گفت: «من مرخص‌یوان میشم.» سپس به‌سرعت بیرون رفت‌می‌آمد و در را به‌آرامی بست.
در اتاق، تنها‌بار کلون فانگ یوان‌کار باقی مانده بود.
چشمانش را بست و با چهره‌ای خسته در دل اندیشید: «کالبد فیزیکی‌ام متعلق به فانگ دی چانگ است، بنابراین هیچ نقصی در تبار و خون وجود ندارد. فانگ‌داشتند دی چانگ هنوز زنده است، پس تغییری در گویِ لوحِ حیات ایجاد نشده. روحش را بدن اصلی شخصاً مهار کرد. پس از شکافت روح، روش‌های متعددی از مسیر روح‌دقت به کار گرفته شد و با در نظر گرفتن مزیت جریان زمان در روزنهٔ جاودانِ فرمانروا، روح و بدن کاملاً با یکدیگر سازگارند و هیچ ایرادی در کار نیست.»
«با وجود‌سوان این، همین‌ها‌جانش به‌تنهایی کافی نیست.»
فانگ دی‌دیگری چانگ به‌همزادی فانگ گونگ اندیشید.
هرچند فانگ یوان ارتباط چندانی‌چنین با فانگ گونگ نداشت، اما‌حیف ذات او را به‌خوبی می‌شناخت.
در ظاهر، فانگ گونگ فردی جسور و بی‌پروا به نظر‌نجات می‌رسید که خود را درگیر مسائل پیش‌پاافتاده نمی‌کرد، اما در‌حقیقتِ حقیقت، در پسِ آن ظاهرِ بی‌باک، به‌شدت زیرک و محتاط بود.
این ویژگی را‌جین می‌شد در توطئه‌اش علیه‌نمایان چن یی به‌وضوح دید.
او جاودانه‌ای بزرگ از رتبه هشت بود، اما سطح تزکیه‌اش را پنهان کرد و خود را‌می‌کرد جای جاودانه‌ای عادی جا زد. هنگامی که زمان را مناسب دید، ناگهان تمام قدرتش را بیرون ریخت‌بشین و ضربه‌ای بی‌رحمانه به چن یی وارد کرد؛ چن یی غافلگیر شد و آسیب سنگینی متحمل گشت.
فانگ یوان می‌دانست برای فریب دادن‌کار چنین شخصی، نمی‌تواند تنها به «بی‌نقص‌سوان بودن و جایِ شک نگذاشتن» اکتفا کند.
او باید‌سوان نمایشی بی‌نقص‌جانش نیز اجرا می‌کرد.
«اوه؟ بزرگِ دوم عمداً میراثِ مسیرِ خردش‌نمایان رو به فانگ یون داد؟» دیری نپایید‌خاطر که این خبر به گوش فانگ گونگ رسید.
کسی که این خبر را به او رساند، نتیجهٔ‌حساب تنیِ خودش بود؛ خبره‌ای برجسته در میان جاودانه‌های رتبه‌دستش شش و جانشین احتمالی خاندان فانگ، یعنی فانگ لنگ.
فانگ لنگ چهره‌ای چهارگوش داشت و کمی از فانگ یون بزرگ‌تر بود. فانگ‌جین یون صمیمیت زیادی با او داشت و پس از به دست آوردن میراث‌زیادی فانگ دی چانگ، این موضوع را از برادر ارشد و محترمش پنهان نکرد.
فانگ لنگ آشکارا زیرک‌تر از‌غمی فانگ یون بود؛ او همان شب،داده خبر را به فانگ گونگ رساند.
فانگ گونگ‌سوان بی‌آنکه حرفی بزند،غمی کمی اخم کرد.
او از‌دیگری نیت فانگ دی‌یوان چانگ آگاه بود.
وضعیت خارجی خاندان فانگ آشفته بود و‌بزرگی فشار عظیمی بر دوششان سنگینی می‌کرد، اما‌جانش در درون خاندان نیز کشمکش‌هایی وجود داشت.
هر جا که انسانی باشد، درگیری نیز هست؛ حتی اگر منابع روزبه‌روز بیشتر می‌شد، باز هم باید برای نحوهٔ‌اما توزیع آن چاره‌ای می‌اندیشیدند. منابع خاندان محدود بود؛ اینکه چه کسی اکنون از آن‌ها استفاده کند و چه کسی‌مطلع بعداً، چه کسی بهرهٔ بهتری ببرد و چه کسی آن‌ها را هدر دهد، تضادهایی طبیعی بود که هرگز پایان نمی‌یافت.
دو جناح بزرگ در خاندان‌غمی فانگ، به فانگ گونگ و‌نجات فانگ دی چانگ تعلق داشتند.
این دو جناح همکاری نزدیکی با یکدیگر داشتند، اما این بدان معنا نبود که هیچ کشمکشی میانشان در کار نیست. در واقع، آن‌ها همواره‌بازی در حال رقابت با یکدیگر بودند؛ با این تفاوت که جناح فانگ گونگ، بزرگِ اعظمِ سوم یعنی فانگ هوا شنگ را در اختیار داشت،واقعاً در حالی که فانگ دی چانگ تنها جاودانه‌ای رتبه هفت بود. با این حال، آن‌ها همیشه بالاترین قدرت را در خاندان محکم در دست داشتند.
فانگ دی چانگ میراثِ مسیرِ خرد‌کار را در اختیار داشت که همواره‌سوان پایه‌واساسِ جناح دوم به شمار می‌رفت.
اخم فانگ گونگ از آن رو بود که در این‌نجات اندیشه به سر می‌برد که آیا می‌تواند از فرصت استفاده‌حقیقتِ کند و این میراثِ مسیرِ خرد را طلب کند یا خیر.
«ببین، این بار چیزی نمانده بود جانت را از‌جانِ دست بدهی. میراث مسیر خرد در دستان توست؛ اگر اتفاقی‌اما برایت بیفتد، خاندان فانگ بزرگ‌ترین خسارت را متحمل خواهد شد!»
این استدلال بهانه‌ای برای صلاح خاندان بود؛ اگر با این بهانه او‌دشمنِ را تحت فشار می‌گذاشتند، قطعاً این شانس وجود داشت که فانگ دی چانگ‌نکن را وادار کنند تا میراث یا دست‌کم بخشی از آن را تحویل دهد.
تفاوت آشکاری میان سیاست‌های‌دست یک خاندان و یک‌بزنید فرقه به چشم می‌خورد.
در سیاست‌های خاندان، روابط خانوادگی در اولویت قرار داشت و میراث‌ها از طریق پیوندهای تبار و دودمان منتقل می‌شد. اگرچه فانگ یون پسرخواندهٔ فانگ دی چانگ‌حذفِ بود، اما رابطه‌شان بی‌نهایت صمیمی بود. دلیلش این بود که فانگ یون از کودکی شخصاً زیر نظر فانگ دی چانگ بزرگ شده بود. فانگ دی چانگ‌توطئه او را از صمیم قلب دوست داشت؛ وگرنه هرگز به او اجازه نمی‌داد در مسیر ابر تزکیه کند. او به احساسات و سعادت آیندهٔ پسرش اهمیت می‌داد.
در آینده، هنگامی که فانگ دی چانگ‌نمایان از قدرت کناره‌گیری می‌کرد، جایگاهِ بزرگِ اعظمِ‌خاطر دوم، طبق رسوم به فانگ یون می‌رسید.
خاندان فانگ جاودانه‌های بسیاری‌همزادی داشت، اما این جایگاه تنها‌حساب به فانگ یون تعلق می‌گرفت.
مگر اینکه فانگ دی چانگ جانشینی پرورش‌بزرگی می‌داد که در مسیر خرد تزکیه می‌کرد‌جانش و بسیار برجسته‌تر از فانگ یون بود.
میراثِ مسیرِ خردِ فانگ دی چانگ در ظاهر‌هویتِ متعلق به خاندان فانگ بود، اما در حقیقت، در‌برای انحصار جناح او قرار داشت و سینه‌به‌سینه منتقل می‌شد.
فانگ یون در مسیر ابر تزکیه می‌کرد و صلاحیتِ‌جانِ به ارث بردنِ این میراثِ مسیر خرد را نداشت؛قائل این آشکارترین نقطه ضعف جناح فانگ دی چانگ محسوب می‌شد.
فانگ گونگ دقیقاً در فکر ضربه زدن به همین نقطه ضعف‌داشت بود، اما هرگز انتظار نداشت فانگ دی چانگ پیش از آنکه‌اِر او حتی دست به کار شود، نقشه‌اش را در نطفه خفه کند.
فانگ گونگ دستش را تکان داد، گره از ابروانش‌خطرناک باز شد و با لبخندی بر لب گفت: «از یه‌جانِ استاد بزرگِ اعظمِ مسیر خرد، جز این هم انتظار نمی‌رفت.»
فانگ لنگ منظور‌جین او را فهمید:چهرهٔ «سرورم، من مرخص میشم.»
«این بار شانسمون رو از دست دادیم، پس بی‌خیالش شو. هر‌داده چی باشه، همه‌مون اعضای خاندان فانگ هستیم و توی یه جبهه‌ایم.»نگفته فانگ گونگ چندان ناراحت نبود، اما کمی نگرانی در دل داشت.
هرچه بود، نقشهٔ فانگ دی چانگ با موفقیت پیش رفته بود و سوان بو جین برای پالایش کاخ‌دستش لوبیای الهی قربانی شده بود. با وجود این خانهٔ گوی جاودانِ رتبه هشت، قدرتِ جناحِ دومِ خاندان فانگ‌نباش به‌شدت افزایش یافته بود و فانگ گونگ از این بابت فشار عظیمی را روی دوش خود احساس می‌کرد.
او به‌عنوان یک مقام‌دست ارشد، باید جوانب بسیاری‌بزنید را در نظر می‌گرفت.
بزرگِ اعظمِ اولِ خاندان فانگ که سال‌ها کنترل خاندان را بر عهده داشت، نه‌تنها باید به تزکیهٔ‌برای خود و پرورش نسل‌های آینده می‌رسید، بلکه وظیفه داشت خاندان فانگ را در برابر دشمنان خارجی رهبری‌محدود کند و قلمروشان را گسترش دهد. در عین حال، باید حواسش به نیروهای داخلی خاندان نیز می‌بود.
«بزرگِ اعظمِ دوم خیلی سریع دست به کار شد، از همین میشه نیتِ‌لطف واقعیش رو خوند. اون مطلقاً نمی‌تونه سوان بو جین باشه که تغییر قیافه‌حذفِ داده.» اکنون، آخرین ذرهٔ شک نیز از ذهن فانگ گونگ پاک شده بود.