چپتر 1819: استاد بزرگ مسیر شمشیر
0حرکت کشندهٔ‌نقطهٔ جاودان —بیابم شمشیرِ رشتهٔ طلایی!
فانگ یوان با به‌نمی‌کردم کار گرفتن این حرکت‌بدون کشنده، فریاد بلندی سر داد.
در دم، رشته‌های طلاییِ بی‌شماری از بدنش فوران‌به‌ویژه کرد و همچون خارهای جوجه‌تیغی به هر سو پرتاب‌کند شد و هر آنچه را در مسیرش بود، شکافت.
ترق، ترق، ترق...
رنگ از رخسارِ سه جاودانهٔ پیرامونش پرید و در‌روح بهت فرو رفتند. خواستند جاخالی دهند، اما دیگر دیر شده‌درون بود؛ رشته‌های طلاییِ بی‌شمار، جسم و روحشان را سراسر شکافت.
تلاپ، تلاپ، تلاپ؛استفاده سه جاودانه بی‌جان‌ضعفِ بر زمین افتادند.
فانگ یوان به نفس‌نفس افتاد. نبردِ دشواری بود‌به‌ویژه و پس از آنکه سرانجام دشمنان را از‌تلاش پای درآورد، خستگیِ شدیدی بر وجودش چیره گشت.
دنیای پیرامونش رفته‌رفته محو شد تا آنکه به‌کلی از میان‌درآورد رفت. تنها روحِ برهوتِ فانگ یوان بود که با جراحاتی‌میان سنگین در آسمانِ سبزِ کوچک، درونِ روزنهٔ جاودانِ فرمانروا باقی ماند.
«بالاخره از‌نقطهٔ پسِ پردهٔ‌بیابم آخر برآمدم.»
«واقعاً دشوار بود.»
«اگر در حساس‌ترین لحظه از حرکت "گشایش‌ناچیز رؤیا" استفاده نمی‌کردم تا آن نقطهٔ ضعفِ‌ناچار کوچک را بیابم، بدون شک شکست می‌خوردم!»
پس از بازگشتِ روح‌نبردِ به کالبدش، فانگ یوان همچنان‌پای درگیرِ التهابِ نبردِ پیشین بود.
این یک‌نقطهٔ قلمرو رؤیای‌بیابم مسیر شمشیر بود.
درون این قلمرو رؤیا، قدرت فانگ یوان‌بیابم ناچیز بود؛ به‌ویژه در پردهٔ آخر که‌همچنان تک‌تکِ جاودانه‌های دشمن از او قوی‌تر بودند.
او ناچار بود بارها و بارها تلاش کند و‌تک‌تکِ با بهره‌گیری از درگیری‌های میانِ دشمنان، نظمشان را به هم‌درگیری‌های بریزد تا فرصتی برای بقا و ایستادگیِ خود مهیا سازد.
سرانجام، پس از صدها بار تلاش‌آنکه و یاریِ بختی شگرف، توانست سه‌شدیدی جاودانهٔ دشمنِ آخر را از پای درآورد.
«اما هرچه‌نقطهٔ بود، از‌بیابم پسش برآمدم.»
«بد نیست، سطح تبحرم‌نمی‌کردم در مسیر شمشیر به‌بدون استادِ بزرگ رسیده است.»
فانگ یوان با‌شمشیر بررسیِ وضعیتِ خود،قدرت غرق در خرسندی شد.
او گوی‌های جاودانِ متعددی در مسیر‌آنکه شمشیر داشت و تنها چیزی که کم‌وجودش داشت، سطح تبحر در این مسیر بود.
اکنون که این نقطه ضعف سرانجام برطرف‌می‌خوردم شده بود، قدرت نبردِ مسیر شمشیرِ او‌پیشین نیز در آینده به طرز چشمگیری افزایش می‌یافت.
پس از اندکی استراحت و بازیابیِ‌ضعفِ کاملِ قوا، فانگ یوان کاوش در‌روح قلمروهای رؤیا را از سر گرفت.
«این احتمالاً‌مسیر یک قلمرو رؤیای‌رؤیا مسیر انسان است.»
روحِ برهوتِ فانگ یوان با‌دشواری نگاهی آکنده از انتظار، قدم‌درآورد به قلمرو رؤیای بعدی گذاشت.
اخاذی از جناحِ حقِ مرز جنوبی، تصمیمی کاملاً‌بازگشتِ درست بود. این کار، قلمروهای رؤیای بی‌شماری را‌رؤیای برای کاوش در اختیار فانگ یوان قرار داد.
ارزشِ این قلمروهای‌استفاده رؤیا برای او‌ضعفِ بی‌نهایت زیاد بود.
چرا که فانگ یوان هیچ کمبودی در زمینهٔ منابع،تک‌تکِ گوی‌های جاودان، حرکات کشنده یا دستورالعمل‌های گوی جاودان نداشت؛ تنها‌درگیری‌های نیازِ او، ارتقای سطح تبحر و کسبِ تجربهٔ عملی بود.
روحِ برهوتِ‌نفس‌نفس او واردِ‌نبردِ قلمرو رؤیا شد.
دنیای پیشِ‌نقطهٔ چشمانش در‌بیابم دم تغییر کرد.
اینجا یک میدان نبرد بود.
فضا آکنده از دود و غبار‌قدرت بود و صدای فریاد و هیاهوی‌قوی‌تر کشتار از هر سو به گوش می‌رسید.
فانگ یوان تازه نگاهی به اطراف‌آنکه انداخته بود که کسی خطاب به‌شدیدی او فریاد زد: «رئیس خاندان، مراقب باشید!»
فانگ یوان که‌ضعفِ خطر را احساس کرده‌می‌خوردم بود، بی‌درنگ جاخالی داد.
با وجود این، سرعتِ حرکتِ‌نقطهٔ بدنش به پایِ افکارش نمی‌رسید و‌بازگشتِ دردِ شدیدی بر وجودش چنگ انداخت.
فانگ یوان بر زمین افتاد. نگاهی‌قدرت به حفرهٔ روی سینه‌اش انداخت؛ تنها‌قوی‌تر نیمی از قلبش باقی مانده بود.
«این...» فانگ یوان که زبانش‌دشواری بند آمده بود، با تمام توان‌خستگیِ فریاد زد: «استاد گویِ شفاگر کجاست؟»
اما هیچ پاسخی نیامد.
دنیا دورِ سرش‌استفاده چرخید و به‌سرعت همه‌چیز‌بیابم در سیاهی فرو رفت.
لحظه‌ای بعد، روحِ برهوتِ فانگ‌رؤیا یوان با تحملِ جراحاتی سنگین،جاودانه‌های از قلمرو رؤیا بیرون رانده شد.
با استفاده از گویِ جسارت، روحِ برهوتِ‌سرانجام فانگ یوان به‌سرعت بهبود یافت و پس از‌گشت اندکی استراحت، دوباره قدم به قلمرو رؤیا گذاشت.
«باید جاخالی بدم!» فانگ‌بیابم یوان به محض ورود،بازگشتِ خود را کنار کشید.
استاد گویی که‌استفاده کنارش بود فریاد زد:بیابم «رئیس خاندان، مراقب باشید!»
ناگهان حرکاتِ فانگ یوان قفل‌رؤیا شد و بار دیگر ضربه‌ای‌جاودانه‌های کشنده بر او فرود آمد.
در همان لحظه‌ای که بر زمین می‌افتاد، به حقیقت پی برد: «همون استاد گویی‌چیره که صدام زد جاسوسه. اون از یه روشِ مسیر اطلاعات استفاده کرد که مثلاً بهم‌کوچک هشدار بده، اما در واقع این یه حرکت کشندهٔ فانیه که حرکاتم رو قفل می‌کنه!»
«هیچ استاد گویِ شفاگری دور و برم نیست.بازگشتِ با وجود این جاسوس، فقط می‌تونم با تکیه بر‌مسیر قدرتِ خودم از این مخمصه جون به در ببرم.»
در قلمرو رؤیا، قدرتِ فانگ یوان‌ضعفِ به‌شدت محدود شده بود؛ او تنها می‌توانست‌کالبدش از توانایی‌های شخصیتِ درونِ رؤیا بهره بگیرد.
در ابتدا، فانگ یوان قصد نداشت چنین ریسکی‌به‌ویژه بکند، چرا که زمانِ بسیار اندکی برای واکنش داشت‌کند و نمی‌توانست کرم‌های گویِ در اختیارش را بررسی کند.
پیش از آنکه بتواند‌نبردِ آن‌ها را وارسی کند،دشمنان بدون شک کشته می‌شد.
فانگ یوان چاره‌ای جز پذیرشِ‌بدون شکست نداشت و برای بار‌کالبدش سوم شانس خود را امتحان کرد.
تلاپ!
او دوباره جان باخت.
با بازگشت به واقعیت، فانگ یوان به دردسر افتاده بود: «چطور‌خستگیِ ممکنه؟ نمی‌تونم روزنهٔ خودم رو وارسی کنم؟ وقتی حتی نمی‌دونم چه‌تنها کرم‌های گویی در اختیار دارم، چطور می‌تونم کاری از پیش ببرم؟»
قلمرو رؤیا او را محدود‌بدون کرده بود و اجازه نمی‌داد‌کالبدش کرم‌های گویِ خود را بررسی کند.
حدس زدن؟رؤیا" این کار‌نمی‌کردم کاملاً غیرمنطقی بود.
فانگ یوان‌مسیر برای چهارمین‌درون بار تلاش کرد.
برخلافِ دو کاوشِ پیشین، فانگ‌دشواری یوان این بار حرکتِ "گشایش‌درآورد رؤیا" را به کار گرفت.
استاد گویی که‌ضعفِ کنارش بود فریاد زد:می‌خوردم «رئیس خاندان، مراقب باشید!»
تلاپ!
فانگ یوان ضربه‌ای‌شمشیر کشنده دریافت کرد‌قدرت و بر زمین افتاد.
«رئیس خاندان!»
«غیرممکنه! سرور رئیس خاندان گویِ‌بدون عدالت رو داره، چطور ممکنه‌کالبدش به این راحتی شکست بخوره؟!»
این فریادِ خائنی‌استفاده بود که در‌ضعفِ کنارش حضور داشت.
پس از شکست در این کاوش،قدرت روحِ برهوتِ فانگ یوان بار دیگر‌قوی‌تر از قلمرو رؤیا بیرون رانده شد.
«حرکت کشندهٔ جاودانِ‌افتاد "گشایش رؤیا" تنها یک‌سرانجام سرنخ به من داد.»
«خائن یک جملهٔ اضافه به‌بدون زبان آورد و اشاره کرد‌کالبدش که من گویِ عدالت رو دارم.»
«پس از همون استفاده می‌کنم.»
در جریانِ پنجمین کاوش، فانگ‌رؤیا یوان در لحظه‌ای حیاتی، گویِ‌جاودانه‌های عدالت را به کار گرفت.
خائن فریاد‌نفس‌نفس کشید: «رئیس‌نبردِ خاندان، مراقب باشید!»
حرکتِ فانگ یوان‌ضعفِ برای جاخالی دادن،شکست بار دیگر قفل شد.
گوی عدالت!
نوری سفید و نافذ از بدن فانگ‌ناچیز یوان فوران کرد. سرعتش به حالت عادی بازگشت‌بارها و توانست از آن ضربهٔ مهلک جاخالی دهد.
فانگ یوان روی زمینِ میدان نبرد غلتی زد‌دشمنان و همان‌طور که به‌سرعت اطراف را نگاه می‌کرد‌دنیای تا شرایط محیط را بسنجد، گفت: «هوف! موفق شدم.»
آنجا یک دهکده بود.
همه‌جا ویرانه بود‌استفاده و اجساد روی‌ضعفِ زمین پراکنده بودند.
فانگ یوان با خود اندیشید: «درگیری بین‌ناچیز دو خاندان؟ کار از این حرف‌ها گذشته‌ناچار و به مرحلهٔ ریشه‌کنیِ یک خاندان رسیده.»
اما فانگ یوان متوجه شد که‌آنکه او قربانی نیست، بلکه مهاجم است‌شدیدی و جبههٔ او برتریِ مطلقی دارد.
او با خونسردی و آرامش فکر کرد: «این‌بازگشتِ یه نبرد در سطح فانی‌هاست و من رئیس خاندانم.مسیر فقط با رهبریِ این استادان گو می‌تونیم پیروز بشیم.»
«اما آیا شرطِ پاکسازیِ‌نمی‌کردم این قلمرو رؤیا پیروزی‌بدون تو نبرده؟ بذار امتحان کنم.»
پس از آن، فانگ یوان‌رؤیا با خوشحالی متوجه شد که‌جاودانه‌های دوباره می‌تواند روزنه‌اش را بررسی کند.
شخصیتِ قلمرو رؤیا سطح تزکیهٔ رتبه پنج و گوهای‌پای فانیِ بسیاری داشت؛ پنج یا شش گوی رتبه چهار‌محو و یک گوی رتبه پنج که همان گوی عدالت بود.
فانگ یوان بی‌درنگ متوجهِ اوضاع شد‌شکست و با لبخندی گفت: «با این کرم‌های‌التهابِ گو، خودم می‌تونم کار رو یکسره کنم.»
چه رهبریِ نیروها و چه‌نقطهٔ مبارزهٔ شخصی برای کسب پیروزی،می‌خوردم برای فانگ یوان بی‌نهایت آسان بود.
در این هنگام، خائن‌درون با چهره‌ای نگران پیدایش شد‌تک‌تکِ و گفت: «سرورم، رئیس خاندان!»
فانگ یوان پوزخندِ سردی‌نبردِ زد و در دل گفت:پای «اول این خائن رو می‌کشم!»
او بی‌درنگ حمله کرد‌بیابم و خائن را با یک‌روح حرکت کشنده از پای درآورد.
«رئیس خاندان، دارید چیکار می‌کنید؟»
«معاونِ رئیس‌مسیر مرده، رئیس‌درون خاندان کُشتش!»
«پس حق با من‌نبردِ بود، خاندان چن می‌خواد خاندان‌پای شانِ ما رو نابود کنه.»
«شورش کنید! شورش!ضعفِ بیاید انتقام سرور‌شکست شان رو بگیریم!»
فانگ یوان جا خورد؛ او خائن را‌بیابم کشته بود، اما نیمی از استادان گو‌همچنان شورش کرده و دست به حمله زدند.
صحنه به آشوب‌شمشیر کشیده شد و‌قدرت نبردی سه‌جانبه درگرفت.
فانگ یوان متوجه شد که اوضاع خراب است: «من گوی عدالتِ رتبه پنج رو‌چیره دارم که می‌تونه قدرت عظیمی بهم بده. با قدرتِ خودم هنوز هم می‌تونم پیروز‌سبزِ بشم و همهٔ مخالف‌ها رو بکشم. اما... نباید این‌قدر سرسری با این خائن برخورد می‌کردم.»
همان‌طور که انتظار می‌رفت، با وجود اینکه‌می‌خوردم فانگ یوان پیروز شد، تنها چند استاد‌پیشین گو در میدان نبرد سرِ پا مانده بودند.
اجساد و اعضای قطع‌شدهٔ بدن‌نقطهٔ همه‌جا به چشم می‌خورد و‌می‌خوردم خون چون رودخانه‌ای جریان داشت.
دنیا محو شد و‌درون روحِ برهوتِ فانگ یوان بار‌تک‌تکِ دیگر به بیرون پرتاب گشت.
اما این‌نفس‌نفس بار، او‌نبردِ آسیب چندانی ندید.
این نتیجه باعث شد فانگ یوان به حدس عمیق‌تری برسد: «این‌همچنان یعنی پیروزی واقعاً شرطِ عبور از صحنهٔ اوله. با این حال، نوعِ‌به‌ویژه پیروزی خیلی مهمه. اگه تلفات خیلی بالا باشه، نمی‌تونم ازش عبور کنم.»
فانگ یوان با‌استفاده این دانشِ تازه‌یافته، دوباره‌بیابم وارد قلمرو رؤیا شد.
این بار، او وجود خائن را تحمل کرد. او به‌عنوان پیش‌قراول وارد‌قوی‌تر عمل شد و با استفاده از گوی عدالت در کنار بسیاری از‌برای حرکات کشنده، دشمنان را قتل‌عام کرد و به پیروزیِ بی‌نقصی دست یافت!
«رئیس خاندان خیلی شجاعن!»
«ما بردیم، ما پیروز شدیم!»
«خاندان نیه‌رؤیا" بالاخره ریشه‌کن‌نمی‌کردم شد. هاهاها.»
در میان موجی از‌درون شادی و خنده، قلمرو‌به‌ویژه رؤیا وارد صحنهٔ دوم شد.
درون تالار، چراغ‌های روشنی می‌درخشیدند. غذاهای لذیذ و شراب روی‌درآورد میز چیده شده بود و ده‌ها استاد گو در آنجا‌میان گرد هم آمده بودند و از ضیافتی مجلل لذت می‌بردند.
فانگ یوان متوجه شد که در کنار صندلیِ‌بازگشتِ اصلی نشسته است و در سمت چپ او،رؤیای رئیس خاندان چن روی جایگاه اصلی قرار داشت.
فانگ یوان جا خورد و با خود گفت: «چه‌شکست خبره؟ تو صحنهٔ قبلی، من تو نقش رئیس خاندان چن‌رؤیای بودم، اما این بار، واقعاً تبدیل به معاونِ خائن شدم؟»
فانگ یوان برای اولین بار‌رؤیا چنین چیزی را می‌دید و‌جاودانه‌های نمی‌دانست بخندد یا گریه کند.
با این حال، خیلی زود به فکر فرو رفت: «جای تعجب نیست‌شدیدی که تو صحنهٔ اول نتونستم خائن رو بکشم. چون اون شخصیتِ بعدی‌ایه که‌جراحاتی باید نقشش رو بازی کنم. خب حالا، چطور باید از این مرحله بگذرم؟»
فانگ یوان‌نقطهٔ با چشمانی سرد‌بدون به اوضاع نگریست.
رئیس خاندان چن جرعهٔ بزرگی از شرابش را سر کشید، جام خالی را روی میز گذاشت و با آهی گفت: «بالاخره پیروز شدیم! برادر، راستش رو بخوای،تک‌تکِ تازه الان خیالم راحت شده. وقتی شنیدم خاندان نیه نقشه کشیده کوه رو نابود کنه، اصلاً خواب به چشمم نمی‌اومد. اونا نمی‌تونستن با اتحاد دو خاندانِ ما‌دشمنِ رقابت کنن، واسه همین همچین نقشهٔ شرورانه‌ای کشیدن، واقعاً شیطانی بود. خداروشکر که آسمون کور نیست و به سزای اعمالشون رسیدن. این آدما حقشون بود که بمیرن.»
فانگ یوان نمی‌دانست چه بگوید.
این رئیس خاندان چن جاهل‌دشواری بود و نیت شومِ این‌درآورد معاون را درک نکرده بود.
اما جای تعجبی هم نداشت.
در طول صحنهٔ اول، با وجود اینکه معاون از روشی در مسیر اطلاعات‌کالبدش استفاده کرده بود، آن را در قالب هشداری دلسوزانه پنهان کرد و هیچ‌به‌ویژه ردی از خود به جا نگذاشت؛ واقعاً پی بردن به آن دشوار بود.
فانگ یوان به این دلیل که‌قدرت یک جاودانه بود، حساسیتی تیزبینانه داشت‌قوی‌تر و متوجهِ نقشهٔ شرورانهٔ معاون شده بود.
وقتی در صحنهٔ اول‌نبردِ سعی کرد خائن را‌دشمنان بکشد، شورشی رخ داد.
«صبر کن، حتی اگه افرادِ‌بدون معاونِ خاندان کشته شدنش رو می‌دیدن،همچنان این‌قدر متحد عمل نمی‌کردن، مگه نه؟»
«باید کسانی هم‌استفاده باشن که تو‌ضعفِ اون هرج‌ومرج تردید کنن.»
«اما این آدما یکپارچه شورش کردن. بعد از‌به‌ویژه کشته شدنِ معاون، اونا با هم متحد شدن و‌کند بدون هیچ تردیدی از اعضای خاندان چن انتقام گرفتن.»
ناگهان جرقه‌ای در ذهن فانگ یوان زده شد و فهمید:درآورد «پس این یعنی نیتِ معاون برای آسیب رسوندن به رئیس خاندان‌رفت چن، نقشهٔ شخصیِ خودش نیست، بلکه نقشهٔ دسته‌جمعیِ کل خاندان شانه.»
درست در لحظه‌ای که فانگ یوان به این موضوع فکر می‌کرد، حالت چهرهٔ‌التهابِ رئیس خاندان چن ناگهان تغییر کرد. او درحالی‌که شکمش را گرفته بود از‌دشمن جا بلند شد، چند قدم به عقب رفت و گفت: «این شراب... زهرآلوده!»