چپتر 1866: لایهٔ هشتم، مسیر آسمان
0سبزه‌زار، آسمانِ‌پدیدار نیلگون و‌خود ابرهای سپید.
با آنکه خورشیدی در‌کمی آسمان به چشم نمی‌خورد،افکارش فضا غرق در روشنایی بود.
انبوهی از گل‌های‌به‌سرعت وحشیِ زیبا کاملاً‌روش‌های شکوفا شده بودند.
عطرِ تندِ گل‌ها در هوا‌جایی می‌رقصید و همراه با نسیمی ملایم،گرفته صورت فانگ یوان را نوازش می‌کرد.
فانگ یوان مبهوت ماند.
با شگفتی زمزمه‌نیست کرد: «این لایهٔ‌درست هشتمِ غار اهریمن دیوانه‌ست؟»
بر اساس استنتاجِ سه عجیب‌الخلقهٔ اهریمن دیوانه، سه لایهٔ آخرِ غار اهریمن دیوانه می‌بایست منظره‌ای مشابه لایهٔ هفتم می‌داشتند؛ جایی که نشان‌های دائویِ‌بهشتِ آشفته همه‌جا را فرا گرفته بود. مقیاس نشان‌های دائو در لایهٔ هشتم، بی‌شک عظیم‌تر از لایهٔ هفتم بود. و در لایهٔ نهم، آرایهٔ جاودانی‌خطر قرار داشت که والامقامِ اهریمنِ بی‌کران آن را بنا کرده بود؛ هستهٔ این آرایهٔ جاودان، گویِ جاودانِ افسانه‌ای رتبه ۹، یعنی گویِ اشتقاق بود!
اما با ورود به لایهٔ‌جایی هشتم، فانگ یوان دریافت که‌فرا اینجا در حقیقت دنیایی کوچک است.
فکری در ذهن‌گشت فانگ یوان جرقه زد:عادی «وارد سرزمین متبرک شدم؟»
اما به‌سرعت‌معمولی این گمان‌کمی را رد کرد.
با به کارگیریِ روش‌های کاوشگرانه برای بررسی محیط اطراف، تغییر نامحسوسی در‌تغییر چهره‌اش پدیدار گشت و با خود اندیشید: «این دنیا عادی به نظر‌معمولی نمی‌رسه. یه سرزمین متبرک یا غار-بهشتِ معمولی نیست. این دنیا کمی... شکننده‌ست.»
درست همان‌طور که فانگ یوان‌جایی غرق در افکارش بود، صدای‌فرا «تَرَق!» بلندی به گوش رسید.
شکافی عظیم همچون آذرخش در‌اندیشید آسمان پدیدار گشت و بر‌بهشتِ فرازِ سراسرِ آن سرزمین امتداد یافت.
در آن لحظه، مو بر تن فانگ‌همان‌طور یوان سیخ شد و زنگ‌های خطر با‌شکافی صدای بلندی در ذهنش به صدا درآمدند!
او تهدیدِ شدیدی را از جانب این شکاف عظیم احساس کرد؛ یقین داشت‌نامحسوسی که در صورت کوچک‌ترین تماسی با آن، جان خواهد داد. حتی در صورت استفاده‌شکننده‌ست از مهر محافظ جریان معکوس، شاید تنها به اندازهٔ چند نفس زمان دوام می‌آورد.
خوشبختانه، با وجود سرعتِ‌می‌داشتند فوق‌العاده زیادِ شکاف، هدفِ‌آشفته آن فانگ یوان نبود.
با شنیدنِ صدای‌گشت شکافته‌شدن، فانگ یوان‌دنیا به‌راحتی جاخالی داد.
فانگ یوان با نگاهی سرد و بی‌تفاوت همه‌چیز را برانداز‌تَرَق کرد و اندیشید: «این صدای از هم پاشیدنِ یه دنیای‌امتداد کوچیکه! داره فرو می‌ریزه و چیزی نمونده که کاملاً نابود بشه.»
آن شکافِ عظیم‌به‌سرعت پیوسته بزرگ‌تر می‌شد‌روش‌های و گسترش می‌یافت.
گویی دنیای کوچک به دو‌جایی نیم تقسیم شده بود و دیری‌گرفته نمی‌پایید که کاملاً از هم می‌شکافت.
شکاف، آسمانِ نیلگون،گشت ابرهای سپید، سبزه‌زار و‌عادی گل‌ها را یکجا بلعید!
با وجود این، درون شکاف خلأ‌درست مطلق بود؛ گویی جانورِ درندهٔ بی‌همتایی بود‌رسید که در گرسنگیِ ابدی به سر می‌برد.
مردمکِ چشمان فانگ یوان‌گمان اندکی تنگ شد: «این قدرتِ‌بررسی مسیر شبحه، یه شکافِ خلأ!»
با دیدن این صحنه،می‌داشتند بی‌درنگ روش‌هایش را برای پنهان‌همه‌جا کردنِ خود به کار گرفت.
شکاف به سوی او گسترش یافت،دنیا اما فانگ یوان جاخالی نداد و‌نیست در عوض، خود را درون آن افکند.
او وارد شکاف‌نیست شد، اما هیچ حملهٔ‌همان‌طور مخربی را متحمل نگشت.
هنگامی که شکافِ خلأ تازه شروع به گسترش کرده بود، خطری‌اطراف مرگبار در پی داشت. اما پس از پراکنده‌شدنِ قدرتش، فانگ یوان‌نمی‌رسه با چنگ و دندان توانست خود را درون آن پناه دهد.
رفته‌رفته دنیای کوچک، کوچک‌تر‌می‌داشتند می‌شد و شکافِ خلأ‌آشفته ابعادی عظیم‌تر به خود می‌گرفت.
فانگ یوان در امتدادِ شکاف به سمت بالا‌نظر پرواز کرد و طولی نکشید که با عبور از‌افکارش مرزهای این دنیای کوچک، به فضای بیرون قدم گذاشت.
با دیدن آن منظره،کمی لرزه بر جسم و‌افکارش جانش افتاد: «این دیگه چیه!»
او به حشرهٔ آبیِ کوچکی می‌مانست‌روش‌های که ناگهان سر از اقیانوسی پهناور‌تغییر درآورده باشد. این اقیانوس، همان خلأ بود!
این خلأ چنان بی‌کران و گسترده بود که‌آشفته هیچ مرزی برای آن متصور نبود. در میانِ این‌نهم عظمت، فانگ یوان موجودی بی‌نهایت ناچیز به شمار می‌رفت.
اما او تنها نبود.
در کنار‌معمولی او، دنیاهای‌کمی بی‌شماری وجود داشتند!
این دنیاها همچون حباب‌های رنگارنگ بودند: برخی تازه‌برای شکل می‌گرفتند، برخی به تکامل و ثبات رسیده‌گشت بودند و برخی دیگر در حالِ نابودی بودند.
همان دنیای کوچکی که فانگ یوان پیش‌تر در آن‌همه‌جا حضور داشت، در حال فروپاشی بود. در مدتی کوتاه،آرایهٔ تنها دو قطعهٔ هلالی‌شکل از آن به جا ماند.
دهانِ فانگ یوان از‌خود شدت شگفتی نیمه‌باز ماند، اما‌نمی‌رسه کلمه‌ای بر زبانش جاری نشد!
ناگهان دریافت که‌نیست این، چهرهٔ حقیقیِ‌درست لایهٔ هشتم است.
لایهٔ هفتم آکنده از نشان‌های دائوی بی‌شمار بود، در حالی‌محیط که لایهٔ هشتم از خلأیی بی‌کران تشکیل می‌شد. و در‌عادی دلِ این خلأ، دنیاهای بی‌شماری متولد می‌گشتند و از بین می‌رفتند!
ناگهان فانگ یوان‌هفتم متوجهِ حرکتِ عجیبی‌نشان‌های شد: «ها؟ این!»
دنیای کوچکی که پیش‌تر در آن بود،عادی اکنون کاملاً نابود شده و تنها رشته‌ای طولانی‌درست و سپید از خود بر جای گذاشته بود.
حتی خلأ نیز قادر‌کمی به نابودیِ این رشته‌افکارش نبود؛ سرسختیِ بی‌نظیری داشت.
آن یک نشانِ دائو بود!
با وجود اینکه تنها یک رشته از‌دائویِ نشانِ دائو به شمار می‌رفت، اما ماهیتی خارق‌العاده‌بی‌شک داشت و با نورِ مختصِ نشان‌های دائو می‌درخشید.
فانگ یوان که هرگز چنین نشانِ‌دنیا دائویی ندیده بود، با تمام حواس به‌کمی آن خیره شد: «این چه نشانِ دائوییه؟»
کاملاً آشکار بود که‌کمی این نشانِ دائو فراتر‌افکارش از حدِ تصور، خارق‌العاده است.
از آنجا که آن دنیای کوچک آسمان و زمینِ مختصِ خود را داشت، پس دارای نشان‌های مسیر فضا بود. موجودات‌عادی زنده در آن حرکت می‌کردند، بنابراین مسیر زمان در آن جریان داشت. گیاهان و گل‌ها در آن می‌روییدند، پس مسیر چوب‌سراسرِ در آن یافت می‌شد. خاک داشت، پس مسیر زمین را در بر می‌گرفت و وجودِ ابرها، نشان از مسیر ابر داشت.
اما با هجوم خلأ، هیچ‌یک از این نشان‌های‌آشفته دائو دیگر وجود نداشتند و تنها همین نشانِ‌عظیم‌تر دائویِ رشته‌مانند، سپید و نیمه‌شفاف به جا مانده بود.
فانگ یوان در این نشانِ دائو، مسیر فضا را به‌بهشتِ چشم دید، مسیر زمان را درک کرد، مسیر چوب را‌بلندی چشید و مسیر ابر را با تمام وجود احساس نمود.
فانگ یوان در اوج سردرگمی با خود اندیشید: «این‌صدای نشانِ دائویِ کدوم مسیره؟ چطور ممکنه چنین ظرفیتِ همه‌جانبه‌ای‌فرازِ داشته باشه؟» اما ناگهان پاسخی در ذهنش جرقه زد.
«فهمیدم... این مسیر آسمانه!»
«نشان‌های دائوی از دائوی آسمانی!!»
هنگام حرکت در لایهٔ هفتم، احساس عجیبی به او دست داده بود: انواع‌کمی نشان‌های دائو از جمله مسیر رؤیا و همچنین نشان‌های دائویی کاملاً ناشناخته را‌آذرخش دیده بود. با این حال، جای خالیِ دو نوع نشانِ دائو حس می‌شد.
یکی مسیرِ‌معمولی انسان و‌کمی دیگری مسیر آسمان.
فانگ یوان پیش از این نشان‌های دائوی مسیرِ‌برای انسان را دیده بود، اما این نخستین باری‌گشت بود که چشمش به نشان‌های دائوی مسیر آسمان می‌افتاد.
فانگ یوان در حالی که بی‌تکان به نشانِ دائویِ مسیر آسمان‌گرفته خیره شده بود، اندیشید: «بقیهٔ نشان‌های دائو همگی نابود شدن و‌والامقامِ فقط نشان‌های دائوی مسیر آسمان به جا موندن... این چه معنایی داره؟»
نشانِ دائویِ رشته‌مانندِ مسیر آسمان، گویی در باد شناور‌نمی‌رسه بود و با نوری سپید و خیره‌کننده می‌درخشید؛ حرکاتِ نرمِ‌تَرَق آن، نگاه فانگ یوان را عمیقاً مجذوبِ خود ساخته بود.
فانگ یوان محتاطانه عمل کرد‌شکننده‌ست و هیچ تلاشی برای دست‌درازی‌تَرَق به این نشانِ دائو نشان نداد.
او نشانِ دائو را دنبال کرد.روش‌های پس از مدتی پرواز، ناگهان تغییر‌تغییر عجیبی در خلأِ پیشِ رویش پدیدار گشت.
جریان‌هایی خروشان به راه افتاد و در‌دائویِ کسری از ثانیه گردابی شکل گرفت که‌هشتم نشانِ دائوی مسیر آسمان را در خود بلعید.
نشانِ دائو پیش از‌خود فروپاشی، برای مدتی کوتاه در‌نمی‌رسه برابر گردابِ خلأ مقاومت کرد.
در آن لحظه، گردابِ خلأ‌شکننده‌ست به رنگ‌های گوناگونی درآمد و‌تَرَق دیسکِ چرخانِ رنگارنگی را شکل داد.
گرداب مدت درازی چرخید‌گمان و با صدایی خفیف،برای ناگهان از هم پاشید.
فضای تهی در آن محدوده آرامش‌نشان‌های خود را بازیافت. اما حبابِ هوایِ‌مقیاس آبی-سفیدی ناگهان از هیچ پدیدار شده بود.
این حباب هوا در ابتدا بسیار کوچک‌عادی بود، تنها به درشتیِ انگشت کوچک فانگ یوان.درست اما دیری نپایید که به سرعت گسترش یافت.
فانگ یوان روش‌های بررسی را به کار گرفت و در کمال ناباوری متوجه شد: این‌عظیم حبابِ هوایِ آبی-سفید، دنیایِ کوچکِ تازه‌آفریده‌شده‌ای بود. خشکیِ درون این دنیای کوچک به سرعت گسترش می‌یافت،جانب آسمان پهناورتر می‌شد و همه‌چیز با پیروی از قانونِ ژرف و رازآلودی دستخوش تغییرات شگرفی می‌گشت.
پس از گذشت ده‌ها نفس زمان، این‌کاوشگرانه دنیای کوچک به اندازه‌ای گسترش یافته بود‌چهره‌اش که فانگ یوان می‌توانست به آن قدم بگذارد.
سرعت رشد دنیای کوچک‌می‌داشتند کاهش یافته بود و همه‌چیز‌همه‌جا درون آن رفته‌رفته تثبیت می‌شد.
فانگ یوان وارد آن شد.
این دنیای کوچک دیگر شبیه آنچه پیش‌تر دیده بود نبود. ابرها در آسمان در‌شکافی حرکت بودند، جزایری در هوا شناور بودند و تاک‌های سبز و عظیمِ بی‌شماری گسترده شده‌تهدیدِ و با در هم تنیده شدن، شبکه‌ای ساخته بودند که این دنیا را احاطه می‌کرد.
فانگ یوان اندیشید: «این همان نشانِ دائویِ مسیرِ آسمان است، اما ظاهرِ این دنیای کوچک‌پدیدار بسیار تغییر کرده است.» ذهن فانگ یوان تکانی خورد، در آستانهٔ درکِ موضوعی بود اما‌افکارش نمی‌توانست آن را کاملاً دریابد، گویی مانعی میان او و آن درک فاصله انداخته بود.
فانگ یوان گواهیِ قلبیِ شدیدی داشت که اگر این الهام‌فرا را درمی‌یافت و آن را درک می‌کرد، می‌توانست قدرت خود را‌داشت به شدت افزایش دهد. و این افزایش، یک ارتقای کیفی بود!
از این رو، نگاهش را‌اندیشید به این دنیاهای کوچک دوخت و‌معمولی پیدایش و فروپاشی‌شان را نظاره کرد.
جسم و ذهنش غرق در این‌درست تماشا شد، چنان مجذوب گشته بود‌گوش که نمی‌توانست خود را رها کند.
«لایهٔ هفتمِ غار اهریمن دیوانه‌کارگیریِ نشان‌های دائو پدید می‌آورد و این‌اطراف لایهٔ هشتم، دنیاها را خلق می‌کند!»
«نه، خلقِ دنیاها تنها ظاهر قضیه‌نشان‌های است، آنچه در واقع رخ می‌دهد‌مقیاس پدید آوردن نشان‌های دائویِ مسیرِ آسمان است.»
فانگ یوان با دقت نظاره کرد؛ معمولاً پس‌نظر از هر چرخه از پیدایش و فروپاشیِ یک دنیای‌افکارش کوچک، آن نشانِ دائویِ مسیرِ آسمان اندکی رشد می‌کرد.
در واقعیت،معمولی وضعیت بسیار‌کمی پیچیده‌تر بود.
گاهی اوقات، گرداب خلأ نه تنها‌روش‌های یک، بلکه سه تا چهار نشانِ‌تغییر دائویِ مسیرِ آسمان را با هم می‌بلعید.
با پراکنده شدنِ این نشان‌هایِ دائویِ مسیرِ‌دائویِ آسمان، دنیای کوچکی که شکل می‌گرفت پهناورتر می‌شد،بی‌شک بنیان ژرف‌تری می‌یافت و به سرعت رشد می‌کرد.
اما پس از فروپاشی‌اش، تنها یک‌دنیا یا حداکثر دو نشانِ دائویِ مسیرِ‌نیست آسمان از خود بر جای می‌گذاشت.
از نظر طولِ کلی، طولِ آن سه‌همان‌طور تا چهار نشانِ دائویِ مسیرِ آسمانِ پیشین،شکافی بی‌شک از طولِ نشان‌های دائوی جدید بیشتر بود.
«نشان‌های دائوی مسیر‌به‌سرعت آسمان نیز می‌توانند‌روش‌های از بین بروند.»
«یا شاید، نشان‌های دائوی مسیر‌جایی آسمانی که دیده‌ام هنوز به معیاری‌گرفته که والامقامِ اهریمنِ بی‌کران می‌خواهد، نرسیده‌اند.»
«او می‌خواهد نشان‌های دائوی‌خود مسیر آسمانی خلق کند‌نظر که مطابق انتظاراتش باشند!»
اگر چنین بود، او‌کمی می‌خواست چه نوع نشان‌های‌افکارش دائوی مسیر آسمانی خلق کند؟
ذهن فانگ یوان تکانی خورد، چرا که ناگهان تحلیلِ سه عجیب‌الخلقهٔ اهریمنِ دیوانه را‌چهره‌اش به یاد آورد — والامقامِ اهریمنِ بی‌کران در پیِ زندگی ابدی بود، از این رو‌همان‌طور در سال‌های پایانی عمرش در غار اهریمن دیوانه سکنی گزید تا روش درست را بیابد.
«والامقامِ اهریمنِ بی‌کران در پیِ زندگی ابدی بود، اما دائوی آسمانی چنین اجازه‌ای‌دائو نمی‌دهد. مکتوب در "افسانه‌های رن زو"، گویِ تقدیر مقدر می‌سازد که هر موجودی‌کرده در جهان باید بمیرد و روحش باید به درِ مرگ و زندگی بازگردد.»
گویِ تقدیر چه بود؟
گو، جوهرِ‌معمولی آسمان و‌کمی زمین بود.
گویِ تقدیر، در‌به‌سرعت ذات خود، پاره‌ای‌روش‌های از مسیر آسمان بود!
فانگ یوان حدس زد: «والامقامِ اهریمنِ بی‌کران زندگی ابدی می‌خواست اما قادر‌مقیاس به دور زدنِ دائوی آسمانی نبود. او متوجه این موضوع شد، بنابراین‌بی‌کران مستقیماً مسیر آسمان را هدف قرار داد و روی آن تحقیق کرد.»
والامقامِ اهریمنِ بی‌کران زمانی به دربار آسمانی‌عادی حمله کرده بود، اما او یک اهریمن‌شکننده‌ست برون‌جهانی نبود و نمی‌توانست تقدیر را نابود کند.
اما او تسلیم نشد، در عوض سخت‌تر تلاش کرد و‌تَرَق به پیش رفت. او می‌خواست دلیل ناتوانی‌اش در نابودی گویِ تقدیر‌یافت را دریابد و می‌خواست حقیقتِ مسیر آسمان را کاملاً درک کند!
چه جاه‌طلبیِ عظیمی!
چه تدابیرِ شگرفی!
حتی فانگ یوان‌گشت نیز ناگزیر به‌دنیا تحسین او شد.
فانگ یوان به شدت درمانده شده‌درست بود: «پس چطور باید این نشان‌های‌گوش دائوی مسیر آسمان رو جمع‌آوری کنم؟»
او روش‌های بسیاری‌به‌سرعت را آزمود اما‌روش‌های هیچ‌یک سودی نداشت.
او حتی گواهیِ قلبی داشت: حتی اگر همین الان‌همه‌جا لانه دزدان را بیرون می‌آورد، باز هم نمی‌توانست در‌آرایهٔ برابر این نشان‌های دائوی مسیر آسمان کاری از پیش ببرد.
لانهٔ دزدان تنها یک خانهٔ گویِ جاودانِ مسیر سرقتِ رتبه ۸ بود‌نیست که به شدت هم آسیب دیده بود. اما این آرایهٔ جاودان آشکارا رتبه‌همچون ۹ بود و حتی والامقامِ اهریمنِ بی‌کران شخصاً آن را بنا کرده بود.
فانگ یوان در تنگنای‌کمی دیگری گرفتار شد: «باید مستقیماً‌صدای آرایهٔ جاودان رو تصاحب کنم!»
زیرا نمی‌دانست‌شدم چگونه به‌گمان لایهٔ نهم برسد!
مسیر در لایهٔ هفتم بسیار واضح بود، اما در لایهٔ‌فرا هشتم، فانگ یوان در خلأ بی‌کرانی بدون هیچ نشانه و‌قرار سرنخی قرار داشت. او چگونه می‌توانست وارد لایهٔ نهم شود؟
فانگ یوان‌پدیدار نمی‌دانست چه مسیری‌اندیشید را انتخاب کند.
چاره‌ای جز سرگردانیِ بی‌هدف نداشت.
معلوم نبود چقدر‌به‌سرعت زمان گذشته است که‌کاوشگرانه دنیایی را کشف کرد.
فانگ یوان وارد این دنیا شد: «تا به‌آشفته الان، این بزرگ‌ترین دنیاییه که دیدم. اما به نظر‌نهم می‌رسه در آستانهٔ نابودیه. بذار نگاهی به درونش بندازم.»
«سلام و درود ما بر حکیم بزرگ!!» این‌نظر دنیا در واقع موجودات زنده‌ای داشت. آن‌ها با‌همان‌طور دیدن فانگ یوان، بی‌درنگ با هیجان به خاک افتادند.
«ای حکیم، آیا اومدید تا‌شکننده‌ست با ساختنِ یه میدان دائو،تَرَق این دنیا رو نجات بدید؟»
«ای حکیم، لطفاً‌به‌سرعت من رو به‌روش‌های شاگردی قبول کنید!»
این موجودات زنده بدن‌هایی مه‌آلود با‌نشان‌های شکل انسانی داشتند. آن‌ها بینی و‌مقیاس چشم داشتند و یک‌ریز حرف می‌زدند.
فانگ یوان اندکی اخم کرد و بی‌درنگ‌عادی به مفهوم مهمِ پشتِ این کلمه پی برد:درست «حکیم؟ یعنی حکیم‌های دیگه‌ای هم مثل من هستن؟»
«بله. حکیمی بود که ردای سبز و‌همان‌طور سربند سفید پوشیده بود، با هر قدمش نیلوفرهایی‌عظیم می‌شکفت، اون میدان دائوی نیلوفر سبز رو ساخت.»
«حکیم دیگه‌ای پابرهنه بود و لباس‌های زرد‌کاوشگرانه به تن داشت، اون سرشار از دلسوزی بود‌پدیدار و دنیای بزرگِ خاکِ زرد رو نجات داد.»
«حکیم دیگه‌ای هم بود که ظاهر ترسناکی داشت، قدبلند و‌فرا تنومند بود و با هر حرکتش غرش جانورای بی‌شماری به‌قرار گوش می‌رسید. اون دنیای بزرگِ بیابانِ وحشی رو به وجود آورد!»
این مردمان ابری برای‌خود خبر دادن به فانگ‌نظر یوان از هم پیشی می‌گرفتند.