چپتر 1900: انسان فوق‌العاده خوب
0سراسرِ جزیره به کندویِ زردِ تیره و عظیمی می‌مانست؛سریع سطحِ آن پوشیده از حفره‌ها و سوراخ‌های بی‌شمار بود‌دسته‌های و در درون، ساختاری دقیق و تونل‌هایی بی‌نهایت داشت.
جاودانه‌ای رتبه ۶ با شانه‌هایی پهن‌امتیازاتِ و کمری باریک که زرهِ نبردِ سبزِ‌چاره‌ای یشمی به تن داشت، درونِ کندو بود.
این مرد یکی از‌بیرون پیروانِ میائو مینگ شن،تنها یعنی فنگ جیانگ بود.
ویژژژ! ویژژژ! ویژژژ!
گروه‌های متراکمِ کرم‌های خاکیِ نخ‌سرخ،زهی از هر سو وحشیانه به‌تنها سمتِ فنگ جیانگ پرتاب می‌شدند.
کرم‌های خاکیِ نخ‌سرخ می‌توانستند خود را همچون ارتعاشِ تارِ‌نصیبِ یک سازِ زهی به بیرون پرتاب کنند؛ چنان سریع‌ماند که فنگ جیانگ تنها می‌توانست نوری سرخ را ببیند.
حملهٔ کرم‌های خاکیِ نخ‌سرخ بسیار بُرنده‌چنان بود و دسته‌های انبوهِ آن‌ها می‌توانستند‌ببیند هیولاهای برهوت را وادار به عقب‌نشینی کنند.
فنگ جیانگ مبارزه‌کنان عقب می‌نشست.
او فشارِ عظیمی را‌سازِ متحمل می‌شد و دیری نپایید‌سریع که غرق در عرق گشت.
با وجودِ اینکه قدرتِ نبردِ او از هیولاهای برهوت فراتر بود و حرکاتِ‌چاره‌ای کشندهٔ بسیاری داشت، اما این مأموریت را برای فروخواباندنِ بلایِ کرم‌های خاکیِ نخ‌سرخ‌حفره‌های در نزدیکیِ جزیرهٔ کندو پذیرفته بود تا چرخهٔ حیاتِ آن به حالتِ عادی بازگردد.
اگر فنگ جیانگ بدونِ خویشتن‌داری روش‌هایش را به‌تنها کار می‌گرفت و حملاتش را رها می‌ساخت، می‌توانست به‌راحتی‌انبوهِ تمامِ این کرم‌های خاکیِ نخ‌سرخ را از پای درآورد.
اما در آن صورت، جزیرهٔ‌چرخهٔ کندو آسیبِ شدیدی می‌دید و امتیازاتِ‌بدونِ شایستگیِ اندکی نصیبِ فنگ جیانگ می‌شد.
فنگ جیانگ زمزمه کرد: «لعنتی!» او‌بیرون چاره‌ای جز عقب‌نشینی نداشت؛ از کندو‌نوری بیرون پرید و در آسمان شناور ماند.
کرم‌های خاکیِ نخ‌سرخ همچنان در تعقیبی سرسختانه‌شایستگیِ بودند؛ آن‌ها خود را به آسمان پرتاب‌نداشت کرده و فنگ جیانگ را دنبال می‌کردند.
از حفره‌های بی‌شمار، مقادیرِ عظیمی از نخ‌های سرخ به بیرون‌نوری شلیک می‌شد. فنگ جیانگ آهی کشید و از کندو فاصله‌برهوت گرفت؛ این کرم‌های خاکیِ نخ‌سرخ دیگر نمی‌توانستند به هدفشان ضربه بزنند.
کرم‌های خاکیِ نخ‌سرخ از سقوط از چنین ارتفاعی جان‌بازگردد نمی‌دادند. بدن‌هایشان نرم اما سرسخت بود؛ پس از مدتی‌می‌ساخت پرسه زدن در اطراف، دوباره به درونِ کندو بازگشتند.
آن‌ها از حفره‌های موجود در کندو‌بیرون استفاده نکردند، بلکه راهِ خود را با‌سرخ حفر کردن از میانِ دیواره‌های کندو گشودند.
این کار آسیبِ‌آسیبِ فراوانی به جزیرهٔ‌امتیازاتِ کندو وارد می‌کرد.
فنگ جیانگ با خود اندیشید: «تعدادِ کرم‌های خاکیِ نخ‌سرخ‌می‌توانست خیلی زیاده و می‌ترسم هنوز هیولاهای برهوتی اون تو باشن.هیولاهای هر چی باشه، دارم یه مأموریتِ میان‌رده رو انجام می‌دم.»
«یه مشکل دیگه هم هست؛ هر‌حیاتِ چی مسیرِ داخلِ این کندو جلوتر می‌ره،روش‌هایش باریک‌تر می‌شه. این اصلاً به نفعم نیست.»
جزیرهٔ کندو از پیش به خاطرِ کرم‌های خاکیِ نخ‌سرخ‌سریع پوشیده از حفره شده بود؛ اگر فنگ جیانگ در‌دسته‌های درونِ آن می‌جنگید، ممکن بود باعثِ نابودیِ کلِ جزیره شود.
فنگ جیانگ پیش‌آسیبِ از آنکه تصمیمش را‌شایستگیِ بگیرد، لحظه‌ای سکوت کرد.
او ورودیِ روزنهٔ جاودانش را گشود و گروهِ بزرگی از زنبورهای‌سرخ وحشی را فراخواند. این زنبورها همگی نخبگانی بودند که قدرتِ نبردِ‌عقب‌نشینی رتبه ۵ داشتند و رهبرشان حتی قدرتمندتر بود؛ یک زنبورِ هیولای برهوت.
شکمِ این زنبورِ وحشی فرمِ عجیبی داشت؛ به جایِ بیضوی‌اگر بودن، شبیه به فرفره بود؛ در قسمتِ کمر بیشترین پهنا را‌پای داشت و هر چه به سمتِ دم امتداد می‌یافت، باریک‌تر می‌شد.
سطحِ این شکمِ فرفره‌ای‌شکل،سازِ الگویِ مارپیچِ سیاهی داشت‌چنان که کاملاً چشمگیر بود.
تمامِ زنبورهای وحشی با کرک‌های‌می‌دید متراکم پوشیده شده بودند و‌زمزمه بال‌های بزرگ و پهنی داشتند.
این زنبورِ فرفره‌ایِ زرد بود.
روزنهٔ جاودانِ فنگ جیانگ شمارِ زیادی زنبور‌حالتِ را پرورش می‌داد که زنبورِ فرفره‌ایِ زرد‌کار یکی از آن‌ها با جایگاهی منحصربه‌فرد بود.
با وجودِ اینکه زنبورهای عادی به صورتِ گروهی‌چنان زندگی می‌کردند، اما تنها از اعضایِ یک گونه تشکیل‌بُرنده می‌شدند. گونه‌های متفاوت نمی‌توانستند در کنارِ هم سر کنند.
اما زنبورهای فرفره‌ایِ زرد نه تنها می‌توانستند با دیگر‌نصیبِ زنبورهای وحشی زندگی کنند، بلکه قادر به تولیدمثل بودند و‌همچنان حتی به افزایشِ جمعیتِ گونه‌های دیگرِ زنبورها نیز کمک می‌کردند.
زنبورهای فرفره‌ایِ زرد، گروهِ‌بیرون زنبورِ هسته در روزنهٔ‌تنها جاودانِ فنگ جیانگ محسوب می‌شدند.
فنگ جیانگ جاودانه‌ای از دریای شرقی بود؛ او منابعِ تزکیهٔ فراوانی داشت، انواعِ مختلفی از زنبورها را‌رها در روزنهٔ جاودانش نگه می‌داشت و بیش از ده زنبورِ وحشیِ هیولای برهوت در اختیار داشت. زنبورهای فرفره‌ایِ‌نداشت زرد همیشه تمرکزِ اصلیِ او بودند، اما تنها سه عدد از آن‌ها در سطحِ هیولای برهوت قرار داشتند.
این بار، فنگ جیانگ گروهِ بزرگی از‌کنند زنبورهای فرفره‌ایِ زرد را بسیج کرد؛ او در‌حملهٔ این شرایط خطرِ بزرگی را به جان می‌خرید.
با فرمانِ فنگ جیانگ، زنبورهای‌می‌دید فرفره‌ایِ زرد وزوزکنان همچون ابری‌زمزمه زرد به سرعت واردِ کندو شدند.
هنوز دسته‌های انبوهی از زنبورها در جزیرهٔ کندو‌تنها حضور داشتند، اما از نظرِ اندازه در مقایسه‌دسته‌های با کرم‌های خاکیِ نخ‌سرخ کاملاً در موضعِ ضعف بودند.
با یاریِ زنبورهای فرفره‌ایِ زرد، گروهِ زنبورها برای لحظه‌ای سردرگم‌اگر شدند، اما سپس با حمله‌ای وحشیانه به کرم‌های خاکیِ نخ‌سرخ‌تمامِ که در بخشِ پایینیِ جزیرهٔ کندو سنگر گرفته بودند، پاتک زدند.
این نبردی برای‌تارِ بقا میانِ گروه‌هایشان بود؛کنند نبردی تراژدیک و خونین.
جزیرهٔ کندو پیوسته می‌لرزید و شکاف‌هایی‌امتیازاتِ روی سطحِ آن پدیدار می‌گشت که‌لعنتی به سرعت بر وسعتشان افزوده می‌شد.
فنگ جیانگ آمادهٔ اقدام بود؛کنند او بی‌درنگ روش‌هایی را برای‌نوری ترمیمِ جزیره به کار گرفت.
او به گروهِ زنبورهایش اجازه داد‌حیاتِ تا بجنگند، در حالی که خودش‌خویشتن‌داری نقشِ پشتیبان را بر عهده گرفت.
او کاملاً خوش‌شانس بود؛ با کاهشِ چشمگیرِ تعدادِ کرم‌های‌سریع خاکیِ نخ‌سرخ، تنها کرمِ خاکیِ نخ‌سرخِ هیولای برهوت به جایِ‌انبوهِ مبارزه عقب‌نشینی کرد و اعضایش را از کندو دور ساخت.
فنگ جیانگ به میلیون‌ها کرمِ خاکیِ نخ‌سرخ که همچون جریانِ‌زمزمه سرخِ عظیمی در دریا گرد هم آمده و دور می‌شدند، نگریست.سرسختانه او آهی کشید و بارِ سنگینی از روی قلبش برداشته شد.
لحظه‌ای تردید کرد؛ آیا باید‌کنند کرم‌های خاکیِ نخ‌سرخ را تعقیب می‌کرد‌سرخ یا اکنون آن‌ها را نادیده می‌گرفت؟
در حینِ تردیدِ او،پذیرفته کرم‌های خاکیِ نخ‌سرخ در دریا‌بازگردد شنا کرده و دور شدند.
فنگ جیانگ‌ارتعاشِ از فکرِ تعقیبِ‌زهی آن‌ها دست کشید.
اگر در دریا می‌جنگید، مجبور می‌شد تمامِ‌شایستگیِ توانش را به کار گیرد، اما جانورانِ دریاییِ‌پرید مختلفِ بسیاری در این منطقهٔ دریایی پنهان بودند.
«نباید ریسکِ بیشتری بکنم،بیرون بهتره اول همین جزیرهٔ‌تنها کندو رو ترمیم کنم.»
او یک‌نزدیکیِ شبانه‌روز را صرفِ‌چرخهٔ ترمیمِ آن کرد.
او نه تنها جزیرهٔ کندو را کاملاً ترمیم نمود، بلکه بسیاری از نقاطِ‌سرخ ضعفِ آن را نیز تقویت کرد. هم‌زمان، زنبورهای بسیاری را از روزنهٔ جاودانش بیرون‌می‌نشست فرستاد و گل‌های خاصِ بسیاری کاشت تا چرخهٔ حیاتِ این مکان را کامل کند.
پس از تمامِ این‌ها، جزیرهٔ کندو کاملاً‌شایستگیِ احیا گشت. نه تنها تعادلش را بازیافت،نداشت بلکه ظرفیتِ بیشتری برای توسعهٔ آینده پیدا کرد.
فنگ جیانگ آهی‌زهی کشید: «حالا این‌چنان یه نقطهٔ منابعِ میان‌رده‌ست.»
اگر امکان داشت، می‌خواست این جزیرهٔ کندو را برای خودش بردارد.بدونِ اما این یک مأموریتِ شایستگی بود و بهشتِ زمین او را‌درآورد محدود می‌کرد؛ فنگ جیانگ چاره‌ای جز دست کشیدن از این فکر نداشت.
پس از بازگشت به ستونِ شایستگی، فنگ جیانگ به‌سریع امتیازاتِ شایستگی‌اش نگاه کرد و دریافت که بیش از‌دسته‌های هشتاد امتیاز از این مأموریت به دست آورده است.
فنگ جیانگ لحظه‌ای خیره ماند و سپس غرق در حسرت شد: «صد امتیاز‌چاره‌ای نگرفتم، انگار کارم بی‌نقص نبوده. اون موقع باید کرم‌های خاکیِ نخ‌سرخ رو از‌حفره‌های بین می‌بردم. اینکه گذاشتم برن، یعنی احتمالاً دوباره به جزیرهٔ کندو حمله می‌کُنن.»
«شاید دلیلش این نباشه. مأموریت از من‌سریع می‌خواست چرخهٔ حیاتِ جزیرهٔ کندو رو متعادل‌بسیار کنم، تونستم این کار رو بکنم؟ نه.»
«هستهٔ این چرخهٔ حیات همون جزیرهٔ کندو بود، اما مناطق دریاییِ اطرافش‌خویشتن‌داری هم بخشی از اون به حساب میان. من فقط جزیرهٔ کندو رو‌آسیبِ تغییر دادم و کاری به مناطق دریاییِ اطراف نداشتم. اشتباهم همین بود.»
با این‌ارتعاشِ فکر، فنگ‌سازِ جیانگ آهی کشید.
چند روز پیش، پس از اینکه فانگ یوان به ستون شایستگی‌کرد بازگشت و با دیدن تابلو وضعیت را درک کرد، رازِ لقبِ‌بودند «آدم خوب» را برای میائو مینگ شن و متحدانش فاش ساخت.
از این رو، فنگ جیانگ لقب‌چنان «آدم خوب» را به دست آورد‌ببیند و توانست مأموریت‌های متوسط را دریافت کند.
اکنون، او نخستین مأموریت متوسط خود را‌حالتِ به پایان رسانده بود، اما هیچ اثری‌کار از خشنودی در او به چشم نمی‌خورد.
دلیلش تنها این نبود که خواسته‌های مأموریت‌کنند را به‌تمامی درک نکرده بود، بلکه برای به‌حملهٔ سرانجام رساندنِ آن بهای سنگینی نیز پرداخته بود.
برای به دست آوردن امتیازات شایستگی، او‌شایستگیِ مجبور شده بود زنبورهای چرخشیِ زردِ خود را‌پرید رها کند و دیگر راهی برای بازگرداندنشان نداشت.
البته این‌سازِ معامله به ضررش‌کنند تمام نشده بود.
امتیازات شایستگی به میراث حقیقیِ بهشت زمین پیوند می‌خورد. فنگ جیانگ گروه‌خویشتن‌داری زنبورهایش را فدا کرد، اما امتیازاتی به دست آورد که اگر به‌آسیبِ ده هزار یا بیشتر می‌رسید، می‌توانست آن‌ها را با گوی جاودان مبادله کند!
این معامله‌ارتعاشِ بی‌شک ارزشش‌سازِ را داشت.
چرا که در دنیای بیرون، فنگ جیانگ هیچ راهی برای دست‌یابی به‌لعنتی این گوهای جاودان نداشت. مهم نبود چند زنبورِ هیولای برهوت در اختیار‌دنبال دارد، با آن‌ها هرگز نمی‌توانست حتی یک گوی جاودان به دست آورد.
«اما مأموریت‌های متوسط واقعاً سختن. تخصصِ من پرورشِ زنبوره‌می‌توانست و این مأموریت کاملاً به دردم می‌خورد، ولی با‌آن‌ها این حال فقط حدود هشتاد امتیاز شایستگی گیرم اومد.»
«بقیهٔ مأموریت‌ها چی؟»
فنگ جیانگ‌ارتعاشِ به تابلو‌سازِ نگاه کرد.
مأموریت‌های بسیاری در آن‌شدیدی نقش بسته بود، اما‌اندکی او تواناییِ پذیرششان را نداشت.
برای نمونه، مأموریتی برای ترمیمِ یک آرایهٔ‌سریع جاودان وجود داشت، اما فنگ جیانگ هیچ‌بسیار روشی برای ترمیم آرایه‌های جاودان در چنته نداشت.
یا مأموریتی که نیازمندِ درمانِ جراحاتِ‌حیاتِ یک هیولای برهوتِ باستانی بود؛ روش‌های درمانیِ‌روش‌هایش فنگ جیانگ برای چنین کاری کفایت نمی‌کرد.
فنگ جیانگ ناگهان دریافت که‌زهی چرا فانگ یوان لقب «آدم‌تنها خوب» را پنهان نگه داشته بود.
تا زمانی که یک قدم جلوتر از بقیه‌اندکی بود، فانگ یوان می‌توانست مأموریت‌های مناسبِ خود را‌آسمان دست‌چین کند و امتیازات شایستگی را به‌سرعت انباشته سازد.
اما فنگ جیانگ با اندیشیدن به این موضوع، متوجهِ مسئلهٔ عجیبی شد: «نه، حتی اگه‌بُرنده این‌طور هم باشه، امتیازات شایستگی چو یینگ داره خیلی سریع بالا می‌ره. اون تقریباً هر‌نپایید مأموریتی رو به بی‌نقص‌ترین شکلِ ممکن انجام می‌ده. مسیر دگرگونی واقعاً این‌قدر به درد بخوره؟»
در همین لحظه،جزیرهٔ فنگ جیانگ بر‌حیاتِ جای خشکش زد.
چرا که با درخششِ‌سازِ نوری سپید، فانگ یوان‌چنان در کنارش پدیدار گشت.
فنگ جیانگ ادای‌آسیبِ احترام کرد و‌امتیازاتِ گفت: «سرور چو یینگ.»
فانگ یوان در پاسخ سر‌کنند تکان داد، در حالی که‌نوری نگاهش به ستون دوخته شده بود.
امتیازات شایستگیِ او از قعرِ جدول فاصله‌حالتِ گرفت و با پیشی گرفتن از همه،کار بار دیگر به جمعِ سه نفرِ برتر رسید.
فنگ جیانگ با دیدنِ این صحنه،بیرون قلبش به لرزه درآمد: «پونصد امتیاز‌نوری شایستگی رو یک‌جا به دست آورد؟!»
فانگ یوان لبخند زد و توضیح داد: «هزار امتیاز شایستگی‌زمزمه خرج کردم تا لقب "آدمِ خیلی خوب" رو به دست‌تعقیبی بیارم. این لقب بهم اجازه می‌ده مأموریت‌های باز هم بهتری بگیرم.»
فنگ جیانگ پیش از آنکه‌کنند عمیقاً تعظیم کند، لحظه‌ای مبهوت‌نوری ماند: «سرورم، از راهنمایی‌تون سپاسگزارم!»
فانگ یوان سر تکان داد و به سوی دیگرِ ستون رفت تا‌خویشتن‌داری سومین لقبِ خود، یعنی «آدمِ فوق‌العاده خوب» را دریافت کند. بی‌درنگ پانصد امتیاز‌شدیدی شایستگی از او کسر شد و بار دیگر به جایگاهِ آخر سقوط کرد.
فنگ جیانگ دهان باز کرد؛ او از کارِ فانگ یوان کنجکاو‌می‌توانست شده بود، اما زیرک‌تر از آن بود که چیزی بپرسد. وقتی دید‌وادار فانگ یوان قصدِ صحبت در این باره را ندارد، سکوت پیشه کرد.
فنگ جیانگ یقین داشت که‌می‌دید فانگ یوان این امتیازات را با‌کرد چیزِ بسیار کارآمدی معاوضه کرده است.
فانگ یوان به سوی فنگ جیانگ قدم برداشت‌تنها و بدون اینکه مأموریتِ جدیدی دریافت کند، گفت: «با‌انبوهِ توجه به زمان، اونا باید تا الان برگشته باشن.»
فنگ جیانگ سر تکان داد. او می‌دانست که منظورِ‌بازگردد فانگ یوان، میائو مینگ شن و دیگران است، پس‌می‌ساخت پاسخ داد: «باید همین دور و بر پیداشون بشه.»
فنگ جیانگ در میانِ متحدانِ میائو مینگ شن‌چنان قدرتِ برجسته‌ای نداشت، با این حال پیش از بقیه‌بُرنده بازگشته بود؛ پس دیگران نیز به‌زودی از راه می‌رسیدند.
انتظار برای‌صورت فانگ یوان‌شدیدی آزاردهنده نبود.
همان‌طور که انتظار می‌رفت، طولی نکشید‌چنان که میائو مینگ شن و بقیه نیز‌حملهٔ بازگشتند و با فانگ یوان دیدار کردند.
فنگ جیانگ بی‌درنگ رازِ لقبِ‌چرخهٔ «آدمِ خیلی خوب» را برای میائو‌بدونِ مینگ شن و بقیه بازگو کرد.
میائو مینگ شن با خود اندیشید: «لقبِ "آدم خوب" اجازهٔ دریافتِ مأموریت‌های متوسط رو می‌ده، در حالی که "آدمِ خیلی‌آن‌ها خوب" برای مأموریت‌های بزرگ به کار می‌ره. اینا یه مجموعه از القاب هستن. اگه کسی بتونه به رازِ لقبِ "آدم خوب"کشندهٔ پی ببره، لقبِ "آدمِ خیلی خوب" هم دیگه براش راز باقی نمی‌مونه و به‌راحتی می‌تونه همه‌چیز رو به هم ربط بده.»
اما با وجودِ این،شدیدی میائو مینگ شن عمیقاً‌اندکی از فانگ یوان سپاسگزار بود.
زیرا فانگ یوان حقیقتِ لقبِ «آدم خوب» را به آن‌ها‌نوری گفته بود. این در حالی بود که خاندان شن و‌برهوت رن شیو پینگ آن را از آن‌ها پنهان کرده بودند.
رتبه‌بندی در تابلوی شایستگی اهمیتِ بالایی داشت؛ بسیاری از‌بازگردد پاداش‌ها تنها یک بار قابل‌معاوضه بودند و نخستین کسی‌می‌ساخت که آن‌ها را به دست می‌آورد، تنها بهره‌مندِ آن‌ها می‌شد.
فانگ یوان که داشت دروغ می‌گفت، رو به آن‌ها کرد: «برادر میائو، نیازی نیست‌ببیند از شن تسونگ شنگ بترسید. من راهی بلدم که وقتی به بیرون منتقل می‌شیم،فشارِ فاصلهٔ زیادی با شن تسونگ شنگ بگیریم؛ فاصله‌ای که برای در امان موندنمون کافیه.»
با شنیدنِ این حرف، میائو‌می‌دید مینگ شن و بقیه در‌زمزمه بهت و حیرت فرو رفتند.
گوی چی یه با‌بیرون ابروهایی گره‌خورده پرسید: «این‌تنها یکی از پاداش‌های ستون شایستگیه؟»
فانگ یوان سر تکان داد و گفت: «دقیقاً.»عادی اما در واقعیت، خودش هم روحش خبر نداشت‌حملاتش که آیا اصلاً چنین چیزی وجود دارد یا نه.
میائو مینگ شن و‌سازِ بقیه چاره‌ای جز باور‌چنان کردنِ حرف‌های او نداشتند.
اما چرا؟
چرا که رفتارِ چو یینگ در برابرِ شن تسونگ شنگ،نوری چیزی جز بازی با جانش نبود! اینکه او همچنان این‌چنین‌برهوت بی‌باک مانده بود، نشان می‌داد که پشتوانه‌ای محکم برای خود دارد.
فانگ یوان ادامه داد: «من می‌تونم مأموریت‌های‌حالتِ بزرگ رو بگیرم، اما به‌تنهایی از پسِ‌کار انجامشون برنمیام. به کمکِ همه‌تون نیاز دارم.»
با گفتنِ این حرف، مأموریتِ بزرگی را‌کنند از روی ستون پذیرفت و جزئیاتش را با‌حملهٔ میائو مینگ شن و بقیه در میان گذاشت.
میائو مینگ شن و بقیه‌می‌دید با شنیدنِ اطلاعاتِ مأموریت، غافلگیر‌زمزمه شدند و چهره‌شان دگرگون شد.
او واقعاً‌سازِ می‌تونست همچین‌بیرون کاری بکنه؟!
حقیقت این بود که میائو‌چرخهٔ مینگ شن در زندگیِ پیشین، شخصاً‌بدونِ به این راز پی برده بود.
لقبِ «آدمِ فوق‌العاده خوب» به‌زهی دارندهٔ آن اجازه می‌داد مأموریت‌ها‌تنها را با دیگران به اشتراک بگذارد.
برای جاودانه‌ها، به سرانجام رساندنِ مأموریت‌های متوسط به‌تنهایی دشوار بود و یاریِ دیگران کار را‌پرید بسیار آسان‌تر می‌کرد. هرچند که مجبور می‌شدند امتیازات شایستگی را با هم تقسیم کنند، اما اگر‌کشید سرعت و کارایی‌شان در انجامِ مأموریت‌ها بالا می‌رفت، سودِ این کار به‌مراتب بیشتر از زیانش بود.
میائو مینگ شن مختار بود که این پیشنهاد را بپذیرد‌نوری یا رد کند. فانگ یوان می‌توانست مأموریت‌ها را به اشتراک‌برهوت بگذارد، اما تواناییِ وادار کردنِ آن‌ها به پذیرش را نداشت.
میائو مینگ شن تنها‌پذیرفته لحظاتی به این موضوع اندیشید‌بازگردد و سپس مأموریت را پذیرفت.
او که به‌تازگی یک مأموریتِ متوسط‌بیرون را به پایان رسانده بود، دقیقاً‌نوری همان احساساتِ فنگ جیانگ را داشت.
فانگ یوان کارِ آسانی در پیش داشت، چرا که در تمامیِ مسیرها تزکیه‌چاره‌ای می‌کرد. اما میائو مینگ شن و بقیه، جاودانه‌هایی عادی بودند که تنها در یک‌مقادیرِ مسیر تزکیه می‌کردند و در بیشترِ مواقع، تنها مأموریت‌های خاصی با توانایی‌هایشان هم‌خوانی داشت.
از آنجا که به سرانجام رساندنِ مأموریت‌های متوسط آسان نبود و‌سرخ نیازمندِ پرداختِ بهای سنگینی بود، میائو مینگ شن تمایلِ بیشتری برای‌عقب‌نشینی همکاری با فانگ یوان و آزمودنِ مسیری تازه از خود نشان داد.