چپتر 1896: هلاکت در یک چشم بر هم زدن
0هرچند چیزی بروز‌دارد نمی‌داد، اما در آن‌قدم‌های لحظه واقعاً مضطرب بود.
به عنوان بزرگِ اعظمِ اولِ خاندان شن، در جایگاهِ قدرتِ والایی قرار داشت. به‌نهایتِ عنوان قدرتمندِ بزرگِ رتبه ۸، می‌شد گفت در اوجِ تزکیهٔ گو ایستاده است. با وجود‌پاداش‌های این، در برابرِ میراثِ حقیقیِ بهشتِ زمین، بنیانش بیش از حد سطحی و ناچیز می‌نمود.
از آنجا که فانگ یوان قادر بود مأموریت‌های متوسط را بپذیرد، برای به دست‌تلاشش آوردنِ میراثِ حقیقیِ بهشتِ زمین برتریِ عظیمی داشت. شن تسونگ شنگ ناچار بود هر‌پاداش‌های چه در توان دارد به کار گیرد تا خود را به قدم‌های فانگ یوان برساند.
هرچند با هدفِ دیگری به آنجا آمده بود، اما اکنون که‌پذیرشِ میراثِ حقیقیِ بهشتِ زمین درست پیشِ رویش قرار داشت، بدونِ آنکه‌کردیم نهایتِ تلاشش را برای تصاحبِ آن به کار بندد، پا پس نمی‌کشید.
از این رو، با وجود اینکه شن تسونگ شنگ‌هدفِ می‌دانست فانگ یوان قصدِ تفرقه‌افکنی دارد، همچنان دیگر جاودانه‌ها را‌تلاشش وادار کرد تا امتیازاتشان را با پاداش‌های مختلف معاوضه کنند.
برای آرام کردنِ احساساتِ دیگر جاودانه‌ها، شن‌آمده تسونگ شنگ بخشی از موادِ جاودانِ خودش را‌تلاشش نیز بیرون آورد تا به آن‌ها غرامت دهد.
با این حال، پرواضح بود که‌آمده ارزشِ این موادِ جاودان، بسیار کمتر‌آنکه از میراثِ حقیقیِ بهشتِ زمین است.
جاودانه‌ها به سببِ اقتدارِ شن تسونگ‌کرده شنگ، ناچار به اطاعت از فرمان‌هایش بودند‌احساس و طبیعتاً کینهٔ درونی‌شان رفته‌رفته عمیق‌تر می‌گشت.
شن تسونگ شنگ حمایتِ جمع را از دست داده بود و‌آمده بدتر از آن، پاداش‌هایی که گروهِ جاودانه‌ها معاوضه کرده بودند، هیچ‌کدام‌نمی‌کشید همانی نبود که به او اجازهٔ پذیرشِ مأموریت‌های متوسط را بدهد.
شن تسونگ شنگ که احساس سردرد می‌کرد، با خود گفت: «پاداش‌های این فهرست‌آنکه یه مقدار بیش از حد زیاده. اگه اونایی رو که تا الان معاوضه‌وادار کردیم کنار بذاریم، هنوز سه تا پاداش که بیشترین احتمال رو دارن باقی مونده.»
«باید قمار کنم.» می‌دانست که نباید زمان را هدر داد؛رویش پس از لحظه‌ای تأملِ ژرف، امتیازاتِ شایستگی‌اش را به کار‌قصدِ گرفت تا یکی از آن‌ها را انتخاب و معاوضه کند.
در لحظهٔ بعد،بدتر چهرهٔ شن تسونگ‌کرده شنگ در هم رفت.
دندان‌هایش را به‌دارد هم فشرد و با‌قدم‌های تلخ‌کامی غرید: «اینم نیست!»
او قمار را باخته بود.
بخت واقعاً‌قدم‌های با او‌هدفِ یار نبود.
بدین ترتیب، آن‌ها تقریباً تمامِ امتیازاتِ شایستگیِ اندوخته‌شان را‌نبود خرج کرده بودند، اما آنچه به دست آوردند، با‌زیاده وجودِ سودمند بودن، در این موقعیت اهمیتِ چندانی نداشت.
شن تسونگ شنگ به لوح شایستگی نگاه کرد‌برساند و در حالی که آهی عمیق می‌کشید، با‌بدونِ خود گفت: «نکنه همون عنوانِ "آدمِ خوب" باشه؟»
اکنون دیگر‌خود حرف زدن‌برساند فایده‌ای نداشت.
تنها کاری که از دستش برمی‌آمد این‌اکنون بود که بجنبد و امتیازاتِ شایستگیِ بیشتری‌تلاشش بیندوزد تا بتواند به معاوضهٔ پاداش‌ها ادامه دهد.
شن تسونگ شنگ برگشت و به‌کرده جاودانه‌ها نگاه کرد: «اما قبلش، بازم‌بدهد باید این جاودانه‌ها رو آروم کنم.»
چهرهٔ آن‌ها‌توان نیز به همان‌گیرد اندازه ناخشنود بود.
شن تسونگ شنگ بیانِ شیوایی داشت؛ پس‌آمده از به زبان آوردنِ سخنانی، دسته‌ای از موادِ‌تلاشش جاودان را بیرون کشید و به جاودانه‌ها داد.
هرچند جاودانه‌ها این موادِ‌هدفِ جاودان را پذیرفتند، اما حالتِ‌پیشِ چهره‌شان تنها اندکی تغییر کرد.
در این بهشتِ نهنگِ اژدها، شن تسونگ شنگ با وجودِ‌اجازهٔ داشتنِ قدرتِ نبردِ رتبه ۸، نمی‌توانست هیچ آسیبی به آن‌ها برساند.الان همین نکتهٔ کلیدی، مهم‌ترین دلیلِ افولِ نفوذِ او به شمار می‌رفت.
شواش... شواش... شواش...
با بالا و پایین رفتنِ امواج و وزشِ نسیمِ دریایی‌پیشِ با بوی ماهی بر صورتش، فانگ یوان میانِ ابرها ایستاده بود‌قصدِ و از پهنهٔ آسمان، بازارِ دریاییِ زیرِ پایش را نظاره می‌کرد.
بازارِ دریایی مکانی برای فروش و معاوضهٔ منابعِ تزکیه بود و معمولاً در مکان‌های ثابتی برپا می‌شد.نمی‌کشید چندی پیش، فانگ یوان در پوششِ نیایِ دریایِ چی، ضیافتِ دریایِ شرقی را برگزار کرده بود؛ ضیافتی که‌بخشی به نوعی یک بازارِ دریاییِ غول‌پیکر محسوب می‌شد و تقریباً تمامِ جاودانه‌های دریایِ شرقی در آن حضور داشتند.
همین نوع بازارهای دریایی در‌گروهِ بهشتِ نهنگِ اژدها نیز وجود‌اجازهٔ داشت و تعدادشان هم کم نبود.
بازارِ دریایی‌ای که فانگ یوان اکنون نظاره‌گرش بود، در‌هدفِ مرکزِ یک جزیرهٔ کوچک قرار داشت و خانه‌های گویِ متعددی‌تلاشش شبیه به قایق‌های ماهیگیری، دورادورِ جزیره را احاطه کرده بودند.
از آنجا که بیش از نیمی از سال،اکنون این جزیره زیرِ آب‌های دریا غرق می‌شد، این‌تصاحبِ بازارِ دریایی در تمامِ طولِ سال دایر نبود.
به دلیلِ موقعیتِ مکانیِ بسیار مناسب، بازارِ دریاییِ این جزیره به یک منطقهٔ‌نهایتِ تجاریِ حیاتی بدل شده بود. حتی با وجودِ تعطیلی در نیمی از سال،کرد به محضِ بازگشایی، استادانِ گو و نیروهای اطراف به سوی آن سرازیر می‌شدند.
فانگ یوان با این جزیرهٔ دریایی‌کرده به خوبی آشنا بود؛ او در زندگیِ‌احساس پیشینِ خود نیز به اینجا آمده بود.
در زندگیِ پیشین، یک تاجرِ بی‌وجدان در همین جزیره برای شیا لین پاپوش‌درست دوخته بود. از قضا، مأموریتی که فانگ یوان در آن زمان پذیرفت، مجازاتِ‌تفرقه‌افکنی شدیدِ همین تاجر بود و در نتیجهٔ آن، شیا لین را نجات داد.
در این زندگی نیز، فانگ یوان مأموریت را پذیرفت و‌پیشِ به اینجا آمد، اما این بار یک مأموریتِ متوسط بود‌می‌دانست و از نظرِ اشخاصِ درگیر، تفاوتِ کاملی با دفعهٔ پیش داشت.
بازارِ دریایی بی‌نهایت پرهیاهو بود.
جمعیتِ عظیمی از مردم در حالِ‌کرده رفت‌وآمد بودند که هم انسان‌ها و‌بدهد هم مردمانِ دریایی را شامل می‌شد.
«بیاین، بیاین، یه‌دارد نگاه بندازین! این‌خود یه مرجانِ بلورینِ بی‌نظیره!»
«فقط سه تا قایقِ رودخونه‌هدفِ که خونهٔ گو هستن باقی‌پیشِ مونده، تا تموم نشده سریع بخرین!»
«خاکِ مرغوب خریدارم،برساند هر چقدر که‌آمده داشته باشین می‌خرم...»
شیا لین پدیدار شد.
او بر روی عرشه حرکت می‌کرد و‌قدم‌های همان‌طور که به سوی مرکزِ جزیره پیش‌پیشِ می‌رفت، کالاهای دکه‌ها را از نظر می‌گذراند.
برخلافِ گذشته، پرانرژی بود و چشمانش برقِ زندگی داشت؛ پس‌پیشِ از تجربهٔ یک موقعیتِ مرگ‌وزندگی و دریافتِ راهنمایی‌ها و آموزش‌های‌می‌دانست فانگ یوان، او از درون و بیرون پیشرفتِ چشمگیری کرده بود.
فانگ یوان روشِ کاوشگرانهٔ خود‌دیگری را فعال کرد و صد‌رویش لیِ اطراف را از نظر گذراند.
به محضِ پدیدار‌بدتر شدنِ شیا لین،کرده او را یافت.
فانگ یوان به شیا لین نزدیک‌خود نشد، بلکه به جست‌وجو در بخش‌های داخلیِ‌درست جزیره و همچنین اعماقِ دریا ادامه داد.
رفته‌رفته، یک آرایهٔ‌قدم‌های سطح جاودان در‌دیگری دامنهٔ ادراکش پدیدار گشت.
با تماشای آن،برساند فانگ یوان در دل‌اکنون لب به تحسین گشود.
ساختارِ این آرایهٔ جاودان بسیار ژرف بود؛ آرایه‌ای که عمدتاً بر‌پذیرشِ پایهٔ مسیرِ خاک و مسیرِ آب بنا شده بود و وظیفه‌اش حفظِ‌کنار جزیره، مدیریتِ جریان‌های دریاییِ پیرامون و بهبودِ محیطِ سراسرِ دریایِ اطراف بود.
اما اکنون، این آرایهٔ جاودان آسیب دیده بود؛برساند بخش مسیر خاک فرسوده شده بود، در حالی‌بدونِ که بخش مسیر آب تغییر چندانی نکرده بود.
در اصل، توازنی میان مسیر خاک و مسیر آب برقرار بود. حال با تضعیف مسیر‌تلاشش خاک، مسیر آب سلطه‌جوتر شده بود. در گذشته جزیره می‌توانست در تمام طول سال بیرون‌مختلف از آب بماند، اما به دلیل آسیب دیدنِ آرایه، نیمی از هر سال زیر آب می‌رفت.
فانگ یوان‌قدم‌های اکنون می‌خواست آرایه‌دیگری را ترمیم کند.
با وجود این، توانایی‌های فانگ یوان همچنان تا حدودی کاستی داشت. سطح تبحر‌احساس مسیر آرایه‌اش بد نبود و در حد استاد بزرگ قرار داشت. اما برای‌پاداش استفاده از نشان‌های دائوی طبیعی جهت ایجاد یک آرایه، باید استاد اعظم می‌بود.
در عین حال، سطح تبحر مسیر آبِ او‌برساند در حد استاد بزرگ بود، در حالی که‌بدونِ سطح تبحر مسیر خاکش تنها به استاد می‌رسید.
مشکل اینجا بود که‌برساند این آرایه در جنبهٔ مسیر‌درست خاک به ترمیم نیاز داشت.
فانگ یوان در ذهن تحلیل کرد: «این آرایه‌درست کارِ والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین نیست، بلکه در‌بندد عوض ساختهٔ یک استاد اعظمِ مسیر آرایه است.»
اگر کارِ خودِ والامقامِ جاودانِ بهشتِ‌کرده زمین بود، قطعاً سبک و ابعادی‌بدهد مشابه آرایهٔ دریای گریان حسرت داشت.
در زندگی قبلی، فانگ یوان و دیگران‌قدم‌های دریافته بودند که اولین گروه از جاودانه‌هایی‌پیشِ نیستند که به بهشت نهنگ اژدها آمده‌اند.
پیشینیانی نیز بودند که پیش از‌دیگری این برای دریافت مأموریت و کسب‌بدونِ امتیازات شایستگی به اینجا وارد شده بودند.
پیدا بود که آرایه‌ای‌هدفِ که فانگ یوان می‌دید،درست کارِ یکی از پیشینیان است.
«نیازی به عجله نیست، با توجه به زمان، باید به‌زودی دستاوردی از طرف وو شوای حاصل شود.»مقدار همان‌طور که فانگ یوان به نظارت ادامه می‌داد و اطلاعاتِ به‌دست‌آمده را برای استنتاج به همزاد مسیر‌کنم زمانش منتقل می‌کرد، مخفیانه پایین رفت و در حالی که شیا لین را تعقیب می‌کرد، با جمعیت درآمیخت.
شیا لین‌توان وارد یک‌کار قمارخانه شد.
روی در، سه کلمه نوشته شده‌دیگری بود: خانهٔ یشم طلایی. آنجا مشخصاً‌بدونِ قمارخانه‌ای سطح‌بالا در میان فانی‌ها بود.
این قمارخانه ده‌ها سنگ عظیم در تالار خود داشت‌پیشِ و پشت تالار، اتاق‌های بسیاری با مجموعه‌ای از کرم‌های گوی‌می‌دانست سنگ‌شکاف وجود داشت تا مشتریان از استفادهٔ آن‌ها لذت ببرند.
شیا لین گوی فانی مسیر‌گروهِ اطلاعاتی را بیرون آورد و‌اجازهٔ گفت: «اومدم قرضم رو پس بدم.»
چند ماه پیش،دارد تنها عضو خانواده‌اش،خود پدربزرگش، درگذشته بود.
مراسم خاکسپاریِ دریاییِ مردمان دریایی بسیار‌دیگری پرهزینه بود. او برای دفن پدربزرگش‌بدونِ مجبور شده بود سنگ‌های ازلی قرض کند.
برای بازپرداخت بدهی، مجبور شد خطر کند و روغن سیاه جمع‌آوری کند که در‌تلاشش نتیجه‌اش تقریباً در خندق زمین جان باخت. خوشبختانه با فانگ یوان روبه‌رو شد و به‌طرز‌مختلف معجزه‌آسایی نجات یافت؛ نه‌تنها این، بلکه به لطف کمک او، قدرتش نیز به‌شدت افزایش یافت.
درست مانند زندگی قبلی‌اش، شیا لین گوی جمع‌آوری روغن را از‌پذیرشِ فانگ یوان دریافت کرد. بازدهی او در جمع‌آوری روغن افزایش یافت‌کردیم و به‌سرعت با فروش روغن، مقدار عظیمی سنگ ازلی جمع‌آوری کرد.
کسی که به کارش رسیدگی می‌کرد یک مردماهیِ زخم‌ودار بود.دیگری او پس از گرفتن آن گوی فانی مسیر اطلاعات، با‌تصاحبِ بدجنسی لبخند زد: «دخترجون، حتماً اشتباه دیدی، توافق ما این‌طوری نیست.»
شیا لین‌خود کمی جا‌برساند خورد: «منظورت چیه؟»
استادان گویِ اطراف که از حقه‌های همیشگیِ خانهٔ یشم‌پیشِ طلایی خبر داشتند، با دیدن این صحنه سر تکان دادند:می‌دانست «هی، یه استاد گوی دیگه هم دوباره تو دام افتاد.»
شیا لین با طرف‌پاداش‌هایی مقابل صحبت کرد و‌همانی بالاخره متوجه ماجرا شد.
شیا لین با چهره‌ای خشمگین گفت: «شماها خیلی بی‌شرمین،هدفِ جزئیات توافق رو عوض کردین. قرارداد ما ده درصد‌نهایتِ سود داشت، اما شما اونو به شصت درصد رسوندین!»
چهرهٔ مردماهیِ زخم‌ودار جدی شد و با نگاهی شرورانه به شیا لین خیره گشت: «دخترخانم،تلاشش نمی‌تونی این‌طوری اخبار دروغ پخش کنی! می‌خوای اعتبارمون رو خراب کنی؟ این کار به کاسبی ما‌معاوضه لطمه می‌زنه، بعد از این کی میاد به مغازهٔ ما؟ می‌تونی خسارت ما رو جبران کنی؟»
«گور پدرتون! حتی اگه‌هدفِ بمیرم هم کارای کثیف‌درست این مغازه رو لو می‌دم.»
مردماهیِ زخم‌ودار لحنش را تغییر داد و‌هیچ‌کدام با حالتی مورمورکننده گفت: «بمیری؟ خیلی ساده‌ای.سردرد بعضی وقتا، زنده بودن بدتر از مردنه.»
نور تندی در‌دارد چشمان شیا لین‌خود درخشید: «خودت مجبورم کردی!»
او فریاد‌خود زد و‌برساند حمله کرد.
ویژژژ!
با شلیک شدن‌بدتر یک سیلاب، صدای‌کرده انفجاری به گوش رسید.
مردماهیِ زخم‌ودار انتظار نداشت که در این موقعیت، یک دختر‌دیگری ساده و معصوم جرئت کند در قلمرو خودش، یعنی خانهٔ‌تصاحبِ یشم طلایی، به او که رتبه ۳ بود حمله کند.
مردماهیِ زخم‌ودار غافلگیر شد و سیلاب او‌آمده را با خود برد؛ او به دیوار‌نهایتِ کوبیده شد و تزئینات بسیاری در هم شکست.
همهمهٔ بزرگی به پا شد؛ استادان‌آمده گویی که بی‌سروصدا در حال انتخاب و‌نهایتِ شکافتن سنگ‌ها بودند، همگی برای تماشا آمدند.
نگاه‌های بی‌شماری به‌بدتر سوی شیا لین‌کرده و مردماهیِ زخم‌ودار چرخید.
«چه خبر شده؟»
«چی شده؟»
مردماهیِ زخم‌ودار در میان آوار افتاده‌آمده بود و با ناباوری و خشمی‌آنکه شدید به شیا لین نگاه می‌کرد.
می‌خواست بلند شود، اما‌پاداش‌هایی در نهایت تنها توانست‌همانی انگشتش را بالا بیاورد.
پس از آن،دارد فرو افتاد و‌خود نفسش قطع شد.
«مرد... اون مرد!»
«خدای من، این دختر‌هدفِ کیه؟ اون واقعاً یه مردماهی‌پیشِ رو با یه حرکت کشت.»
«اون یه‌داده استاد گوی‌پاداش‌هایی رتبه ۳ بود!»
جمعیت به هم ریخت‌کار و استادان گو عمیقاً‌برساند در شوک فرو رفتند.
شیا لین نیز از این اتفاق کاملاً غافلگیر شده بود. او اکنون تنها‌آنکه در رتبه ۲ قرار داشت، اما کرم‌های گویی که فانگ یوان به او‌وادار داده بود همگی فوق‌العاده مفید بودند و می‌توانستند حرکات کشندهٔ بسیار قدرتمندی شکل دهند.
پس از اینکه شیا لین با استفاده از این کرم‌های‌رویش گو یک حرکت کشندهٔ رتبه ۲ شکل داد، یک استاد‌قصدِ گوی رتبه ۳ را با یک ضربه از پای درآورد.
دخترِ مردماهی مبهوت مانده بود.
او در‌توان جای خود‌کار خشکش زده بود.
فانگ یوان لبخندی‌قدم‌های زد و صدایش را‌آمده به او منتقل کرد.
با شنیدن صدای او، چشمان‌دیگری دخترِ مردماهی درخشید و با‌رویش شادی عمیقی گفت: «استاد چو!»
اما فانگ یوان خودش را نشان نداد؛ او به دخترِ‌اجازهٔ مردماهی دستور داد که چگونه بهانه‌ای بیابد تا کلِ خانهٔ‌اونایی یشم طلایی را به شیوه‌ای موجه و آبرومندانه تصاحب کند.