چپتر 1893: نقشهٔ بهینهٔ فانگ یوان
0فانگ یوان لبخند کمرنگی‌دوباره زد و زمزمه کرد:پیش‌تر «باز هم به اینجا آمدم.»
او مأموریت جمع‌آوری روغن سیاه‌پای خندق زمین را در دریای‌جیو نزدیک این جزیره پذیرفته بود.
در زندگی قبلی‌اش، هنگام کاوش در بهشت‌بهینه‌تری نهنگ اژدها، این نخستین مأموریتی بود که‌نابود پذیرفت و بیشترین آشنایی را با آن داشت.
او با خود اندیشید: «نسبت‌سرخ به زندگی قبلی، تغییرات زیادی‌نقشهٔ توی بهشت نهنگ اژدها اتفاق افتاده.»
«نه تنها موقعیت نهنگ اژدهای آبی‌بهینه‌تری تغییر کرده، بلکه حالا جاودانه‌های بیشتری اینجا‌نابود هستن و تعداد مأموریت‌ها هم بیشتر شده.»
«این مأموریتِ روغن سیاه، تازه‌پای بعد از اینکه حدود ده تا‌جان مأموریت رو تموم کردم پیداش شد.»
در زندگی قبلی، او از این مأموریت برای نجات دختر مردماهی، شیا لین، استفاده کرده‌آرایهٔ بود. با به کارگیری او به عنوان مهره‌ای برای تبدیل شدنش به قدیسهٔ شهر مردمان‌نیز دریایی، رفته‌رفته راه خود را به دریای حسرت پیدا کرد و گوی حسرت را یافت.
به محض اینکه گوی حسرت به سوی او پرواز کرد، روش والامقام فعال شد و‌نبرد فانگ یوان را به جزیره نیلوفر سنگی در رود زمان فرستاد. با استفاده از آن،جان فانگ یوان از یورش دربار آسمانی گریخت و میراث حقیقی نیلوفر سرخ را به ارث برد.
پس از تولد دوباره،دوباره فانگ یوان نقشهٔ بهینه‌تری‌پیش‌تر برای خود طراحی کرد.
پیش‌تر در جریان نبرد در رود زمان، فانگ یوان شش خانهٔ گوی جاودانِ دربار آسمانی‌نیز را نابود کرد، آرایهٔ مهروموم نیلوفر سرکوبگر رود را در هم شکست و جاودانه‌های بسیاری‌تأثیر را از پای درآورد؛ تنها پری نه‌روح و فنگ جیو گه جان به در بردند.
به عنوان بهای این‌تولد کار، آن جزیره نیلوفر‌طراحی سنگی نیز نابود گشت.
بدون جزیره نیلوفر‌میراث سنگی، روش والامقامِ گوی‌برد حسرت نمی‌توانست فعال شود.
این بار، فانگ یوان قصد داشت این‌طراحی بهشت نهنگ اژدها را به چنگ آورد؛آرایهٔ گوی حسرت تنها بخشی از نقشه‌ای بزرگ‌تر بود.
سراسر جزیره تحت تأثیر حرکت کشندهٔ‌درآورد تحقیقاتی فانگ یوان قرار داشت و‌بردند هیچ رازی در آن پنهان نبود.
جزیره کاملاً عادی بود و منابع زیادی در آن به چشم نمی‌خورد.خانهٔ دهکده‌ای ماهیگیری و چشمهٔ جانی با کیفیت پایین در آن وجود داشت.فنگ چند استاد گو در دهکده بودند، اما بیشتر مردم فانی به شمار می‌رفتند.
فانگ یوان بی‌درنگ وارد‌حقیقی دهکدهٔ ماهیگیری نشد، بلکه‌تولد ابتدا به درون دریا رفت.
در دریا، گروهی‌تولد از عنکبوت‌های دریایی‌بهینه‌تری بافنده مشغول شکار بودند.
فانگ یوان آن‌ها را‌بسیاری دور زد و به‌نه‌روح اعماق بیشتری شیرجه رفت.
با نزدیک شدن به خندق زمین،نقشهٔ گروهی از کوسه‌های صدف دریایی را‌خانهٔ یافت که در اطراف شنا می‌کردند.
فانگ یوان قدرت عظیمی داشت، اما نمی‌خواست‌برد شتاب‌زده عمل کند؛ تنها حضورش را پنهان‌جریان ساخت و خود را به روغن سیاه رساند.
روغن سیاه از مواد جاودان به شمار می‌رفت و‌جریان برای استادان گو خطرناک بود. به محض تماس با‌بسیاری روغن سیاه، نشان‌های دائو مسیر غذا در بدنشان حک می‌شد.
این مشکل‌سرکوبگر بزرگی برای‌بسیاری استادان گو بود.
از یک سو، تضاد نشان‌های دائو باعث می‌شد استادان‌پیش‌تر گوی جمع‌آوری‌کنندهٔ روغن، افت قدرت را تجربه کنند. استادان گوی‌بسیاری مسیر غذا که به جمع‌آوری روغن بپردازند، بسیار کمیاب بودند.
از سوی دیگر، استادان گو کالبدهایی‌ارث فانی داشتند و با گذشت زمان،طراحی ناگزیر تحت تأثیر روغن سیاه قرار می‌گرفتند.
روغن سیاه در خندق زمین همچون پیتون‌های غول‌پیکر در هم تنیده‌خانهٔ و بافته شده بود. آن‌ها تقریباً بی‌حرکت بودند، اما با نگاهی‌نه‌روح دقیق‌تر، می‌شد دید که روغن به کندی در دریا حرکت می‌کند.
فانگ یوان روش خود را به کار گرفت؛نه‌روح به هر کجا که می‌رفت، روغن سیاه همچون آب‌بدون به حرکت درمی‌آمد و در پهنه‌ای گسترده پخش می‌شد.
فانگ یوان بخشی از روغن سیاه را شکافت و‌پیش‌تر با خود اندیشید: «یادم می‌آد که موقعیتش همین‌جا بود.»شکست اما شیا لین، دختر مردماهی با فلس‌های آبی را نیافت.
قلب فانگ یوان فرو ریخت.
این احتمال وجود داشت که تولد دوباره‌اش‌طراحی تغییراتی ایجاد کرده باشد؛ شاید زندگی شیا لین‌مهروموم دگرگون شده و اصلاً به اینجا نیامده بود.
فانگ یوان در این باره اندیشید: «احتمالش بیشتره که همین دور و بر‌بهای باشه. هرچه باشه، الان نسبت به زندگی قبلی زمان خیلی زودتریه.» او بی‌درنگ‌نقشه‌ای تسلیم نشد و روش‌هایش را برای کنار زدن روغن سیاه اطراف به کار گرفت.
چیزهای بسیاری در روغن سیاه وجود داشت؛ از اجساد جانوران‌جریان دریایی گرفته تا سنگ‌های معدنی گوناگون. شیا لین، دختر مردماهی‌پای با فلس‌های آبی، در میان آن‌ها از هوش رفته بود.
چهره‌اش با شیه هان مو تفاوت داشت،برد اما خلق‌وخویشان بسیار شبیه به هم بود؛جریان نگاهی پیچیده در چشمان فانگ یوان سوسو زد.
او به آرامی بازدمی‌دوباره بیرون داد و حبابی شیا‌جریان لین را در بر گرفت.
شیا لین نجات یافت. چشمانش شروع به‌پری حرکت کرد و پیش از آنکه دوباره‌کار از هوش برود، به زحمت آن‌ها را گشود.
وقتی بیدار شد، پی‌تولد برد که در گودالی پر‌پیش‌تر از آب دراز کشیده است.
آسمان پهناور و‌میراث صاف بود و‌ارث نور درخشان خورشید می‌تابید.
برگ‌های پهن چند درخت بزرگ،نقشهٔ سایه‌ای غلیظ همچون چتر افکنده‌نبرد و تمام بدنش را پوشانده بود.
نسیم همچون دست لطیفِ یک عاشق‌درآورد او را نوازش می‌کرد و حسی‌بردند از آرامش به شیا لین می‌بخشید.
خاطرات شیا لین آرام‌آرام به سطح آمد: «مگه موقع‌پیش‌تر جمع‌آوری روغن سیاه غرق نشدم؟ درسته، به گمونم نجات پیدا‌بسیاری کردم. یه سایهٔ سفیدِ مبهم رو کفِ تاریکِ اقیانوس دیدم.»
بدنش همچنان بی‌حس و ضعیف بود. شیا‌برد لین به زحمت توانست نیم‌تنهٔ بالایی‌اش را بلند‌نبرد کند؛ به اطراف نگریست اما کسی را ندید.
او که بسیار گیج شده بود، به گودال آبی‌جریان که نیمی از بدنش در آن قرار داشت نگاه‌بسیاری کرد و با خود اندیشید: «کی منو نجات داد؟»
گودال پر از آبی زلال و همچون‌پری بلور شفاف بود. دم ماهی‌شکل و آبی‌فلسِ‌کار او با انعکاس نور در آب می‌درخشید.
شیا لین اندیشید: «این حتماً کارِ ناجیِ منه.» و نتوانست جلوی‌نبرد گرمایی را که در قلبش می‌دوید بگیرد. این آب، آب دریا‌پری نبود؛ بلکه مناسب‌ترین آب برای یک مردماهیِ ضعیف‌شده به شمار می‌رفت.
درست در همین لحظه، برگ‌های‌سرخ درخت کنار رفت و فانگ یوان‌بهینه‌تری وارد شد و گفت: «بیدار شدی.»
شیا لین به فانگ یوان که جامه‌ای سپید‌پیش‌تر بر تن داشت خیره شد؛ حسی از آشنایی به‌شکست او دست داد و پرسید: «شما منو نجات دادین؟»
فانگ یوان لبخند کمرنگی زد و‌درآورد پاسخ داد: «خیلی خوش‌شانسی، بر حسب‌بردند اتفاق توی اون وضعیت پیدات کردم.»
شیا لین بی‌نهایت سپاسگزار بود و خواست‌بهینه‌تری بلند شود تا قدردانی‌اش را ابراز کند،نابود اما بازوی درازشدهٔ فانگ یوان مانع او شد.
فانگ یوان دستش را دراز کرد و گفت: «بدنت هنوز‌نقشهٔ خیلی ضعیفه. یه چیزی بخور.» ردی از باد سبز به‌مهروموم بالای درخت پرواز کرد و میوه‌ای شبیه به نارگیل را چید.
بادِ سبز میوه را گرفت و به سوی صورت شیا لین به پرواز درآمد.آرایهٔ بادِ سبز همچون قیچی عمل کرد، به دور میوه چرخید و پوسته را شکافت‌کار تا گوشتِ سرخ، درخشان و لطیفِ درونش را که به انار می‌مانست، نمایان سازد.
شیا لین تکهٔ کوچکی برداشت و در دهان گذاشت. گوشتِ میوه‌جان نرم و آب‌دار بود، از گلوی خشکش پایین رفت و به‌قصد معده‌اش رسید. گرمای مطبوعی در معده‌اش پیچید؛ میوه بسیار لذیذ بود.
چشمان شیا لین در دم درخشید. چنان‌بهینه‌تری گرسنه بود که چند تکهٔ دیگر جدا‌نابود کرد، در دهان گذاشت و نجویده بلعید.
شیا لین نتوانست جلوی خودش را بگیرد و با‌دوباره ذوق گفت: «خیلی خوشمزه‌ست.» اما سپس متوجه شد که‌نابود فانگ یوان با نگاهی ملایم به او خیره مانده است.
در دم صورتش از خجالت سرخ شد و‌پیش‌تر با لکنت گفت: «میشه اسمتون رو بپرسم منجیِ‌سرکوبگر بزرگ؟ من حتماً لطفِ نجاتِ جونم رو جبران می‌کنم.»
فانگ یوان خندید: «کار مهمی نبود، لازم نیست کاری کنی.جیو از این به بعد از روغن سیاه دور بمون، اونجا‌شود خیلی خطرناکه. این بار شانس آوردی که به پستِ من خوردی.»
چهرهٔ شیا‌ارث لین در‌تولد هم رفت.
او به خاطر مراسم خاکسپاری پدربزرگش زیر بار بدهی سنگینی رفته بود و برای پرداخت‌نبرد آن، مجبور شد خطر جمع‌آوری روغن سیاه را به جان بخرد. اما نه‌تنها نتوانسته بود‌جان روغن سیاه به دست آورد، بلکه نزدیک بود جانش را هم بر سر این کار بگذارد.
شیا لین که ذاتی مهربان داشت، با نگرانی با خود اندیشید: «اما حتی‌نابود اگه زنده بمونم، روغن سیاه بدنم رو از بین می‌بره و به زودی‌بردند می‌میرم. آه... چطور می‌تونم بدهی‌هام رو بدم و لطفِ این منجی رو جبران کنم؟»
در این هنگام، صدای ملایم فانگ یوان در گوشش طنین‌انداز شد: «آهان‌بردند راستی، بدنت دچار خوردگیِ روغن سیاه شده بود، ولی دیگه جای نگرانی‌آورد نیست. من تمام جراحاتت رو بدون اینکه عارضه‌ای به جا بمونه درمان کردم.»
شیا لین مبهوت ماند و‌دوباره با چشمانی گردشده از حیرت‌جریان به فانگ یوان خیره شد: «آه!»
این استاد گویِ پیشِ رویش واقعاً‌ارث می‌توانست مشکل خوردگیِ روغن سیاه را‌طراحی درمان کند! این ماجرا حقیقتاً شگفت‌انگیز بود.
فانگ یوان سر تکان داد: «دخترجون، تو هنوز جوونی، این‌قدر افکار خام‌جاودانِ تو سرت نپرورون. راه درازی پیشِ رو داری. فعلاً غذات رو بخور،جیو وقتی جون گرفتی با من بیا. من برای انجام کاری به اینجا اومدم.»
شیا لین که‌شکست هنوز گیج بود،درآورد زمزمه کرد: «اوه.»
فانگ یوان‌ارث لبخندی زد و‌دوباره برگشت تا برود.
شیا لین تا مدت‌ها رفتن او به درون جنگل و‌نقشهٔ ناپدید شدنش را تماشا کرد و تازه پس از آن‌مهروموم به خود آمد و به خوردن میوهٔ در دستش ادامه داد.
گوشت میوه لذیذ و آب‌دار بود، نسیم صورتش را‌جریان نوازش می‌کرد و در حالی که درون آبِ زلال‌بسیاری دراز کشیده بود، قلبش سرشار از گرما و آرامش شد.
همان‌طور که میوه را می‌خورد، اشک بی‌صدا‌پری بر گونه‌هایش جاری شد و با خود‌کار گفت: «نکنه همهٔ اینا فقط یه خواب باشه؟»
او چیزی جز یک دخترِ فقیر و معمولی از مردمان دریایی‌نبرد نبود. پیش از این حادثه، واقعیت برایش سرد و بی‌رحم بود.پری تنها گرمای زندگی‌اش از جانب پدربزرگی بود که از او مراقبت می‌کرد.
پدربزرگش که تنها خویشاوند او به شمار می‌رفت از دنیا رفته بود‌طراحی و شیا لین اکنون کاملاً تنها مانده بود. قلبش تهی شده بود‌پای و تنها هدفش در زندگی، به سرانجام رساندنِ مراسمِ خاکسپاریِ آبیِ پدربزرگش بود.
در رسومِ مردمان دریایی، خاکسپاریِ آبی آخرین سفر به شمار می‌رفت‌خانهٔ و آرامش را برای مردگان به ارمغان می‌آورد. اما این مراسم‌نه‌روح بسیار پرهزینه بود و شیا لین بهای سنگینی برای آن پرداخته بود.
دخترک در‌سرکوبگر حین خوردن،بسیاری بی‌صدا هق‌هق می‌کرد.
فانگ یوان بیرون از جنگل ایستاده بود و به دریا نگاه‌نبرد می‌کرد. او به خوبی از وضعیتِ درون جنگل آگاه بود، اما‌پری به داخل نرفت تا به دختر زمان کافی برای بازیابیِ روحیه‌اش بدهد.
در این زندگی، او‌حقیقی نقشهٔ عظیمی برای بهشت‌تولد نهنگ اژدها در سر داشت.
زنجیره مأموریت‌های‌برد شیا لین مهم‌ترین‌نقشهٔ بخشِ کار نبود.
برای اینکه فانگ یوان گوی حسرت را به دست آورد، تنها کافی بود وارد دریای گریان حسرت‌بدون شود. در زندگی پیشین، او از زنجیره مأموریت‌های شیا لین برای ورود به منطقهٔ دریای حسرت بهره برده‌هیچ بود. اما به جز این زنجیره مأموریت‌ها، راه‌های بسیارِ دیگری نیز برای رسیدن به آنجا پیشِ رو داشت.
در زندگیِ پیشین، فانگ یوان تمام تمرکزش را بر به دست آوردنِ گوی حسرت گذاشته بود، در حالی که میائو مینگ شن و بقیه بر انجام‌جان مأموریت‌ها تمرکز داشتند و هرچه بیشتر پیش می‌رفتند، به اطلاعات بیشتری دست می‌یافتند. فضای آن زمان بسیار بهتر از اکنون بود. میائو مینگ شن و بقیه با‌نبود یکدیگر در تعامل بودند و گوهای فانیِ مسیر اطلاعات را در ستون شایستگی به جا می‌گذاشتند تا دستاوردهایشان را بدون هیچ چشم‌داشتی با همگان به اشتراک بگذارند.
تمامی آن یافته‌ها و دستاوردهای‌سرخ جمعی، اکنون به گنجینهٔ اطلاعاتیِ‌نقشهٔ فانگ یوان تبدیل شده بود.
از این رو، فانگ یوان‌نقشهٔ درک عمیق و جامعی از ستون‌خانهٔ شایستگی و نهنگ اژدهای آبی داشت.
مأموریت‌های شیا لین را خودِ فانگ یوان پدید آورده بود؛ این کار نیازمند بخت‌کار و زمان زیادی بود. حقیقت این بود که پس از گذشت مدتی و با‌سراسر پدیدار شدنِ مأموریت‌های متوسط، چند مأموریتِ کارآمد برای ورود به دریای گریان حسرت فراهم می‌شد.
در زندگی پیشین، زمانی که این مأموریت‌ها پدیدار شدند، فانگ یوان از قبل شیا‌نابود لین را به عنوان مهرهٔ خود در اختیار داشت. از آنجا که میائو مینگ‌بهای شن و بقیه به این مأموریت‌ها تمایل نشان می‌دادند، فانگ یوان با آن‌ها رقابتی نکرد.
فانگ یوان با خود اندیشید: «اما حالا‌برد که مأموریت رو گرفتم و شیا لین رو‌نبرد پیدا کردم، یعنی می‌تونم دوباره ازش استفاده کنم.»
«این مهره خیلی به کار میاد. فقط کافیه‌پیش‌تر موفقیتِ زندگی قبلیم رو تکرار کنم تا بتونم به‌شکست طور غیرمستقیم شهر مقدس مردمان دریایی رو کنترل کنم.»
«در دست گرفتنِ کنترلِ‌بسیاری این نیرو، کمک بزرگی‌نه‌روح برای نقشه‌های آینده‌م خواهد بود.»
لحظه‌ای بعد، شیا لین از جنگل بیرون شناور شد و‌جریان گفت: «منجیِ بزرگ، معطلتون کردم.» او بخشی از توانش را بازیافته‌درآورد بود و نمی‌خواست بیش از این فانگ یوان را منتظر بگذارد.
ابرِ سفیدی در فاصلهٔ سه قدمیِ زمین،برد پایین‌تنه‌اش را نگه داشته بود و به‌جریان او کمک می‌کرد تا روی خشکی پیش برود.
فانگ یوان لبخندی زد و‌نقشهٔ گفت: «بهم نگو منجی. اسمم چو‌خانهٔ یینگِ، بقیه استاد چو صدام می‌زنن.»
شیا لین گفت: «استاد چو.»
فانگ یوان گفت: «هوم، بریم.» و‌نقشهٔ سپس به همراه شیا لین به‌خانهٔ سوی دهکدهٔ ماهیگیری به راه افتاد.