چپتر 1871: شام مرغ
0دریای شرقی، مقر قبیلهٔ گو.
ضیافتی باشکوه از‌راحت‌طلبیِ چند روز پیش در‌مقبولِ داخل کاخ برپا بود.
در این هنگام، خدمتکاران‌کار دیس‌هایی از مرغِ بریانِ‌ضیافتِ لذیذ را پیش آوردند.
بدیهی بود که این‌ها مرغانی عادی نبودند؛ آن‌ها مرغانِ جاودانی بودند که دست‌کم‌دورانی در سطح هیولای برهوت قرار داشتند. افزون بر این، مرغانی که رئیس قبیلهٔ‌ولخرج گو و همزاد فانگ یوان از آن‌ها میل می‌کردند، از نوع برهوت باستانی بودند.
پس از اقامتی چندروزه در این مکان، وو شوای به‌خوبی به رسوم جانورمردمان پی برده بود: پرخوری، پرنوشی، جسارتی که به‌قبیله غرور می‌رسید، و راحت‌طلبیِ افراطی. اگر کسی مقبولِ جانورمردمان می‌افتاد، مهمانِ عالی‌قدرِ آن‌ها به شمار می‌رفت و از بهترین شراب‌ها و غذاها‌بلعیده بهره‌مند می‌شد. اما اگر کسی مقبولیت آن‌ها را به دست نمی‌آورد، برای همیشه مورد تحقیر، انزجار و حتی کینهٔ آنان قرار می‌گرفت.
با دیدن مرغان جاودان، دهانِ‌اگر جاودانه‌های جانورمردم آب افتاد و‌عالی‌قدرِ با بی‌قراری انگشتانشان را تکان می‌دادند.
این مواد جاودان را نمی‌شد همیشه خورد، چرا که‌مجللی اغلب به‌عنوان مواد پالایش گو به کار می‌رفتند. هرگز‌قدرت پیش از این چنین ضیافتِ مجللی برپا نشده بود.
با این حال، بر اساس سوابق تاریخی، در دورانی که نژاد جانورمردم‌تاریخی در اوج قدرت خود قرار داشت، قبایلشان این مواد جاودان را به‌سادگی‌دوران و به‌طور روزمره می‌خوردند. آن‌ها در آن دوران بسیار ولخرج و اسراف‌کار بودند.
رئیس قبیلهٔ گو،قدرت مرغ بریانی به درشتیِ‌به‌سادگی سنگِ آسیاب را برداشت.
رئیس قبیله در حالی که حرکت‌کسی کشندهٔ خاصی از مسیر غذا را فعال‌بهترین می‌کرد، گفت: «سرور وو شوای، تماشا کنید.»
با فعال شدن حرکت کشنده، رئیس‌هرگز قبیلهٔ گو دهان گشود و نفسِ آرامی‌سوابق کشید؛ مرغِ بریانِ عظیم‌الجثه مستقیماً بلعیده شد.
گلوپ! هم‌زمان با پایین رفتن‌چنین مرغ از گلویش، سیب گلوی‌اساس رئیس قبیله بالا و پایین رفت.
در دم، شکمش‌قدرت برآمد و همچون‌قبایلشان زنی باردار شد.
رئیس قبیلهٔ گو شکمش را مالید و با خنده گفت: «نصف روزِ‌می‌رفت دیگه طول می‌کشه تا این مرغ برهوت باستانی کاملاً هضم بشه. تو این‌تحقیر مدت، بختِ من تقویت می‌شه. این حرکت کشندهٔ مسیر غذای قبیله‌مونه؛ "شام مرغ".»
وو شوای در حالی که سر تکان می‌داد، او را تحسین کرد: «شام مرغ‌تاریخی واقعاً تواناییِ استثنایی‌ایه؛ اینکه از روشِ مسیر غذا برای ایجادِ اثرِ مسیر بخت استفاده‌ولخرج بشه. تا جایی که من می‌بینم، این تقویت بخت روی جنبهٔ بقا تمرکز داره.»
رئیس قبیلهٔ گو با تحسین گفت: «نگاهتون خیلی دقیقه ارشد، دقیقاً همین‌طوره. بر‌دورانی اساس سوابق تاریخی، وقتایی که جاودانه‌های قبیلهٔ من با موقعیت‌های خطرناک یا نبردهای‌ولخرج عظیمِ همه‌جانبه روبه‌رو می‌شدن، به لطفِ همین حرکت تونستن جون سالم به در ببرن.»
وو شوای سر تکان داد و در حالی‌به‌طور که تکه‌ای از مرغ را می‌کند و می‌بلعید، گفت:درشتیِ «بذارید یه حرکت کشندهٔ مسیر بردگی بهتون نشون بدم.»
البته این ضیافت تنها یک مهمانیِ ساده‌مقبولِ نبود، بلکه بهانه‌ای برای تبادلِ میراث میان همزاد‌غذاها فانگ یوان و قبیلهٔ گو به شمار می‌رفت.
قبیلهٔ گو میراث‌های مسیر دگرگونی و مسیر غذا را‌مجللی در اختیار داشت و حاضر بود بخشی از آن‌ها‌قدرت را با میراث مسیر بردگی فانگ یوان معاوضه کند.
قبیلهٔ گو از پیش در حال آماده‌سازی برای پرورش اژدهامردمان‌اساس بود. از آنجا که اژدهامردمان با نشان‌های دائوِ مسیر بردگی‌به‌سادگی متولد می‌شدند، نیاز شدیدی به میراث‌های مسیر بردگی احساس می‌شد.
فانگ یوان نیز‌قدرت دلیلی برای رد‌قبایلشان کردن این پیشنهاد نمی‌دید.
او می‌توانست با ارائهٔ بخشی‌اگر از محتوای مسیر بردگی، میراث‌های‌عالی‌قدرِ قبیلهٔ گو را به دست آورد.
میراث‌های آنان بی‌نظیر بود؛ میراث مسیر دگرگونی، جوهرِ‌ضیافتِ عصر باستان کهن را در خود داشت و‌نژاد میراث مسیر غذا نیز فانگ یوان را شگفت‌زده کرد.
مسیر غذا در اصل‌هرگز توسط یکی از جاودانه‌های‌نشده جانورمردم خلق شده بود.
قبیلهٔ گو که در اعماق دریای شرقی‌به‌سادگی پنهان شده بود، رفته‌رفته میراثِ نسبتاً کاملی‌اسراف‌کار از مسیر غذا را توسعه داده بود.
حرکت کشنده‌ای که رئیس قبیلهٔ گو‌کسی اندکی پیش به نمایش گذاشت، یکی‌می‌رفت از محتویاتِ همین میراث بود: «شام مرغ».
جانورمردمان به اقتضای طبیعتشان، نام‌های بسیار‌هرگز ساده و خامی بر حرکات کشنده‌شان می‌گذاشتند،سوابق اما اثرات این حرکات به‌شدت کاربردی بود.
همکاریِ فانگ یوان‌می‌رفتند و قبیلهٔ گو‌ضیافتِ پیوسته عمیق‌تر می‌شد.
پیش از این، فانگ یوان به آن‌ها‌به‌سادگی کمک کرده بود تا به اژدهامردم تبدیل‌اسراف‌کار شوند و اکنون، در حال تبادل میراث بودند.
با اجرای حرکت کشندهٔ مسیر بردگی توسط وو شوای،مهمانِ همزاد فانگ یوان، جاودانه‌های جانورمردمِ حاضر در ضیافت به‌شدت‌اما تحت‌تأثیر قرار گرفتند و پی‌درپی فریاد شادی سر دادند.
رئیس قبیلهٔ گو دست زد و گروهی‌چنین از زنانِ اژدهامردم را فرا خواند و‌تاریخی گفت: «سرورم، لطفاً از رقص لذت ببرید.»
این زنانِ اژدها در واقع همان زنانِ جانورمردمی بودند که‌اساس به‌تازگی تغییر شکل داده بودند؛ رقص و آوازشان متعلق به‌به‌سادگی عصر کهن و سرشار از خویِ وحشی‌گری و وسوسه بود.
در این میان،قدرت یکی از زنانِ اژدها‌به‌سادگی با عشوه‌گریِ دوچندانی می‌رقصید.
با پایان یافتن رقص، زنانِ اژدها‌کسی آنجا را ترک نکردند و در‌می‌رفت عوض، گردِ وو شوای حلقه زدند.
رئیس قبیلهٔ گو با خلوص نیتِ تمام گفت: «سرور وو شوای، متوجه‌اساس شدم که خدمتکاری برای رسیدگی به کارهاتون ندارید، برای همین این زنان‌روزمره رو بهتون پیشکش می‌کنم. اگه اون‌ها رو بپذیرید، افتخار بزرگی نصیبم می‌شه.»
وو شوای از ته دل خندید و در حالی که همان زنِ اژدهای پرعشوه را در‌قدرت آغوش می‌کشید، گفت: «این نیتِ خیر رو رد نمی‌کنم. نژاد اژدهامردمِ من جمعیتِ کمی داره و گسترشِ‌برداشت نسلم هم وظیفهٔ مهمیه. این یکی رو به عنوان همسرم انتخاب می‌کنم و بقیه هم کنیزانم می‌شن.»
رئیس قبیلهٔ گو غرق در شادی جام شرابش را‌روزمره بالا برد؛ تمام حاضران نیز هورا کشیدند و عمیق‌تر‌سنگِ شدنِ پیوندِ میان این دو نژاد را جشن گرفتند.
پس از پایان ضیافت، وو شوای این‌مقبولِ زنانِ اژدها را با خود به کاخ اژدها‌غذاها برد و «رسیدگی به وظایفش» را آغاز کرد.
دیری نپایید که بدن اصلی فانگ یوان‌چنین در دوردست‌ها و در لایهٔ هشتم غار‌تاریخی اهریمن دیوانه، پیام وو شوای را دریافت کرد.
چشمانش برقی زد و‌هرگز با خود اندیشید: «ازدواج‌نشده با قبیلهٔ گو؟ اتفاقِ خوبیه.»
همسر و کنیز گرفتنِ وو شوای طبیعتاً نوعی ازدواجِ مصلحتی برای تحکیم اتحاد بود.اسراف‌کار هم‌بستری با این دختران نیز باعث می‌شد قبیلهٔ گو نگرانی‌هایش را کنار بگذارد. در‌فعال آینده، اگر صاحب فرزندانی می‌شدند، پیوند میان دو طرف از این هم عمیق‌تر می‌گشت.
«وقتی زمانش فرا برسد،افراطی می‌توانم از طریق بچه‌ها، قبیلهٔ‌مهمانِ گو را بی‌سروصدا تصاحب کنم.»
قبیلهٔ گو می‌خواست خود را به وو شوای‌ضیافتِ پیوند دهد، اما هرگز تصور نمی‌کردند که تمامی‌نژاد این‌ها در دایرهٔ انتظارات فانگ یوان جای دارد.
قصد فانگ یوان،می‌رفتند بلعیدنِ تمام و‌ضیافتِ کمالِ قبیلهٔ گو بود.
جنگ و خونریزی تنها یکی از روش‌های در‌به‌طور دسترسِ فردی پخته به شمار می‌رفت؛ راه‌های بسیارِ‌بریانی دیگری نیز برای رسیدگی به امور وجود داشت.
فانگ یوان در نظر داشت با بهره‌گیری از ترفندهای نرمِ سیاسی، قبیلهٔ گو را ببلعد.غذاها هرچند این کار زمانِ بسیار بیشتری می‌طلبید، اما روشی مدبرانه بود که بنیانِ قبیلهٔ گو‌می‌گرفت را تا جای ممکن دست‌نخورده باقی می‌گذاشت و بیشترین منافع را نصیبِ فانگ یوان می‌کرد.
«میراث‌های قبیلهٔ گو به‌راستی خارق‌العاده است. آن‌ها بی‌شک روش‌های‌مجللی برجسته‌تری را پنهان کرده‌اند. محتوای میراث‌هایی که تبادل کرده‌اند‌قدرت نیز نکاتِ درخورِ توجهِ بسیاری داشت. به‌ویژه میراثِ مسیر غذا.»
فانگ یوان میراثِ اصیلِ مسیر غذا را که از جاودانهٔ‌اساس مردجانور — خالقِ مسیر غذا — بر جای مانده بود،به‌سادگی در اختیار داشت؛ میراثی که کاملاً موثق و معتبر بود.
از سوی دیگر، میراثِ قبیلهٔ گو نیز که طی نسل‌های متمادی و با‌ولخرج اصلاحاتِ فراوان توسعه یافته بود، با داشتنِ روش‌های خلاقانهٔ بی‌شمار، استثنایی به شمار‌مسیر می‌رفت. برای نمونه، حرکت کشندهٔ شامِ مرغ می‌توانست اثراتِ مسیر بخت را شبیه‌سازی کند.
تنها در همان نگاهِ نخست، این میراث الهاماتِ بسیاری‌مهمانِ به فانگ یوان بخشید. او بی‌درنگ فرمانی به همزادِ‌اما مسیر زمانش فرستاد تا استنتاج در این زمینه را بیازماید.
بدنِ اصلی‌اش بر پشتِ ماهیِ‌می‌رفتند خاکستریِ عظیم‌الجثه نشسته بود و‌نشده همچنان بی‌هدف در خلأ پرسه می‌زد.
هالهٔ ماهیِ خاکستری‌می‌رفتند با پیش از‌ضیافتِ آن تفاوت داشت.
به لطفِ روشنگری‌های پی‌درپیِ فانگ یوان، این جانور‌به‌طور با وجودِ هوشِ محدودش توانست مرزها را بشکند. تنگنایی‌درشتیِ که پیش‌تر آزارش می‌داد، دیگر از بین رفته بود.
با وجود این، آنچه‌افراطی فانگ یوان انتظارش را‌می‌افتاد می‌کشید، هنوز رخ نداده بود.
فانگ یوان ماهیِ خاکستری را روشنگری‌هرگز کرده بود تا از طریقِ آن،اساس واکنشی از میدانِ دائویِ خاکِ زرد برانگیزد.
اما روزهای بسیاری گذشته بود‌چنین و او هنوز حتی ردی از‌سوابق میدانِ دائویِ خاکِ زرد ندیده بود.
بنا بر گفته‌های ماهیِ‌خود خاکستری، دلیلِ این امر‌به‌طور فرانرسیدنِ زمانِ مناسب بود.
اما فانگ یوان پوزخندی زد و در دل اندیشید: «قرابت و زمان‌بندی فقط بهانه‌هایی‌شراب‌ها برای فریبِ آدم‌هاست. به نظر می‌رسه این میدانِ دائویِ خاکِ زرد می‌تونه مستقل عمل کنه،آنان یا شایدم اراده‌ای خودمختار اونجا هست که دستمو خونده و برای همین خودشو نشون نمی‌ده.»
«باید ببینم بعد‌پالایش از مدتی جست‌وجوی بیشتر،چنین اوضاع چطور پیش می‌ره.»
چند روز بعد.
فانگ یوان که بر پشتِ‌داشت ماهیِ خاکستریِ عظیم‌الجثه نشسته بود، لبخندی‌دوران سرد زد و پرسید: «کجا می‌ری؟»
او حرکت کشنده‌اش را فعال کرد؛ دستِ‌مقبولِ غول‌پیکری از مسیر قدرت به بیرون پرواز‌شراب‌ها کرد و کرگدنی فربه را در چنگ گرفت.
کرگدن در حالی که تقلا می‌کرد، با صدای بلند التماس کرد:حال «رحم کن، ای حکیم! به من رحم کن!» اما دستِ غول‌پیکرِ‌به‌سادگی مسیر قدرت، او را محکم در چنگالِ خود نگه داشته بود.
فانگ یوان تک‌خنده‌ای کرد‌هرگز و با اشارهٔ انگشتش، بی‌درنگ‌حال روحِ کرگدن را بیرون کشید.
تنها به اندازهٔ چند‌خود نفس زمان، تمامِ تجربیاتِ زندگیِ‌روزمره این کرگدن را درک کرد.
این کرگدن از میدانِ دائویِ وحشیِ بی‌پروا آمده بود و‌عالی‌قدرِ درست مانند ماهیِ خاکستری، او نیز به تنگنایی برخورده و‌دست دنیایش را ترک کرده بود تا فرصتی برای شکستن مرز بیابد.
اما از بختِ‌پالایش بد، با فانگ‌هرگز یوان روبه‌رو شد.
فانگ یوان بی‌هیچ سخنی به او‌ضیافتِ حمله کرد و این کرگدنِ رتبه‌تاریخی ۷ را به‌راحتی به اسارت گرفت.
ماهیِ خاکستری شاهدِ تمامِ این ماجرا‌قبایلشان بود و قلبش از قدرتِ هولناکِ‌بسیار فانگ یوان به لرزه درآمده بود.
فانگ یوان لبخندی شریرانه زد‌اگر و گفت: «برخورد با من از‌شمار بختِ خوبت بوده. بذار روشنگریت کنم.»
روحِ کرگدن به بدنش بازگردانده شد. او که‌ضیافتِ این بار درسش را آموخته بود، به‌سرعت زانو‌نژاد زد و در برابرِ فانگ یوان به خاک افتاد.
چند روزِ دیگر نیز گذشت.
فانگ یوان نگاهی به ماهیِ خاکستری‌قبایلشان و کرگدنِ فربه انداخت و گفت: «می‌تونید‌ولخرج برید، یادتون نره که به‌درستی تزکیه کنید.»
ماهیِ عظیم‌الجثه و کرگدن‌افراطی با صدایی لرزان هم‌صدا‌می‌افتاد شدند: «بدرود، ای حکیم!»
فانگ یوان لبخند زد: «سعی‌می‌رفتند کنید هرچه زودتر برگردید، من‌نشده بازم به اینجا سر می‌زنم.»
ماهیِ عظیم‌الجثه و کرگدن به‌شدت لرزیدند و تنها زمانی که فانگ یوان به‌کلی از‌نژاد تیررسِ نگاهشان ناپدید شد، از خاک‌افتادن دست کشیدند. نگاهی به یکدیگر انداختند؛ هر دو‌مرغ از اینکه از خطری مرگبار جانِ سالم به در برده بودند، در پوستِ خود نمی‌گنجیدند.
طبیعتاً، کلماتِ وداعِ فانگ یوان که خبر‌به‌سادگی از بازگشتش می‌داد، به سایهٔ سنگینی بدل شد‌مرغ که بر قلبِ این دو جانور سایه افکند.
غار اهریمن دیوانه، لایهٔ هفتم.
دسیسه‌گرِ پنهان با‌پالایش چهره‌ای رنگ‌پریده، محتاطانه‌هرگز قدمی به جلو برداشت.
او دیگر به‌می‌رفتند مرزِ توانِ خود‌ضیافتِ نزدیک شده بود.
دسیسه‌گرِ پنهان که‌قدرت چارهٔ دیگری نداشت،قبایلشان گفت: «کمی استراحت کنیم.»
او چهارزانو نشست‌راحت‌طلبیِ و برای استراحت، به‌مقبولِ مجسمه‌ای سنگی بدل گشت.
ناجاودانه و پانگ‌پالایش شان نیز پشتِ سرِ‌چنین او به استراحت پرداختند.
پس از مدتی، دسیسه‌گرِ‌هرگز پنهان چشمانِ سنگی‌اش را‌نشده گشود و از جا برخاست.
«رئیس، بهتره برگردیم.»
ناجاودانه و‌می‌رسید پانگ شان‌افراطی هشدار دادند:
«آره، صداهای اهریمنی نامنظمن و هیچ الگوی مشخصی‌هرگز ندارن؛ الان نمی‌تونیم پیش‌بینی‌شون کنیم. تازه، مدتیه که هیچ‌دورانی صدای اهریمنی‌ای نیومده. موندن تو این نقطه خیلی خطرناکه.»
«دقیقاً، مگه‌به‌عنوان فانگ یوان برامون‌می‌رفتند درس عبرت نشد؟»
دسیسه‌گرِ پنهان آهی کشید‌هرگز و با درماندگی سر‌نشده تکان داد: «خیلی خب، می‌ریم.»
مرگِ فانگ یوان، سه‌خود عجیب‌الخلقهٔ اهریمن دیوانه را‌به‌طور تا حدودی دلسرد کرده بود.
اما درست در لحظه‌ای که دسیسه‌گرِ پنهان‌مقبولِ می‌خواست برگردد، ناگهان چشمانش از تعجب گشاد‌شراب‌ها شد و بر جای خود خشکش زد.
«رئیس، چی... آه!»
«فانگ یوان، فانگ یوان؟ خودتی؟!»
ناجاودانه و پانگ شان به‌داشت فانگ یوان که آرام‌آرام به‌می‌خوردند سویشان قدم برمی‌داشت، خیره شدند.
فانگ یوان‌می‌رسید سر تکان‌افراطی داد: «خودمم.»
ناجاودانه فریاد‌به‌عنوان زد: «عالیه،کار تو نمردی!»
دسیسه‌گرِ پنهان با‌می‌رفتند گیجی پرسید: «پس‌ضیافتِ چرا ما ندیدیمت؟»
فانگ یوان دوباره سر تکان داد: «به این‌به‌طور خاطر که من به لایهٔ هشتم رفتم و‌بریانی رهنمودِ به‌جامانده از یک والامقام رو دریافت کردم.»
«لایهٔ هشتم؟!»
«رهنمودِ یک والامقام؟!»
سه عجیب‌الخلقهٔ اهریمن‌می‌رفتند دیوانه از شدتِ‌ضیافتِ حیرت به خود لرزیدند.
فانگ یوان در حالی که چهره‌ای صادقانه به خود گرفته بود،دوران داستانی سرهم کرد و گفت: «بله، بعداً با جزئیات براتون تعریف می‌کنم.حرکت اما خلاصه بگم... برای رسیدن به حیات جاودان، تقدیر باید نابود بشه.»