چپتر 1909: مواد جاودان شن تسونگ شنگ
0به نظر می‌رسید مهِ نقره‌ای‌سفید تفاوت بنیادینی با آتش سیاه ندارد.هدف در حالی که شن شانگ در آن غرق شده بود، همچنان دیوانه‌وار‌فریاد رفتار می‌کرد و آن دو جانورِ سالِ ازلی نیز پیوسته زوزه می‌کشیدند.
با شلیک دوبارهٔ شمشیرهای پرندهٔ سپیده‌دم، فانگ یوان‌بسیار دریافت که قدرتِ این شمشیرها در واقع مهِ‌گردبادِ نقره‌ای‌سفید را تقویت کرده و موجبِ گسترشِ آن می‌شود.
فانگ یوان که مشکوک شده بود، بی‌درنگ‌حمله نظرش را تغییر داد و به جای آن،گشت یورشِ وحشیانه‌ای را با تیغه‌های باد آغاز کرد.
مهِ نقره‌ای‌سفید دوباره تضعیف‌دوباره شد، اما سرعتِ کاهشِ‌کاهشِ آن همچنان بسیار ناچیز بود.
پس از آنکه حمله مدتی به طول انجامید، مهِ نقره‌ای‌سفید‌به‌عنوانِ ناگهان به سه گردبادِ بزرگ بدل گشت و شن شانگ‌باشد و آن دو جانورِ سالِ ازلی را در بر گرفت.
تیغه‌های بادِ فانگ یوان به‌اما درون گردباد شلیک شدند و دوباره‌حمله شروع به تقویتِ قدرتِ آن کردند.
فانگ یوان دست به‌بسیار آزمایش زد و خردمندانه‌مدتی تاکتیک‌هایش را تغییر داد.
دیگر جاودانه‌ها شاید مجبور به توقف می‌شدند، اما فانگ یوان تمام مسیرها را‌مدتی تزکیه می‌کرد. او شمارِ حیرت‌انگیزی گویِ جاودان در اختیار داشت، در مسیرهای بسیاری‌شروع دارای سطح تبحر بود و در تغییر مسیر به مسیرهای دیگر مهارتِ بیشتری داشت.
زیرِ حملاتِ فانگ یوان، آتشِ سیاه‌درآمدند و عجیب پیوسته تغییر شکل می‌داد‌برای و رفته‌رفته کوچک و کوچک‌تر می‌شد.
آن دو جانورِ سالِ ازلی نخستین موجوداتی بودند که بی‌آنکه‌آنکه جسدی از آن‌ها باقی بماند، از پای درآمدند. دیری نپایید‌گرفت که تنها شن شانگ به‌عنوانِ هدف، برای فانگ یوان باقی ماند.
شن تسونگ شنگ که دیگر نمی‌توانست شاهدِ ادامهٔ این ماجرا‌انجامید باشد، با صدای بلند فریاد زد: «صبر کن، صبر کن!شدند فانگ یوان، ثروتِ عظیمی دارم که می‌خوام بهت پیشکش کنم.»
در کمالِ خرسندیِ‌کرد او، فانگ یوان واقعاً‌سرعتِ دست از حمله کشید.
فانگ یوان به شن تسونگ شنگ نگاه کرد و لبخند زد: «می‌خوای جدِ کهنِ خاندانت رو ول کنم؟ باید بدونی که‌صدای این یه جاودانهٔ اهریمنیه، همون جاودانهٔ اهریمنی که والامقامِ جاودانِ بهشتِ زمین تو گذشته شخصاً سرکوبش کرد. وضعیتِ الانش رو هم‌باید که دیدی، مثل یه حیوون دیوونه شده، هذیان می‌گه و دقیقاً همون‌طوریه که رو ستونِ شایستگی نوشته شده. هنوزم می‌خوای نجاتش بدی؟»
شن تسونگ شنگ نگاهِ عمیقی به شن شانگِ زندانی در ستونِ نور انداخت و تصمیمش‌ناگهان را گرفت: «باور دارم که این دیوونگی فقط موقتیه. خیلی تصادفی میشه اگه جدِ کهن‌خردمندانه شن شانگ دقیقاً همون موقعی که می‌خواستم نجاتش بدم، دچارِ جنونِ دائمی شده باشه، مگه نه؟»
فانگ یوان پرسید:کاهشِ «و چه بهایی‌آنکه می‌تونی براش بپردازی؟»
شن تسونگ شنگ یک مادهٔ‌تضعیف جاودان بیرون آورد و گفت: «نظرت‌آنکه چیه یه نگاه به این بندازی؟»
آن شیء یک کیسه بود.
کیسه بزرگ نبود و به نظر می‌رسید به اندازهٔ مشتِ‌آنکه یک مردِ بالغ باشد. با وجود این، سطحِ کیسه با‌گرفت طرحی پوشیده شده بود که به جواهرات یا گرداب‌های آبی‌رنگ می‌مانست.
اگر کسی با دقت به‌ناچیز آن خیره می‌شد، درمی‌یافت که این‌ناگهان گرداب‌های یاقوت‌مانند پیوسته در حالِ چرخش‌اند.
اما با بازگشتِ حواس، این خطوط‌اما همچنان خط باقی می‌ماندند، گویی صحنهٔ‌حمله پیشین تنها یک توهم بوده است.
با این حال، فانگ یوان ابروهایش را‌دیری بالا انداخت و لبخندِ کمرنگی زد: «پس‌تسونگ این کیسهٔ معدهٔ سگِ آبیِ گنجینهٔ لاجوردیه.»
سگِ آبیِ گنجینهٔ لاجوردی یک هیولای برهوتِ ازلی بود که اغلب میانِ دریای شرقی و آسمان آبیِ‌بزرگ ازلی سفر می‌کرد. اکنون که آسمان آبیِ ازلی در هم شکسته بود، سگِ آبیِ گنجینهٔ لاجوردی نیز منقرض‌مجبور شده بود. در تاریخ، جاودانه‌ای که بیشترین تعدادِ این جانوران را سلاخی کرد، جاودانهٔ پیر کونگ جوئه بود.
جاودانهٔ پیر کونگ جوئه یکی از سه استادِ متعالِ مسیر پالایش و‌گردبادِ قابلِ قیاس با نیایِ موبلند بود. سگِ آبیِ گنجینهٔ لاجوردی که او‌دست به دنبالش می‌رفت و به آن توجه نشان می‌داد، طبیعتاً موجودی خارق‌العاده بود.
ناگفته نماند که این کیسهٔ معده به‌تنهایی نیمی از یک روزنهٔ جاودان به شمار می‌رفت و حاویِ نشان‌های دائوِ مسیر فضا‌گرفت و مسیر آب بود. درونِ آن دنیایِ کوچکِ کاملی وجود داشت که می‌توانست گنجینه‌های بی‌شماری را در خود نهان سازد. یک‌شمارِ جاودانه می‌توانست آن را به دست آورد و در روزنهٔ جاودانِ خود ادغام کند تا اندازهٔ غار-بهشتِ خویش را افزایش دهد.
به دلیلِ همین ویژگی، سگِ آبیِ گنجینهٔ لاجوردی‌نپایید به‌طورِ گسترده توسط جاودانه‌ها شکار و کشته شده بود.شاهدِ جایِ شگفتی نداشت که این جانوران منقرض شده بودند.
می‌توان گفت کیسهٔ معدهٔ سگِ آبیِ گنجینهٔ لاجوردی، ارزشمندترین بخشِ بدنِ‌حمله آن بود. و در دنیایِ امروز که این جانوران منقرض شده‌درون بودند، ارزشِ این کیسهٔ معده حتی از حالتِ عادی نیز فراتر می‌رفت!
خلاصهٔ کلام، این‌کاهشِ گنجینه‌ای بی‌نهایت کمیاب‌آنکه و بسیار ارزشمند بود.
فانگ یوان دست دراز کرد‌تضعیف و این کیسهٔ معده را مستقیماً‌آنکه از دستانِ شن تسونگ شنگ گرفت.
کیسهٔ معده سبک‌باقی بود و سطحی‌درآمدند بسیار لغزنده داشت.
فانگ یوان آن را بررسی کرد و دریافت که هیچ دستکاری‌ای‌حمله در آن صورت نگرفته است؛ از این رو، بی‌هیچ نگرانی آن‌درون را پیشِ چشمانِ شن تسونگ شنگ درونِ روزنهٔ جاودانِ خود قرار داد.
سپس لبخند‌سرعتِ زد: «چیزِ‌بسیار دیگه‌ای هم هست؟»
شن تسونگ شنگ نفسِ عمیقی کشید‌اما و با دشواریِ بسیار، میلهٔ سیاه و‌مدتی بلندی را بیرون آورد: «اینم هست، بگیرش.»
او قدرتِ خود را جمع‌پای کرد و میلهٔ سیاه را‌به‌عنوانِ به سوی فانگ یوان پرتاب کرد.
فانگ یوان بازویش را دراز کرد تا آن را بگیرد. میله‌حمله بسیار سنگین بود، اما از آنجا که او نشان‌های دائوِ مسیر‌درون قدرتِ فراوانی در بدن داشت، این کار برایش طبیعتاً آسان بود.
برخلافِ شن تسونگ شنگ‌بسیار که یک جاودانهٔ خالصِ‌مدتی مسیر صدا به شمار می‌رفت.
این میلهٔ سیاه از فانگ یوان بلندتر بود، ضخامتی به اندازهٔ‌آنکه یک تخمِ غاز داشت و سطحش نیز بسیار زبر بود. وزنِ‌بادِ آن اصلاً سبک نبود، گویی ابزاری از جنسِ آهنِ خام بود.
با وجود این، فانگ یوان‌پای می‌توانست هالهٔ متراکمی از حیات‌به‌عنوانِ را از آن احساس کند.
این یک‌کرد گیاه برهوتِ‌تضعیف باستانی بود!
اما نه ریشه‌ای داشت،بسیار نه شاخه‌ای و نه‌مدتی برگی؛ تنها یک تنه بود.
در بالایِ تنه، نشان‌هایِ ستاره‌ایِ بی‌شماری به چشم می‌خورد؛ برخی‌ناچیز پنج‌پر و برخی دوپر بودند که به‌طورِ فشرده در کنارِ هم‌گرفت قرار گرفته و همگی نورِ کم‌رنگِ ستاره از خود ساطع می‌کردند.
فانگ یوان‌آن‌ها به زبان آورد:پای «درختِ چوب‌دستیِ شهاب.»
شن تسونگ شنگ سر تکان‌اما داد و با تحسین گفت:آنکه «فانگ یوان، دانشِ گسترده‌ت واقعاً ستودنیه.»
شرایطِ رشدِ این درخت همچنان یک‌آنکه راز بود، چرا که از دورانِ باستان‌بزرگ به‌طورِ فوق‌العاده‌ای کمیاب و تعدادش اندک بود.
این درخت ویژگیِ منحصربه‌فردی داشت؛ پیوسته ستارگان را به سوی خود‌آنکه می‌کشید که درونِ تنهٔ درخت سقوط کرده و به یک نشانِ‌بادِ ستاره بدل می‌شدند. به همین دلیل بود که به آن «شهاب» می‌گفتند.
بر اساسِ شایعات، یکی از انگیزه‌های‌درآمدند والامقامِ جاودانِ نیلوفر آغازین هنگامِ سفرِ‌برای انفرادی‌اش در جهان، جمع‌آوریِ همین درخت بود.
ارزشِ درختِ چوب‌دستیِ‌دوباره شهاب تنها به‌سرعتِ خودِ آن محدود نمی‌شد.
با کاشتنِ آن در روزنهٔ جاودان، یک جاودانه می‌توانست از آن برایِ ایجادِ یک سیستمِ کامل‌گرفت از ستارگانِ در حالِ چرخش بهره ببرد. این یک بوم‌شناسیِ منحصربه‌فرد بود که هر ساله سودِ فزاینده‌ای‌می‌شدند به همراه داشت و تخمینِ مجموعِ این سود در طولِ زمان، روزبه‌روز و سال‌به‌سال، تقریباً غیرممکن بود.
فانگ یوان، درست مانند کیسهٔ معدهٔ سگ آبی گنجینهٔ لاجوردی، درختِ میلهٔ ستارهٔ سقوط‌کننده را نیز بار‌گردبادِ دیگر درون روزنهٔ جاودان قرار داد. رفتار طبیعی‌اش چنان بود که تقریباً به شن تسونگ شنگ این‌جاودانه‌ها توهم را داد که این گیاه برهوت ازلیِ کمیاب از همان ابتدا به فانگ یوان تعلق داشته است!
فانگ یوان لبخند زد و پرسید:درآمدند «دیگه چی؟ فقط با اینا نمی‌تونی یه‌ماند قدرتمندِ بزرگِ رتبه هشت رو معاوضه کنی.»
شن تسونگ شنگ دندان‌هایش را‌اما به هم سایید و گفت: «مطمئنم‌حمله این مادهٔ جاودان می‌تونه راضیت کنه.»
این بار،سرعتِ او توده‌ای‌بسیار آب بیرون آورد.
آب در گلوله‌ای محبوس بود و پیوسته‌سرعتِ موج برمی‌داشت. امواج تنها بر سطح آب‌طول نبودند، بلکه حتی درون آن نیز بی‌وقفه می‌خروشیدند.
با وجود امواج‌باقی بی‌شمار، هیچ آشفتگی‌ای‌درآمدند به چشم نمی‌خورد.
امواج آب هماهنگ با هم بالا و پایین‌بسیار می‌رفتند، یک لحظه پیشروی می‌کردند و لحظهٔ بعد عقب‌بزرگ می‌نشستند. می‌شد آن را پیشروی و عقب‌نشینیِ منظم نامید.
با دیدن این صحنه، چشمان فانگ‌آنکه یوان برقی زد و گفت: «آبِ‌گردبادِ جزر و مدِ پیش‌رونده و پس‌رونده.»
در واقع، این یکی از‌تضعیف سه آبِ بزرگ جهان، آب جزر‌آنکه و مد پیش‌رونده و پس‌رونده بود.
این یک‌آن‌ها مادهٔ جاودان‌بماند رتبه ۹ بود!
همین یک نکته، آن را بسیار ارزشمندتر‌کاهشِ از ترکیب کیسهٔ معدهٔ سگ آبی گنجینهٔ‌انجامید لاجوردی و درختِ میلهٔ ستارهٔ سقوط‌کننده می‌ساخت.
ناگفته نماند‌سرعتِ که کاربردهای شگفت‌انگیز‌ناچیز بسیاری نیز داشت.
شن تسونگ شنگ پیشنهادش را ارائه داد: «من اینجا‌بسیار در مجموع دوازده سهم از آب جزر و مد‌بزرگ پیش‌رونده و پس‌رونده دارم، می‌تونم همه‌شون رو بهت بدم.»
فانگ یوان نتوانست جلوی خود را بگیرد و‌نپایید آهی سبک کشید: «خاندان شن واقعاً لایق اینه‌نمی‌توانست که ابرنیروی دریای شرقی باشه، دارایی‌های فوق‌العاده‌ای دارید.»
شن تسونگ‌کرد شنگ لبخند‌تضعیف زد: «لطف داری.»
اما در لحظهٔ‌کاهشِ بعد، فانگ یوان گفت:حمله «ولی این کافی نیست.»
مردمک‌های شن تسونگ شنگ‌دوباره جمع شد و با‌کاهشِ چهره‌ای معذب پرسید: «کافی نیست؟»
فانگ یوان پوزخندی زد و دوباره شمشیرهای سپیده‌دمش‌نپایید را به کار گرفت و آن‌ها را یکی‌نمی‌توانست پس از دیگری در بدن شن شانگ فرو کرد.
شن شانگ همچنان‌دوباره مجنون بود و‌سرعتِ پیوسته غرش می‌کرد.
شن تسونگ شنگ با دیدنِ حمله به جدش، دندان‌قروچه کرد‌انجامید و گفت: «جد من الان عقلش رو از دست داده، اون‌شروع دیگه مثل یه جاودانهٔ رتبه هشتِ سالم نیست. جفتمون اینو می‌دونیم!»
فانگ یوان همچنان پوزخند بر لب داشت:سرعتِ «اما همون‌طور که قبلاً گفتی، باید وقتایی‌طول هم باشه که دیوونه نشه، مگه نه؟»
شن تسونگ شنگ‌باقی با صدایی بم‌درآمدند غرید: «فانگ یوان!»
فانگ یوان دستش را بالا برد و در‌بسیار همان حال، تعداد زیادی شمشیر پرندهٔ سپیده‌دم به‌گردبادِ سوی شن شانگ شلیک شد، سپس پرسید: «چیه؟»
شن تسونگ شنگ دندان‌هایش را چنان به‌حمله هم فشرد که چیزی نمانده بود خرد‌بدل شوند: «خیلی خب، دیگه چی می‌خوای؟ گوی جاودان؟»
فانگ یوان سرش را تکان داد و با خونسردی گفت: «معلومه که تا این حد طمع نمی‌کنم.گردبادِ من مواد جاودان می‌خوام، اما نه مثل اون سه‌تایی که بهم دادی. رتبهٔ اونا خیلی بالاست، من به‌شاید مقدار زیادی مواد جاودان رتبه شش و هفت نیاز دارم. هر چی تنوع و مقدارشون بیشتر باشه، بهتره.»
«خاندان شن یکی از ابرنیروهای دریای شرقیه، شما هفت منطقهٔ دریایی بزرگ‌برای و هزاران منطقهٔ دریایی متوسط و کوچیک دارین، حتی تو آینده دو‌صبر تا موجودیت رتبه هشت خواهید داشت. این خواستهٔ کوچیک نباید سخت باشه، درسته؟»
چهرهٔ شن تسونگ شنگ در هم رفت: «معلومه که... نه. اما خاندان شنِ ما چی‌ناگهان گیرش میاد؟ یه رتبه هشتِ دیوونه؟ اون خودش یه تهدید پنهانه. تازه یه تهدید پنهان‌خردمندانه که حتی والامقام جاودان بهشت زمینِ بخشنده رو مجبور کرد شخصاً برای نابودیش وارد عمل بشه!»
شن تسونگ‌سرعتِ شنگ قطعاً‌بسیار رهبری شایسته بود.
وقتی پای منافع خاندان به میان‌اما می‌آمد، او تا حدی منطقی می‌شد‌حمله که تقریباً بی‌احساس به نظر می‌رسید.
غیرقابل انکار بود که جنون شن شانگ باعث شده بود ارزش او‌برای به شدت سقوط کند. و خطر پنهان وحشتناکی که با خود به‌صبر همراه داشت، این ارزش را تا حد یک عدد منفی کاهش می‌داد.
خاندان شن تا جایی که می‌توانستند‌سرعتِ قدرتمندان رتبه هشت می‌خواستند. اما آن‌ها‌مدتی یک رتبه هشتِ دیوانه و بی‌منطق نمی‌خواستند!
یک رتبه هشتِ فاقد عقلانیت تنها یک بارِ اضافه بود، که نمی‌توانست‌گردبادِ دوست را از دشمن تشخیص دهد. آن‌ها مایهٔ خندهٔ دیگران می‌شدند و‌دست حتی به خاطر کشتارهای بی‌ملاحظه‌شان، برای خاندان شن فاجعه به بار می‌آوردند.
شن تسونگ شنگ تهدید پنهان درون شن شانگ را می‌دید‌ناچیز و این نگرانی را در دل نگه می‌داشت. او همچنین‌گشت کوچک‌ترین اطمینانی نداشت که بتواند این مشکل را حل کند.
بنابراین، وقتی این سه منبع ارزشمند را‌دیری برای معاوضه با شن شانگ بیرون آورد،تسونگ صداقت زیادی از خود نشان داده بود.
فانگ یوان خندید و انگشتش را به سوی‌بسیار شن شانگ گرفت: «اون جد شماست، همون کسی که‌بزرگ برای نجاتش خودت رو به آب و آتش زدی.»
در این نقطه، او مکث کرد: «البته،حمله این اصلاً تنها چیزی نیست که گیرت میاد.گشت تو... دوستیِ من رو هم به دست میاری.»
شن تسونگ شنگ‌کرد ناگهان با چهره‌ای‌اما علاقه‌مند پرسید: «اوه؟ چطور؟»
«تو دنیای امروز، با جابه‌جاییِ مداومِ رگه‌های زمین و ادغام پنج منطقه با هم، قطعاً دنیای پرآشوبی در پیشه. با اینکه خاندان‌بلند شن توی دریای شرقیه، اما اونجا اصلاً بهشت نیست. دریای شرقی بیشترین منابع و ثروت رو داره که طمع آدما رو تحریک‌جاودانهٔ می‌کنه، حتی الان که دیوارهای منطقه‌ای وجود دارن، جریانِ مداومی از جاودانه‌ها به اونجا سرازیر میشن، فکر می‌کنی تو آینده چه اتفاقی می‌افته؟»
فانگ یوان با لحنی بی‌خیال ادامه داد: «تو این وضعیت، تمایز قائل شدن بین جناح حق و جناح اهریمنی چه فایده‌ای داره؟ اگه‌گردباد خاندان شن و من با هم متحد بشیم، شراکت قدرتمندی شکل می‌گیره. البته، می‌تونیم تا جایی که می‌خوایم این شراکت رو مخفی نگه‌داشت داریم. خاندانِ محترم شما به شدت ثروتمنده، در حالی که من آزادم هر کاری دلم می‌خواد بکنم بدون اینکه باری رو دوشم باشه.»
«قاره مرکزی خیلی قدرتمندتر از چهار منطقهٔ دیگه‌ست، پس اگه تو آینده به دریای شرقی حمله کنن، خاندان‌درون شن می‌خواد تسلیم بشه یا مستقل بمونه؟ حتی اگه تسلیم بشین، آیا همهٔ ابرنیروهای دریای شرقی هم تسلیم‌تزکیه میشن؟ به همین خاطره که هیچ‌وقت کمبود دشمن وجود نداره، اما پیدا کردن متحدایی مثل من به شدت نادره.»
«اینکه من و تو اینجا با هم روبرو شدیم، واقعاً یه فرصت عالیه. اگه به جنگیدن ادامه بدیم، فقط به یه وضعیت باخت-باخت ختم‌گردباد میشه. اما اگه به هم کمک کنیم، یه وضعیت برد-برد خواهد بود. در حال حاضر، ما داریم با میراث حقیقی بهشت زمین و شن‌مسیرهای شانگ سر و کله می‌زنیم، تو آینده، همکاری می‌کنیم تا با قاره مرکزی مقابله کنیم و کنترلِ کلِ معادلاتِ دنیا رو به دست بگیریم!»